အခန်း (၁၉၇-၁၉၈)

အခန်း ၁၉၇ - သင်ခန်းစာ အချိန်ဇယား ကြေညာခြင်း

ပြင်းထန်လှသော လူထုဝေဖန်မှု လှိုင်းတံပိုးများအောက်တွင် တာ့ရှဟ်အစိုးရ၏ သဘောထားမှာ

ကုလသမဂ္ဂ၌ အတန်ငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး အားနည်းနေပုံ ပေါ်သည်။ ဤသည်မှာ မကြာသေးမီ

နှစ်များအတွင်းက သံတမန်ရေးရာ အခြေအနေများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင်

တွေ့ရခဲသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တာ့ရှဟ်နိုင်ငံအပေါ် အသာစီးရခဲသော

အနောက်နိုင်ငံများသည် သွေးနံ့ရသည့် ငါးမန်းများကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကို

လက်လွတ်မခံဘဲ လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ထို့ကြောင့် အနောက်နိုင်ငံများသည် ကုလသမဂ္ဂတွင် ပိုင်ဆိုင်မှု ကာကွယ်ရေး

ဥပဒေအသစ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန်ပင် အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

အသစ်ပြင်ဆင်လိုက်သော ကုလသမဂ္ဂ မူပိုင်ခွင့် ဥပဒေတွင်

အချက်တစ်ချက်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ အလေးပေး ဖော်ပြထားသည်။

၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့်တိုင် မည်သူမျှ

မူပိုင်ခွင့် ရှိသူထံမှ ၎င်းတို့၏ မူပိုင်ခွင့်များကို

ထုတ်ဖော်ပြသရန် တောင်းဆိုခွင့် မရှိစေရ ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မူပိုင်ခွင့်သည် အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး ထိပါး၍မရသော

အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကုလသမဂ္ဂ၏ ဤလှုပ်ရှားမှုကို အနောက်တိုင်းလိုလားသူများက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုကြသည်။

ပြည်တွင်းရှိ အချို့လူများသည် အနောက်နိုင်ငံများကို အမြဲတမ်း

အမြတ်ထုတ်ချင်နေကြပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ

အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်ရမှန်း မသိကြကြောင်း၊ ဆရာစူးချီက

အနောက်နိုင်ငံသားများထံမှ မူပိုင်ခွင့်များကို

အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေခြင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းလှကြောင်းနှင့် မည်သူမျှ

မူပိုင်ခွင့်ကို ချိုးဖောက်၍ မရကြောင်း စသည်ဖြင့်

အမျိုးမျိုး ရေးသားကာ ဝေဖန်နေကြတော့သည်။

ကျန်းမြို့၏ မြို့ပြင်ရှိ တာ့ကျန်း နယ်မြေသစ်တွင် ဖြစ်သည်။ အသစ်စက်စက်

တည်ဆောက်ထားသော စက်ရုံအတွင်း၌ ရုဟွား ဟု အမည်ရသော

ရုပ်သေးရုပ်ပေါင်းများစွာသည် စနစ်တကျပင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

ရုဟွားများ၏ အရည်အသွေးကို စိတ်ချရစေရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို

စူးချီက စနစ်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြွေနက်ရုပ်ကြွ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲအတွက် လိုအပ်သော

ကုန်ကြမ်းများကိုလည်း ထိုရုဟွားများကပင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

လောလောဆယ်တွင် အပြင်ပိုင်း ကုန်ကြမ်း ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းမှာ မပြီးသေးသော်လည်း

အဓိက လုပ်ဆောင်မည့် စက်ရုပ်ဝန်ထမ်းများမှာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ

ဖြစ်သည်။

တောက်ပြောင်နေသော စက်ရုံအတွင်း၌ မြွေနက်ရုပ်ကြွ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲများစွာကို

စုပုံထားသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်သည် ထိုပုလဲတစ်လုံးကို

ကောက်ကိုင်ကာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ယနေ့တွင် အနီရောင်

ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ထိုပုလဲကို အသုံးပြုကာ

အလွန်ပါးလွှာသော အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည် ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း ငါ့ရဲ့ ခြေအိတ်အသစ်လေးကို သဘောကျရဲ့လား”

ဟု ပြောရင်း ရှန်ကျစ်ရှားက ခြေတစ်ဖက်ကို ပုလဲဖြင့် အနက်ရောင် ပြောင်းလိုက်သည်။

စူးချီက ပြုံးကာ ဘေးနားရှိ အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝန်ထမ်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ပုလဲတစ်လုံး လျှော့မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ကြောင့် တစ်လုံး

ပျက်စီးသွားပြီ”

ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှန်မိသားစုမှ စီးပွားရေး

ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်မိသားစု၏ ကျေးဇူးကြောင့်

အောင်မြင်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် မိသားစုအပေါ် အလွန်ပင် သစ္စာရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီသစ်တွင်လည်း အဓိကမဏ္ဍိုင်များ

ဖြစ်လာကြသည်။

“အခုထိ ပုလဲ ဘယ်လောက် ထွက်ပြီးပြီလဲ”

“အခုဆိုရင် စုစုပေါင်း ငါးထောင့်သုံးရာကျော် ထွက်ထားပါတယ်”

လက်အောက်ငယ်သားက ခေတ္တရပ်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ စက်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ထုတ်လုပ်မှုပိုင်းမှာ အဓိက အခက်အခဲက ကုန်ကြမ်းပိုင်းပါ။ အပြင်ပိုင်း ကုန်ကြမ်း

ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း မပြီးသေးလို့ပါ။ ဒါသာ ပြီးသွားရင်တော့ ထုတ်လုပ်မှုက

အရမ်း မြန်သွားမှာပါ။ နောက်သုံးလဆိုရင် တစ်လကို တစ်သန်းခွဲလောက်

ထွက်လာနိုင်ပြီး ခြောက်လကြာရင်တော့ တစ်လကို သန်းသုံးဆယ်လောက်အထိ

ထွက်လာနိုင်မှာပါ”

ဤပမာဏကို စူးချီက ကျေနပ်သဘောကျသည်။ ထိုစဉ် ဖုန်းမှ အသိပေးချက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး ကျန်းလိချွမ်းထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျ ဖြစ်သည်။

ကုလသမဂ္ဂ မူပိုင်ခွင့် ဥပဒေအသစ်ကို စတင် ကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း

အသိပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် စူးချီတို့သည် ဖုန်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ရှန်ကျစ်ရှားသည်

နိုင်ငံခြားသားများအား ခရီးသစ်၏ ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာစေရန် မည်သို့

လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ ထိုမှသာ ကျောင်းထွက်သူများ ပိုများလာမည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒီဥပဒေက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ခရီးသစ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို အနောက်နိုင်ငံတွေဆီမှာ

အသုံးပြုဖို့ ခွင့်ပြုချက် မပေးထားကြောင်းနဲ့ ခိုးယူသင်ကြားတာတွေက

မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်တာ ဖြစ်ကြောင်း ငါ ကြေညာလိုက်မယ်။

ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကြဖို့ တောင်းဆိုရမယ်”

မူလက ရှန်ကျစ်ရှား၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အနောက်နိုင်ငံသားများ အလကား

မသင်ယူနိုင်စေရန်နှင့် ခရီးသစ်၏

အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီက

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်လာသည်။ ယခင်က သူ၏

ပြောဆိုချက်များသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်နေသဖြင့် အနောက်နိုင်ငံသားများက

သံသယ ဝင်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ပြောသည့်အတိုင်းသာ ကြေညာလိုက်မည်ဆိုပါက သူသည်

မူပိုင်ခွင့်ကြေး ရရှိရန်အတွက်သာ ထိုသို့ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း

ဖြစ်သည်ဟု သူတို့က ထင်သွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ

အနောက်နိုင်ငံများသည် သူတို့၏ သတိထားမှုကို

လျှော့ချလိုက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး မြွေနက်ရုပ်ကြွ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကိုလည်း

အလေးအနက်ထား၍ သုတေသန လုပ်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါမှသာ စူးချီသည်

တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားကာ ဤပုလဲများကို လူတိုင်း လက်ထဲ ရောက်အောင်

ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ရှန်ကျစ်ရှား... အဲဒီ ကြေညာချက်ကို ထုတ်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ သင်ခန်းစာသစ်အကြောင်းကိုပါ

ကြိုတင် အသိပေးလိုက်ပါ။ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ အသက်ရှူအသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ်ကို

သင်ကြားပေးတဲ့ အချိန်မှာ မြွေနက်ရွုပ္ကြ ဆန္ဒပြည့်ပုလဲကိုပါ

တစ်ပြိုင်တည်း ရောင်းချဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်”

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

“ငါတို့မှာ ပုလဲ ငါးထောင်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အခုချက်ချင်း စရောင်းမလို့လား။ လူတွေ

အများကြီး လိုချင်ကြမှာကို နင်က ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ဒါက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ နည်းလမ်း

ဟုတ်ရဲ့လား”

စူးချီက ပြုံးလိုက်သည်။ ငါးထောင်ကျော်ဆိုသည်မှာ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။ ယခင်ဘဝက

ကားထုတ်လုပ်သည့် ကုမ္ပဏီများသည် ကားအမှန်တကယ်

မထွက်လာခင်ကတည်းက ကြိုတင် ရောင်းချခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် မိတ်ဆက်ပွဲ လုပ်ရုံမျှဖြင့် လအတော်ကြာမှ

ကားရမည်ကိုပင် လူအများက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သိန်းနှင့်ချီကာ

မှာယူခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ကျန်ပစ္စည်းနှင့် ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ

အရောင်းအဝယ်အတွက် အဓိက မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ

ထိုပစ္စည်းသည် လူအများအတွက် မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်မှု

ရှိသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”

မကြာမီတွင် ခရီးသစ်မှ သတင်းနှစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဆရာစူးချီ၏

သင်ခန်းစာသစ်ကို နောက်တစ်ပတ်တွင် ပြုလုပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးချက်

ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ အနောက်နိုင်ငံများသို့ ဦးတည်သော ကြေညာချက်

ဖြစ်သည်။ ခရီးသစ်သည် အနောက်နိုင်ငံရှိ မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းကိုမျှ

ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးရန် ခွင့်ပြုချက် မပေးထားသဖြင့် ခရီးသစ်၏

ကျင့်စဉ်များကို တရားမဝင် သင်ယူခြင်းအား ခွင့်မပြုကြောင်း

ဖော်ပြထားသည်။

ဤကြေညာချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနောက်တိုင်းလိုလားသူများမှာ တဖန်

ဆူညံလာပြန်သည်။ ကျင့်စဉ်များကို သင်ယူခြင်းက သာမန်လူများကို

ကာကွယ်ပေးနိုင်သည် ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပိတ်ပင်ခြင်းမှာ

လူသားမဆန်ကြောင်း၊ ပြည်တွင်း၌ ကျင့်စဉ်များ ခိုးယူမှုကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ

နိုင်ငံခြားသားများကို လာရောက် ထိန်းချုပ်နေခြင်းမှာ

ရယ်စရာကောင်းကြောင်း စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး

ရေးသားကြတော့သည်။

ထိုအခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ကြေညာချက်၏ အဆုံးတွင် ကုလသမဂ္ဂ မူပိုင်ခွင့် ဥပဒေအသစ်ကို

ပူးတွဲ ဖော်ပြလိုက်သည်။ မူပိုင်ခွင့် ရှိသူထံမှ ထုတ်ဖော်ပြသရန် တောင်းဆိုခွင့်

မရှိကြောင်းနှင့် ခရီးသစ်၏ အခွင့်အရေးမှာ မြင့်မြတ်ပြီး ထိပါး၍မရကြောင်း

ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဝေဖန်နေသူများ

အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှပသောနိုင်ငံ၏ သမ္မတအိမ်ဖြူတော်တွင် ဤကြေညာချက်မှာ သမ္မတကြီး၏

စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အနောက်နိုင်ငံများသည် စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်များကို

တိတ်တဆိတ် လေ့လာခဲ့ကြပြီး အံ့ဩခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ နိုင်ငံသားများမှာ

ပညာရေးစနစ်ကြောင့် စာမတတ်သဖြင့် ကျင့်စဉ်များကို သင်ယူရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ ယခုအခါ

ခရီးသစ်၏ ကြေညာချက်ကို မြင်သောအခါ မယုံကြည်ရသော သမ္မတကြီးမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တာ့ရှဟ်က ကျင့်စဉ်တွေအတွက် မူပိုင်ခွင့်ကြေး တောင်းချင်နေတာပဲကိုး။

အနောက်နိုင်ငံသားတွေ ကျင့်စဉ် သင်ယူတာက သူတို့ရဲ့

ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ကိုယ်ခံပညာ မူပိုင်ခွင့်နဲ့

ငါတို့ရဲ့ နည်းပညာ အခြေခံကို လာရောက် နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်

အိပ်မက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

အဆင့်မြင့်သိုင်းလောက၏ရှန်းရှဆရာ

အခန်း ၁၉၈ - အွန်လိုင်း သင်တန်းများ စတင်ခြင်း။ နိုင်ငံခြားသားတွေက တကယ်ပဲ ဒီလိုလား။

ရက်အနည်းငယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ခရီးသစ်

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် စူးချီ၏

သင်ခန်းစာသစ် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်လည်း

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ဟွားရှန်း မီးရထားဘူတာရုံရှိ စူးချီ၏

သီးသန့်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်တွင် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သင်တန်း တရားဝင် မစတင်မီ စူးချီသည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ

ဖြစ်သွားရသည်။

ဤသင်ခန်းစာအတွက် ရှန်ကျစ်ရှားက ဂီတဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ

စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်တန်းတက်ရောက်မည့် နေရာကို အတန်းအစား နှစ်မျိုး

ခွဲခြားထားသည်။ ပထမ အမျိုးအစားမှာ စူးချီနှင့် အနီးဆုံးနေရာတွင် ရှိသော

ထူးချွန်တန်း ဖြစ်ပြီး လူပေါင်း ၂၀၀ ခန့် ရှိသည်။

အခြားတစ်မျိုးမှာမူ စင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်

အဝေးကြီးတွင် တည်ရှိသော ကျင့်စဉ်အရန်အတန်း ဖြစ်ပြီး

လူပေါင်း သုံးသောင်းခန့်မှာ တိုးဝှေ့ကာ ထိုင်နေကြသည်။

စူးချီကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည့် အချက်မှာ ကျောင်းသားများထဲတွင် နိုင်ငံခြားသား

အမြောက်အမြား ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အတွင်းရေးမှူး ရဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်တိုင်တက်ရောက်ရတဲ့ အတန်းထဲမှာ

နိုင်ငံခြားသားတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ”

ရဲ့ရှူးယောင်သည် အချက်အလက်များကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကိုယ်တိုင်တက်ရောက်တဲ့ အတန်းတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပလက်ဖောင်း

အားလုံးထဲကို နိုင်ငံခြားသားတွေ တိုးဝှေ့

ဝင်ရောက်လာနေကြတာပါ။ အခုဆိုရင် ခရီးသစ်

အွန်လိုင်း ဆော့ဖ်ဝဲရဲ့ အဖွဲ့ဝင် အရေအတွက်ဟာ ကမ္ဘာကျော်

လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာတွေရဲ့ အရေအတွက်ကိုတောင် မှီတော့မယ်”

စူးချီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ တာချန်းမှတ်တမ်းကို တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ထုတ်လွှင့်ပြီးနောက်

နိုင်ငံတိုင်းသည် စူးချီ၏ သင်ကြားမှု ဗီဒီယိုများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရယူရန်

ကြိုးစားနေကြသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ

လူများ၏ လေ့လာစရာ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဒီလူတွေက ကျွန်မတို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတွေကတစ်ဆင့် တက်ရောက်ခွင့်

ရခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်သလောက်တော့ သူတို့ထဲက အများစုဟာ သံသယဖြစ်ဖွယ်

အတိတ်တွေ ရှိကြပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး”

စူးချီမှာ အံ့ဩသွားရသည်။ သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် နာမည်ကြီးလာမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း

ဤမျှအထိ ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ရှင် မသိတာက ရှင့်ရဲ့ အပြင်အတန်းမှာ တက်ရောက်ခွင့် လက်မှတ်တွေဟာ

မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ အလိုချင်ဆုံး အရာတွေ

ဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒါတွေက ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့

ရောင်းချနေရတယ်”

စူးချီမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျင့်စဉ် သင်တန်းတစ်ခုက ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု

သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူများ၏ ၇၀

ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်နေကြသည်။

လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ ဝတ်စုံပေါင်းစုံနှင့် ဖြစ်နေခြင်းမှာ ကုလသမဂ္ဂ အစည်းအဝေးထက်ပင်

ပိုမို ကြီးကျယ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နိုင်ငံခြားသားများသည် သူတို့၏ ဘာသာစကားအသီးသီးဖြင့်

စကားပြောနေကြသည်။

“တာ့ရှဟ်က တကယ့်ကို ဖော်ရွေတာပဲ။ သူတို့ နိုင်ငံသားတွေအတွက် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ

ငါတို့ကို ပေးတယ်”

“ဟဲဟဲ။ ငါတို့လို လူဖြူတွေက အကောင်းဆုံး အရာတွေကို သင်ယူနိုင်မှာပါ။ တာ့ရှဟ်

လူမျိုးတွေက အွန်လိုင်းကနေပဲ သင်ယူနိုင်တော့ ငါတို့လောက်

အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါတို့က အဆင့်မြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ယူပြီးရင် ငါတို့ နိုင်ငံသားတွေကို

ပြန်သင်ပေးရမယ်”

“သူတို့မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာစူး ရှိနေတာတောင် ငါတို့ကို အကောင်းဆုံး

နေရာတွေမှာ ထိုင်ခွင့်ပေးထားသေးတယ်”

“တာ့ရှဟ်ကတော့ ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ သူတို့ကို ကျော်တက်သွားမှာ အသေအချာပဲ”

နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကျောင်းသားများသည် မာန်တက်နေကြသည်။ ဘာသာစကား ပေါင်းစုံဖြင့်

ဆူညံနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ စူးချီသည်

ဗြိတိန်နိုင်ငံသားများ၏ စကားကို သဲ့သဲ့မျှ

ကြားလိုက်ရသော်လည်း ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး

ခံစားလိုက်ရသည်။

တာ့ရှဟ် နိုင်ငံသားများ သူ၏ သင်ကြားမှုမှ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိစေရန်အတွက်

သူသည် ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းများစွာကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူသည်

နိုင်ငံခြားသားများအတွက် အတားအဆီးများ ထားရှိရန်

မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စူးချီက စိတ်ကျဉ်းမြောင်း၍ မဟုတ်ပေ။

ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော စူးချီသည် သူ့ကို ဖျက်ဆီးလိုသော

ဆန္ဒများမှာ မည်သည့်အခါမျှ ကွယ်ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း

ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

သိပ္ပံပညာတွင် နယ်နိမိတ် မရှိသော်လည်း သိပ္ပံပညာရှင်များတွင်မူ နယ်နိမိတ် ရှိကြသည်။

နိုင်ငံရေးသမားများသည် နိုင်ငံအားလုံး အကျိုးရှိစေရန် မျှော်လင့်ကြသော်လည်း

အချို့သော အာဏာရှင်များမှာမူ တာ့ရှဟ်ကို အမြဲတမ်း

နှိပ်ကွပ်ထားရန်သာ ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော်

သူ၏ ပြင်ဆင်မှုများ ရှိသော်လည်း ယခု မြင်ကွင်းမှာမူ အပေါက်များစွာရှိသော

ဇကာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လူကိုယ်တိုင် တက်ရောက်သူများ၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ

နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်နေသည်။ ဤအစီအစဉ်ကို မည်သူက လုပ်ဆောင်သည်ကို စူးချီ

မမေးချင်တော့ပေ။ လူများကို ထည့်သွင်းပေးနိုင်သူများသည်

ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသော ဆက်ဆံရေးများကို အသုံးပြုခဲ့ကြမည်မှာ

သေချာသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ ယောက္ခမလောင်းက လူတစ်ယောက်ကို

ထည့်ခိုင်းလျှင် သူ ငြင်းနိုင်ပါမည်လား။

စူးချီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုနိုင်ငံခြားသားများသည် စူးချီ

သင်ခန်းစာ မစတင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကပင် လှမ်း၍ တိုက်တွန်းလာကြသည်။

“ဒီဆရာက ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန် သင်ခန်းစာ စပါတော့”

“ငါတို့ ငွေပေးထားတယ်လေ။ မြန်မြန် သင်တော့၊ ငါတို့ကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းနဲ့”

“ဈေးဝယ်သူက အရှင်သခင်ပဲလေ။ မြန်မြန် သင်ခန်းစာ စပါတော့၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်အတန်းရှိ ဗြိတိန်နှင့် လှပသောနိုင်ငံမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည်

တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးနေကြသည်။

“ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံက ငါတို့နိုင်ငံသားတွေပဲ။ ကျန်တဲ့

သုံးပုံတစ်ပုံကတော့ ဥရောပ သမဂ္ဂ အဖွဲ့ဝင်တွေပေါ့”

“ဒီမိုက်မဲတဲ့ စူးချီကတော့ ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ တီထွင်နေပေမဲ့

နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ပဲ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး

ရသွားမှာပေါ့”

ဗြိတိန် ကိုယ်စားလှယ်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။

“ဟဲဟဲ။ တာ့ရှဟ် လူမျိုးတွေကတော့ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့

အခွင့်အရေးကို ငါတို့ဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ

နားမလည်နိုင်ဘူး”

“ရှူး။ တိုးတိုးပြောပါ၊ စူးချီ ကြားသွားရင် မကောင်းဘူး”

“ကြားတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူက ငါတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိလို့လား”

သူတို့၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ယခု စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ

ကြားနေရသည်။ စူးချီကတော့ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကြိုတင်

ပြင်ဆင်မှုအချို့ လုပ်ဆောင်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာမိသည်။ သူသည်

ရဲ့ရှူးယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အတွင်းရေးမှူး ရဲ့... ကျွန်တော် ပြောထားတဲ့အတိုင်း ပထမ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို

တာ့ရှဟ် နိုင်ငံသားတွေ ဖြစ်အောင် စီစဉ်ထားတယ် မဟုတ်လား”

ထိုအချိန်တွင် ရဲ့ရှူးယောင်သည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စက်ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ

ကြည့်နေသည်။ စူးချီ ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူမက မော့ကြည့်ကာ မျက်မှန်ကို ပင့်လိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ လိုအပ်ချက်အတိုင်း အတန်းအားလုံးမှာ ကျောင်းသားတွေကို ခွဲဝေထားပြီးပါပြီ”

“အစွမ်းအထက်ဆုံး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းက တာ့ရှဟ် နိုင်ငံသားတွေ ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ၇၀

ရာခိုင်နှုန်းကတော့ နိုင်ငံခြားသားတွေပါ”

ရဲ့ရှူးယောင်မှာ အားကိုးထိုက်သူပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကျိုးအကြောင်း

မဆီလျော်လျှင်ပင် စူးချီ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို အတိအကျ

လိုက်နာဆောင်ရွက်တတ်သည်။ အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် စူးချီသည်

ထိုနိုင်ငံခြားသားများကို

အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူတွေ အများကြီး ထည့်ထားလည်း ဘာထူးမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ စနစ်ထဲက နန်ချောင်းအိပ်မက် နေရာဟာ

ကျောင်းသား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ အိပ်မက်ထဲမှာ သင်ယူခွင့် ပေးနိုင်တာ။ ငါက

အဲဒီနေရာတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားသရွေ့ မင်းတို့

နိုင်ငံခြားသားတွေ ဒီမှာ လာထိုင်နေလည်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ငါ နောက်ထပ် သင်ကြားပေးမယ့် အရာတွေက ကျင့်စဉ်တွေပဲ။ ဘယ်ကျင့်စဉ်ကမှ အချိန်နဲ့

ကြိုးစားအားထုတ်မှု မပါဘဲ သင်ယူလို့ မရဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ

သင်ယူနိုင်မယ့် အဆ တစ်ထောင်လောက် မြန်ဆန်တဲ့

အခွင့်အရေး မရှိဘဲနဲ့ မင်းတို့လို သာမန် နိုင်ငံခြားသားတွေ

သင်ယူချင်ရင်တော့ ပါရမီရှင် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အချိန်အကြာကြီး

ပေးရလိမ့်မယ်။ နိုင်ငံခြားသား ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကတော့ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘဲ

သေဆုံးသွားကြမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းသော နိုင်ငံခြားသားတွေ ပါဝင်နေလို့ တာ့ရှဟ် နိုင်ငံသား

ကျောင်းသား အားလုံးဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျင့်စဉ်တွေကို တတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဟုန်ကလည်း အဆ တစ်ထောင်လောက်

ပိုမို မြန်ဆန်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ တာ့ရှဟ်

နိုင်ငံသားတွေနဲ့ နိုင်ငံခြားက ပါရမီရှင် အနည်းငယ်ပဲ

ကျန်ရစ်မယ့် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်လာမှာပါ။

စူးချီသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

“ကျောင်းသားတို့... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”

စူးချီ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အွန်လိုင်းနှင့် အပြင်က ကျောင်းသားများမှာ

စာသားများစွာကို တရစပ် ပေးပို့လာကြသည်။

“ဆရာစူး... ဒီနေ့ သင်ခန်းစာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မသန်စွမ်းမှုကို ကုသပေးနိုင်မလား ခင်ဗျာ”

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်က စစ်ပွဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော်

ပြန်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမလား”

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တစ်ဖက် မရှိတော့ဘူး...”

စူးချီသည် ထိုစာသားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျောင်းသားတို့ နန်ချောင်းအိပ်မက် ဆိုတဲ့ ပုံပြင်ကို မှတ်မိကြသေးလား”

“နောက်မှ သင်ခန်းစာ စတဲ့အခါမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာရင် ခုခံခြင်း

မပြုကြပါနဲ့”

“သင်ခန်းစာ သင်နေတုန်းမှာ အိပ်ပျော်သွားရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟောပြောချက်ကို

နားထောင်နေသရွေ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရရှိမှာပါ”

စူးချီ၏ စကားကြောင့် လူအများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့်

နိုင်ငံခြားသားများမှာ နန်ချောင်းအိပ်မက်

ဟူသော စကားစုကို ဘာသာပြန် ဆော့ဖ်ဝဲများဖြင့် ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်

ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် စူးချီက စာသင်ချိန်တွင် အိပ်မငိုက်ရန်

သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်

သူတို့အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ကြသည်။

သို့သော် စူးချီသည် သင်ခန်းစာ သင်ကြားချိန်တွင် ဘယ်သောအခါမှ မလိမ်ညာတတ်ကြောင်း

သိထားသည့် တာ့ရှဟ် နိုင်ငံသားများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

စာသားများကို ရေးသားလာကြတော့သည်။

“ဆရာကြီးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ခုခံခြင်း မပြုပါနဲ့တဲ့။ ပြီးတော့ နန်ချောင်းအိပ်မက် အကြောင်းလည်း ပြောသေးတယ်။

သင်ခန်းစာက အိပ်မက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား”

“ကျွန်တော်တော့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီဗျာ”