ငါ့…ငါ့…ငါ့ရဲ့ ရည်စား လုပ်ပေးပါ

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ၎င်း၏ အထဲတွင် မိစ္ဆာ အမြောက်အမြားကို လှောင်ပိတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုယီ၊ ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် အခြားသူများ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၏။

အလွန်အမင်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

ချင်လင်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကမောက်ကမ အခြေအနေများ။ သူတို့၏ မိုးပျံယာဉ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် လေလွင့်သရဲတစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤမျှော်စင်ကြီးသည် ယခုအခါ ရှက်တတ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေ၏။

"ညီလေးဝမ် ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန်သည် မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး လီချင်းရန်က သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် လှုပ်ရှားမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင် အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမယ်။"

ဝမ်ရှိုယီသည် မျှော်စင်၏ တံခါးများကို အကဲခတ်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် တံခါးများ အပြည့်အဝ ပွင့်နေသော်လည်း မိစ္ဆာဟိန်းဟောက်သံများ မရှိသလို မိစ္ဆာများ၏ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။ အထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုသာ ရှိနေ၏။

"အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် တက်လှမ်းသူ တချို့ကို အရင်လွှတ်လိုက်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။" ဝမ်ရှိုယီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် လီချင်းရန်တို့သာ ကြားနိုင်သော အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "စီနီယာ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

"အဲဒါက လူမဆန်ရာ နည်းနည်း မကျဘူးလား။"

ချန်ဟွိုက်အန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

တက်လှမ်းသူများက သူ၏ရန်သူများ ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာပါပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိနေဆဲပင်။ သူတို့သည် ရောင်းစား ခံလိုက်ရပြီး ကိုယ့်ကို ရောင်းစားသွားသူများအတွက် ပိုက်ဆံကူရေတွက်ပေးနေသူများနှင့် တူနေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။" ဝမ်ရှိုယီ၏ အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။ "ဒီတက်လှမ်းသူတွေက ဂိုဏ်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ခံစားနေကြတာဆိုတော့ သူတို့တာဝန် သူတို့ လုပ်ရမှာ သဘာဝပါပဲ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အခကြေးငွေ ရတယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလေ။ စီနီယာ ဒါကို ခေါင်းရှုပ်ခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ"

ဝမ်ရှိုယီက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူက တက်လှမ်းသူ အယောက်နှစ်ဆယ် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်သည်။

သူတို့ကို မည်ကဲ့သို့ ကတိကဝတ်များ ပေးလိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို သိနေသည့်တိုင် သူတို့သည် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး သွားရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။

"စီနီယာ၊ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့ စောင့်ရုံပါပဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန်က တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာသော ဝမ်ရှိုယီကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

အားလုံး အပြင်ဘက်တွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

မျှော်စင်အတွင်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော တက်လှမ်းသူ အယောက် နှစ်ဆယ်၏ ဝိညာဉ်မီးအိမ်များကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ သူတို့ မသေသေးရင် အခုလောက်ဆို ထွက်လာသင့်ပြီလေ။ တကယ်လို့ သူတို့ သေသွားရင်လည်း ဝိညာဉ်မီးအိမ်တွေက တစ်ခုခု ပြသရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လီချင်းရန်က မြင့်မားလှသော မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်းယွန်ဘုံ၏ စံနှုန်းများအရပင် ဤအရာသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျှော်စင်တွင် အထပ်ကိုးထပ် ရှိပြီး အပေါ်ထပ်က အောက်ထပ်များထက် ပိုငယ်သော်လည်း ပထမထပ် တစ်ခုတည်းကပင် ဓားကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမကြီးထက် ပိုမို ကြီးမားနေ၏။

ထိုမျှလောက် ကြီးမားလှသော အထပ်များစွာ ပါဝင်သည့် အဆောက်အအုံကြီးထဲသို့ ကျင့်ကြံသူ အယောက်နှစ်ဆယ် ဝင်ရောက်သွားခြင်းမှာ ဝင်္ကပါထဲသို့ ပုရွက်ဆိတ်များ ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"သူတို့ အထဲမှာ ပိတ်မိသွားတာများလား။" လီချင်းရန်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "သူတို့က အန္တရာယ်တော့ မရှိပေမဲ့ အပြင်ထွက်လို့ မရတာများလား။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အသံလွှင့် ကျောက်စိမ်းတွေ ပေးလိုက်တယ်လေ။ ကျောက်စိမ်းတွေက အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ။ တကယ်လို့ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုရင် သူတို့ တစ်ခုခု ပြောသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

ဝမ်ရှိုယီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "အသုံးမကျတဲ့ ငတုံးတွေ။ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။" သူက မျှော်စင်ဝင်ပေါက်တွင် နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ခေါက်တုံ့ ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ပေ။

"မင်း၊ မင်း၊ မင်း၊ ပြီးတော့ မင်း…"

သူက တက်လှမ်းသူ အုပ်စုထဲမှ နောက်ထပ် အယောက်နှစ်ဆယ်ကို လက်ညှိုးထိုး ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာချည်နှောင်ကြိုးကို ယူပြီးတော့ အထဲဝင်သွားကြ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အသံလွှင့် ကျောက်စိမ်းကို သုံး။ ငါ ပြန်မထူးရင် ကြိုးကို ဆွဲလိုက်။"

ဝမ်ရှိုယီသည် ကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်ကို သူ့ကိုယ်သူ ချည်နှောင်လိုက်၏။

ထိုကြိုးကို ခွန်းလွန် အင်မော်တယ်နန်းတော်မှ အထူးပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မီတာ တစ်ထောင်ကျော်အထိ ဆန့်ထွက်နိုင်ပြီး အရွယ်အစား ပုံစံမျိုးစုံရှိသော မိစ္ဆာများကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် အစွမ်းသတ္တိ ရှိသည်။

ယခင် အယောက်နှစ်ဆယ်မှာ အသံတိတ်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအယောက်နှစ်ဆယ်မှာ သိသိသာသာပင် ပို၍ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုယီ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့က နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်ကို နာခံပြီး မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"ဆရာ။ ဒီဝမ်ရှိုယီက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင်။

လီချင်းရန်က ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူက အရင်က ဒီလိုပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ရဲ့ စရိုက်က ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိသည်။

သူက ၎င်းကို တက်လှမ်းသူများ၏ အခြေအနေ တစ်ခုလုံးနှင့်သာ ဆက်စပ် တွေးတောနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စများလုံးကို လီချင်းရန်အား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို သူ ယခုထိ စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ရမ်းသန်းကာ ဖန်တီးပြောလိုက်သည်။ "အင်း... အဲဒါက မြင့်မားတဲ့ ရာထူးနေရာကနေ လာတဲ့ အာဏာစက် တစ်မျိုး နေမှာပါ။ တကယ်လို့ သူက သွေးအေးတဲ့ပုံစံ နည်းနည်းမှ မပြဘူးဆိုရင် သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

"တကယ်လား။ ဒါဆို ဆရာက ဘာလို့ အဲဒီလို မဟုတ်ရတာလဲ။"

"ငါက ဘာကွာခြားနေလို့လဲ။" ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

လီချင်းရန်က သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်လျှောက် လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး မှေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာလည်း ရာထူးကြီးတာပဲလေ။ ဆရာက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်နဲ့ ဒီကမ္ဘာက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပဲဟာ။ ဆရာက ဘာလို့ ဆရာ့ရဲ့ လူတွေကို အဲဒီလို အမိန့်မပေးတာလဲ။"

"အဟမ်း၊ မင်းရဲ့ဆရာက... အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီလေ။" ချန်ဟွိုက်အန်က လက်ဖဝါးထဲတွင်ရော ရင်ထဲတွင်ပါ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသော်လည်း အလေးအနက် ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းကဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ။ ငါသာ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းလို ဆိုးသွမ်းတဲ့ တပည့်မျိုးကို လက်ခံခဲ့မိရင် မင်းတော့ အပြစ်ပေးခံရတဲ့ အရသာကို အသေအချာ သိသွားမှာပဲ…"

"အို။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို တစ်ခါလောက် ဆူကြည့်ပါလား။ ဆရာ…" လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက စူးစမ်းလိုစိတ်၊ စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ "ကျွန်မ အဲဒီအရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ဒါမှ နောင် အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားလို့ ရမှာပေါ့…"

"ငါ ဒေါသထွက်ချင်ယောင်တောင် ဆောင်လို့ မရပါဘူး။" ချန်ဟွိုက်အန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"တစ်ခါလောက်ပါပဲ။ နော်… တစ်ခါလေးပဲလေ။" လီချင်းရန်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောသည်။ "ကျွန်မ တကယ် ကြည့်ချင်လို့ပါ…"

ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အရှေ့မှ လှပသော မျက်နှာလေး၊ ထိုနုနယ်သော နှာတံ၊ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများ၊ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝေးသော အသားအရည်၊ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ထို...

သူ့အနေဖြင့် လီချင်းရန်အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နိုင်မည်နည်း။

လူအများ ပြောလေ့ရှိသော "ကိုယ့်အဖော်က လှနေရင် ရန်ဖြစ်တဲ့အခါတောင် သူ့ကို မရိုက်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမယ်" ဆိုသော စကားကို သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ၎င်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း သက်သက် ဟူ၍သာ သူ ထင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ဆိုစေ လူများက ဒေါသထွက်လာလျှင် ရူးကြောင်ကြောင်များ ပြောတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုတော့ သူ သေချာသွားလေပြီ။ ၎င်းမှာ လုံးဝကို ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

လီချင်းရန်အပေါ် မည်သို့ ဒေါသထွက်ရမည်ကို သူ တကယ် မသိတော့ပေ။

လီချင်းရန်က တခြားသော ယောက်ျား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေတာမျိုး မဟုတ်ရင်ပေါ့လေ။

နေပါဦး။

လီချင်းရန်က သူ့ရဲ့ တာအိုအဖော် ဖြစ်မယ်လို့တောင် မပြောရသေးဘူးလေ။

အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ဒါက အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်က ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တပည့်လေး။ ဆရာ မင်းနဲ့ တိုင်ပင်စရာ တစ်ခုရှိတယ်"

သူက လီချင်းရန် တာအိုအဖော် ရှာရန် စဉ်းစားမလားဟု မူလက မေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းက နားထောင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းနေမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူက ထိုအတိုင်းကြီး "တပည့်လေး၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုအဖော် လုပ်ပါလား" ဟု ဗြုန်းစားကြီး ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။

၎င်းကို အရမ်းကို မသင့်လျော်လွန်းပေ။

သူ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီး အထပ်ထပ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ဆရာ.." လီချင်းရန်က သူ မည်မျှ အနေခက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လေ။ ကျွန်မကို မပြောနိုင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။"

လီချင်းရန်၏ လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြင်နာမှုကြောင့်လား မသိ။ ချန်ဟွိုက်အန်က သတ္တိများ ရုတ်တရက် ရရှိလာခဲ့သည်။

သူက သတိထားခြင်းများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဗြုန်းစားကြီး ပြောချလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အခုထိ ရည်းစား မရှိသေးဘူး။ ငါ့ရည်းစား လုပ်ပါလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့တွေ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် အားကိုးလို့ ရတာပေါ့။”

…