အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း ၂၅၅ - အစွမ်းကုန်ကစားပွဲကို စတင်လိုက်ခြင်းလား

ဧကရာဇ်အဆင့် ရှစ်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် တာရှနိုင်ငံ၏ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်

ဇာတ်လိုက်များမှာ စကားများများ ပြောတတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဒရာမာကားများ

ကြည့်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ဝတ္ထုမျိုးစုံ ဖတ်ရှုဖူးသော ရှန်မိသားစု

ဒုတိယသခင်မလေးမှာမူ စကားများများပြောနေခြင်း၊ ကြိုတင်၍

အောင်ပွဲခံခြင်းတို့က အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် စကားမဆိုဘဲ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော လက်ညှိုးကို ရန်သူများထံ ဦးတည်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးတိမ်များမှာ ရူးသွပ်စွာ

လှုပ်ခတ်လာခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီးသည်

နဂါးတစ်ကောင်အလား တိမ်တိုက်များကြားတွင် တိုးဝှေ့နေပြီး

ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်သော ဖိအားများမှာ ကောင်းကင်မှ

ကျရောက်လာခဲ့သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းကြီးသည် ကောင်းကင်မှ

ဒေါင်လိုက် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော လျှပ်စီးတိုင်ကြီးသည်

ရန်သူနှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း

လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ မိုးကြိုးငါးပါး အတတ်ပညာမှ

ဆင်းသက်လာသော အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် စတင်သည်နှင့် သူမ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို

အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလျှပ်စီးတန်း၏ အလင်းရောင်မှာ နေမင်းကြီးများစွာ

ကောင်းကင်တွင် ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ ကျင့်စဉ်လောကသာ ဖြစ်ပါက ဤတိုက်ကွက်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏

ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုနှင့်ပင် တူညီပေလိမ့်မည်။

ဗဟိုရုပ်သံဌာန၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းအတွင်း၌မူ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင့်

နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဝန်ထမ်းများသည်

ကင်မရာမှန်ဘီလူးများကို အမြန်ဆုံး လဲလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း

ဖန်သားပြင်မှာမူ ဖြူဖွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းများက

ပြည်သူများကို ရှင်းပြနေရသည်။

“ဒီလျှပ်စီးတန်းရဲ့ အလင်းရောင်က နေမင်းကြီးထက် ဆယ်ဆမက ပိုပြီး တောက်ပနေပါတယ်။ သာမန်

ရိုက်ကူးရေး ကိရိယာတွေနဲ့ ဖမ်းယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့

ဝန်ထမ်းတွေတောင် အဲဒီအလင်းကို တိုက်ရိုက်

မကြည့်နိုင်ကြပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို

ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်”

ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားရသည့်အခါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်နေသူအားလုံးမှာ

ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန် နိုင်သွားပြီလား။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီလား”

“ဥက္ကဋ္ဌ ရှန်ကတော့ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားမပါပဲ”

“ဒီနေ့ကစပြီး သူမကို ငါ ကိုးကွယ်တော့မယ်။ သူမက စူးချီနဲ့ ပတ်သက်နေရင်တောင် ငါ

ဂရုမစိုက်တော့ဘူး”

မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင် လူများမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့် ရှစ်ဆိုသည်မှာ

ပြည်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာ့အသိစိတ်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး နိယာမများကို

ထိန်းချုပ်နိုင်သော ထိုသူသည် သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက

ယုံကြည်နေကြသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားကိုယ်တိုင်လည်း ရန်သူများ သေ၊ မသေကို သိရှိရန် သူမ၏ အသိစိတ်ဖြင့်

စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း

ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်မှ အရှင်သခင် နှစ်ဦးမှာ လေထဲတွင်

ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ

လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလောက် တိုက်ခိုက်တာကို ဘာလို့ မသေကြတာလဲ”

သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် မည်းနက်သော အရာများမှာ လျှပ်စီးတန်းများကို ဆန့်ကျင်လျက်

အထက်သို့ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လျှပ်စီးတန်းများကြားတွင် အမည်းစက်ကလေးများ စတင်

ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုအမည်းစက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကိုပင် အထက်သို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

၎င်းနောက် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ချောက်ကမ္ဘာ၏

အငွေ့အသက်များကြောင့် မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အလွယ်တကူ

ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချောက်ကမ္ဘာ၏

အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသော ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးတိမ်များ ထပ်မံ

ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

“လျှပ်စီးနဲ့ မရရင်လည်း လက်သီးနဲ့ ချမှာပေါ့”

ရှန်ကျစ်ရှားတွင် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များစွာ မရှိပေ။ ကောင်းကင်ဘုံက သူမကို

မူလစွမ်းအားများစွာ ပေးအပ်ထားသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ

ထိုစွမ်းအားများကို အသုံးချရန် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးလှသည်။

လျှပ်စီးနှင့် မီးလျှံများအပြင် သူမတွင် ကျန်ရှိသော အစွမ်းမှာ

ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်း နက်နဲသော မူလပညာရပ်သာ

ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်အဆင့်၏ ခွန်အားဖြင့် ထိုကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပါက ရန်သူကို

သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

သူမသည် ရန်သူများထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သော်လည်း မည်းနက်သော အရာများက

သူမကို တားဆီးထားလိုက်သည်။ ရှန်ကျစ်ရှားက သူမ၏ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ

ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့

အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရန်သူနှစ်ဦးစလုံးက လက်ကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ အဆုံးမရှိသော

မည်းနက်သည့် အရာများမှာ သူမကို ဝန်းရံသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဧရာမ

အမည်းရောင် လုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် မကြုံစဖူးသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားကြီးကို

ခံစားလိုက်ရသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့် ရှစ် ရှိနေသော်လည်း

သူမသည် ထိုဖိအားကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် ရွေ့၍

မရတော့ပေ။

“ဟဲဟဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းလို တည်ရှိမှုမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က ရှန်ကျစ်ရှားကို စိတ်ဝင်တစိုက် ကြည့်ကာ

ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ငါတစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် မင်း ငါ့ကို တားနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက

ငါတို့က နှစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်လေ။ ဒါကြောင့် မင်းကို အရင်ဆုံး ဖိနှိပ်ထားရမှာပဲ”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဝင် နှစ်ဦးစလုံးက လက်ကို

ဝေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ

အရှင်သခင်က အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်က အောက်သို့

ဖိချလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်များသည် ကမ္ဘာမြေ၏ မူလစွမ်းအားနှင့်

ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်

၎င်းတို့က ရှန်ကျစ်ရှားကို ပိတ်ဆို့ထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း

ဖြစ်သည်။ မည်းနက်သော အရာများမှာ ဧရာမ အလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး

ရှန်ကျစ်ရှားကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။

“ဟာ... ငါ ရှုံးသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါက ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်လေ”

အမည်းရောင် အလုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိသွားသည့်အခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ရုန်းထွက်ရန်

ကြိုးစားသော်လည်း အထက်နှင့် အောက်မှ ကျရောက်လာသော ပြင်းထန်သည့်

ဖိအားများကြောင့် လုံးဝ လှုပ်မရတော့ပေ။ ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ဘဝကိုပင်

သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု

ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သုံးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင်

ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

အမှန်စင်စစ် ရှန်ကျစ်ရှား မသိရှိသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် သာမန်လူသားမျှ

ထိုသူနှစ်ဦးကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏

အခြေအနေမှာ ရုပ်ရှင်များထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လောကတွင်

သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှားပါးသော်လည်း သူမနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသူများမှာ သူမထက် ပိုမို

အစွမ်းထက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗဟိုရုပ်သံ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ပြန်လည် အလုပ်လုပ်လာသည့်အခါ ပြည်သူများမှာ

ရှန်ကျစ်ရှား အမည်းရောင် အလုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းအတွင်းမှာ ချက်ချင်း

တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အစွမ်းထက်ဆုံး ဧကရာဇ်

ရှုံးနိမ့်သွားပြီလား။ ဒါဆိုရင် တာရှနိုင်ငံမှာကော၊ ကမ္ဘာကြီးမှာကော အနာဂတ်

ရှိပါဦးမည်လော။

“ဟဲဟဲ။ ဒီနိုင်ငံက ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာအောင် တားထားနိုင်လဲဆိုတာ အခုမှပဲ

နားလည်တော့တယ်။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲ ဖြစ်ရမယ်။ အခုတော့

အဲဒီဝှက်ဖဲက မရှိတော့ဘူး”

ရှန်ကျစ်ရှားကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ

အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေတော့သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ၎င်းတို့ကို

တားဆီးနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ

မရှိတော့သဖြင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ ၎င်းတို့၏ လက်ခုပ်ထဲသို့

ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းနောက် ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဝင် နှစ်ဦးစလုံးက လက်ကို မြှောက်လိုက်ကြရာ

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ

မည်းနက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည်

တာရှနိုင်ငံအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ

လှမ်းဝင်လာကြသည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မှောင်မိုက်မှုများမှာ

ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် တာရှနိုင်ငံ၏

နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် တာရှနိုင်ငံသား အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခုသာ

ရှိနေတော့သည်။ ထိုသူများကို မည်သူက

တားဆီးနိုင်ပါဦးမည်နည်း။ အားလုံးမှာ

ဤနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်ကြရတော့မည်လော။

အခန်း ၂၅၆ - နိုးထခြင်း

တာရှနိုင်ငံ ပင်လယ်ပြင်။

ရေတပ်စခန်းအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော ဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ

သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့

တိတ်ဆိတ်နေသည်။ စစ်သည်တော်များသည် ဧရာမမျက်နှာပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသော ရှန်ကျစ်ရှားပင်လျှင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ

အရှင်သခင်နှစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ချောက်ကမ္ဘာ၏

ရွှံ့နက်များအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း

ခံလိုက်ရသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ဧကရာဇ်အဆင့် ရှစ် တည်ရှိမှုပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ကယ်တင်၍

မရနိုင်တော့ပြီလော။

တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်သံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို

ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို တစ်လိပ်ပေးပါ”

စစ်သည်အချို့က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်ကြသည်။ အချို့ကလည်း သူတို့၏

အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖိုးတန်ဆေးလိပ်များကို ထုတ်လိုက်ကြသည်။

မီးခြစ်များကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုမီးခြစ်ကို

မည်သူမျှ မိမိအိတ်ထဲသို့ ပြန်မထည့်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းဆီ

ရောက်ပြီးနောက် ထိုမီးခြစ်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ ရှိုက်ဖွာနေကြသည်။ ၎င်းမှာ

ဆေးလိပ်သောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အောက်ဆီဂျင်ကို

ရှူရှိုက်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် အရာရှိများကလည်း စစ်သည်များ၏ အပြုအမူကို တားဆီးခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

မူအရဆိုလျှင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မရှိသော်လည်း

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်နေပြီး ဧကရာဇ်ပင်

ရှုံးနိမ့်သွားချိန်တွင်

စစ်သည်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆေးလိပ်သောက်ခွင့်

ပေးထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟူး”

ဆေးလိပ်ငွေ့များကြားတွင် စစ်သည်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆေးလိပ်တိုကို

မြေပြင်ပေါ်သို့ အားရပါးရ ပစ်ချလိုက်သည်။

“တောက်။ တာရှနိုင်ငံက မပြိုလဲသေးဘူး။ ငါဟာ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့တော့

စစ်တန်းလျားထဲမှာ မသေချင်ဘူး၊ စစ်မြေပြင်မှာပဲ အသေခံမယ်။

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်ကို သွားတိုက်မယ်”

လူတိုင်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထရပ်လိုက်ကြပြီး

ဆေးလိပ်တိုများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်နင်းလိုက်ကြသည်။

“မှန်တယ်။ တောက်။ ငါသာ ယမမင်းထံ သွားရာလမ်းမှာ ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို တွေ့ရင်

ငါဟာ သိက္ခာရှိရှိ အသေခံခဲ့တယ်လို့ ကြွားနိုင်ရမယ်”

“တိုက်ကြမယ်”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိများက လူစုရန် ခရာမှုတ်လိုက်ကြသည်။

“တိုက်ချင်တဲ့သူတွေ အခုချက်ချင်း လူစုကြ”

ခဏအကြာတွင် သေနာပတိက ဆက်လက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မတိုက်ချင်တဲ့သူတွေ စခန်းကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ရတယ်။ အိမ်ကို

မြန်မြန်ပြန်ကြ၊ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ နောက်ဆုံး

တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်တော့ အတူတူ ဖြတ်သန်းနိုင်သေးတာပေါ့”

ထိုစကားအပြီးတွင် စခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူနည်းစုသာ အတန်းထဲမှ

တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း မည်သူမျှ အပြစ်မတင်ကြပေ။

ကျန်ရှိသော စစ်သည်အမြောက်အမြားမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လူစုလိုက်ကြသည်။ အထက်မှ

အမိန့်ပေးရန် မလိုတော့ပေ။ အရာရှိတိုင်းမှာလည်း ဤအခြေအနေကို

သိရှိသွားသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အတန်းထဲသို့

ဝင်ရောက်လာကြသည်။

နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် စစ်သည် ငါးသိန်းကျော် စုစည်းမိသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်

မည်သည့် စစ်သားစုဆောင်းမှု အမိန့်မျှ မရှိသော်လည်း လူစုရသည့် အရှိန်မှာ

အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသည်။ လူတိုင်းမှာ ပြန်လာရန် မျှော်လင့်ချက် မထားကြသဖြင့်

မည်သည့် ရိက္ခာနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းမျှ မယူကြဘဲ လက်နက်များကိုသာ

ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူကို အမြစ်ပြတ်

ချေမှုန်းနိုင်ရန် မမျှော်လင့်ကြသော်လည်း သူတို့၏ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်ကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်အောင်

လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်သည် အရှေ့ပင်လယ်မှ

ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာချိန်တွင် တာရှစစ်တပ်ကြီးမှာ

၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဗဟိုရုပ်သံ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းအားလုံး

ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒရုန်းများနှင့် ကင်မရာများက

အခြေအနေကို ဖော်ပြနေကြသည်။ အရှင်သခင်နှစ်ဦး၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းနှင့်ဆိုလျှင်

တစ်ရက်အတွင်း တာရှနိုင်ငံတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

ကမ္ဘာပျက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ဘဲ ပြည်သူများကို အမှန်အတိုင်း

ပြသထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြည်သူအချို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း အများစုမှာမူ မိသားစုများနှင့်အတူ

တိတ်ဆိတ်စွာ အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။ အမြဲတမ်း အစားအသောက် လျှော့စားနေသော

မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရေခဲမုန့်ကို အားရပါးရ ကိုက်စားနေသည်။

တင်းကျပ်တတ်သော မိခင်တစ်ဦးက သူမ၏ ကလေးကို ကြက်ကျော်ကျွေးနေသည်။

ဖခင်တစ်ဦးကလည်း ကလေးနှင့်အတူ ဂိမ်းကစားနေသည်။ ပြည်သူများသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို

မစွန့်လွှတ်လိုကြသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်ကို မိသားစုနှင့်အတူ

ဖြတ်သန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏

လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင်

အရှင်သခင်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော မရေမတွက်နိုင်သော

စစ်သည်တော်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ စစ်သည်

ငါးသိန်း၏ စစ်ကြောင်းမှာ မျက်စိတစ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ဤစစ်တပ်ကို

မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပြည်သူများအားလုံး မှင်တက်သွားကြတော့သည်။

အတန်ကြာမှ မှတ်ချက်များ တက်လာခဲ့သည်။

“တာရှနိုင်ငံဟာ ဘယ်တော့မှ ဒူးထောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါတို့ သေရင်သေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒူးတော့ မထောက်ဘူး”

“တာရှစစ်တပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တိုက်ပွဲဝင်ရင်းနဲ့ပဲ အသေခံကြမယ်။

တကယ်ကို လေးစားပါတယ်”

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နိုင်ငံပျက်စီးနိုင်သော်လည်း တာရှ၏ သိက္ခာမှာမူ

မပျက်စီးပေ။ ယခင်က ပြည်သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးခဲ့ကြသော

ထိုသူများသည် ယခု ကမ္ဘာပျက်ချိန်တွင်လည်း ပြည်သူအတွက်

နောက်ဆုံးသော အမာခံအဖြစ် ရပ်တည်ပေးနေကြသည်။

“အား။ ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ချောက်ကမ္ဘာ လာရင်လည်း ငါပါ ဝင်တိုက်မယ်”

“တောက်။ အသက်က တစ်ချောင်းပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာအတူတူ

အဲဒီကောင်တွေကို တစ်ချက်လောက်ဖြစ်ဖြစ် ထိအောင် လုပ်နိုင်ရင်

မြတ်တယ်”

ပြည်သူများ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် စစ်သည် ငါးသိန်းစလုံးမှာ ၎င်းတို့၏

အသွေးအသားများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသဖြင့်

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံတွင်

ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဧရာမ

ဘီလူးကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသော်လည်း ပုံရိပ်မှာ

ဝေဝါးလွန်းလှသဖြင့် သေချာ မမြင်ရပေ။

၎င်းနောက် နားမလည်နိုင်သော အမှတ်အသားများစွာ ပေါ်လာပြီး ထိုပုံရိပ်ယောင်အတွင်းသို့

စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ အလွန် ဇကာတင်ရွေးချယ်တတ်ပုံရပြီး

အမျိုးအစား တစ်ခုတည်းကိုသာ စုပ်ယူနေသည်။

လူ ငါးသိန်း၏ နာကျင်မှုကို ပူဇော်လိုက်သော်လည်း စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်မှာ

ပေါ်မလာသေးပေ။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင်

နတ်ဆိုးမြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများကလည်း

တာချန်းမှတ်တမ်းကို စတင် အသုံးပြုလာကြသည်။

လူအများအပြားက ၎င်းတို့၏ နာကျင်မှုကို ပူဇော်လိုက်ကြသည့်အခါ

ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပြည်သူများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်

ထိုဘီလူးကြီးမှာ စူးချီနှင့် အနည်းငယ် တူနေရသနည်း။ လူအများမှာ ထိုအချက်ကို

အလေးမထားနိုင်ကြဘဲ နာကျင်မှုများကိုသာ ဆက်လက် ပူဇော်နေကြသည်။

ထိုဘီလူးကြီးသာ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာပါက အခြေအနေကို

ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့

ယုံကြည်နေကြသည်။

စစ်သည် ငါးသိန်းပြီးနောက် သိုင်းပညာရှင် သန်းနှင့်ချီ၍၊ ထို့နောက် ကုဋေနှင့်ချီသော

ပြည်သူများကပါ အနစ်နာခံလာကြသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ထင်ရှားလာခဲ့ပြီး

နောက်ဆုံးတွင် ထိုဘီလူးကြီးမှာ မျက်လုံးများကို

ဖွင့်လိုက်ပုံရသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ

ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ထိုဘီလူးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မည်သည့်

တိုက်ခိုက်မှုမျှ မပြုလုပ်ရသေးဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား”

“သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ”

အမေရိကန်နိုင်ငံ၊ ဟတ်ဒန်ကျွန်း။

ကြာပန်းပုံစံရှိသော ချောက်ကမ္ဘာ ရွှံ့နက်များမှာ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ စတင်

လည်ပတ်လာခဲ့သည်။ ထိုရွှံ့နက်များကြားတွင် စူးချီသည်

မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

“ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်းခြင်း။ အောင်မြင်သွားပြီ”

“တကယ်ကို အချိန်အကြာကြီး ယူလိုက်ရတာပဲ”

မူလက သူသည် ဖိအား အနည်းငယ်ရုံဖြင့် ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်း နက်နဲသော

မူလပညာရပ်ကို အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊

ဤချောက်ကမ္ဘာ ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင်

ချောက်ကမ္ဘာနှစ်ခုစာမျှရှိသော

ဖိအားကို သူ တောင့်ခံခဲ့ရသည်။ ကျင့်စဉ်မှာ ရှစ်ကြိမ်မြောက်အထိ

အောင်မြင်သွားသော်လည်း

နောက်ဆုံးအကြိမ်မှာမူ အမြဲတမ်း လိုအပ်ချက်

ရှိနေခဲ့သည်။

“ဖိအား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၊ သွေးမျိုးဆက် အားလုံး ရှိနေတာကို ဘာလို့ မရသေးတာလဲ” ဟု

စူးချီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပြင်ပရှိ ကြာပလ္လင်မှာ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုကြာပလ္လင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့

ဖြစ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ သူနှင့် တူညီနေသည်ကို စူးချီ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ

သူနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ထိုသို့ ပေါင်းစပ်နေစဉ်မှာပင် စူးချီ၏ စိတ်ထဲ၌ သိမြင်နားလည်မှုများ

ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒီပုံရိပ်ယောင်က ဒီကမ္ဘာရဲ့ ပန်ကူးပဲ။ သူက ပန်ကူးရဲ့ မူလသွေးစက်ကို

စုပ်ယူထားတဲ့ ငါနဲ့ လာပြီး ပေါင်းစပ်တာပဲ။ ငါ ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်းခြင်းကို

မအောင်မြင်ခဲ့တာက ကောင်းကင်ဘုံ အလိုတော်က စွမ်းအားရဲ့ မူလအစကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်

ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ပဲ”

စူးချီက ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်အောင်၊ ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်ကို

မဝင်နိုင်အောင် ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ခုခံနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့

ခုနလေးတင် ချောက်ကမ္ဘာက ကမ္ဘာကြီးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးတော့မယ့် အချိန်ရောက်မှ

ကောင်းကင်ဘုံက လက်လျှော့လိုက်တာပဲ။ သူက ငါ့ကို အောင်မြင်အောင်

ကူညီပေးလိုက်တာပဲ”