အခန်း (၄၁-၄၂)

အပိုင်း (၄၁) လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမများ

ဖန်ကျန်းရီနှင့် အဖွဲ့သည် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။ သူသည် ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် မြို့တော်သို့ သွားမည့် လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေ၏။

မြို့တော်သို့ ခရီးစဉ်ကို အစပိုင်းတွင် ရှောင်ထောင်၊ ကျန်းပြောင်တို့နှင့်သာ သွားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ပိုင်ရီ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူမကိုပါ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နံနက်စောစော သန်းခေါင်ကျော်အချိန်ဆိုသော်လည်း တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ ပြည်သူများသည် နိုးလာကြပြီး မြို့တံခါးဝတွင် စောစီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

အရာရှိများသည် အထူးသဖြင့် ခရိုင်အကျိုးဆောင်များသည် ပို၍ပင် စောစီးစွာ နိုးနေကြသည်။ ဤလူများသည် တောက်ယွမ်ခရိုင်တွင် ပထမဆုံး အမှုထမ်းခဲ့သူများဖြစ်ပြီး ဖန်ကျန်းရီနှင့်အတူ ပထမဆုံး ပူးတွဲ အမှုထမ်းခဲ့သူများလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ အတူတကွ အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသောကြောင့် သံယောဇဉ်များ နက်ရှိုင်းလာကာ သဘာဝကျစွာပင် ခွဲခွာရမည်ကို ဝမ်းနည်းနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်မိုက်ကာ မှိုင်းညို့နေဆဲဖြစ်ပြီး လေပြင်းများကလည်း တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ရာသီဥတုက နွေးထွေးသော်ငြား ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသော လေအေးများက မရေမတွက်နိုင်သော အပ်သေးသေးလေးများ စူးနစ်ဝင်သွားသည့်အလား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။

သို့သော်ငြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ စကားမပြောကြဘဲ သူတို့၏ မီးအိမ်များကို ကိုင်ကာ မြို့ဝန်မင်း မြို့မှ ထွက်ခွာသွားမည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ လောင်လျူ စားသောက်ဆိုင်မှ ကျန်းလောင်လျူနှင့် တရားစွဲဆို ခံခဲ့ရသော အမှုထမ်း လုဖာတို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် နှလုံသားထဲတွင် နာကျဉ်းမှုများ ခံစားနေရသော်လည်း လက်ရှိအချိန်မှာတော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်း ပြလိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရထားလုံး လာနေပြီ”

လူအုပ်ကြီးက ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖန်ကျန်းရီ၏ ရထားလုံးက မြို့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။ ထိုနေရာမှ လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသော ရထားလုံးမောင်းသူသည် အရှိန်ကို ပိုလျှော့လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီ ရထားလုံးထဲတွင် ဝတ္ထုတစ်အုပ် ဖတ်နေစဉ် ရထားလုံးက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ သူက စာအုပ်ကို ကြည့်နေဆဲပဲ မေးလိုက်၏။ “ရထားလုံး ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ”

ရှောင်ထောင်က လိုက်ကာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး... ကြည့်ပါအုံး။”

ဖန်ကျန်းရီ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့နှင့် မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“ရထားလုံးပေါ်က ဆင်းမယ်”

ဖန်ကျန်းရီသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလာပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ဖန်ကျန်းရီ အပြင်ထွက်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ဦးညွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ဝှေ့ယမ်းခြင်းများ ပြုလုပ်ကြ၏။

ပိုင်ရီသည် အနောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပြီး ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှင်တက်သွားခဲ့၏။ ဖန်ကျန်းရီက ဤမျှလောက် လူချစ်လူခင် ပေါသည်လား။ ဧကရာဇ်မင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရသည်မှာ မဆန်းချေ။

ကျန်းလောင်လျူသည် ခဏရပ်နေသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဖန်ကျန်းရီထံ ပို၍ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ သူက ရင်ခွင်ထဲမှ ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... ဒီမနက်စောစောကမှ ဝိုင်ကို ကျွန်တော်မျိုး နွှေးထားတာပါ။ အေးနေသေးပေမဲ့ လမ်းမှာ နည်းနည်းလောက် သောက်လို့ရပါတယ်။”

ဖန်ကျန်းရီသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ဝိုင်ပုလင်းကို ယူလိုက်၏။ ဤသည်က လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို တိုးလာစေပုံရပြီး လူတိုင်းက ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ ယူသွားကြသည်။ ရှောင်ထောင်နှင့် ပိုင်ရီတို့က ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ယူနေရသည်။ မကြာမီမှာပဲ ရထားလုံးသည် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီက အော်လိုက်သည်။ “ခယ်ရှောက်... စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်အောင် ထိန်းထား။ ကျုပ်က အားလုံးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လက်ဆောင်တွေ မလိုတော့ပါဘူး။ လက်ဆောင်တွေ မလိုတော့ဘူးဗျ”

ဖန်ကျန်းရီ မည်မျှ အော်ဟစ်နေစေကာမူ အနောက်ဘက်ရှိ ပြည်သူများက ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာနေဆဲဖြစ်ပြီး အချို့က ရထားလုံးထဲသို့ အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားလာကြ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ကြက်ဥများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အရွက်များ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ ဖန်ကျန်းရီ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရထားလုံးထဲမှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖယ်ထုတ်ရန် အောက်ခြေအရာရှိများကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ရသည်။

နာရီဝက်ခန့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်တော့ အခြေအနေများ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ပြည်သူအများအပြား သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လူအုပ်ကြီး ပိုများလာသောကြောင့် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “အခု ရထားလုံး စီးဖို့ မလိုတော့ဘူး။ လမ်းလျှောက်သွားကြတာပေါ့”

သူတို့က ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြို့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖန်ကျန်းရီ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။ ဖန်ကျန်းရီသည် လမ်းလယ်တွင် လျှောက်သွားနေပြီး လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် မီးအိမ်များက သူ့ကို အဖော်ပြုနေကြသည်။ တိုတောင်းသော လမ်းကလေးသည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများက လမ်းပေါ်တွင် တန်းစီနေကြသည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤသူများကား သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော၊ တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို အုတ်တစ်ချပ်ချင်း တည်ဆောက်ခဲ့ကြသော အမှုထမ်းများ၊ ကုန်သည်များ၊ အရာရှိငယ်များနှင့် တောက်ယွမ်ခရိုင်တွင် အခက်အခဲများကို အတူတကွ မျှဝေခံစားခဲ့ကြသော ပြည်သူများပင် ဖြစ်၏။

ဤခွဲခွာခြင်းပြီးနောက် တောက်ယွမ်ခရိုင်တွင် ထာဝရနေထိုင်ရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သည်။ သူ၏ အတိတ်က ကြိုးစားအားထုတ်မှုများသည် အချည်းနှီးဖြစ်သွားသလို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤနေရာက သူ့ဘဝအတွက် အချိန်အကြာကြီး အိမ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှာတော့ ခရီးစဉ်သစ် တစ်ခုကို သူ ထပ်သွားရပေတော့မည်။

လူအုပ်ကြီးက မြို့တံခါးသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ဖန်ကျန်းရီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာလွတ် အများအပြား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ပြည်သူများက ဖန်ကျန်းရီကို ပိတ်ဆို့မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တားမြစ်မျဉ်းကို မကျော်ရဲကြချေ။

မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လူတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “မြို့ဝန်မင်း... ဂရုစိုက်ပါ။ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါ။”

“မြို့ဝန်မင်း... လမ်းမှာ အရမ်း သတိထားပါ။”

“မြို့ဝန်မင်း... အမြန်ဆုံး ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”

သတိပေးစကား တစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းက ရင်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ထားရန် ခက်ခဲနေပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖော်ပြမှု တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီ အနောက်သို့ မလှည့်ကြည့်ရဲသော်လည်း အသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ နောက်ဆုံးတွင် သူ မည်သို့မှ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

မြို့ထဲ၌ ဆန့်တန်းနေသော မီးရောင်တန်းများကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်ပူများ စုဝေးလာကာ စီးကျလာခဲ့၏။ သို့ပေမည့် နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူက လက်ကို မြှောက်ကာ အလျင်အမြန် သုတ်ပစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် အရှေ့ရှိ လူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဟေ့လူတွေ .. အပြင်မှ ဒီလောက်အေးခဲနေတာ ပြန်ကြတော့။ ကျုပ် မျက်လုံးတွေတောင် နာလာပြီ။”

သူနှင့် အနီးဆုံးရှိ ကျန်းလောင်လျူ၊ လုဖာနှင့် အခြားသူများမှာ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် ထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာကို အလိုအလျောက် အုပ်ကာ ငိုကြွေးကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို တည်ထောင်နေစဉ်အတွင်း ကိုယ်တိုင် မြေကြီးများ သယ်ယူခဲ့သည်၊ ဆန်ပြုတ်များ ချက်ခဲ့သည်၊ ဆန်စပါးများ ဝေငှခဲ့သည်၊ မြို့တည်ဆောက်ရန် မြေကြီးများ သယ်ယူခဲ့ပြီး လူနာများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ မည်မျှပင်ပန်းခက်ခဲပါစေ သူသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင် ရွှင်လန်းသော မျက်နှာထားကိုသာ ထားရှိခဲ့သည်။

ယခုတော့ မြို့ဝန်မင်း တကယ်ပဲ ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖန်ကျန်းရီ ဝမ်းနည်းနေသည်ထက် ပျော်ရွှင်နေသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်ချင်ရသည်မှာ အမှန်ပင်။

ကျန်းလောင်လျူမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ လုဖာသည် အရင်က သူ့ကို သစ်သားပြားနှင့် ရိုက်နှက်ခိုင်းခဲ့သော အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အလိုအလျောက် ပခုံးကို ကိုင်ကာ တီးတိုး နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ “မြို့ဝန်မင်း ပြန်လာမှာပါ။ မငိုပါနဲ့”

ကျန်းလောင်လျူက မျက်ရည်နှင့် နှာရည်များကို သုတ်ရင်း ရှိုက်ငိုကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လို ပြန်လာမှာလဲ။ မနေ့က မြို့ဝန်မင်းက ပညာရေးဒုတိယအမတ်ဖြစ်ဖို့ မြို့တော်ကို သွားရမယ်လို့ ငါတို့ အားလုံး ကြားခဲ့ရတယ်လေ။

ပညာရေးဒုတိယအမတ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ မင်း သိလား။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆရာပဲ။ တောက်ယွမ်ခရိုင်လို နေရာသေးသေးလေးက ဆရာတစ်ယောက်ကို ဘဝတစ်သက်တာ ဘယ်လိုလုပ် သိမ်းထားနိုင်မှာလဲ။ ဒါကို ငါတို့ အားလုံး ရင်ထဲကနေ သိနေကြတာပဲ။ နောင်ကျရင် သူက နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စစ်သူကြီး ဖြစ်လာမယ်... ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့လို ရွှံ့ပေနေတဲ့လူတွေက မြို့ဝန်မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မပိတ်ဆို့သင့်ဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ လုဖာက လက်ကိုချလိုက်ပြီး ဖန်ကျန်းရီကို အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် ဤနေရာတွင် ထပ်နေပါက သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထပ်မံ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူတိုင်းကို အမြန်ဆုံး လူစုခွဲရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။ သို့သော်ငြား ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူ၏အသံများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး လည်ချောင်းကလည်း ဆို့နင့်နေကာ စကားမပြောနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက ရထားလုံးပေါ်သို့ အရင် တက်သွားခဲ့၏။

သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ရှောင်ထောင်နှင့် အခြားသူများလည်း အလွန် စိတ်ထိခိုက်သွားကြသည်။ ဖန်ကျန်းရီ ရထားလုံးပေါ် တက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့သူတို့လည်း ချက်ချင်း လိုက်သွားကြသည်။

အားလုံး အထဲရောက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ရထားလုံးမောင်းသူက ကြာပွတ်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဘီးများက မြို့တော်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်သွားတော့၏။

ရထားလုံးထဲတွင် ဖန်ကျန်းရီက မျက်နှာကို အုပ်ကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ လှဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ရှောင်ထောင်နှင့် ကျန်းပြောင်တို့က ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်နေကြသည်။

ပိုင်ရီ တစ်ယောက်သာ အလွန် အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး တစ်ခဏမျှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်၏လိုက်ကာကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကာ သူတို့ကို လိုက်ပို့နေသော ပြည်သူများကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။

တိုးပွားလာသော လူအုပ်ကြီးသည် အချိန်အကြာကြီး လူစုမခွဲနိုင်သေးသောကြောင့် မြို့တံခါးတွင် ပိတ်မိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၄၂) မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း။

နန်းတော်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော အရာရှိများက နိုင်ငံရေးရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ အမြင်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ တင်ပြနေကြ၏။

လီယွမ်ကျောက်သည် ဒူးထောက်လျက် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်အတွင်း နားရွက်များနှင့် ပါးပြင်များကို ကုတ်ကာ ဘယ်ညာ ရွှေ့လျက်ရှိသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ အရာရှိတစ်ဦးက ဖန်ကျန်းရီအကြောင်းကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော် ထွက်ပေါ်ပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် သွားရောက်ခဲ့သော မိန်းမစိုးလေးသည် ထိုနေ့တွင်ပင် နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် ဖန်ကျန်းရီက အဘယ်ကြောင့် လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးသနည်း။

စင်အောက်ရှိ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း လီယွမ်ကျောက် အလွန် ငြီးငွေ့နေခဲ့သည်။ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကော်ထျန်းယန်က အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ပုန်ကန်လိုသော အပြုအမူကို မြင်ချိန်မှာတော့ သတိပေးသည့် အမူအရာဖြင့် ပုတ်လိုက်၏။

ဧကရာဇ်ကျင်းက ဤသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ “အမတ်မင်းတို့... ဖန်ကျန်းရီက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မသိချင်ကြဘူးလား။ မနက်ဖြန် သူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သိရမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”

လီယွမ်ကျောက်က ကျောကို မတ်ကာ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်၏။ မြန်မြန်လာပါတော့။ ငါ့ရဲ့ ကျားနဲ့ ကျားသစ် ခြံဝန်းက ပြန်ဆောက်ဖို့ စောင့်နေရပြီ။

လီယန်စုန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “တိုတောင်းတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ အရှင်မင်းကြီးက ဖန်ကျန်းရီအကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ပြောတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။

ဒီလူက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုမှ မရဘဲ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ယူမှုအပြည့်နဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်တာကိုကြည့်ရင် သူ့ရဲ့စရိုက်လက္ခဏာနဲ့ စည်းကမ်းတွေ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။

ဒါအပြင် အိမ်ရှေ့မင်းသားကလည်း ဒီလူကို သဘောကျတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်၊ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိနေတာက အရမ်းကောင်းမှာပါ။ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့လူကို ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဒီအမတ်က ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”

ကျိန့်ချောင်က သတိမထားမိဘဲ ပြောလိုက်၏။ “အစိုးရအရာရှိတို့... လူတိုင်းက ဒီလို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်တဲ့ လူငယ်တွေကို သဘောကျကြပါတယ်။ အလုပ်ပိုလုပ်ပြီး စကားနည်းနည်း ပြောတာက မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။

သူက တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်တယ်။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးမှာလည်း ထိရောက်မှုရှိတယ်။ ဒီလူက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တသမတ်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို ရရှိခဲ့တယ်။ နောင်ကျရင် ဝန်ကြီးများအဖွဲ့ကိုတောင် ဝင်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်တယ်။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် ဒီလူက ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်ဟောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အမူအကျင့်မျိုး ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တော်တာက တကယ်ကို ရှားပါးပါတယ်။”

ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ကျန်းရှီကလည်း ထပ်မံပြောဆိုလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ဖန်ကျန်းရီက ကျင်းရှီပညာတတ်ဆိုတာ သိရတဲ့အချိန်မှာ အသက် ဆယ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။

ဒီလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဟန်လင်ကျောင်းကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ အခု နောက်မကျသေးပါဘူး။”

နန်းတော်အတွင်း ချီးမွမ်းသံများက သက်တံများကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာတော့မည့် ဤလူသစ်သည် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၊ အရည်အချင်းရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဖြစ်လာတော့မည့်အလား ဝန်ကြီးများအားလုံးက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ဧကရာဇ်ကျင်းက ဝန်ကြီးများ၏ ချီးမွမ်းမှုများကို အနည်းငယ် ပြုံးကာ ကြည့်နေစဉ် လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်နှာကမူ နီရဲနေ၏။ သူ ရယ်ချင်နေသော်လည်း မရယ်ရဲချေ။

ကော်ထျန်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်ကုပ်ကုပ် အမူအရာတစ်ခုသာ ရှိနေပြီး သူက တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့၏။ သောက်ကျိုးနည်း ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်ဟောင်းရဲ့ အမူအကျင့်တဲ့လား။

ဖန်ကျန်းရီကသာ လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဤမိန်းမစိုးသည် မိုးကောင်းကင် တာဝန်ခံကြီးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးကို သဘောကျ နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့မိချေ။ ဖန်ကျန်းရီသည် ရုံးဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်သောအခါ လူလိမ်တစ်ဦးနှင့်သာ ပိုတူသည်ဟု သူ တွေးထင်မိပေသည်။

ထို့နောက် လီယန်စုန်က မေးလိုက်၏။ “ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမြင်ကို မေးလို့ရမလား။”

ဧကရာဇ်ကျင်းက ခဏမျှ တွေးတောပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကောင်လေး … ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး... ဆန်းသစ်တီထွင်နိုင်တယ်။”

ကောင်းကြောင်းတွေအကုန် ခင်ဗျားတို့ လျှောက်ပြောသွားတော့ ကျုပ် က ဘာဆက်ပြောရမှာလဲ။

ဖန်ကျန်းရီမှာ စွမ်းရည်ရှိသည်ကား အမှန်ပင်။ သို့သော်ငြား လူကြီးလူကောင်း ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် မည်သို့မှ မသက်ဆိုင်ပေ... တခြားသူတစ်ယောက်၏ အိမ်ပေါ်သို့ မစင်သွန်ချသော လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ကို မည်သူမြင်ဖူးသနည်း။

လီယန်စုန်က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အဲ... အရှင်မင်းကြီး။ ဆန်းသစ်တီထွင်သူ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

ဧကရာဇ်ကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒီကောင်လေးရဲ့ ဉာဏ်ရည်က တကယ်ကို ထက်မြက်တယ်။ ရေဘေး အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းတာ သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲလေ။”

လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ "သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်" ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုသနည်း။ ဤအကြံဉာဏ်သည် ဤအမတ်၏ ပထမဆုံးသော အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမတ်က အစီအစဉ်တစ်ခု တင်ပြသောအခါတွင်မူ အပြစ်ပေး အရိုက်ခံရပြီး၊ အခြားသူများက အစီအစဉ် တင်ပြလာသောအခါကျမှသာ အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းမွန်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ တရားမမျှတချေ။

လီယန်စုန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူငယ်တစ်ယောက်က ဉာဏ်ကောင်းတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။ ပြဿနာတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေနိုင်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ် ဆိုတာကို ပြသနေတာပါ။ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပါပဲ”

ဧကရာဇ်ကျင်းကလည်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ညီလာခံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ”

...

ညီလာခံ ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ဧကရာဇ်ကျင်းသည် ယန်ရှင်းနန်းဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားခဲ့၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရင်း ချန်ရှူရေးသားထားသော ထောက်လှမ်းရေး အစီရင်ခံစာကို ထုတ်ယူကာ သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် 'ဒေသတွင်း ရွေ့လျားမှု' ၊ 'တောင်များ ပြိုကျခြင်းနှင့် မြေကြီး အက်ကွဲခြင်း' ၊ 'မီးလျှံများ ရိုက်ခတ်ခြင်း' အစရှိသော စိတ်ကူးယဉ် ဆန်ဆန် အသုံးအနှုန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ကော်ထျန်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကော်ပန်ပန်... ကိုယ်တော့်ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ”

ကော်ထျန်းယန်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီအစေခံအိုကြီးက ဒါကို အစောကြီးကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အထိ သတင်းအစအနတောင် မရသေးပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက... သူတို့အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပြန်လာဖို့ နောက်ကျနေတာပါ။”

ဧကရာဇ်ကျင်းက ညည်းညူလိုက်၏။ “ဒါဆို ဖန်ကျန်းရီကို တိုက်ရိုက် မေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“ဒီအစေခံက သေဒဏ် တစ်သောင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”

ကော်ထျန်းယန်သည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအစေခံက လောကကြီးမှာ မြင်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို အစကတည်းက မြင်ဖူးပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တောက်ယွမ်ခရိုင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နေမယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိပါဘူး။

အကယ်၍ ရေလွှမ်မိုးမှုကို တားဆီးခဲ့တဲ့ပစ္စည်းကို လက်မှုပညာရှင်တွေ ဖန်တီးခဲ့တာဆိုရင်... စစ်မြေပြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်မသွားနိုင်ဘူးလား။”

“နေဦး... ဒီကိုယ်တော် ဖန်ကျန်းရီကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်မယ်။”

“အခု ဖန်ကျန်းရီ ဘယ်မှာလဲ။”

ထိုမေးခွန်းကို ကြားချိန်မှာတော့ ကော်ထျန်းယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ဖန်ကျန်းရီက ဒီခရီးစဉ်အတွက် လူသုံးယောက် ခေါ်လာပါတယ်။ အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ကျန်းပြောင်ပါ။

အခု သူတို့ အိမ်မှာ အခြေကျနေလောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ရှောင်ထောင်လို့ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးကို သူ လွှတ်လိုက်ပါတယ်”

“ဟုတ်လား။ ဘာအတွက် လွှတ်လိုက်တာလဲ” ဧကရာဇ်ကျင်း အနည်းငယ် စပ်စုလိုက်သည်။

“သူက မြို့တော်မှာ ကုန်သည်ကြီးလီလုံကို ရှာပြီး လက်စားချေဖို့ လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”

“ဟားဟားဟားဟား...”

ဧကရာဇ်ကျင်းသည် ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။ “သူက တကယ်ကို လက်စားချေချင်တဲ့ သဘာဝ ရှိတာပဲ။ မနက်ဖြန် တွေ့တဲ့အခါ သူ ဘယ်လို ပြုမူမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်”

...

မြို့၏ မြောက်ဘက်။

ဖန်ကျန်းရီနှင့်အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်ခြံမြေပွဲစားမှတစ်ဆင့် ရောင်းရန်ရှိသော အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြ၏။ သူတို့ မလာမီကတည်းက သုတေသနများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပိုင်ရီက သူ့ကို ပြုစုပေးကာ ရံဖန်ရံခါ အသီးခြောက်များကို ခွံ့ကျွေးနေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် အိမ်ပိုင်ရှင် ကျားလျန်က တုန်ယင်နေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ အေးခဲနေသော ရာသီဥတုတွင် ဗလကြွက်သားများကို ပြသနေသည့် ကျန်းပြောင်က ရပ်နေ၏။

ဖန်ကျန်းရီက အသီးခြောက်များကို ဝါးရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီးကျား... ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ။ ခင်ဗျားအိမ်က သေးသေးလေးကို ငွေစ နှစ်ထောင်ဆိုတာ အရမ်းများလွန်းတယ်။ အများဆုံး ငွေစ တစ်ထောင်ပဲ။ စဉ်းစားကြည့်အုံးမလား။”

ကျားလျန်သည် သွေးကြောများ ထင်းနေပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာနေကာ ခန္ဓာကိုယ်၌ အဆီများ တောက်ပနေသည့် ကျန်းပြောင်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေခဲ့၏။

ဤလူတစ်စုကား သာမန်မဟုတ်ချေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ် လူငယ်တစ်ပါးပမာ ဝတ်စား ဆင်ယင်ထားသည်။ သူ၏ဘေးမှ အစေခံမိန်းမငယ်လေးမှာလည်း အလွန်ပင် အဆင်းလှရာ၊ သာမန်အရပ်သားများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ ထိုသူတို့သည် အိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အချေအတင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စကားစစ်ထိုးကြသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သဘောတူညီမှု မရရှိသောအခါတွင်မူ သူ၏ဘေးရှိ လူသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်လျက် ကိုယ်ဟန်ပြနေလေသည်။ ထိုသူ၌ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှု တစ်ခုခု ရှိနေဟန် တူသည်။

ကျားလျန်သည် အင်အားသုံးရန် ခြိမ်းခြောက်လာသောကြောင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမှ မပြောရဲတော့ချေ။ သူ ပြောနိုင်သည်မှာ ဤမျှသာဖြစ်၏။

“သခင်လေးဖန်... ကျုပ်အိမ်က ဈေးပေါတယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး ငွေစ တစ်ထောင့်ရှစ်ရာလောက်တော့ တန်ပါတယ်။ အဲဒီဈေးနဲ့တော့ တကယ် မရောင်းနိုင်ပါဘူး။ တခြားလူကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့။”

“ဟမ်.. ဟေးဟေးဟေး။” ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်မှာတော့ ကျန်းပြောင်၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ကိုယ်ဟန်ပြသမား တစ်ယောက်အဖြစ်မှသည် တိုက်ပွဲဝင်မည့် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျားလျန်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဖန်ကျန်းရီနှင့် သူ့ဘေးရှိ အစေခံမလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဖန်ကျန်းရီက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ပိုင်... သူ့ကိုအပြင်ခေါ်သွားပြီး လေထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်။”

ပိုင်ရီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်ရွင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ ဘယ်သူ့ကို ရှောင်ပိုင်လို့ ခေါ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီအရူးနှစ်ယောက်နဲ့ သူမ ပူးပေါင်းနေရတာလဲ...

ဖန်ကျန်းရီက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်စမ်း.. အဘိုးကြီးကျား... ခင်ဗျားက ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ ယူတယ်။ အဲမိန်းကလေး ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေအောင် ဖိအားပေးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒါ ဟုတ်လား။ ဒီမှာကြည့် ….”

သူက ဧကရာဇ် တံဆိပ်တော်ကို ထုတ်ပြရင်း ပြောလိုက်ပြန်၏။ “ဒီအရာရှိက မနက်ဖြန် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ နန်းတော်ကို သွားရမှာ။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ပြောစရာ စကားမရှိမှာ စိုးရိမ်နေတာ။ အခုတော့ ပြောစရာ ရှိသွားပြီ။

ခင်ဗျား စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ် မဟုတ်လား။ နာမည်က... ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်လား။ အကယ်၍ ဒီအရာရှိက အရှင်မင်းကြီး ရှေ့မှောက်မှာ ခင်ဗျားအတွက် စကားကောင်း နည်းနည်းလောက် ပြောပေးလိုက်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေး ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ကိုးရာ... အဲဒီထက် မပိုဘူး”

အမိန့်တော်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ကျားလျန်သည် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ရာ ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖန်ကျန်းရီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားချိန်မှာတော့ ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ “သခင်လေးဖန်... မဟုတ်ပါဘူး မြို့ဝန်မင်းဖန်။ ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကောင်းတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့က ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီ ကိုယ်လုပ်တော်ကို ကျုပ်ရဲ့ ကြွေးမြီရှင်က ပေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီ သနားစရာ မိန်းမက ငြင်းဆန်ပြီး ရေတွင်းထဲ ခုန်ချသွားမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ဒါက ကျုပ်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ အပြင်က ကောလာဟလတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့။”

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အသက် ငါးဆယ်ကျော်နေပြီကို ဒီလောက် ခွန်အားတွေ ရှိနေတုန်းလား။ အဲဒီမိန်းမက အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”

“ဆယ့်လေးဆယ့်ငါးနှစ်လောက်ပဲ ရှိအုံးမယ် ထင်ပါတယ်။ အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်” ကျားလျန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေလိုက်၏

သောက်ကျိုးနည်း မိစ္ဆာကောင်။ ဤအိမ်ခြံမြေပွဲစားထံမှ ဤလူဖြစ်သူတွင် ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်းရှိကြောင်း ကြားသိရသောကြောင့် ညှိနှိုင်းရန် ဤအိမ်ကို အထူးရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ဝက် သို့မဟုတ် ခွေးထက်ပင် ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဖန်ကျန်းရီသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သောက်ကျိုးနည်း။ ဒါဆို ဒီအရာရှိက ခင်ဗျားကို တကယ် အထင်မလွဲခဲ့ဘူးပဲ။ ငွေစ ရှစ်ရာ။ ရောင်းမလား … မရောင်းဘူးလား”

ကျားလျန်သည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မြို့ဝန်မင်းဖန်က အဲဒီသနားစရာ မိန်းမကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီကို လာတာလား။ သူက သာမန် အောက်ခြေလူတန်းစား အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပါ။”

“ခင်ဗျားအမေကိုပဲ ကယ်လိုက်။ ဒီအရာရှိက ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ။”

ထို့နောက် ကျားလျန်သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မြို့ဝန်မင်းဖန်... ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို ကျုပ်လို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဖွင့်ထားတာ မှန်ပေမဲ့ အခြေခံကတော့ ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ရဲ့ သားဖြစ်သူ ကျန်းချန် ပိုင်တာပါ။ ဒီအိမ်ကို ရောင်းမလား မရောင်းဘူးလား ဆိုတာက ကျုပ်အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စသေးသေးလေးကြောင့် စားသောက်ဆိုင် စီးပွားရေးကို ထိခိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီသာမန်လူက မြို့ဝန်မင်းအတွက် တကယ်ပဲ မတန်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။”

ကျားလျန်သည် စီးပွားရေးသမား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးကို အလွန်အကျွံ မလွှမ်းမိုးလိုပေ။ သို့သော်ငြား တစ်ဖက်လူက အမိန့်တော်ကိုပင် အသုံးပြု၍ ခြိမ်းခြောက်လာသောကြောင့် သူ့အနေဖြင့် ခပ်တည်တည်နှင့် ငြင်းဆန်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ဖူလိုင်စားသောက်ဆိုင်သည် ကျန်းချန် အာရုံစိုက်မည့် နေရာတစ်ခု မဟုတ်သော်ငြား... မြင့်မားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စတုတ္ထအဆင့် အရာရှိတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယခုလိုဖြစ်ရပ်မျိုးနှင့် သိက္ခာကျခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိကြီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖန်ကျန်းရီကို မနှိမ်နှင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ဖန်ကျန်းရီသည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပုံရ၏။ သူက ကျားလျန်ထံသို့ ပြုံးလျက် သွားကာ ပခုံးကိုပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီးကျား... ငွေစ တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းတာက ဘယ်လောက်တောင် အမြတ်ထွက်လိုက်မလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်နေရတာလဲ။”

ကျားလျန်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ ကြောက်လန့်သွားသည့်အလား သူက ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ မြို့ဝန်မင်းဖန် သဘောကျရင် ငွေစ တစ်ထောင်နဲ့ပဲ သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့။”

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖန်ကျန်းရီက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့... ဒီအရာရှိက လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျုပ်ထက် ကြီးမားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... ဘဏ္ဍာရေးအမတ်က ခွေးတစ်ကောင်အတွက်နဲ့ ဒီအရာရှိကို ဒေါသထွက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဟားဟား … ငွေစ ခုနစ်ရာပဲ။”

ဖန်ကျန်းရီသည် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီးနောက် တရားဝင် ခရိုင်မြို့ဝန် တစ်ယောက်ဖြစ်သော်ငြား နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ကုန်သည်များစွာကို လုယက်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အချိန်အခါနှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ ရက်စက်မှုမရှိလျှင် မတ်မတ်ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မည်သည့် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်နည်း။ စော်ကားမိခဲ့သည် ဆိုလျှင်လည်း စော်ကားမိခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။ ယခုမူ နန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ တောက်ယွမ်ခရိုင်၌ တွေ့ရှိခဲ့ရသော နည်းပညာ အသွယ်သွယ်ကို အသုံးချရန် သူသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် ဘဏ္ဍာရေးအမတ် တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ့အား သတ်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

ကျားလျန် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ ဒီလူ အရူးပဲ။ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး။ သူတို့ ဘယ်လို စကားပြောကြမလဲ။ ပြီးတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို လိမ်လည်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ။

“ကောင်းပြီလေ။ ငွေစ ခုနစ်ရာပဲ ထားပါတော့။” ကျားလျန်သည် စိတ်ကို ခိုင်မာအောင် ထားလိုက်၏။ ပြီးမှ သူ၏ နောက်ခံထံ သွားရောက် တိုင်ကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် ခြံဝန်းထဲရှိ ရေတွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဒီအရာရှိ ဒေါသထွက်နေတယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် သေထားတာဆိုတော့ ကံဆိုးတာပဲ... ငွေစ ခြောက်ရာ”

“ကောင်းပါပြီ” ကျားလျန်က ခေါင်းငုံ့ကာ အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ကောင်းတယ်။ အဘိုးကြီးကျားက တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ။ ကျန်းပြောင်... ငွေတွေ ထုတ်ပြီး သူ့ကို ပြလိုက်စမ်း”

ကျန်းပြောင်က ငွေစ ငါးရာပါသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ဝမ်းသာအားရဖွင့်ကာ ပေးလိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငွေစ ငါးရာက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ။”

ကျားလျန်၏ မျက်လုံးများသည် နီမြန်းသွားသည်။ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖန်ကျန်းရီ ကမ်းပေးသော ငွေပြားကို ယူလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်၏။ “ငါးရာ... ငါးရာ။ မြို့ဝန်မင်းဖန်... ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ရာလိုပဲ သဘောထားပါ”

“ဟားဟား... အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ပြီးပြည့်စုံတယ်။ သွား... မြေဂရန် သွားယူချေ” ဖန်ကျန်းရီသည် ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

ပိုင်ရီသည် သူမရှေ့ရှိ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော မြင်ကွင်းကို အံ့အားတကြီး ကြည့်နေပြီး စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ကျားလျန်သည် ကြီးမားသော လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ မြေဂရန်ကို အလျင်အမြန် ယူလာခဲ့၏။ လွှဲပြောင်းမှု ပြီးစီးပြီးနောက် သူက ငွေများကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ပစ္စည်းများကိုပင် မသိမ်းဆည်းတော့ဘဲ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်သွား၏။

ဝေးကွာသွားသော အဘိုးကြီးကျား၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်ကျန်းရီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူက အသက်ကြီးပေမဲ့ တကယ်ကို သန်မာတာပဲ။ ငွေစ ငါးရာကို သယ်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးနိုင်တယ်။”

ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အိမ်သစ်ပဲ။ အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားစူးစမ်းလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အခန်းတွေထဲ ဝင်ပြီး ပြန်ရောင်းလို့ရမယ့် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်ကြ”

ထို့နောက် သူက လက်နောက်ပစ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ပိုင်ရီသည် တံတွေးမြိုချကာ ကျန်းပြောင်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးက ဆင်းရဲမွဲတေနေလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေတာလား။”

ကျန်းပြောင်က အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောကာ ခေါင်းကုတ်လျက် ဖြေလိုက်သည်။ “ငွေမရှိရင် ဒုက္ခ ရောက်မယ်လေ။ သခင်လေးက ဆင်းရဲမှာကို ကြောက်တာ... ဟားဟား…။”

ပိုင်ရီက စဉ်းစားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်ပြန်၏။ “အရင်ကလည်း အဲဒီလိုပဲလား”

ကျန်းပြောင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး... အရင်က ဒီလို မဟုတ်ဘူး။

ဟမ့်... အကယ်၍ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဒီလိုဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ခေါင်းက တောက်ယွမ်ခရိုင်က ခွေးတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်နေလောက်ပြီ”

“…...”