အခန်း (၄၉-၅၀)

အပိုင်း (၄၉) ဒါကို အလကား ကြည့်လို့ရမလား။

"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးပါ... ကျုပ် ဒီနေ့ တကယ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေလို့ သခင်လေးရဲ့ အိမ်တော်ကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ကျုပ်ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ အိမ်က ကျက်သရေမရှိဘူးလို့ ခံစားရလို့ အိမ်ကို ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးရခဲ့တာပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဖန်ကျန်းရီဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်က ငွေစ နှစ်ထောင်တန်တဲ့ ကျုပ်အိမ်ကို ငွေစ ငါးရာတည်းနဲ့ အတင်းအဓမ္မ ဝယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

"အဲဒီအပြင် သူက ကျုပ်ကို ခြိမ်းခြောက်သေးတယ်။ ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အလုပ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ပြောတယ်... သခင်လေးကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့သာ ကျုပ် ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေး... ကျုပ်ကို တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးပါ"

စကားပြောရင်း ကျားလျန်၏ ငိုကြွေးသံများက ပို၍ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလာခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီ။ ကျန်းချန်၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ "ဒီဖန်ကျန်းရီရဲ့နောက်ခံက ဘာလဲ။ ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အလုပ်တွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာလဲ။"

"ဒီလူက ကျုပ်ကို အမိန့်တော်တစ်ခု ပြဖူးတယ်။ သူ ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဖို့ သွားမယ်၊ ချန်ရှီရုံးတော်မှာ ပညာရေးဒုတိယအမတ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဖန်ကျန်းရီက ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်ကို စွပ်စွဲချင်နေတာ။ ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဧကရာဇ် ရှေ့မှောက်မှာ ကျုပ်ကို အပြစ်တင်ဖို့တောင် လုပ်နေတာပါ...။

အဲဒီအချိန်က ကျုပ် သခင်လေးအကြောင်း ပြောပြခဲ့ပေမဲ့ ဖန်ကျန်းရီက ဂရုမစိုက်ဘူး။ သခင်လေးက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှမကွာဘူးလို့တောင် ပြောခဲ့တယ်။ ကျုပ် အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ချချင်ခဲ့ပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်က တကယ်ကို အားကောင်းလွန်းတယ်..."

တကယ်ကြီးလား။ ကျန်းချန် ဤအကြောင်းကို ကြားချိန်မှာတော့သူ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "အဲဒီအိမ်က... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေစ ငါးရာနဲ့ ရောင်းလိုက်ရတာလား။"

"ရောင်းလိုက်ရပါတယ်... ကျုပ်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရရင်တောင် ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အလုပ်တွေကို ကျုပ်ကြောင့် မထိခိုက်စေချင်ဘူးလေ" ကျားလျန်က အလွန် သစ္စာရှိပုံပေါ်နေခဲ့သည်။

ဤသည်ကို ကြားချိန်မှာတော့ကျန်းချန်က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အင်း... ကျုပ် နားလည်ပြီ။ ခင်ဗျား သွားလို့ရပြီ"

"ဗျာ... ဒါဆို သခင်လေး... ဖန်ကျန်းရီ..." ကျားလျန် အံ့အားသင့်သွား၏။ အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းရသနည်း။

ကျန်းချန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အိမ်ရောင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ကို မထိခိုက်တော့ဘူး မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့ သူက သခင်လေးကို စော်ကားခဲ့တာလေ။ ဒီစော်ကားမှုကို ကျုပ် လက်မခံနိုင်ဘူး" ကျားလျန် ရူးလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ဤသည်ကား သူ ဤအရပ်သို့ လာရောက်စဉ်က စိတ်ကူးထားခဲ့သည့် အခြေအနေမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ကျန်းချန်က ရွဲ့စောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟက်ဟက်... သူ ကျုပ်ကို စော်ကားခဲ့လား ဆိုတာကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းမယ်။ ခင်ဗျားက မီးလောင်ရာ လေပင့်နေတာလို့ ကျုပ်ထင်တယ်။ ဖန်ကျန်းရီရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဝက်ဆီတွေ ပြည့်နေလို့လား။ မြို့တော်မှာ ရာထူးမယူခင် ရာထူးကြီးတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ သားကို သူ ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရဲမှာလဲ။

သူက လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်တယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ရူးမိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ဘူး။

ကျားလျန်... ကျုပ် ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောမယ်။ ခင်ဗျားနေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ကျုပ် ကြိုးစားနေတာ ကြာပြီ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ခင်ဗျား အဲဒါကို လုပ်လိုက်တာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အရေးမပါတဲ့ ဝင်ငွေတွေကို ကြည့်စမ်း။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတာလဲ။ ခင်ဗျားက အသုံးမကျတဲ့လူပဲ။ အိမ်ကို အဓမ္မ လုယူခံရတာ တန်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူက ကျောခိုင်းသွား၏။

နှစ်ချက်ဆင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု။

ကျားလျန် ပြိုလဲသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသား အေးခဲသွားခဲ့သည်

ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာတွေ မှားလုပ်မိလို့လဲ...

ကျန်းချန် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားချိန်တွင် ကျန်းရှီက မေးလိုက်သည်။ "ချန်အာ... အပြင်က အသံက ဘာလဲ"

"ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင်က ကျားလျန်ကို ဖန်ကျန်းရီက အနိုင်ကျင့်လိုက်တာလေ။ သူ့အိမ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူသွားလို့ သူ့အိမ် ပြန်ရအောင် ကူညီပေးဖို့ လာတောင်းဆိုတာပါ"

"ဟမ့်... ဖန်ကျန်းရီနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်စပ်နေရတာလဲ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ကျန်းရှီက ကျန်းချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းချန် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက ကျားလျန်ရဲ့ စကားတွေက လိုတာထက် ပိုနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖန်ကျန်းရီက ကျားလျန်ရဲ့ အိမ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင်းတိုင်းပြည် ဥပဒေနဲ့ ဆန့်ကျင်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဒီကိစ္စက..."

ကျန်းရှီ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ငွေနဲ့ ပစ္စည်း ဖလှယ်ပြီးပြီ။ တတိယလူလည်း မရှိဘူး။ တရားရုံးကို သွားရင်တောင် အလကား စကားတွေနဲ့ အမှုတစ်ခုကို ဘယ်လို တည်ဆောက်နိုင်မှာလဲ။”

ကျန်းချန် တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျားလျန်က ဖန်ကျန်းရီနဲ့ ညှိနှိုင်းတဲ့အခါ အဖေ့အကြောင်း သေချာပေါက် ပြောပြခဲ့မှာပဲ။ ဒါတောင်မှ ဖန်ကျန်းရီက အိမ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူခဲ့တယ်ဆိုရင် သူက ကျုပ်တို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ကျုပ် သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်”

"မင်း ဘာလုပ်မလဲ"

"ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ အချိန်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ နောက်သုံးရက်နေရင် အားလပ်ရက် ရှိပြီ။ ချွီဇိုကန်မှာ ကဗျာရွတ်ပွဲ ရှိတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် နန်းတွင်းသူတွေနဲ့ မှူးမတ်တွေ စုဝေးကြလိမ့်မယ်။ ဖန်ကျန်းရီ ကို အဲဒီကို ဖိတ်ကြားတာက သူ့ရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို စမ်းသပ်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဟားဟား ... ဒါပေမဲ့ ဖန်ကျန်းရီရဲ့ နာမည်ကောင်းက ပျက်စီးနေလောက်ပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ သူက သေချာပေါက် အရှက်ကွဲလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူက ရန်ငြိုးဖွဲ့မယ်ဆိုရင် အဖေ့အတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာမှာကို ကျုပ် စိုးရိမ်မိတယ်။"

ကျန်းရှီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ချန်အာ ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ လူဆိုး တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး အဖေအတွက် တွေးပေးနိုင်တယ်။ အဲဒါ ကောင်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ အရာတွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်တဲ့သူတွေက ရဲရင့်ရမယ်။ ဖန်ကျန်းရီက မင်းနဲ့ အသက်တူတူပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက သူ့အောက် အများကြီး နိမ့်ကျတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက သူနဲ့ တကယ် တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် တည့်တည့်သာ သွားလိုက်။ ဖန်ကျန်းရီက အခု ဧကရာဇ်ရဲ့ လူကြိုက်များမှုကို ရနေပေမဲ့ သူ သိပ်များများစားစား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအဖေ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရတယ်"

"ကျွန်တော်က ဖန်ကျန်းရီလောက် မတော်ဘူးလား"

ကျန်းချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျုပ် သက်သာရာရသွားပါပြီ။ ဖန်ကျန်းရီကို ဖိတ်ကြားဖို့ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်မယ်။"

အစေခံက စာရေးကိရိယာများကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးလိုက်၏။ ကျန်းချန်သည် အချိန်တိုအတွင်း ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို အလျင်အမြန်နှင့် သပ်ရပ်စွာ ရေးသားပြီးနောက် စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ တံဆိပ်ခတ်လိုက်၏။

"ကျားလျန် ထွက်သွားပြီလား။ သူ လမ်းသိတယ်ဆိုတော့ စာပို့ဖို့ သူ့အတွက် အဆင်ပြေတယ်" သူက ပြောလိုက်၏။

"မထွက်သွားသေးပါဘူး သခင်လေး။ သူ အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ"

ကျန်းချန် ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်မှာတော့ကျားလျန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ငိုကြွေးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ အသံက အက်ကွဲနေသည်။

ကျန်းချန် ထိုသူ့ကို ကန်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တော်တော့... ဒီမှာ ငိုမနေနဲ့။

ဒီစာကို ဖန်အိမ်တော်ဆီ ယူသွား။ နောက်သုံးရက်နေရင် ချွီဇိုကန်က ကဗျာရွတ်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ ကျော်ကြားတဲ့သူတွေနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းက သူ့ကို တွေ့ဖို့ စောင့်နေကြတယ်၊ ဒါကြောင့် တက်ရောက်ဖို့ ပြောလိုက်။

ကျုပ် သခင်လေးက ခင်ဗျားကို ဒီကိစ္စ ကူညီပေးမယ်။ ဒါအပြင် နောက်ထပ် သုံးလ အချိန်ပေးမယ်။ အကယ်၍ ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင် မတိုးတက်လာသေးရင် ခင်ဗျားနေရာ ခင်ဗျား ပြန်သွားလို့ရပြီ"

ကျားလျန်၏ ဘဲအော်သံလို အသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု လှိုင်းတံပိုးများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း အတိအကျဖြစ်ခဲ့သည်။

စာကို လက်ခံရယူပြီးနောက် သူက ကြက်သွန်ဖြူထောင်းနေသကဲ့သို့ ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... ဖူလိုင် စားသောက်ဆိုင် အောင်မြင်လာအောင် ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ကျုပ်အိမ် ပြန်ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက သခင်လေးအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

ကျန်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောချေ။

အိမ်။ ဘယ်အိမ်လဲ။ အဲဒါ ကျုပ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

"ထွက်သွား... ခင်ဗျားကို မြင်ရတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်"

ကျားလျန်သည် စာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "တကယ်လို့ သခင်လေးဖန်က မသွားဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူ မသွားဘူး ဟုတ်လား။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ဘယ်သူကမှ မငြင်းပယ်ဖူးဘူး။ သူက ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသရွေ့ သေချာပေါက် သွားမှာပဲ။ ဒီလို အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စတွေကို တွေးမနေနဲ့" ကျန်းချန်က မာနထောင်လွှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ကျုပ် အခု သွားလိုက်ပါ့မယ်"

...

ကျားလျန် ဖန်အိမ်တော်သို့ ပြေးသွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်က မှိုင်းညို့နေပြီး ဖန်အိမ်တော်၏ တံခါးက ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသည်။ ကျားလျန်သည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အထည်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။

ငါ့ရဲ့ အိမ်လေး ….။

သို့သော် ကျန်းချန်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု တွေးကာ ကျားလျန် ဝမ်းသာသွားပြီး ရင်းနှီးနေသော တံခါးပေါက်မှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဝင်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီနှင့် ရှောင်ထောင်တို့သည် စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြသည်။

ကျားလျန် အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကျန်းပြောင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရဲဘဲ အဝေးမှသာ ရပ်၍ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မြို့ဝန်မင်းဖန်..."

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ပိုလာကြောင်း သတိပြုမိသွားကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားဖြင့် စားသောက်နေသော ပိုင်ရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ တံခါးမပိတ်တာလဲ။ စားနေတာ ရပ် .... နံရံထောင့်ကို သွား"

ပိုင်ရီ "..."

ဖန်ကျန်းရီ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အို... အဘိုးကြီးကျား။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ အိမ်ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ထပ်ရောင်းမလို့လား"

သောက်ကျိုးနည်း။

ကျားလျန်သည် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြိုလဲသွားခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး လက်ဖျားခြေဖျားများ အေးခဲသွားသည်။

သူက လက်ထဲရှိ စာကို ကြည့်ကာ ဖန်ကျန်းရီကို ပြောလိုက်၏။ "မြို့ဝန်မင်းဖန်... ခင်ဗျား မထိုက်တန်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရန်စမိပြီ။ ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဆိုးကြီး လာနေပြီလို့ ထင်တယ်..."

"ကျန်းပြောင်... သွားပြီး သူ့ကို နှစ်ချက်လောက် ချလိုက်စမ်း"

ကျားလျန်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့၏။ ကျန်းပြောင် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ ညာဘက်မှ ဘယ်ဘက်သို့ ပါးချလိုက်ရာ ကျားလျန်၏ မျက်နှာက အလျင်အမြန် ရောင်ရမ်းလာခဲ့သည်။

စကားမဆုံးခင်မှာတင် ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် နှစ်ချက် အရင်ရလိုက်သည်။ ကျားလျန်သည် အေးခဲနေသော နှလုံးသားဖြင့် မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီက ရွဲ့စောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ခွေးကောင်ပဲ။ ကျုပ်ရဲ့အိမ်ကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာတဲ့အပြင် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းတောင် ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံပါသလား ရှာကြည့်စမ်း။ ပါတဲ့ ပိုက်ဆံ အကုန်ယူ။"

ကျန်းပြောင်သည် ကျားလျန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာဖွေ၏။

ထိုအချိန်အတွင်း ကျားလျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်သော်လည်း ကျန်းပြောင်၏ ကြီးမားသော ခွန်အားရှေ့တွင် ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းပြောင်၏ ကြမ်းတမ်းသော ရှာဖွေမှုကြောင့် အစပိုင်းတွင် ခိုင်မာသော အဝတ်အစားများသည် မကြာမီတွင် အဝတ်စုတ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းခံအလွှာရှိ လျှို့ဝှက်အိတ်ကပ် တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ကျန်းပြောင်က အိတ်ကပ်ကို မွှေနှောက်ကာ အထဲမှာပါသည့်အရာကို ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ဒီမှာ ငါးရာတန် ငွေစက္ကူတွေ ရှိတယ်"

ကျားလျန် မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဒါကို မင်းတို့ ယူလို့မရဘူး။ ဒါက လုယက်တာပဲ။ မင်းတို့ ဓားပြတွေ။ အာဏာပိုင်တွေဆီ တိုင်မယ်။ ဧကရာဇ်ဆီ လျှောက်ထားမယ်"

ဖန်ကျန်းရီ မျက်နှာပျက်သွား၏။ "ကျုပ် ဖန်ကျန်းရီက အမြဲတမ်း ရိုးရိုးသားသား နေလာတာ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ကျုပ်ကို အသရေဖျက်ရဲတာလဲ။ သူ့ကို ဒီခေါ်ခဲ့စမ်း"

ဖန်ကျန်းရီ ဒေါသတကြီးဖြင့် လှမ်းထားသည့် အဝတ်စဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျန်းပြောင်က ကျားလျန်ကို ချီကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် လှမ်းထားသည့် အဝတ်စဆီသို့ လက်တစ်ဖက် တင်ကာ အော်လိုက်၏။ "ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ပြီး ဒီမှာ ဘာရေးထားလဲဆိုတာ သေချာကြည့်စမ်း။"

ကျားလျန်သည် ရောင်ရမ်းနေသော မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ အချက်အလက်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ်... မင်စွန်းအောင် လုပ်တဲ့နေရာလား"

ဖန်ကျန်းရီ လက်ပိုက်ကာ ရွဲ့စောင်း၍ ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားလို ခွေးကောင်က စာဖတ်တတ်၊ စာရေးတတ်ပုံရတယ်။"

"ဒါကို... အလကား... အလကား ကြည့်လို့ရမလား။"

"ကြည့်ခ ငါးရာတောင်းတာလေ။ ကျုပ် ဘာလွန်သလဲ။"

ကျားလျန်သည် လှမ်းထားသည့် အဝတ်စဆီ ကြည့်လိုက်၊ ဖန်ကျန်းရီကို ကြည့်လိုက် လုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သဲအိတ်တစ်အိတ်လို တံခါးအပြင်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားကာ တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်သက်နေ၏။

အပိုင်း (၅၀) ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျုပ်တို့ တွေ့တာ နောက်ကျသွားတယ်။

ကိစ္စပြတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းပြောငသည် ပင်မတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အစာစားရန် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

ရှောင်ထောင်သည် ခြံဝန်းထဲရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ စာတစ်စောင်ကို တွေ့ရှိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... အဲဒီလူက သခင်လေးဆီ စာလာပို့တဲ့ပုံပဲ။"

"ဟုတ်လား။ ဘာစာလဲ။ ပြစမ်း"

ရှောင်ထောင် စာကို ဖွင့်ကာ ခဏမျှ ဖတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "ဒီဖိတ်စာက သုံးရက်ကြာရင် ကျင်းပမယ့် ကဗျာရွတ်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ထားတာပါ... ဟင်း... ချွီဇိုကန်နဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ရုံးတော်က တံဆိပ်တုံး ပါပါတယ်။ သွားချင်လား"

ကဗျာရွတ်ပွဲ။ ဘယ်လောက်တောင် အသစ်အဆန်းလဲ။

သူသည် အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်ကိုမျှ ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်မိနေသော ကဗျာအများစုမှာလည်း မပြည့်စုံဘဲ တပိုင်းတစများသာ ဖြစ်နေကြသည်။ ဤမျှဖြင့် အပြင်ထွက်၍ ထုတ်ဖော် ပြသရန်မှာမူ အလွန်ပင် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ကိုးနှစ်တာ မသင်မနေရ ပညာရေးနယ်ပယ်မှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသော ကဗျာများသည် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းပြင်ပ မေးခွန်းများသာ ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျန်းရီ စာကို ယူကာ ရွဲ့စောင်း၍ ပြောလိုက်၏။ "မသွားဘူး။ ဒါက စောစောက ကျားလျန်ပြောခဲ့တဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ရဲ့ သား ကျန်းချန် ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာပဲ။ ကောင်းပြီ... စာကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ဆက်စားကြစို့"

ထို့နောက် ဖန်ကျန်းရီသည် သူ့စာကို ဆုတ်ဖြဲရန် ပြင်လိုက်၏။

ထောင့်တွင် ရပ်နေသော ပိုင်ရီက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။ "မဆုတ်ပါနဲ့"

လူတိုင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ပိုင်ရီသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် သူ့ထံ လျှောက်သွားကာ ဖန်ကျန်းရီ၏ လက်ထဲမှ စာကို ယူပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစာက ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ရုံးတော်က ပို့လိုက်တာဆိုတော့ မင်းမျိုးမင်းနွယ် လူငယ်တွေ အများကြီး ကဗျာရွတ်ပွဲကို လာတက်ကြမှာ သေချာတယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို လိုချင်တဲ့သူ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ မရနိုင်ဘူး။ ရှင်က မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ ရှင့်ကို မသိကြဘူး။ ဒီစာကို ဘာလို့ မရောင်းလိုက်တာလဲ"

ဖန်ကျန်းရီ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အို... ရှောင်ပိုင်... မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ အဲဒါ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်။ ဘာလို့ မရောင်းရမှာလဲ"

ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပိုင်ရီ၏ ဆံပင်များကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဆွဲဖွလိုက်သည်။

ပိုင်ရီသည် ထွက်ပြေးချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး နီရဲသွားခဲ့၏။

"ရှောင်ထောင်... မနက်ဖြန် အပြင်ထွက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတွေကနေ ဒီစာကို ဝယ်ချင်တဲ့သူ ရှိမရှိ စုံစမ်းကြည့်စမ်း။ အကယ်၍ ဘယ်သူမှ မယုံရင် သူတို့ကို အိမ်တော်ဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်လာခဲ့။ မင်းတို့ သခင်လေး ငါကိုယ်တိုင် ရောင်းမယ်"

"သခင်လေး... ဒီကိစ္စ ကျွန်မကို လွှဲထားလိုက်ပါ။ ကျွန်မက မြို့တော်မှာ ဘယ်ကိုမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ ရှောင်ထောင်ကလည်း နှစ်ရက်တောင် လျှောက်သွားနေရတော့ အရမ်း ပင်ပန်းနေမှာပါ" ဟု ပိုင်ရီက ပြောလိုက်၏။

"မင်းလား" ဖန်ကျန်းရီက ပိုင်ရီကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ထောင်သည် သူ့ကိုယ်စား တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ကိစ္စများစွာကို ယုံကြည်ရ၏။

အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် ပိုင်ရီမှာ အလှပြပန်းအိုးတစ်လုံးနှင့်သာ တူလှသည်။ သူမကို မည်သို့ပင် အကဲခတ်ကြည့်စေကာမူ အရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

တကယ်၍ ပိုင်ရီသာ အပြင်သို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပါက သူမ၏ လှပလွန်းပြီး ရိုးအလွန်းသော အဖြစ်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည့်ဖြားရောင်းစားလိုက်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

"မင်း အဲဒါကို လုပ်နိုင်လို့လား"

"ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်" ပိုင်ရီက ကျိန်တွယ်ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... ဒါဆို မနက်ဖြန် ကျန်းပြောင်ကို မင်းနဲ့ အတူ လိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရှောင်ထောင် အနားယူတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ် မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းရရင် မင်းကို ကော်မရှင် တစ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးမယ်"

"..."

"ရှင့်ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ" ပိုင်ရီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်း... သခင်လေး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ကျွန်မအဖေ မြို့တော်က ကုန်သည်တချို့နဲ့ စီးပွားရေး အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ မှတ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုကျန်းပြောင်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ကျွန်မဘာသာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်ပါတယ်။"

သိသာထင်ရှားစွာပင် ပိုင်ရီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြချင်နေခဲ့၏။ သူမအတွက် အတွေ့အကြုံတချို့ ရတာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ဖန်ကျန်းရီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ရှောင်ထောင်က မင်းကို ငွေတချို့ ပေးလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန် အပြင်ထွက်ရင် ဂရုစိုက်။ ဒီနေ့ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ စားကြစို့"

...

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်ကျန်းရီ နောက်မကျတော့ချေ။

သူသည် နန်းတော် ညီလာခံသို့ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ ရွဲ့စောင်းသော အကြည့်များအောက်တွင် အဆုံးရှိ တိုင်တစ်တိုင်ကို မှီနိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မတ်မတ်ရပ်ကာ သူက စိတ်ကူးယဉ် တွေးတောနေ၏။

ဖန်ကျန်းရီ နေရာမယူမီမှာပင် ဧည့်ခန်းရှိ မိန်းမစိုး တစ်ယောက်က သူ့ကို သတိပေးခဲ့သည်။

ကော်ထျန်းယန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အမတ်မင်းဖန်... အမတ်မင်းဖန်... ထပါအုံး။ အဲဒီမှာ မတ်တပ်ကြီး မအိပ်နဲ့လေ။"

"အို... ကျုပ်နေရာက ဘယ်မှာလဲ" ဖန်ကျန်းရီ အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကော်ထျန်းယန် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဖန်ကျန်းရီကို တွန့်ဆုတ်စွာ ခေါ်ထုတ်ကာ အလယ်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်၏။ "အမတ်မင်းဖန်... အရှင်မင်းကြီး ကြည့်နေတယ်။"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ ရွဲ့စောင်းသော အကြည့်များကို ခံစားမိသော ဖန်ကျန်းရီက ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးကော်"

"....."

လူတိုင်း၏ နှိမ့်ချသော အကြည့်များက ကော်ထျန်းယန်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားကြ၏။

သောက်ကျိုးနည်း။ ဒီလူတွေ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ဘာလို့ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးကော်လို့ ခေါ်ရတာလဲ။ ခွေးကောင်... ငါ့ကို မဖျက်ဆီးရမချင်း မင်း မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ကော်ထျန်းယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာအိုကြီး နီရဲလာကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ဧကရာဇ်ကျင်းထံသို့ ပြန်သွားသည်။

ထို့နောက် နန်းတော် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာချိန်မှာတော့ အရာရှိများ စတင် စကားပြောကြတော့၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ထိုနေရာတွင် မှင်တက်နေပြီး နားထဲရှိ အသံများက တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာကာ ပို၍ပို၍ မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ခြောက်နာရီအိပ်ပြီး ဒါက ဖန်ကျန်းရီအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူလာခဲ့တဲ့ အလေ့အကျင့်ကောင်း တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် မြို့တော်ကို ရောက်တည်းက နေ့တိုင်း လေးနာရီပဲ အိပ်ရတော့၏။

ဤမျှ စောစီးစွာ ထရသောအခါ ဖန်ကျန်းရီမှာ အလုပ်ကို အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခဏတာမျှ အသားမကျနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်ကျင်းမှာမူ အတော်ပင် စာနာတတ်လှသည်။ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖန်ကျန်းရီအား အရေးတယူ အာရုံစိုက်ခြင်း မပြုခဲ့သဖြင့် သူသည်လည်း ဘာမျှမလုပ်ဘဲ အလကားရပ်နေရသည်ကိုပင် ကျေနပ်သဘောကျနေခဲ့၏။

...

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ထပ်ဆွဲနေသည်ဟု ခံစားရပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"အမတ်မင်းဖန်... ထပါတော့ ပြီးသွားပြီ" ဝိုးတဝါးအသံကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

"ဟင်... အတန်းပြီးသွားပြီလား"

ကော်ထျန်းယန်၏ နဖူးပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျဉ်းသုံးကြောင်း ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အတန်းပြီးသွားပြီ။ နန်းတော် ညီလာခံ ပြီးသွားပြီ။ ချန်ရှီရုံးတော်ကို သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်တော့"

"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီးကော် ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျုပ် သွားတော့မယ်" ဖန်ကျန်းရီ ပြုံးကာ ပါးစပ်မှ သွားရည်များကို သုတ်ပြီး ပင်မခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏။

"ခဏလေး... အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား" ကော်ထျန်းယန်က ဖန်ကျန်းရီကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ … ဟုတ်သားပဲ။ ကျုပ် မသိဘူး။ အစ်ကိုကြီးကော် ကျုပ်ကို လိုက်ပို့ပေးမလား"

ကော်ထျန်းယန် ရွံရှာစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ မိန်းမစိုးလေးကို ဆွဲ၍ ပြောလိုက်၏။ "မင်းအတွက် လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးထားတယ်။ မန်ချွမ်... အမတ်မင်းဖန်ကို ချန်ရှီရုံးတော်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်"

...

မန်ချွမ်သည် ဖန်ကျန်းရီကို ချန်ရှီရုံးတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီယွမ်ကျောက်သည် မိန်းမစိုးများ ဝန်းရံလျက် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟားဟား ... ဖန်ကျန်းရီ ရောက်လာပြီပဲ။ စောင့်နေတာ ကြာပြီ။"

ဖန်ကျန်းရီ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်ကလည်း အိမ်ရှေ့မင်းသားကို အရမ်း လွမ်းနေတာပါ။ ကျုပ်တို့က တောက်ယွမ်ခရိုင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက တကယ်ကို စိတ်ထားချင်း တူညီခဲ့ကြတယ်လေ။

ကျုပ် အိမ်ရှေ့စံကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အိမ်ရှေ့မင်းသားလို့ ကျုပ် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

ဖန်ကျန်းရီ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း လီယွမ်ကျောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးများအားလုံး မျက်နှာလွှဲသွားကြပြီး တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ချေ...

ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက်လဲ။ ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်လဲ။ မင်းသာ ရုံးဝတ်စုံ ဝတ်မထားရင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက် ဝင်လာတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။

လီယွမ်ကျောက်သည် ဤစကားများကို အလွန် သဘောကျသွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ဖန်ကျန်းရီ၏ လက်ကို ကိုင်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ သူ၏ ပါးစပ် မပိတ်မီမှာပင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့တာ။ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အရင်ကတည်းက တွေ့ခဲ့ချင်တာ... ဆရာယန်နဲ့ ခင်ဗျားက မတူဘူး။ ဆရာယန်က ကောင်းတဲ့စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောတတ်ဘူး။

ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့... ဆရာယန် မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ ကျုပ် သူ့ကို မမြင်ချင်ဘူး"

---