လက်ကို မလွှတ်ပါနဲ့
Vol. 39 Ch. 385
“ဆရာ၊ ဆရာ့ကို စက်ဝိုင်းထဲက ထွက်ခွင့်မရှိဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“အင်း…”
“ဆရာ စက်ဝိုင်းထဲက ထွက်သွားရင် ဆရာ့ကို ကျွန်မ မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလို့ရော မပြောခဲ့ဘူးလား။”
“အင်း…”
လီချင်းရန်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ဒေါသများအားလုံးကို ထိုထဲသို့ ဖိသိပ်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူက ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး အသံကို တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်၊
“ကောင်းပြီလေ။ အခု စက်ဝိုင်းထဲက ထွက်သွားရတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုလောက် ကျွန်မကိုပေး။ မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အခု သောင်းကျန်းတော့မှာ။ ဆရာ့ခေါင်း တစ်ရက်လုံး ကိုက်သွားလောက်အောင် သောင်းကျန်းပစ်မှာ…”
ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ခေါင်း အခုကတည်းက ကိုက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် ပြောချင်နေခဲ့သည်။
သူက အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊
“တပည့်လေး… လမ်းလျှောက်နေရင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ပိုက်ဆံကျနေတာကို တွေ့ရင် မင်း ကောက်မလား။”
“မကောက်ဘူး။” လီချင်းရန်က ချက်ချင်းပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် မကောက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ တကယ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလား။” ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘာလို့ မငြင်းဆန်နိုင်ရမှာလဲ။” လီချင်းရန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မြတ်နိုးပေမဲ့ သင့်လျော်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရယူတယ်။ မတရားရလာတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေလိုပဲ။ လက်ထဲက သဲတွေလိုပဲ။ ခဏတဖြုတ် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ရင်တောင် တခြားပုံစံ တစ်မျိုးနဲ့ ပြန်ထွက်သွားမှာပဲ”
ချန်ဟွိုက်အန် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင်ပင်။ သူ ပြောသည်မှာ လုံးဝ မှန်ကန်နေသည်။
အထူးသဖြင့် ချင်းယွန်ဘုံမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမြင်ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်သည်။
ဤအဖြေက အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်သဘောပေါက်မှု၏ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်အဆင့် ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ခေတ်သစ်အသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြောရလျှင်…
လမ်းပေါ်က ပိုက်ဆံနည်းနည်း ကောက်ရလာတယ်။ ပျော်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ စားပွဲခြေထောက်ကို ခြေမနဲ့ တိုက်မိတယ်၊ ခြေစွယ်ငုတ်သွားတယ်။ အဲဒါကို ကုသဖို့ ပိုက်ဆံပြန်ကုန်သွားတယ်။
အဲဒါကို ဘာလို့ခေါ်လဲ။
“အပျော်လွန်ရင် ငိုတတ်တယ်” လို့ ခေါ်တာပေါ့။
အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ကံတရားရဲ့ လက်စားချေမှုကို လျှော့ချနိုင်ပေမဲ့…
လုံးဝ ရှောင်လွှဲလို့တော့ မရဘူး။
ဒါကြောင့်မို့ ကျင့်ကြံသူ အများစုက ပိုက်ဆံမကောက်ကြဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး။ အရင်းအမြစ်တွေလေ။
အဲဒါတွေကို ယူရင် ကံတရားရဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ပါလာနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့…
ရလိုက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်က ပေးဆပ်လိုက်ရတာထက် ပိုများတယ်ဆိုရင်တော့ ယူလိုက်ရုံပေါ့။
ဆိုရိုးစကားရှိတယ် မဟုတ်လား။
“ကောင်းကင်ဘုံကို စိန်ခေါ်ရတာ အတိုင်းအဆမသိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ” တဲ့။
“…ဒါဆို မင်းကရော ငြင်းဆန်နိုင်မလား။” ချန်ဟွိုက်အန်က ဝမ်ရှိုယီဘက်သို့ လှည့်ကာ အားကိုးတကြီးဖြင့် မျက်လုံးပြကာ အချက်ပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရှိုယီ သဘောပေါက်သွားသည်။
စီနီယာက သူ့ကို ငြင်းဆန်နိုင်တယ်လို့ ပြောစေချင်တာပဲ။
ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးရဲ့ သွေးဆောင်မှုကို သာမန်လူတစ်ယောက် လျစ်လျူမရှုနိုင်ဘူးလေ။
စီနီယာက ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား အဆင့်အတန်းကို ပြသဖို့ အခွင့်အရေးပေးနေတာ သေချာတယ်။
ဝန်ခံရမှာတော့ ရှက်စရာပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက အဲဒီအဆင့်ထိ မရောက်သေးဘူး၊
ဒါပေမဲ့ ငါ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်ရတော့မယ်။
“သေချာပေါက် ငြင်းဆန်နိုင်တာပေါ့။” ဝမ်ရှိုယီက ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။
ချန်ဟွိုက်အန် - “...”
သူ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။
ဒီကမ္ဘာစုတ်ကြီး အခုချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားလို့ မရဘူးလား။
လီချင်းရန်၏ လေးနက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချန်ဟွိုက်အန်က နောက်ဆုံးတွင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ပခုံးများကို တွဲလောင်းချကာ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်၊
“မင်းဆရာက စက်ဝိုင်းထဲမှာ အရမ်းပျင်းနေလို့ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ မြေကြီးပေါ်က ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့ ဘာလဲ ကြည့်ဖို့ ကောက်လိုက်တာ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေ ပန်းထွက်လာပြီး ငါ့ကို စုပ်ယူသွားတာလေ။ ဒါမျိုးကို ဘယ်သူကများ ကြိုမြင်နိုင်မှာလဲ”
လီချင်းရန်က စူးစိုက်နားထောင်နေပြီး ဆရာဖြစ်သူ၏ အတွေ့အကြုံကို တကယ်ပင် ကိုယ်ချင်းစာနေမိသည်။
သူက ချန်ဟွိုက်အန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
သို့သော်လည်း လက်ကိုပိုက်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နှုတ်ခမ်းစူထားဆဲပင်၊
“ဒါဆိုရင်ကော။ အဲဒါက ဆရာ့တပည့်ရဲ့ စကားကို အလေးအနက် မထားရတဲ့ အကြောင်းပြချက်လား။”
သူက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊
“ဆရာ၊ ကျွန်မ ဆရာ့ကို ဆူနေတာ၊ အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ့မှာ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်တာအို ဖိနှိပ်ထားမှုကို ခံနေရတယ်လို့ ဆရာပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ ဆရာ ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်ဆိုရင် ဆရာ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
ချန်ဟွိုက်အန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ။”
“ဆရာ့ရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နားလည်ပါတယ်။ လူတိုင်းမှာ စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိကြတာပဲ။ ဆရာ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ မကြာသေးတော့ အရာအားလုံးက ဆရာ့အတွက် အသစ်အဆန်းတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။ ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဆရာ့အတွက်… အင်း ပိုက်ဆံအိတ်ပေါ့။ ဒီကလူတွေက ပိုက်ဆံထည့်ဖို့ အဲဒါကို သုံးကြတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါလေး ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်လေ။”
ချန်ဟွိုက်အန်က ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း…”
ဒေါသအနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသော လီချင်းရန်၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
သူက ညာလက်ကို ချန်ဟွိုက်အန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဆရာ ကျွန်မရဲ့စကားကို သဘောတူတယ်ဆိုတော့ အခုကစပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကို ပြန်မရောက်မချင်း၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားရမယ်။ လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး။ ကျွန်မလည်း လွှတ်မပေးဘူး။ အဲဒီလိုဆို အဆင်ပြေလား။”
ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းကို သွက်သွက်ခါအောင် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီချင်းရန်၏ အေးစက်နေသော လက်လေးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူက လိုလိုလားလားကြီးကို သဘောတူလိုက်၏။
ရှင်းနေတာပဲ။ ကျားဘုရင်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို အဆွဲခံလိုက်ရတာက ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်စေခဲ့ဘဲ တကယ်တော့ အကျိုးကျေးဇူးတောင် ဖြစ်လာခဲ့ပေမဲ့…
အပြင်ကလူတွေကတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ မသိခဲ့ကြဘူးလေ။
လီချင်းရန်က သေချာပေါက် အသည်းအသန် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရပေမည်။
သူ ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာတုန်းက လီချင်းရန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်နေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ပြီးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန်းရှောင်ယွမ်တို့လည်း ထိုမျှလောက်သာ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွား၍ လီချင်းရန်ရဲ့ ဓားအိမ်နှင့် အတိုက်ခံရပြီး ဘေးရောက်သွား၍သာ။
အခုတော့ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“စီနီယာ၊ စီနီယာ အဲဒီမိစ္ဆာချီစွမ်းအင်တွေရဲ့ ဆွဲယူတာကို ခံလိုက်ရတုန်းက ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့တာ။ အခုလို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြီးဆုံးသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။”
စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးလုနီးပြီဟု ထင်ရသဖြင့် ဝမ်ရှိုယီက ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဆွဲယူခံရပြီးတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ စီနီယာ မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီ ချီစွမ်းအင်က သွေးပယင်းကျားဘုရင်ရဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟမ်… စီနီယာ၊ အထဲကို ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရရုံတင် မဟုတ်ဘူး။ အထဲကို ရောက်နေတုန်း ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အဆင့်ကိုတောင် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့တာလား။”
“အင်း… ပြောရရင်တော့ ရှည်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျားဘုရင်က…”
ချန်ဟွိုက်အန် ရှင်းပြရန် စတင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏အရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျားမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊
“ယုတ်မာတဲ့ တက်လှမ်းသူတွေ။ မင်းတို့ ငါတို့ရဲ့အဖေကို သတ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့လည်း မင်းတို့ကို သတ်မယ်။
မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် ငါတို့နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း လာချလိုက်။”
ချန်ဟွိုက်အန် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
စကားပြောနေသည့်အကောင်မှာ နှစ်ကောင်ထဲတွင် ပိုကြီးသော အကောင် ဖြစ်သည်။ သူက သားကြီးလား သားငယ်လားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။
သို့သော် “ငါနဲ့ လာချလိုက်” ဟူ၍ ပြောသည်ကို ကြည့်လျှင် ထိုတစ်ကောင်က ခွန်အားသာရှိပြီး ဦးနှောက်မရှိသည်မှာ သေချာနေသည်။
“မင်းတို့ ကလေးနှစ်ကောင်၊ သေမင်းက တံခါးဝရောက်နေတာတောင် မင်းတို့က မောက်မောက်မာမာ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။”
ဝမ်ရှိုယီ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အဆုံးသတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူက ထိုနှစ်ကောင်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့က စီနီယာ ဘယ်ရောက်နေသလဲ ဆိုသည့်အကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ထိုအရာ တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူ့ရင်ထဲ ဒေါသများ ဆူပွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခု စီနီယာ လုံခြုံသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူ။
“နေဦး…”
ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို အပြုံးဖြင့် တားလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုမှာ တံခါးစောင့် နှစ်ယောက် လိုနေတယ်။ ဒီနှစ်ကောင်ကို ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။”
သူက ကျားဘုရင် ပြောခဲ့သည်များကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒီကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို ကယ်တင်နိုင်မနိုင်ကို တွေးတောနေမိသည်။
ကျန်သည်များက... နောက်မှ ရှင်းပြ၍ ရပေသည်။
“ဟမ်…” ဝမ်ရှိုယီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ စကားကြောင့် မှင်သက်သွားသည်။
အနီးအနားရှိ အခြားသော တက်လှမ်းသူများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
“စီနီယာ၊ ဒီကျားမိစ္ဆာတွေက တက်လှမ်းသူတွေကို မုန်းတီးနေတာ ရှင်းနေတာပဲ။ စီနီယာကိုယ်တိုင်လည်း မြင်တာပဲလေ။ သူတို့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် တကယ် ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့လား။ သူတို့ စာချုပ် ချုပ်လိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒါက သူတို့ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော့်ကို မေးရင်တော့ သူတို့ကို အရေခွံခွာပြီး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်သင့်တယ်။ ကျားမိစ္ဆာတွေဆီမှာ ရတနာတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ အရေခွံ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။”
ဝမ်ရှိုယီ၏ ရက်စက်သော စကားများကြောင့် ကျားမိစ္ဆာလေး နှစ်ကောင် တွန့်ဆုတ် သွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့က ခေါင်းမာနေဆဲပင်။
“ငါတို့အဖေ ပြောခဲ့တယ်။ ကျားတွေကို သတ်ရင်သတ်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စော်ကားလို့ မရဘူးတဲ့။ ငါတို့နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချရဲလား၊ မချရဲဘူးလား။”
ချန်ဟွိုက်အန် သိနိုင်သည်။
ဒီနှစ်ကောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပြီး ရန်သူတွေကိုပါ အတူတူ သေတွင်းထဲ ခေါ်သွားဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေကြတာပဲ။
သူတို့က တက်လှမ်းသူများအတွက် အသုံးဝင်ရန် ပစ္စည်းတစ်ခုမှ ချန်မထားချင်ကြပေ။
သို့သော် ယခုချိန်က သူတို့ကို ရှင်းပြရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်ပေ။
ဒါကြောင့် သူက လီချင်းရန်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ရှေ့သို့ တက်ကာ ကျားမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်လုံးကို ဓားအိမ်ဖြင့် ရိုက်ပြီး သတိလစ်သွားစေသည်။
“ညီလေးဝမ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ပါ့ကျီကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီနှစ်ကောင်ကိုလည်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းကလည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုကပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာဆိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ပါဘူး။”
ဝမ်ရှိုယီ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
စီနီယာက ငါ့ကို အဲဒီလောက်ထိ ယုံကြည်တာလား။
အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။
“ကောင်းပါပြီ။”
ဝမ်ရှိုယီက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီကျားမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်က စီနီယာ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုက တံခါးစောင့်တွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။”
“စီနီယာဝမ်၊ မိစ္ဆာတွေက ကောက်ကျစ်ကြတယ်။ ဒီလို မလုပ်သင့်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ စီနီယာဝမ်။ အဲဒီမိစ္ဆာတွေ ရူးသွပ်သွားရင် အကျိုးဆက်တွေက အရမ်းကို ဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်”
အနီးအနားရှိ တက်လှမ်းသူများက စတင် ကန့်ကွက်တော့သည်။
သို့သော် ဝမ်ရှိုယီက သူတို့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား လက်ကာပြလိုက်၏။
“တော်တော့။ အခုကစပြီး ဒီကျားမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်က စီနီယာချန်ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါ အပြည့်အဝ တာဝန်ယူတယ်။”
...