အခန်း (၁၇၀၁-၁၇၀၂)
Vol. 171 Ch. 1701-1702
အခန်း (၁၇၀၁) - ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား
"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"မသိဘူး"
"မင်း ဘာလို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ"
"သူက ထောင်ချောက်ဆင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အခု ထွက်တိုက်လိုက်ရင် သူ့ကျော့ကွင်းထဲ မိသွားနိုင်တယ်"
"မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"
ဝမ်ကျန့်ချီနှင့် အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးတို့သည် မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်နေကြသည်။
ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်စလုံးသည် ဖန့်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ဖန့်ချန်မှာ နှင်းတောင်ထိပ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အကဲခတ်နေပုံရသည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသူအဖို့ တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်၍ မျှားခေါ်နေသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် တကယ်ပင် တူညီနေပေသည်။
"အကယ်၍ အနားမှာ နောက်ထပ် အဆင့် ၆ မသေမျိုး တစ်ယောက်သာ ပုန်းနေဦးမယ်ဆိုရင်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်က တစ်ယောက်နဲ့ပေါင်းရင် အဆင့် ၆ မသေမျိုး နှစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ မင်း သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်ဘူး"
ဝမ်ကျန့်ချီက စဉ်းစားဆင်ခြင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်က စိမ်းဖန့်ဖန့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။
"အစီရင်ဗဟိုချက်လား ငါ့ဟာလား မဟုတ်ဘူး..."
ဝမ်ကျန့်ချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ အစီရင်ဗဟိုချက်မှာ ပျက်စီးနေပြီး ဤမျှအထိ လုံးဝန်းကာ စွမ်းအားပြည့်ဝနေခြင်း မရှိပေ။
တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ အစီရင်ဗဟိုချက်မှာ သိသိသာသာပင် စံသတ်မှတ်ချက်ထက် သာလွန်နေသော အဆင့်မြင့်ပစ္စည်း ဖြစ်နေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန့်ချန်က လက်ထဲမှ အစီရင်ဗဟိုချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုးမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။
အစီရင်ဗဟိုချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ရေစီးကြောင်းအလား အရည်ပျော်သွားပြီး ထိုအတားအဆီး နံရံပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့ကာ အရပ်ရပ်သို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
"ဒါက..."
ယင်မသေမျိုး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်သွားသည်။
ဝမ်ကျန့်ချီသည်လည်း ယခုမှပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝေဝါးသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။
သူသည် ဘေးမှ ယင်မသေမျိုးကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဤတောင်ကြီးကို အခုထိ မြင်ပုံမရသေးပေ။
'ဒီလူက ဒီနေရာမှာ တားမြစ်ချက် ရှိနေတာကို သိနေတာပဲ။ သူက အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သုံးပြီး တားမြစ်ချက်ကို ဖြေဖျော့နေတာပဲ...'
ဖန့်ချန်ကို ကြည့်နေသော ဝမ်ကျန့်ချီ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။
သူသည် မူလက ယင်မသေမျိုးကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး ဖန့်ချန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း နောက်မှ အတွေးတစ်ခု ပြောင်းသွားသည်။
အကယ်၍ ဤနေရာမှ ယင်လောကလမ်း ပွင့်သွားပါက သူသည် ယင်လောက သို့ သွား၍ရမည် မဟုတ်ပါလား ဖူထူလောက မှတစ်ဆင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သတင်းကို ပြန်ပို့နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဝမ်ကျန့်ချီသည် စိတ်ထဲမှ ဒွိဟများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ဝေဝါးသော တောင်ကြီး၏ တားမြစ်ချက်မှာ အစီရင်ဗဟိုချက်၏ ဖြေဖျော့မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြိုပျက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ခဏချင်းမှာပင် ကုတိန်ကြယ်ပေါ်ရှိ ယင်လောကလမ်းမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားလေပြီ။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ အခု ဒီနေရာမှာ ယင်လောကကို သွားလို့ရပြီလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ သူ ခုနက ဘာနည်းလမ်းသုံးလိုက်တာလဲ၊ ယင်လောကလမ်းကို ဒီလောက်အထိ ပွင့်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ "
ယင်မသေမျိုးက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။
ယင်မသေမျိုး တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် ယင်လောက နှင့် ပတ်သက်သော အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ ကုတိန်ကြယ်ပေါ်တွင် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မသိဘူး၊ ယင်လောကကို သွားလို့ရပြီဆိုရင်လည်း မင်း ငါ့ကို အမြန်ခေါ်သွားတော့"
ဝမ်ကျန့်ချီက ပြောလိုက်သည်။
"ခစ်... ခစ်..."
ဘယ်သူ ရယ်နေတာလဲ
ဝမ်ကျန့်ချီနှင့် ယင်မသေမျိုးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရုတ်တရက် ဝမ်ကျန့်ချီ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ယင်မသေမျိုး၏ လည်ပင်းနားကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ... တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"
ယင်မသေမျိုး၏ မျက်နှာတွင် အားတင်း၍ ပြုံးထားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူ၏ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ရနေသည်။
သူကိုယ်တိုင်က အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုး ဖြစ်ပြီး အအေးစိမ့်ဆုံးသော အရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ့ကိုပင် အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သည့် ခံစားချက်နှင့် ခုနက ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသော ရယ်သံကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
"ရှိတယ်... ကလေးလေး တစ်ယောက်"
ဝမ်ကျန့်ချီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်
"မင်း ခဏ ငြိမ်ငြိမ်နေဦး၊ အဲဒီကလေးလေးက မင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေရုံတင်ပါ၊ သာမန် ဝိညာဉ်လေးများ ဖြစ်မလား"
"သာမန် ဝိညာဉ်လေးက ငါ့နားကို ဒီလောက်အထိ ဘယ်လိုလုပ် ကပ်လာနိုင်မှာလဲ"
ယင်မသေမျိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်နှင့်အတူ ခေါင်းမှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည် လည်ထွက်သွားတော့သည်။
"မင်းရဲ့ ပါးပေါ်မှာ... လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု ထင်သွားပြီ..."
ဝမ်ကျန့်ချီသည် အနောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးလှသည်။
ယင်မသေမျိုး၏ ပါးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာ ထင်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုမှတော့ ဤ ဝိညာဉ်ကလေးမှာ သာမန် ဝိညာဉ် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သို့သော် သူ နောက်ဆုတ်ရင်း ဆုတ်ရင်းနှင့် ယင်မသေမျိုးက သူ့ကို ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ သရဲသရဲ မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချီက မသိမသာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... လူငယ်တစ်ဦးမှာ သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။
"မင်း... ငါတို့ကို မြင်ရတာလား"
ဝမ်ကျန့်ချီ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားသည်။
"ဒီနေရာက ယင်လောကလမ်း ပွင့်သွားပြီဆိုတော့... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာတင် လမ်းမဆုံးပါနဲ့ဦး၊ ငါနဲ့အတူ ဒီက ယင်လောက ထဲကို လိုက်ခဲ့ပြီး လေ့လာကြည့်ကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော မိယွီ လေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး
"မိယွီမိတ်ဆွေ... မင်း အရင်ပြန်ပြီး စီနီယာကျိတို့ဆီ သွားလိုက်ဦး"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိယွီ လေးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ထူထပ်သော မြူဖြူကြီးက လူတစ်ယောက်နှင့် ဝိညာဉ်သုံးကောင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
မိယွီသည် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာသောအခါ ဖန့်ချန်၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။ ကျိကန်းတို့ထံ ပြန်သွားရန် ဖန့်ချန် ပြောခဲ့သည်ကိုသာ သူမ မှတ်မိနေတော့သည်။
မြက်ပင်များ ထူထပ်နေသော ယင်လောကလမ်း ပေါ်တွင် ဖန့်ချန်သည် ဝိညာဉ်ကလေးကို ကျီစယ်ရင်း ဝမ်ချွမ်းမြစ် ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်။
သူ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ မြက်ပင်များမှာ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ကွက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။
အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးနှင့် ဝမ်ကျန့်ချီတို့မှာလည်း ဖန့်ချန်၏ အနောက်မှ မလှမ်းမကမ်း လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မိကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောရဲကြပေ။
ယင်မသေမျိုး၏ ပါးပေါ်တွင် လက်ဝါးရာ သေးသေးလေး ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်မျှ ရှိနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
"ခင်ဗျားက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
ဝမ်ကျန့်ချီက နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
သူသည် တာဝေ့စာပေတိုက်၏ အမာခံတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် အကြားအမြင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ပြီး လောကီလျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များလည်း နိုးထထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဘဝနှစ်ခုစာ မှတ်ဉာဏ်များအရ သူသည် လောကကြီး၏ အခြေအနေနှင့် ရေစီးကြောင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားသည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်မှာလည်း အင်အားကွာခြားချက် ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူက ထိုနေရာရှိ တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွဲကာ ယင်လောကလမ်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ထို့ပြင် အစွမ်းထက်လှသော ဝိညာဉ်ကလေးကို စေခိုင်းကာ အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးကို အရှင်လတ်လတ် အရိုက်ခံရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... ကိစ္စရပ်များမှာ သူ တွက်ချက်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကျွယ်မင်နန်းတော်က ဝမ်ယဲ့ပါ၊ မင်း အစကတည်းက သိထားတာပဲ မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်း ဝမ်ယဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခုနက မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက မင်းကို ဖန့်အမာခံ လို့ပဲ ခေါ်နေကြတာ"
ဝမ်ကျန့်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မော်ထျန်းဌာနမှ ယင်မသေမျိုးများကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဤလူစုသာ သတင်းကို အချိန်မီ ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် အခုထိ ရန်သူ၏ အမည်ရင်းကိုတောင် မသိရသည့် အဖြစ်မျိုး ရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်း ငါ့ကို ဝမ်ယဲ့ လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"
ဖန့်ချန်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ထပ်မံ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဝမ်ချွမ်းမြစ် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဖန့်ချန်က မြစ်အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရေတွက်၍ မရနိုင်အောင် များပြားလှသော ဝိညာဉ်များကို မြင်လိုက်ရ၏။
ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် မြစ်အောက်ဘက်တွင် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ယင်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သီလရှင်မလေး တစ်ပါးသည် ယင်ဘူးထဲမှ ပျံထွက်လာတော့သည်။
"ဒါက..."
ဝမ်ကျန့်ချီနှင့် ယင်မသေမျိုးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်။
ရှေ့ကလူ (ဝမ်ကျန့်ချီ) မှာတော့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မခံစားရဘဲ တစ်ဖက်လူက လူတွေကို ဒီလောက်အထိ ဖုံးကွယ်သယ်ဆောင်လာနိုင်တာကိုပဲ အံ့သြနေမိသည်။
သို့သော် နောက်ကလူ (ယင်မသေမျိုး) ကမူ ချင်းဟယ်သီလရှင် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကြောင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဤအငွေ့အသက်မှာ ရှေ့က ဝိညာဉ်ကလေးထံမှ ခံစားရသည်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေလေသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးသည် ချင်းဟယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ဆရာလေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြေးကပ်လိုက်တော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် ခရီးမထွက်မီက ယင်လောကသို့ တစ်ခေါက် သွားခဲ့သေးသည်။
အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စုဆောင်းထားသော ယင်သက်တမ်း များကို သိမ်းယူရန်နှင့် လောကနှစ်ခုကြား အတားအဆီးကို ခိုင်မာစေရန် ဖြစ်သည်။
ထိုခရီးတွင် ချင်းဟယ် ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော လူလည်းမဟုတ်၊ ဝိညာဉ်လည်းမဟုတ်သည့် ထူးခြားလှသော အဆင့် ၉ မသေမျိုး တစ်ဦး ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းမှာ ထိုက်ချန်းနယ်မြေ ခရီးစဉ်အတွက် အလွန်ပင် အထောက်အကူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဖန့်သခင်လေး... ဒီကလေးလေးက ဘယ်သူလဲ"
ချင်းဟယ်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ဝိညာဉ်ကလေးကို မ၍ ရှေ့နောက်ကြည့်ကာ စစ်ဆေးနေတော့သည်။
ထိုကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၇၀၂) - သွေးမိစ္ဆာခန်းမ
"သူကတော့ လွတ်လပ်စွာပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ် ပဲ။ သူ အသက်ရှင်ခဲ့တာ တကယ်ကို ကြာလှပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်လို့ ရပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"အသက်ရှင်ခဲ့တာ တကယ်ကြာပြီ ဟုတ်လား"
ချင်းဟယ်သီလရှင်သည် ဝိညာဉ်ကလေးကို ဟိုလှန်ဒီလှန်ကြည့်ကာ စစ်ဆေးနေသော်လည်း အသက်ကြီးလှပြီဟု လုံးဝမခံစားရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးမှာမူ မသိမသာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။
ဤဝိညာဉ်ကလေးမှာ ခုနလေးတင်ကမှ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူ့ကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ဒါဇင်ကျော် ကျွေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ အရပ်ကိုပင် လက်မဝက်ခန့် နိမ့်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ဤအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ လိမ်မာယဉ်ကျေးနေရသနည်း။
ဖန့်ချန်က ယင်ဘူးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ချွမ်းမြစ်ရှိရာသို့ အသာအယာ စုပ်ယူလိုက်သည်။
လေပြေညင်းကလေးက တိုက်ခတ်သွားပြီး ငြိမ်သက်နေသော ဝမ်ချွမ်းမြစ်ပေါ်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများ ထသွားတော့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ဝိညာဉ်များသည် မြစ်အောက်ခြေမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ယင်ဘူးထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်များ မရှိတော့သည်ကို မြင်မှသာ ဖန့်ချန်သည် ယင်ဘူးကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။
ဝမ်ကျန့်ချီသည် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထိုက်ချန်းနယ်မြေကို စစ်ကူလာပေးသည့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကျွယ်မင်အမာခံတပည့်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။
သူသည် အမှန်တရားကို သိရှိထားပြီး မိမိ မည်ကဲ့သို့သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားသည့် အသိဥာဏ်နိုးထသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
"မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်သလဲ ဘယ် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ် ရဲ့ လက်အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာလဲ"
ဖန့်ချန်က ထိုအဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးက..."
"ထားလိုက်ပါတော့၊ နာမည်အတုတွေ စဉ်းစားနေပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့"
ဖန့်ချန်က တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ယင်စစ်သည် ဘွဲ့နှင်းသဘင် တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရေးထွင်းလိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းခွဲစာ ယင်သက်တမ်းဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသော ဘွဲ့နှင်းသဘင်မှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး ရှေးကျ၍ နက်နဲလှသော စာလုံးများကြောင့် ချင်းဟယ်သီလရှင်ပင်လျှင် အံ့သြစွာ စောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးမှာ ကြောင်အမ်းသွားသလို၊ ဝမ်ကျန့်ချီသည်လည်း ဆွံ့အသွားရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ရိပ်မိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်မသေမျိုး တုံ့ပြန်ရန် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ယင်စစ်သည် ဘွဲ့နှင်းသဘင်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
သူသည် ဗီဇအရ ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ နားထဲသို့ ဖန့်ချန်၏ အသံက ဝင်ရောက်လာသည်။
"မော်ထျန်းဌာနနောက်ကို လိုက်နေရင် မင်းအတွက် သေလမ်းပဲ ရှိတယ်။ ယင်လောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတာကမှ လူသားလောကရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ကလေးသည် ချင်းဟယ်သီလရှင်ထံမှ ခုန်ဆင်းကာ ထိုယင်မသေမျိုး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ လက်ကလေးကို တစ်ဖက်လူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ အသာအယာ တင်ထားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်... ယင်လောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတာကမှ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ်ပါပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နားချနိုင်သွားပြီ"
ထိုယင်မသေမျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ဆက်လက်မခုခံတော့ဘဲ ဘွဲ့နှင်းသဘင်အသစ်က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပစ်သည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူလိုက်တော့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အငွေ့အသက်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြောင်းလဲမှုမှာ သိပ်မကြီးမားသော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ကြည်ခိုင်ခံ့လာသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
"မော်ထျန်းဌာနက လူရဲ့ လမ်းစဉ်ကတော့ လမ်းဘေးနည်းလမ်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဒီလမ်းစဉ်ကိုကော မင်း ဘယ်လို ထင်သလဲ "
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"ခံစားချက်က... တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်"
အဆင့် ၆ ယင်မသေမျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်အုပ်ချီကာ အစီရင်ခံသည်။
"ကျွန်တော်မျိုး နာမည်က ဖုန်ရှင်းဝူ ပါ၊ ထိုက်ချန်းနယ်မြေရဲ့ ဟဲ့မန်ကြယ်သား ဖြစ်ပါတယ်။ ဝမ်တောက်မသေမျိုးဂိုဏ်း ရဲ့ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး၊ မော်ထျန်းဌာနရဲ့ ကျင်းလန် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ် ရဲ့ လက်အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျင်းလန် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အမိန့်အရ တာဝေ့စာပေတိုက်ရဲ့ အမာခံတပည့် ဝမ်ကျန့်ချီကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပေးခံရတာပါ"
"မင်းက ငါ့ကို စောင့်ရှောက်မယ် ဟုတ်လား မင်းသာ တကယ် တော်မယ်ဆိုရင် ငါ ဒီလို အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဝမ်ကျန့်ချီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"မထင်ထားလိုက်တာ... ငါ ဝမ်ကျန့်ချီရဲ့ ကံတရားက တကယ်ပဲ ကောင်းလှတယ်။ နိုးထလာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ငရဲမင်း ရဲ့ ဆက်ခံသူနဲ့ တွေ့ရတယ်ပေါ့လေ"
ငရဲမင်း ဆက်ခံသူ
ချင်းဟယ်သီလရှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စပ်စုလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"မင်းကတော့ တော်တော် တည်ငြိမ်နေတာပဲ"
ဖန့်ချန်က ဝမ်ကျန့်ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဘွဲ့နှင်းသဘင် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွား၏။
"မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပြောပြစမ်း။ ဒီကုတိန်ကြယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးရင် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ ပြင်ထားသလဲ "
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မြူဖြူများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်၏ မေးခွန်းကို ခုခံနေသဖြင့် ဝိညာဉ်မှာ ဘွဲ့နှင်းသဘင်၏ လောင်မြိုက်မှုကို အပြင်းအထန် ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝမ်မိတ်ဆွေ... ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ မင်းရဲ့ အသက်ကို ရင်းဖို့ မလိုပါဘူး"
ဖန့်ချန်က တိုးညင်းစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသော်လည်း အားတင်း၍ ပြုံးနေဆဲပင်
"ကျွန်တော်က... အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိပ်ပြီး သဘောမတူပေမဲ့လို့ပေါ့၊ ထိုက်ချန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာက အရမ်းကို အလျင်စလို ဖြစ်လွန်းတယ်။
ဒါက အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ပေါ်လာစေနိုင်ပြီး၊ တစ်ချက်မှားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်... 'ရှေးကတည်းက စစ်တိုက်ထွက်သွားသူတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ပြန်လာနိုင်လို့လဲ' တဲ့။
ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်က ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီပဲ၊ ကျွန်တော်က ဒီအသက်လေး တစ်ချောင်းအတွက်နဲ့ ကိုယ့်မျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား"
"ဝိညာဉ်သာ ပျက်စီးသွားရင် တကယ် သေသွားတာပဲ။ လူသားလောကနဲ့ ကံကြမ္မာ အကြွင်းအကျန် လုံးဝ မရှိတော့သလို၊ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ သေချာ စဉ်းစားပါ"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်ချီ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ မြူဖြူများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေကာ ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ ပို၍ ဝေဝါးလာနေသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကမူ ယခင်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်
"တကယ်လို့ ဒီဘဝမှာ ကျွန်တော်က တာဝေ့စာပေတိုက်မှာ ကျင့်ကြံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ့်မျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ရွေးချယ်မိကောင်း ရွေးချယ်မိလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ တာဝေ့စာပေတိုက်က ကျွန်တော့်ကို အခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာအောင် ပျိုးထောင်ပေးလိုက်တာ။ တခြားဟာ မရှိရင်နေမယ်၊ အရိုးကတော့ တကယ်ကို မာတယ်။
ခင်ဗျား စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်ပဲ အဆုံးစီရင်ပေးလိုက်ပါ"
"ကောင်းပြီ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ငါ မင်းကို မြန်မြန်ပဲ အဆုံးစီရင်ပေးမယ်"
ဝမ်ကျန့်ချီသည် မိမိကိုယ်မိမိ လွတ်မြောက်တော့မည်ဟု ထင်ကာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက ကတိဖျက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤခံစားချက်မှာ သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်ဆင်းရဲစေပြီး ဝိညာဉ်လောင်မြိုက်သည့် နာကျင်မှုမှာလည်း ဆတူတိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ခင်ဗျား စကားမတည်ဘူးလား"
ဝမ်ကျန့်ချီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ပြောမှာလား၊ မပြောဘူးလား"
"မပြောဘူး"
"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ"
ဝမ်ကျန့်ချီ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခဏချင်းမှာပင် မီးခိုးငွေ့တစ်တန်းအဖြစ် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ဖုန်ရှင်းဝူ... မင်း သူ့ကို တစ်လမ်းလုံး စောင့်ရှောက်လာတာဆိုတော့၊ သူ့ဘက်က အစီအစဉ်တွေကို တစ်ခုခု သိထားမှာပဲ မဟုတ်လား "
ဖန့်ချန်က ဖုန်ရှင်းဝူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ဖုန်ရှင်းဝူက လေးနက်စွာ ဆိုသည်
"သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ကျွန်တော် အတိအကျ မသိပေမဲ့၊ ကုတိန်ကြယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးရင် ဒီနေရာဟာ သူတို့ဘက်က ရိက္ခာနဲ့ ထောက်ပံ့ရေး စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကိုတော့ သိပါတယ်။"
"ပြီးတော့ သူက သွေးမိစ္ဆာခန်းမ ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ပါတယ်။ သွေးမိစ္ဆာခန်းမမှာ အမာခံတပည့် ၃၀ ကျော် ရှိပြီး၊ စစ်သည်အင်အား သန်းနဲ့ချီ ရှိပါတယ်။ ဝမ်ကျန့်ချီက ရှေ့တန်းက စစ်သည်လေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သွေးမိစ္ဆာခန်းမရဲ့ အဓိက အင်အားစုတွေက အနောက်ဘက်မှာ ပုန်းအောင်းနေကြတာပါ "
"ဝမ်ကျန့်ချီ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာ သွေးမိစ္ဆာခန်းမက ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ "
"သွေးမိစ္ဆာခန်းမက သတင်းရတာနဲ့ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ရောက်လာကြမှာပါ၊ အဲဒီအခါကျရင် သခင်လေးရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသွားနိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့... စီနီယာအမကြီးက ငါ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာဟာ ဟိုလူငယ်လေးကို ရှာဖို့သက်သက်ပဲလား။
သူက ထိုက်ချန်းနယ်မြေရဲ့ အခြေအနေအတွက် အလွန်ပဲ အရေးပါနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ်..."
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဖုန်ရှင်းဝူသည် သူသိထားသမျှ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တစ်ခုမကျန် ပြောပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖူထူလောကရှိ ကျင်းလန် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်၏ တည်နေရာကိုပါ ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်းပြောတာက... ကျင်းလန် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အခုထိ ဖူထူလောကမှာပဲ ရှိနေသေးတာပေါ့ ထိုက်ချန်းနယ်မြေထဲကို ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြီး မစွက်ဖက်သေးဘူးလား "
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံက လှုပ်ရှားသွားသည်။
အကယ်၍ ထိုအတိုင်းသာဆိုလျှင် သူသည် ချင်းဟယ်သီလရှင်ကို ခေါ်ပြီး တစ်ခေါက် သွားကြည့်၍ ရသည်။
သို့သော် ကျင်းလန်မြို့သည် ထိုနေရာနှင့် သိပ်မဝေးမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက များသောအားဖြင့် ဖူထူလောကမှာပဲ ထိုင်ပြီး အမိန့်ပေးလေ့ ရှိကြတာပါ။ လူသားလောကထဲကို ကြွလာခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ မူလကိုယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိနိုင်ပါဘူး..."
ဖုန်ရှင်းဝူက ဆိုသည်
"ကျွန်တော်လိုပဲပေါ့၊ ဝမ်တောက်မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ မော်ထျန်းဌာနက ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပေမဲ့၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသလို၊ ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း သူတို့ မသိကြပါဘူး။
ဒါက ကျင်းလန် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်က ကျွန်တော်တို့ကို ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အုပ်စုလိုက် တာဝန်ပေးတာမျိုးလည်း သိပ်မရှိပါဘူး၊ အခုလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရတာက များပါတယ်"
"နှမြောစရာပဲ... ဖူထူလောကရဲ့ မြေပုံမရှိတော့ ငါတို့ အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး..."
ဖန့်ချန်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချင်းဟယ်သီလရှင်၏ မျက်နှာတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး
"ဖန့်သခင်လေးက အဲဒီ ကျင်းလန်မြို့ကို သွားချင်လို့လား"
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ချင်းဟယ်သီလရှင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်
"ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်"