အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)

အခန်း ၂၁၇ - ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ဆွေးနွေးပွဲ

ကျန်းမြို့၊ အဖြူရောင်ဗျိုင်းအိုင်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များက စားပွဲပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

အနားယူနေပြီဖြစ်သော လူကြီးမင်းကြီးသည်

စားပွဲပေါ်မှ သတင်းစာကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့အတွက်မူ မှင်နံ့သင်းနေသော

ဤကဲ့သို့သော စာရွက်မီဒီယာများကိုသာ ပို၍ နှစ်သက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့်

ကျွမ်းကျင်သူများ၏ လေ့လာဆန်းစစ်ချက်များကို ဖတ်ရှုရသည်မှာ

အွန်လိုင်းပေါ်မှ ခန့်မှန်းချက်များထက် ပို၍ ခိုင်လုံသည်ဟု သူတို့

ယူဆကြသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် မှန်ကန်သော

သတင်းအချက်အလက်ရှိရုံဖြင့် အရာရာကို

ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သည်။

“စိတ်မချရတဲ့ သမ္မတကြီးက နောက်ထပ် အခွန်စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မှာလား။ ဒီလို

ကျွန်းနိုင်ငံလေးက ငါတို့ကို ဘယ်လိုများ စိန်ခေါ်ရဲတာလဲ။

ကမ္ဘာကြီးက ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလူတွေကတော့

ကိုယ်ကျိုးအတွက်ပဲ ကြည့်နေကြတုန်းပဲ။ တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။

ကမ္ဘာပေါ်က အဆင့်ကိုး ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံးကို ဒီကမ္ဘာကနေ

ထွက်ခွာသွားစေချင်လိုက်တာ”

လူကြီးမင်းသည် သတင်းစာကို ဆက်လက်လှန်ကြည့်ပြီးနောက် အားမလိုအားမရဖြင့် ဘေးသို့

ချထားလိုက်သည်။ ပြည်နယ်ပညာရေးဌာနမှ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းလီချွမ်းသည်

လူကြီးမင်း၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အလိုက်သင့် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

“တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတာ။ ရှေးဦးတည်ထောင်သူကြီးက ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ပေးလိုက်တဲ့

ပါရမီရှင်တွေကို သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တားဆီးမထားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။

ကမ္ဘာကြီးသာ မရှိရင် နိုင်ငံဆိုတာလည်း ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူက

ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက အဆင့်ကိုး ထိပ်တန်း

ဧကရာဇ်လောင်းတွေဟာ အမြဲတမ်း အားနည်းချက် ရှိနေခဲ့တာပါ။ အကယ်၍

တာ့ချန်းမှတ်တမ်းသာ ပေါ်မလာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ ဆက်ပြီး

ဖိနှိပ်ခံနေရဦးမှာပဲ”

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ အမြင်မှာ အမှန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ သူသည် လက်ရှိအခြေအနေထက်

ကျော်လွန်၍ ပြဿနာများကို အဆင့်မြင့်မြင့် တွေးတောတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ရှပြည်ကြီး၏ ပါရမီရှင် ပြုစုပျိုးထောင်ရေးစနစ်မှာ အတော်အတန် ပြည့်စုံလှသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာက ကျင့်စဉ်များကို မိသားစုကြီးများက

လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားခဲ့သော်လည်း စစ်တပ်သို့

ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ပါရမီရှင်များ တိုးတက်ရန် အတားအဆီး မရှိပေ။

စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာထဲမှ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဧကရာဇ်လောင်း

အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည်

ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကံကုမ္ဗနယ်မြေအတွင်းသို့

ဝင်ရောက်သွားကြသဖြင့် ရှပြည်ကြီးမှာ အမေရိကန်နှင့်

အခြားနိုင်ငံများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအခါ အာဏာပိုင်များအနေဖြင့် မိသားစုကြီးများထံမှ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ရပြီး

၎င်းကပင် မိသားစုကြီးများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှပြည်ကြီးတွင် စူးချီ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှပြည်ကြီး၏

အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ စူးချီအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ

လူကြီးမင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

“ဒါနဲ့ စူးချီဆိုတဲ့ ကောင်လေးကော ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ။ ရှေးဦးတည်ထောင်သူကြီးရဲ့

တောင်းဆိုချက်ကို သူ့ဆီ အကြောင်းကြားပြီးပြီလား။ သူ တစ်ခုခု စဉ်းစားလို့

ရပြီလား”

ကျန်းလီချွမ်းက အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ စူးချီသည် ပါရမီ မြင့်မားသူ

ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီး၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် ကျင့်စဉ်မျိုး

ဖန်တီးပေးရန်မှာ သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ သူသည်

အသက် ၂၀ အရွယ် လူငယ်လေးသာ ဖြစ်ပြီး အရာရာကို ဖန်တီးပေးနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

“သူ့ရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ထည့်တွက်ရဦးမယ်။ အခု သူက ရှန်မိသားစုရဲ့ သမက်လောင်း

ဖြစ်နေပြီလေ။ အကယ်၍ ခင်ဗျားက အဆင့်ကိုး ကျွမ်းကျင်သူအားလုံးကို

ဧကရာဇ်အဆင့် ရောက်အောင် လုပ်လိုက်ရင် သူ့ယောက္ခမကိုလည်း ဒီကမ္ဘာကနေ

နှင်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့မိန်းမက

သူ့ကို ရန်မတွေ့ပေဘူးလား”

လူကြီးမင်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ

သီးသန့်ဖုန်းလိုင်းမှ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟယ်လို... စူးချီနဲ့ ရှန်ကျစ်ရှားတို့ လာတွေ့မယ် ဟုတ်လား။ တိုင်းမှူး

လီယီဆီကတစ်ဆင့် သတင်းစကား ကြားရလို့ လူကြီးမင်းနဲ့

ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြံဉာဏ်အချို့ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ် ဟုတ်လား”

ကျန်းလီချွမ်းသည် လူကြီးမင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူကြီးမင်းက အနည်းငယ်

အံ့သြသလို ဝမ်းသာသလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ

ကျန်းလီချွမ်းက “သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ” ဟု

ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် စူးချီသည် လူကြီးမင်း ဧည့်သည်လက်ခံရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“မောင်စူး... မင်းမှာ ဒီတစ်ခါ ကျင့်စဉ်ကောင်းတွေ ပါလာသေးလား”

စူးချီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ကျင့်စဉ်တွေတော့ မပါပါဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

လူကြီးမင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသလို ကျန်းလီချွမ်းကလည်း စူးချီကို

ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်စဉ်မပါဘဲ ဘာကြောင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့်

လာတွေ့ရသနည်းဟု သူတို့ တွေးနေကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အင်းကွက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး

လူကြီးမင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ”

လူကြီးမင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှပြည်ကြီးတွင် အင်းကွက်များကို

အသုံးပြုမှုမှာ ကျယ်ပြန့်မှု မရှိပေ။ လက်နက်များ

သန့်စင်ရာတွင်သာ အဓိက အသုံးပြုကြသည်။ အနောက်နိုင်ငံများတွင်မူ

ဝိညာဉ်ခေါ်ယူသည့် ကျင့်စဉ်များအတွက် အင်းကွက်များကို ပို၍

အသုံးပြုကြသည်ဟု ကြားဖူးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စူးချီ

ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အချင်းချင်း ကြည့်နေကြသည်။

“ချောက်ကမ္ဘာကနေ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်ယူပြီးတော့ အင်းကွက်အတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့သူ

အားလုံးရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းကို တန်းတူညီမျှ

မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ့် အင်းကွက်မျိုးကို

ကျွန်တော် ဒီဇိုင်းဆွဲမယ်ဆိုရင်ကော”

ကျန်းလီချွမ်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အင်းကွက်က သုံးရလွယ်မယ် မထင်ဘူး။ အဆင့်ကိုး ထိပ်တန်း

ဧကရာဇ်လောင်းတစ်ယောက်က အဲဒီအတိုင်း

ငြိမ်ရပ်နေပါ့မလား။ အကယ်၍ သူက အဆင့်မတက်ချင်ဘူးဆိုရင် အင်းကွက်ထဲကနေ

ထွက်သွားလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား”

စူးချီက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် “ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းက ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ” ဟု

မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား မြို့ထဲကနေ ပြေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က မြို့တစ်မြို့စာ အရွယ်အစားရှိတဲ့

အင်းကွက်ကို လုပ်မယ်။ ပြည်နယ်ထဲကနေ ပြေးမယ်ဆိုရင် ပြည်နယ်တစ်ခုစာ

အရွယ်အစားရှိတဲ့ အင်းကွက်ကို လုပ်မယ်”

ကျန်းလီချွမ်း စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စူးချီက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ခင်ဗျား နိုင်ငံခြားကို ထွက်ပြေးလိုက်ရင်

အဆင်ပြေသွားမယ်လို့တော့ မတွေးနဲ့နော်။ ကျွန်တော့်ရဲ့

အင်းကွက်က ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်ကို ပြေးမလဲ”

ထိုစကားကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ ခေါင်းထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။ ဤအကြံမှာ

တကယ့်ကို ကြီးကျယ်လွန်းသလို ရူးသွပ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

“ကျောင်းအုပ်ရှန်... အကယ်၍ ဆရာစူးရဲ့ အကြံက တကယ်ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရှန်မိသားစုကော

ဘယ်လိုနေမလဲ။ ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဧကရာဇ်အဆင့် ရောက်သွားရင် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို

မကျော်ဖြတ်နိုင်သရွေ့တော့ ဒီကမ္ဘာကို ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်က

အလွန်တိုတောင်းနိုင်သလို အလွန်လည်း ရှည်ကြာနိုင်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ

တစ်သက်လုံး ပြန်မတွေ့ရတော့တာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လူသားတစ်ဦး၏ သဘာဝမှာ သာမန်လူများနှင့် အလွန်

ကွာခြားသွားပေလိမ့်မည်။ ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသူများသည် ဤကမ္ဘာမှ

ထွက်ခွာသွားရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်မှသာ

ပြန်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ

ကြာမြင့်နိုင်သဖြင့် သာမန်လူသားများအတွက်မူ ထာဝရ

ခွဲခွာခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှားအတွက်မူ ထိုအချက်က အရေးမကြီးပေ။ သူမ၏ စနစ်ဖြင့်ဆိုပါက သူမ

စိုးရိမ်သည်မှာ ပြန်မလာနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မတွေ့ရမည်ကို

မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း အခြားသူများနှင့် အတွေးအခေါ် မတူပေ။

“တကယ်တော့ အဖေက ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ လျှောက်လှမ်းချင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ရှန်မိသားစုကို တခြားသူတွေ ရန်မရှာနိုင်အောင် သူက ဒီကမ္ဘာမှာပဲ

အောင်းနေခဲ့ရတာ။ ဧကရာဇ်လောင်း အားလုံးကို ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားအောင်

လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူကတောင် အလွန် ဝမ်းသာနေဦးမှာပါ”

ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားက ရှန်မိသားစု၏ သဘောထားကို ဖော်ပြနေသည်။ ရှန်မိသားစုကဲ့သို့

မိသားစုကြီးများသည် လူငယ်မျိုးဆက်များကြား ယှဉ်ပြိုင်မှုကို လုံးဝ

မကြောက်ကြပေ။ ရှန်ကျန်လင်း အဆင့်မတက်ဘဲ နေနေခြင်းမှာ

အခြားမိသားစုများက သိုင်းလောက ကျင့်ဝတ်များကို

မလိုက်နာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပါရမီနည်းပါးသော ဧကရာဇ်လောင်းများသည် သူတို့၏ မိသားစုများကို အချိန်မရွေး

ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် အဆင့်မတက်ဘဲ နေနေကြခြင်းက ပါရမီရှိသော

လူငယ်များကိုပါ အဆင့်မတက်ရဲအောင် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍

သူတို့၏ အဆင့်များကို အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ပါရမီရှိသူများက

ထိုသံသယကွင်းဆက်မှ လွတ်မြောက်ကာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာသစ်သို့

သွားရောက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

ပါရမီနည်းပါးသူများမှာမူ ဤကမ္ဘာတွင်သာနေ၍ ဘုရင်လုပ်ချင်ကြသော်လည်း ဧကရာဇ်အဆင့်သို့

ရောက်သွားပါက အားအနည်းဆုံးသူများ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ထွက်ခွာရန်

အလိုမရှိဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှပြည်ကြီးတွင် ဧကရာဇ်လောင်း

အမြောက်အမြား မရှိသော်လည်း အမေရိကန်နှင့်

အခြားနိုင်ငံများတွင်မူ အမြောက်အမြား

ရှိနေသည်။

အမေရိကန်၏ ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော မာပေါင်ကော်၏ ထုတ်ဖော်ချက်အရဆိုလျှင်

သူတို့နိုင်ငံတွင် အသက် ၁၂၀ မှ ၁၂၉ နှစ်ကြား လူပေါင်း ၃ သန်းကျော်

ရှိနေပြီး အသက် ၂၂၀ ကျော်သူပင် တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသေးသည်။ ထိုလူစုကိုသာ

ဒီကမ္ဘာမှ နှင်ထုတ်နိုင်မည်ဆိုပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ရှပြည်ကြီးကို ယှဉ်နိုင်မည့်

အင်အားစု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း ၂၁၈ - နိုင်ငံခြားသားတွေကို စိတ်ကြိုက် ကစားနေတာလား

ကျန်းမြို့၊ အဖြူရောင်ဗျိုင်းအိုင်။

“မင်းပြောတဲ့ အင်းကွက်က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်မှာ သေချာလား”

လူကြီးမင်းကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်၊ အောင်မြင်မယ်လို့တော့

အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ အောင်မြင်နိုင်ခြေက ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိပါတယ်”

ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာ စူးချီက အရှိန်လျှော့၍ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် လဲလှယ်ထားသော ကျင့်စဉ်မှန်သမျှကို ချက်ချင်း

တတ်မြောက်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ

အင်းကွက်များကို ချိန်ညှိရန်မှာ သူ၏အတွက် ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

တစ်ကယ်တမ်း အဆင်မပြေပါကလည်း စနစ်ထံတွင် အမှတ်များပေး၍

ပုံစံထုတ်ခိုင်း၍ ရသေးသည်။

သို့သော် သူက အောင်မြင်နိုင်ခြေ ကိုးဆယ်ကျော်ရှိသည်ဟု တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ပါက

တစ်ဖက်လူက ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဟု ဆိုကာ

နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်ခြင်းကသာ လူကြီးမင်းကြီးအတွက် ပို၍ လက်တွေ့ကျသည်ဟု

ခံစားရစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လူကြီးမင်းကြီး၏ လက်များမှာ အနည်းငယ်

တုန်ရီနေသည်။ ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်အချို့မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားရသည်။ သူ၏

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရဆိုလျှင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာနှင့် မကြုံရသရွေ့

သူ၏လက်များမှာ တုန်ရီစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူသည် သမိုင်းဝင် ဖြစ်ရပ်ပေါင်းများစွာနှင့် နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း မကြုံစဖူးသော

အပြောင်းအလဲကြီးများကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ

သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် “နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မကြုံစဖူးသော

အပြောင်းအလဲကြီး” တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှပြည်ကြီးတွင်

စူးချီရှိနေခြင်းမှာ နိုင်ငံအတွက်သာမက ကမ္ဘာကြီးအတွက်ပါ

ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ဘာတွေလုပ်ပေးဖို့ လိုမလဲ။ မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်နဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို

ပြောစမ်းပါ”

စူးချီသည် ဤစကားကိုပင် စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာအနှံ့မှာရှိတဲ့

ချောက်ကမ္ဘာတွေရဲ့ တည်နေရာပြ မြေပုံလည်း လိုပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ

ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ စွမ်းအင်တွေကို

တွက်ချက်ဖို့အတွက် အဆင့်မြင့် ကွန်ပျူတာတွေရဲ့ အကူအညီလည်း

လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”

“ဒါတွေကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်အလွန်အမင်း

ကြာသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က

ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးစေချင်ပါတယ်”

စူးချီသည် သူ ကြိုတင်စဉ်းစားထားသော လိုအပ်ချက်များကို တင်ပြလိုက်သည်။

“အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ လူထုကို သင်တန်းတွေ စတင်ပေးလို့ ရပါပြီ”

သို့သော် လူကြီးမင်းကြီးသည် နားထောင်ပြီးနောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက

ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အရင်က နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ဒီကျင့်စဉ်ကို ပြန့်ပွားအောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့

မင်းမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ရောက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ အခု အမေရိကန်နဲ့

တခြားနိုင်ငံတွေက ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ပိတ်ပင်ထားကြတာ။ မင်းရဲ့

ပစ္စည်းက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း သူတို့က ဘာလို့ လက်ခံကြမှာလဲ”

စူးချီမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားရသည်။ လူကြီးမင်းကြီး ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ

ချက်ချင်း သဘောမပေါက်သေးပေ။ ဘေးမှ ရှန်ကျစ်ရှားက နားမလည်နိုင်စွာ

မေးလိုက်သည်။

“ဒီအင်းကွက်က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားမှာရယ်၊ ဧကရာဇ်လောင်းတွေ

အဆင့်တက်သွားမှာရယ်ကို သူတို့ မသိသေးရင်တောင်မှ

အပြင်ပန်းမှာတော့ ဒါဟာ ကမ္ဘာ့အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးမှာဖြစ်သလို

လူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးမှာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့က ဘာလို့

ငြင်းရမှာလဲ”

လူကြီးမင်းကြီးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ စူးချီကမူ သဘောပေါက်သွားပြီ

ဖြစ်သည်။

လိုရင်းကို ပြောရလျှင် ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူတို့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ

မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတန်းစားများ၏ ကျင့်ကြံမှု

မြင့်တက်လာခြင်းမှာ ပြည်တွင်းရှိ

မိသားစုကြီးများအတွက်ဖြစ်စေ၊ ပြည်ပရှိ

အရင်းရှင်များအတွက်ဖြစ်စေ ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။ ထိုသူများအတွက်မူ

အခြေခံလူတန်းစား ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ အရင်းအမြစ်များသာ

ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းက ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး အခြေခံပြဿနာများကို

ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သွားမည်ဆိုပါက

မိသားစုကြီးများနှင့် အရင်းရှင်များသည် သူတို့၏ အထက်တန်းလွှာ

အဆင့်အတန်းကို မည်သို့ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မည်နည်း။

စူးချီသည် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်သော်လည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကိုမူ မသိပေ။ သူသည်

ဤကဲ့သို့သော အားပြိုင်မှုမျိုးတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူကြီးမင်းကြီးက သူ့ကို

စဉ်းစားမနေခိုင်းဘဲ အဖြေကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျင့်စဉ်ပြန့်ပွားရေးကို တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ လူတန်းစား

တိုက်ပွဲတစ်ခုလိုမျိုး သဘောထားရမယ်။ သူတို့ကြားက လူတန်းစား ကွဲပြားမှုတွေကို

အသုံးချပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေကိုယ်တိုင် ဒီကိစ္စကို

တွန်းအားပေးလာအောင် လုပ်ရမယ်”

“လာ... လာ... ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ ငါ့လို အဖိုးကြီးရဲ့

အကြံဉာဏ်ကို မင်း နားထောင်ချင်ရဲ့လား”

လူကြီးမင်းကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သောအခါ စူးချီမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

အာဏာပိုင်များ၏ အကူအညီဖြင့် စီမံကိန်းဆွဲရမည်ဆိုပါက သူ၏

အလုပ်များစွာ သက်သာသွားပေလိမ့်မည်။

“အစီအစဉ်ကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲထားလို့ ရတယ်။ ပထမအဆင့်ကတော့ သူတို့ရဲ့

အုပ်စုနှစ်ခုကို သွေးမြေကျ ရန်သူတွေဖြစ်အောင်

လုပ်ပစ်ဖို့ပဲ”

စူးချီမှာ မှင်သက်သွားရသည်။ အမေရိကန်ရှိ အုပ်စုနှစ်ခုမှာ မူလကတည်းက ရန်သူများ

မဟုတ်ပါလား။ သမ္မတကြီး “စိတ်မချရသူ” ကိုပင် တစ်ဖက်အုပ်စုမှ

သိုင်းပညာရှင်များက လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသေးသည်။

သို့သော် လူကြီးမင်းကြီးက ဆက်လက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။

“သူတို့ အုပ်စုနှစ်ခုက လက်ရှိမှာ ပဋိပက္ခတွေ ရှိနေပေမဲ့ လုံးဝ ပြတ်စဲသွားတဲ့

အခြေအနေတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ သမ္မတကြီး ‘စိတ်မချရသူ’ က ဘယ်လောက်ပဲ

ဆိုးဆိုး သူ့မှာ သက်တမ်း လေးနှစ်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့

အားပြိုင်မှုက အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်သေးဘူး။ သူတို့ကို

သွေးမြေကျ ရန်သူတွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင်...”

လူကြီးမင်းကြီးက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“ငါတို့မှာ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် သန့်စင်ခြင်းပညာနဲ့ မြွေနက်စင်း ဆန္ဒပြည့်ပုလဲ

ရှိတယ်။ အဲဒီအရာက လူတစ်ယောက်ကို အပိုအသက်တစ်ချောင်း ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ

ငါတို့ စမ်းသပ်ပြီးသားပဲ။ အာဏာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက

သူတို့ရဲ့ အသက်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြတယ်။ ဘယ်သူမှ

အပိုအသက်တစ်ချောင်း ရမယ့် အခွင့်အရေးကို

ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သမ္မတကြီး “စိတ်မချရသူ” ကတော့ လက်ရှိမှာ ဘာလုပ်နေသနည်း။ သူသည် အမေရိကန်ကို ပြန်လည်

ကြီးကျယ်လာစေရန်အတွက် ကမ္ဘာ့ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့နေသည်။

ရှပြည်ကြီး၏ ကုန်စည်များကိုလည်း အမေရိကန်ထဲသို့ အဝင်မခံပေ။ သူ၏

လုပ်ရပ်မှာ နိုင်ငံအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ

သူ၏နိုင်ငံမှ အစဉ်အလာ အာဏာရှိသူများ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပိတ်ဆို့မှုများကြောင့် ထိုအာဏာရှိသူများသည် အပိုအသက်တစ်ချောင်း ရရှိမည့်

အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးနေကြရသည်။ ဤအချက်သည်ပင် သူတို့ကြားတွင်

ပြင်းထန်သော ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် အာဏာပိုင်များက

မှောင်ခိုလမ်းကြောင်းများကို

ထိန်းချုပ်ကာ တစ်ဖက်အုပ်စုကိုသာ မြွေနက်စင်း ဆန္ဒပြည့်ပုလဲ အနည်းငယ် ရရှိအောင်

လုပ်ဆောင်ပေးရမည်။

ထိုပုလဲ၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့လေလေ၊ သူတို့သည် ပိုမို လိုချင်လာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအခါ ကုန်သွယ်ရေးကို ပိတ်ဆို့ထားသော သမ္မတကြီးကို သူတို့ ပို၍

မုန်းတီးလာကြပေလိမ့်မည်။ သမ္မတကြီးဘက်ကလည်း

တစ်ဖက်အုပ်စုကို နိုင်ငံတော်အကျိုးထက်

ကိုယ်ကျိုးကြည့်နေသည့် သစ္စာဖောက်များဟု ယူဆကာ

သူတို့အချင်းချင်း သွေးမြေကျ ရန်သူများ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါ တစ်ဖက်အုပ်စုသည် ပြည်သူများ၏ ထောက်ခံမှုရရန်အတွက် လမ်းစဉ်သစ်ကျောင်းကို

အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ပေးလာကြလိမ့်မည်။ မြွေနက်စင်း ဆန္ဒပြည့်ပုလဲနှင့်

ဝိညာဉ်လက်နက် သန့်စင်ခြင်းပညာတို့၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သူတို့ကပင်

ပြည်သူများထံ ဖြန့်ဝေပေးလာကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအုပ်စု၏

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုမှာ အလွန်

ကြီးမားလှသဖြင့် သူတို့၏ အကူအညီနှင့်ဆိုပါက

သာမန်ပြည်သူများစွာမှာ လမ်းစဉ်သစ်ကျောင်း၏ ကျင့်စဉ်များကို

သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

လူကြီးမင်းကြီး၏ အစီအစဉ်မှာ အလွန် တိကျလှသဖြင့် စူးချီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သို့သော် အစီအစဉ်က မပြီးသေးပေ။

“အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင်တော့ သာမန်ပြည်သူတွေဟာ လမ်းစဉ်သစ်ကျောင်းအကြောင်း

သိသွားကြပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေက ဝိညာဉ်အပ်နှံတာတို့ ဘာတို့ဆိုတာ

ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ငါတို့က ကျင့်ကြံလို့မှ မရတာလို့

ထင်နေကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာမှ မင်းက ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ

ကျင့်ကြံမှုတွေ ရလာနိုင်မယ်လို့ ကြေညာလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီသာမန်လူတွေက

ငြိမ်နေကြပါ့မလား”

“သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ မဲဆန္ဒတွေကို အသုံးချပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ

အင်းကွက်စီမံကိန်းကို ချောမွေ့စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်အောင်

တွန်းအားပေးလာကြလိမ့်မယ်”

လူကြီးမင်းကြီး၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို နားထောင်ပြီးနောက် စူးချီ၏ စိတ်ထဲတွင်

တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိတော့သည်။ လူကြီးမင်းကြီးကတော့ သူတို့ကို

ကစားစရာလို သဘောထားပြီး ပညာသားပါပါ ကိုင်တွယ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

အခြားတစ်ဖက်၊ အနောက်ဥရောပတွင်မူ။

သမ္မတကြီး “စိတ်မချရသူ” သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“ကြည့်စမ်း... ငါတို့ကသာ ဖိအားပေးလိုက်ရင် ဒီနိုင်ငံတွေအားလုံး ငါတို့ရဲ့

အခွန်မူဝါဒကို လက်ခံကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ရှပြည်ကြီးရဲ့

ကုန်စည်တွေကို ပိတ်ပင်ဖို့ သူတို့အားလုံး ငါတို့နဲ့

သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြပြီ”

သမ္မတကြီးက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှပြည်ကြီးရဲ့ တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို ငါ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ပြီ။ အခုတော့ ငါတို့

အမေရိကန်ရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းတွေ ပြန်ပြီး အားကောင်းလာတော့မယ်။

အမေရိကန်ဟာ ငါ့လက်ထက်မှာ ပြန်ပြီး ကြီးကျယ်လာတော့မှာပါ”