အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော် မှားပါတယ်။ မလုပ်ပါနဲ့

တောင်တန်းများပေါ်တွင် တန်ခန်းဟု အမည်ရသော ဝက်နှင့်တူသည့် သားရဲတစ်ကောင် နေထိုင်သည်။

၎င်းကို မြင်တွေ့ရခြင်းက တစ်ပြည်လုံး အတိုင်းအတာဖြင့် အထွက်တိုးမည့် ကောက်ပဲသီးနှံများကို ကြိုတင် နိမိတ်ပြခြင်းပင်။

ချန်ဟွိုက်အန် ငယ်စဉ်က “ရှန်ဟိုင်းကျင်း”စာအုပ်ကို အလွန် နှစ်သက်ခဲ့သည်။

၎င်းတွင် ဖော်ပြထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ထူးဆန်းသော သားရဲများမှာ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ၎င်းတို့ကို တမ်းတနေဆဲပင်။

ထိုစာအုပ်ကို သူ အကြိမ်တစ်ရာမက ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သတ္တဝါတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ ဖော်ပြချက်တိုင်းကို သူ မှတ်မိနေ၏။

တန်ခန်းသည်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။

၎င်းက တောဝက်နှင့်တူသော မြင့်မြတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်ပင်။

ဒါက တန်ခန်းရဲ့ အော်သံပေါ့လေ...

“ရှန်ဟိုင်းကျင်း” စာအုပ်အရဆိုလျှင် တန်ခန်း၏ အော်သံက ၎င်း၏ နာမည်ကို ၎င်း ပြန်ခေါ်နေသကဲ့သို့ အသံထွက်သည်ဟု ဆိုသည်။

ယခု ကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရသောအခါ တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေ၏။

ဒါဆိုရင် ချင်လင်းတောင်တန်းက မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာက တကယ့် မြင့်မြတ်သားရဲ တန်ခန်းလား။

နေထွက်လာ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာသွားသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ တောင်ကြားက ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က တောင်ကြားအလယ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းက တောဝက်နှင့် အလွန်ပင် တူနေပြီး ကျောက်စိမ်းရောင် အမွေးအမှင်များနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အစွယ်လေးချောင်း ရှိသည်။

သူ မှတ်မိနေသည်နှင့် ကွက်တိပင်။

သူတို့ရှေ့က သတ္တဝါကြီး။

အဲဒါ တန်ခန်း မဟုတ်ဘူးလား။

တန်ခန်း၏ ပတ်လည်တွင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော ဧရာမ တိုင်ကြီး ကိုးတိုင် ရှိနေသည်။

ထိုတိုင်များမှ သံကြိုးများ ဆင်းသက်လာပြီး တန်ခန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်။

၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုသံကြိုးများက ထက်မြက်သော ဓားသွားများနှင့် တူနေပြီး ၎င်း၏ အသားထဲသို့ စတီးကြိုးများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပြဲဟနေသည့် ဒဏ်ရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က အလိုအလျောက်ပင် တောင်ကြားဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

"ဆရာ။ ရှေ့ကို အလောတကြီး သွားတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။" လီချင်းရန်က သူ့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ဘယ်လက်တွင် ဓားကို ကိုင်ကာ သူ၏အရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်သွားပြီး လမ်းပြခွင့်ပေးပါ။"

"တန်ခန်းက မြင့်မြတ်သားရဲ တစ်ကောင်ပါ။" ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မြင့်မြတ်သားရဲတွေက တခြား သက်ရှိတွေကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် အန္တရာယ် မပြုတတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ သူက ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ပိတ်လှောင်ခံထားရလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူသိမှာလဲ…" လီချင်းရန်က တန်ခန်း၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အယဉ်ကျေးဆုံး သားရဲတောင်မှ ဒီလိုမျိုး ချည်နှောင်ခံထားရရင် စိတ်တိုပြီး ဖောက်ပြန်လာနိုင်တယ် မဟုတ်လား။"

"မင်းပြောတာ ယုတ္တိရှိပါတယ်။" ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပုဆစ်ဒူးတုပ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ငါတို့ တိတ်တိတ်လေး ခိုးသွားကြည့်ရအောင်။"

လီချင်းရန် - "..."

ချန်ဟွိုက်အန်က လက်တွေ့ဘဝတွင် မည်သည့် အခင်းအကျင်းကိုမျှ မဖန်တီးတတ်ပေ။

လီချင်းရန်က သူတို့၏ တည်ရှိမှုနှင့် အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသော အခင်းအကျင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တန်ခန်းအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် မြင့်မြတ်သော သားရဲ၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားက အံ့မခန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခု အနီးကပ် မြင်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားလှသည်။

တန်ခန်း၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်နေရခြင်းက မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်တောင်၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူတို့က ၎င်း၏ ခေါင်းကိုပင် မမြင်ရပေ။ ရင်ဘတ်အထက်ရှိ အရာအားလုံးက တိမ်တိုက်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။

ထို့အပြင် သူတို့ နီးကပ်လာလေလေ အပင်များက ပိုမို စိမ်းလန်းစိုပြည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှ မြက်ပင်များပင် လူတစ်ယောက်ထက် ပိုမြင့်နေပြီး ချောက်ကမ်းပါးများ၌ ပေါက်နေသော တောဆီးသီးများက လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစား ရှိနေသည်။

"တန်ခန်းက ကြီးပွားချမ်းသာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လို့ ပြောကြတယ်။ သူ့ကို မြင်ရရင် အထွက်တိုးမယ့် ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရလိမ့်မယ်တဲ့။ အခု ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတော့ ယုံသွားပြီ…"

ချန်ဟွိုက်အန်သည် တန်ခန်း၏ ခြေရင်းမှ တောဆီးသီးတစ်လုံးကို ခူးလိုက်သည်။

၎င်းက သူ၏ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အင်ဆူလင် ထိုးရန် လိုတော့မည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက နောက်ထပ် တစ်လုံးကို ခူးပြီး လီချင်းရန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းပြီး အိုမင်းနေသော အသံကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

[ ဘိုးဘေးနဂါးကြီးရဲ့ မျိုးဆက်နဲ့ နဂါးဝိညာဉ် အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာလို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ ]

အသံက မှေးမှိန်မသွားသေးမီမှာပင်…

လီချင်းရန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မှောင်မိုက် သွားစေသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ရွှေရောင် မျက်လုံးတစ်စုံက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခုချိန်ထိ သူ တန်ခန်း၏ ခေါင်းကို မမြင်ရသေးပေ။

၎င်းမှာ မြင့်မြတ်သားရဲ ဘယ်လောက် ကြီးမားကြောင်း ပြသနေသလိုပင်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်က တန်ခန်းဆီမှ မည်ကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အငွေ့အသက်မျိုးကိုမှ မခံစားရပေ။

ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးလိုပင် သူက တိတ်ဆိတ်သော တောင်ကြီး တစ်တောင်လို ရပ်နေခဲ့သည်။ ကြီးမားသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းနေ၏။

"အစ်ကိုကြီး တန်ခန်းလား…"

နဂါးဝိညာဉ် အမွေဆက်ခံသူဆိုသည့် အဆင့်အတန်းကို အားကိုးပြီး ချန်ဟွိုက်အန် လုံးဝ မရှက်ရွံ့ခဲ့ပေ။

သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်မှာ ပိတ်လှောင် ခံထားရတဲ့ အဓိက မိစ္ဆာလား။ ဒီမျှော်စင်မှာ တစ်ထပ်ပဲ ရှိတာလား။ တခြားသူတွေ အားလုံး ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။"

"စုစုပေါင်း (၁၈)ထပ် ရှိတယ်။ ဒါက အပေါ်ပိုင်း ကိုးထပ်မြောက်ပဲ…"

တန်ခန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါက မျှော်စင်ထဲက နေရာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ ငါက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်အထပ်မှာ ရှိစေချင်လဲ။ သူတို့တွေ အဲဒီကို သွားရတာပဲ။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်သူမှ ယှဉ်လို့မရတဲ့ အနေအထား ဖြစ်မနေဘူးလား။"

ချန်ဟွိုက်အန်က လီချင်းရန်၏ လက်ငယ်လေးကို ကိုင်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး တန်ခန်း။ ကျွန်တ်ေက ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားရုံပါပဲ။ တခြား ကိစ္စမရှိရင် ပြန်ပါရစေ။ ခင်ဗျားရဲ့ မျှော်စင်ကြီးက လှပတယ်။ ရှုခင်းတွေလည်း ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ သစ်သီးတွေကလည်း တကယ် ချိုတယ်..."

"ရယ်စရာပဲ။ နဂါးဝိညာဉ် အမွေဆက်ခံသူ တစ်ရာကျော်ကို ငါ မြင်ဖူးတယ်၊ မင်းကတော့ အကြောက်ဆုံးပဲ…"

တန်ခန်း၏ မျက်လုံးများက အတိတ်ကို ပြန်လည် သတိရနေသကဲ့သို့ တောက်ပသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးနဂါးကြီး မင်းကို ရွေးချယ်တုန်းက ဘာတွေ တွေးနေခဲ့လဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး... အလားအလာတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေတာပဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန် - "..."

သောက်ကျိုးနည်း။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

ဒီမိစ္ဆာတွေက ယဉ်ကျေးမှုရော ရှိကြရဲ့လား။

ရေနဂါးက ငါ့ကို အထင်သေးခဲ့တယ်။

ကျားဘုရင်ကလည်း ငါ့ကို အထင်သေးခဲ့တယ်။

အခု အမြင့်မြတ်ဆုံး တန်ခန်းကတောင် ငါ့ကို အမှိုက်လို့ ထင်နေတာလား။

ကောင်းပြီလေ။

လူတိုင်းက အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေရင် ငါက သူတို့ မှားကြောင်း သက်သေပြရမှာပေါ့။

သူက ရှေ့တက်ပြီး တန်ခန်းနှင့် ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်…

လီချင်းရန်က သူ၏ အရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီး ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားလို့ ဆရာက သတိထားနေရုံပါ။ မဟုတ်ရင် ဆရာက ဒီလို နေပါ့မလားလို့ ရှင် ထင်နေတာလား။ ရှင်က မြင့်မြတ်သားရဲ ဖြစ်နေရင်တောင် ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး မသိဘဲနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာ့ကို အသရေဖျက်လို့ မရဘူး…"

တန်ခန်းက လီချင်းရန်ကို အချိန်အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်ဟွိုက်အန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံရမယ်။ နဂါးဝိညာဉ် အမွေဆက်ခံသူ အားလုံးထဲမှာ မင်းက အနည်းဆုံး လေလုံးထွားတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ။"

"ရှင် ထပ်လိမ်နေပြန်ပြီ။ ဆရာက ဘယ်တုန်းက လှည့်စားဖူးလို့လဲ။"

လီချင်းရန်တွင် ပြင်းထန်သော ကာကွယ်လိုစိတ်များ ရှိနေဆဲပင်။

လေထုက ရုတ်တရက် တင်းမာလာခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဖော်ထုတ်ခံရမည့် အစွန်းတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက တန်ခန်းကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အကြည့်များက နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ရှင်းလင်းစွာ ပြောနေသည်။

အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ မလုပ်ပါနဲ့။

တန်ခန်းက ချန်ဟွိုက်အန်၏ အကြည့်ကို နားလည်ပုံရပြီး သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ပေ။

[ ဒီမိန်းကလေးငယ်က ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို သဘောကျနေတယ် မဟုတ်လား။ နှမြောစရာပဲ။ ဒီကမ္ဘာကြီးက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဝင်စားခြင်း သံသရာကြီး တစ်ခုပဲ။ မင်းနဲ့သူ ဘယ်တော့မှ ပျော်ရွှင်တဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့ သူနဲ့ အတူနေတာက သူ့ကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်လိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ် ]

တန်ခန်း၏ အသံက ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ချန်ဟွိုက်အန်သည် ဘေးမှ ဒေါသထွက်နေသော လီချင်းရန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်က ထိုအသံကို မကြားနိုင်ကြောင်း သူ သေချာသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က တက်လှမ်းသူမှ မဟုတ်ဘူး။"

တန်ခန်းက ထပ်ပြီး မငြင်းခုံတော့ပေ။

သူက မြေအောက်မှ စပျစ်နွယ်ပင် တစ်ပင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

၎င်းက လီချင်းရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ညင်သာစွာ လွင့်မျောလာပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

လက်ချောင်းထိပ်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးတစ်ခုကို စပျစ်နွယ်ပင်က ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

[ ဒီအငွေ့အသက်ကို မင်း မှတ်မိလား ]

ချန်ဟွိုက်အန်က ထိုမီးခိုးရောင် မြူခိုးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဆန်များ ကျဉ်းမြောင်း သွားခဲ့သည်။

"ဒါက... အဲဒီ တက်လှမ်းသူတွေဆီက..."

[ မှန်တယ် ] တန်ခန်းက ပြန်ဖြေသည်။

[ ဒီအငွေ့အသက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပထမဆုံး တွေဝေစေတဲ့ အခိုးအငွေ့ပဲ။ ဒါက စိတ်ကို ဝေဝါးစေပြီး ရူးသွပ်မှုနဲ့ ပျက်စီးခြင်းဆီကို ဦးတည်စေတယ် ]

[ အဲဒီသတ္တဝါတွေနဲ့ မင်း ပိုပြီး ပတ်သက်လေလေ၊ ဒီမီးခိုးရောင် အငွေ့အသက်က ပိုအားကောင်းလာလေလေပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ မင်းက သူတို့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် သက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ]

[ ပြီးတော့ ဒီရုပ်သေးရုပ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာက… ]

[ သွေးပယင်းတောင်သခင် မင်းကို ပြောပြပြီးလောက်ပြီ။ သူတို့က အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဝင်စားခြင်း သံသရာထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာပြီးသားပဲ ]

...