အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

အခန်း ၂၅၇ - ငါက ဆရာတစ်ယောက်ပါ

တာရှမြေပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့်

ပြည်သူများရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ

စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုများ ရှိနေကြသည်။

တာချန်းမှတ်တမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသူများသည်

၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပြီ

ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် အများစု၏ ဝိညာဉ်များကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ

အရှင်သခင်က ဖမ်းယူသွားခဲ့သည်။

ကျီးကန်းဦးခေါင်းမြွေပုံစံ ဆုတောင်းပုလဲ၏ အကူအညီဖြင့် အချို့မှာ ယာယီအားဖြင့်

အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။

သူတို့သည် နောက်ဆုတ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင်

နောက်ဆုတ်သွားကြသော ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုများဖြင့်

ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ

အထင်သေးစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမဆိုပေ။ ခုနက ဧရာမ

ဘီလူးကြီး ပေါ်လာစဉ်က သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း၊

တကယ်တမ်းတွင် ထိုပုံရိပ်မှာ ဘာမှမဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲမစမီမှာပင်

ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လက်ထဲ ရောက်လာပြီပဲ”

“မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ငါသာ မကူညီခဲ့ရင် ဒီကမ္ဘာကို မင်း ဒီလောက်

မြန်မြန် ရမှာမဟုတ်ဘူး”

ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်က ပြောလိုက်သော်လည်း အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က

ပြန်မပြောပေ။ ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်သာ ဧကရာဇ်များကို ချန်ခွန်းအတွင်း၌

ပိတ်မထားပါက သူလည်း အလွယ်တကူ အောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း

ကမ္ဘာဦးစွမ်းအင် အများစုကို ခွဲဝေပေးရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ အနည်းငယ် နှမြောနေမိသည်။

ထိုဒေါသများကို သူသည် တာရှပြည်သူများအပေါ်တွင်သာ ပုံချလိုက်တော့သည်။

သူသည် သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားသော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနားသို့

ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကလေးမလေးကို သူ၏လက်ထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက်

ပစ်ကစားနေသည်။ ထို့နောက် ချောက်ကမ္ဘာ၏ ရွှံ့နက်များဖြင့်

သူမကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းမသတ်ဘဲ သူမ၏ ဒုက္ခရောက်နေမှုကို ကြည့်ကာ

ပျော်မွေ့နေသည်။

“မင်းတို့ သမီးလေး သေတော့မယ်။ သူ အဖေနဲ့ အမေကို လှမ်းခေါ်နေတုန်းပဲ။ မင်းတို့

သူ့ကို လာမကယ်ဘူးလား”

သူသည် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားပြီး

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်ကို စိတ်ဝင်တစိုက် ကြည့်နေသည်။ ဤသို့

ပြုလုပ်ခြင်းကသာ သူ၏ စိတ်မကျေနပ်မှုများကို ပြေပျောက်စေနိုင်မည်ဟု သူ

ယူဆထားပုံရသည်။

“အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်။ ကစားမနေနဲ့တော့၊ အရာအားလုံးကို အမြန်ဆုံး

အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒီကမ္ဘာမှာ နောက်ထပ် ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်တွေ

ထပ်ပေါ်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်”

“ဟဲဟဲ။ ငါက ဒီအတိုင်း ကစားနေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ အသံမှာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။

“ငါ သူတို့ကို ဒီလို နှိပ်စက်နေတာက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ဧကရာဇ်တွေကို ထွက်လာအောင်

ဆွဲဆောင်နေတာပဲ။ အခုတော့ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုက အပိုပဲဆိုတာ

သက်သေပြသွားပြီ။ သူတို့ဆီမှာ အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ

မကျန်တော့ဘူး”

သူသည် စကားပြောရင်း လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချောက်ကမ္ဘာ၏ ရွှံ့နက်များမှာ မြေပြင်ကို

ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ထဲမှ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ကလေးမလေးကို

ထိုရွှံ့နက်များထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု သူတို့ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသည်။ ကလေးမလေးမှာ လေထဲ၌ပင် ရုတ်တရက်

ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကလေးမလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဝင် အရှင်သခင်နှစ်ဦးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲမှ

အရာတစ်ခုကို လုယူသွားနိုင်မည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဤကမ္ဘာတွင် ရှိနေပါသလော။ သူတို့

တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လူတစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ

ထိုလူငယ်၏ ခွန်အားကို သူတို့ မခန့်မှန်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် စွမ်းအား အတက်အကျမျှ မရှိသည်မှာ သိုင်းမသင်ဖူးသော လူသစ်တစ်ဦးလော။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်မှောက်တွင် လူကို လုယူသွားနိုင်သူမှာ ဧကရာဇ်

အထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က လေးနက်စွာ

မေးမြန်းလိုက်သည်။

စူးချီကမူ သူတို့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် လေထဲသို့ တစ်ချက်

ထိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး

အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးမလေးကို

ထိုဖက်သို့ အသာအယာ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာကို

ထပ်မံ ထိုးလိုက်ပြန်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲမှ

ပန်းပုရုပ်နှင့် အရုပ်လေးတစ်ခုကို ယူကာ

ကလေးမလေးရှိရာသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေက မင်းမိဘတွေရဲ့ ဆုတောင်းပုလဲတွေပဲ။ ခဏနေရင် သူတို့ ပြန်ရှင်လာလိမ့်မယ်၊

ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်အထိ

သူတို့စကားကို သေချာနားထောင်နော်”

သူသည် ကလေးမလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ

အရှင်သခင်နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ကမ္ဘာပျက်အောင် လုပ်တဲ့ တရားခံတွေပေါ့။ ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ပဲ ငါ

အားလုံးကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းပေးမယ်”

ထိုစကားကြောင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ အနည်းငယ်

တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်ဖြင့် စူးချီကို

လွှမ်းခြုံစစ်ဆေးလိုက်သည်။

“ကြွားလှချေလား”

သူသည် ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး

ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်

မြေကြီးပေါ်တွင် ချောက်ကမ္ဘာ ရွှံ့နက်များ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှန်ကျစ်ရှားကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း စူးချီကို

ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

မည်းနက်သော ရွှံ့နက်များမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ရှေ့မှ လူငယ်မှာ

မရှောင်မတိမ်းဘဲ အဖမ်းခံလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်တောင် ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားကို မတောင့်ခံနိုင်ဘူး။

ဒီလူမိုက်ကတော့ မရှောင်ဘဲ နေနေတာပဲ”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း

နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

“ဟားဟား။ ဒါဟာ လူသားတွေရဲ့ နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုပဲ ဖြစ်ရမယ်”

သူသည် အမည်းရောင် အလုံးကြီးအပေါ်သို့ ဖိအားများကို အဆက်မပြတ် သက်ရောက်စေလိုက်သည်။

ပြည့်စုံပြီဟု ယူဆသည့် အချိန်မှသာ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“တွေ့လား။ ငါပြောသားပဲ။ ဒီလူသားတွေက အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ကြတာ။

ကလေးမလေးနဲ့ ဇနီးမောင်နှံကို သနားနေလို့သာ ထွက်လာတာပေါ့။

ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ စကားမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏

မကျေနပ်ချက်များကို ဖွင့်ဟနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရန်သူကို ဆွဲဆောင်ရန်ဟူသော အချက်မှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တဗုန်းဗုန်း မြည်သံများမှာ ကမ္ဘာမြေကြား၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ

စစ်ဗုံတီးသံနှင့်ပင် တူလှသည်။ ထိုအသံမှာ ဘာလဲဟု

သူတို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်၌ အက်ကွဲကြောင်းများ

ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းများ၏ ဗဟိုမှာ

ဖိနှိပ်ခံထားရသော လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

အက်ကွဲကြောင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ပင်

အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ထိုအက်ကြောင်းများ၏

နောက်ကွယ်တွင်မူ သူတို့ မကြာသေးမီက သိမ်းပိုက်ခဲ့သော အမေရိကန်နိုင်ငံ၏

မြေပြင်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

စူးချီကို ပိတ်လှောင်ထားသော ရွှံ့နက်များမှာလည်း အက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ စူးချီ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို သူတို့

မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်း ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ”

“ငါလား။ ငါ့နာမည်က စူးချီ။ ငါက ဆရာတစ်ယောက်ပါ”

စူးချီသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည်

ခဏမျှ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ကမ္ဘာကြီးမှာ ဤမျှအထိ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု

မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချောက်ကမ္ဘာ၏ ကျူးကျော်မှုမှာ တာရှပြည်မကြီးအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ

ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူ ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးအန္တရာယ်၏ တရားခံများကို

တွေ့လိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့်

အရာရာ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

အခန်း ၂၅၈ - တစ်ဦးတည်းနှင့် ကောင်းကင်ကို မဖွင့်နိုင်ပါလား

အမေရိကန်နိုင်ငံ။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့်

ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချောက်ကမ္ဘာသည် ကမ္ဘာလောကများစွာကို

ဝါးမြိုခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ စူးချီ

ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဤနေရာရှိ

အရာအားလုံးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မြေပြင်မှ လက်တံများကဲ့သို့သော အရိပ်မည်းများစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မည်သည့်အခါကမျှ

မမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း နေရာအနှံ့၌

ပေါ်ထွက်နေကြသည်။ စနစ်မကျမှုနှင့်

ဗရုတ်ဗရက်ဖြစ်မှု၊ ဤသည်မှာ ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်တို့

ဤကမ္ဘာသို့ ယူဆောင်လာသည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင် နှစ်ဦးကို အမေရိကန်

နယ်မြေအတွင်းသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်

ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

“လာကြစမ်း။ ဒီနေရာရောက်မှပဲ ငါ အားရပါးရ တိုက်လို့ရမှာ” ဟု စူးချီက ရန်သူနှစ်ဦးကို

ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင် နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ

ကြီးမားလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော

ပုံရိပ်ကြီးနှစ်ခု လေထဲတွင် ပျံဝဲနေတော့သည်။ ၎င်းတို့၏

ခန္ဓာကိုယ်များ ကြီးမားလာသည့်အခါ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးဖြင့်

ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလင်းကို ဝါးမြိုနိုင်သော မည်းနက်သည့်

အရာများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော

အလင်းတန်းများပင်လျှင် ပြန်လည် ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

“ဆရာ ဟုတ်လား။ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ ဦးနှောက်မှာပင် အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့

ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အသိစိတ်တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သူမျိုးမှာ နိုင်ငံတစ်ခု၏

ခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုဘဲ ကျင့်စဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ

ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေသူမျိုးသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ဆရာတစ်ဦးက

ဤမျှအဆင့်ရှိနေခြင်းကို သူ ပထမဆုံး ကြားဖူးခြင်း

ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အင်အားများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။

“မင်းကတော့ လူအပဲ။ ဒီမြေပြင်က ငါတို့ရဲ့ ဝါးမြိုမှုအောက်ကို ရောက်တော့မှာ။ ဒီမှာ

လာတိုက်တာကတော့ မင်းအတွက် သေတွင်းတူးတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားက

ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထွက်ပေါ်နိုင်တယ်”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်

မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်သော အမည်းရောင် လက်တံကြီးတစ်ခုမှာ စူးချီထံသို့

တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဟာ ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး။ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အသွေးအသားတွေဟာ

ငါတို့ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖွင့်ဖို့အတွက် လောင်စာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

စူးချီက ပြန်မပြောဘဲ လက်သီးဖြင့်သာ တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ နိုင်ငံတစ်ခု၏ ထက်ဝက်ကို

ဖျက်ဆီးနိုင်သော ထိုလက်တံကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းနောက် သူ၏

ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အရှင်သခင် နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ် ဟုတ်လား”

စူးချီ၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေသည်။

“မင်းတို့မှာ မျိုးနွယ်စု ရှိသေးတာပေါ့လေ”

သူသည် စကားပြောရင်း လက်ကို ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။ စူးချီက လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ

ထိုးလိုက်ပြန်သည်။ ထိုလက်သီးချက်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ မမြန်လှသလို

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်လည်း မရှိပုံရသည်။ သို့သော်

ထိုလက်သီးတွင် စုစည်းထားသည်မှာ စစ်မှန်သော ခွန်အားပင်

ဖြစ်သည်။

ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဝင် နှစ်ဦးမှာ အန္တရာယ်ကို အလိုလို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

ချောက်ကမ္ဘာ၏ ရွှံ့နက်များမှာ အကာအကွယ်အဖြစ် အမြန်ဆုံး

ဖွဲ့စည်းလိုက်သော်လည်း စူးချီ၏ လက်သီးချက်နှင့်

ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မင်းရဲ့ ခွန်အားက... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ”

ဤအချိန်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည်

အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနိုင်သော ချောက်ကမ္ဘာ၏

အငွေ့အသက်များသည် အမှန်စင်စစ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူနေထိုင်ရာ

ချောက်ကမ္ဘာ၏ အသိစိတ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆရာဟု

ခေါ်ဆိုသော ဤလူသားက သူ့ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်

မဟုတ်ပါလား။

ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်သည်လည်း ဤလက်သီးချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည်

အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားစေပြီး လက်ဖဝါးကြီးဖြင့်

စူးချီကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း သူ၏

လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး

မျက်လုံးကြီးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း

ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဧရာမ လက်ကြီးမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်သော လက်တံများအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် စူးချီမှာ ပန်ကူး၏ မူလသွေးစက်နှင့် ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်း

နက်နဲသော မူလပညာရပ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာ

ပန်ကူးကဲ့သို့ မူလကမ္ဘာကြီးကို ခွဲခြမ်းနိုင်စွမ်း

မရှိသေးသော်လည်း ဤအဆင့်ရှိသော ချောက်ကမ္ဘာ၏ ဗရုတ်ဗရက် စွမ်းအားများကို

ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ မခက်ခဲပေ။

သူသည် ဘေးဒုက္ခ အရှင်သခင်၏ လက်တံများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ရန်သူ၏ မျက်လုံးကြီးကို

လက်သီးဖြင့် အားရပါးရ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“အား...”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက် သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင် ပြိုကွဲလာခဲ့ပြီး လူသားမျက်လုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော

မျက်လုံးတစ်လုံးသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကွာကျလာခဲ့သည်။

ထိုမျက်လုံးမှာ စူးချီကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ပြီးနောက်

ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှံ့နက်များအတွင်းသို့ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်

ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကောင်းကင်၌ ဧရာမ မျက်လုံးကြီးမှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

“ဩော်... တိုက်ရိုက် ထိတာတောင် မသေဘူးပေါ့လေ”

စူးချီသည် ဝါးမြိုသူမျိုးနွယ်ဝင် နှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏

အသိစိတ်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတွေရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ

အလိုတော်တွေပေါ့။ သာမန်နည်းလမ်းနဲ့တော့ သတ်လို့ရမှာ

မဟုတ်ဘူး”

အမေရိကန် နယ်မြေအတွင်း မတ်တပ်ရပ်နေသော အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏

လူသားပုံရိပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော

ဦးခေါင်းကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် စကားပြောနေသကဲ့သို့

ရှိသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။ သို့သော် စူးချီမှာမူ

သူ၏ သတင်းစကားကို ရရှိလိုက်သည်။

“ဟွန်း။ မင်း ငါ့ကို သိသွားတာပဲ။ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဧကရာဇ်အဆင့် ရှစ်ထက်

သာလွန်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ချောက်ကမ္ဘာက မပျက်စီးသရွေ့

ငါလည်း မပျက်စီးဘူး။ ချောက်ကမ္ဘာရဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး”

စူးချီသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရသော်လည်း

တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ချောက်ကမ္ဘာဆိုတာလည်း ဗရုတ်ဗရက် ဖြစ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီ ဗရုတ်ဗရက်

ဖြစ်မှုကိုသာ ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် မင်းလည်း သေမှာပဲ”

“ဟားဟား။ ဗရုတ်ဗရက် ဖြစ်မှုကို ဖျက်ဆီးမယ် ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း ဖန်ဆင်းရှင်

နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာလား”

စူးချီ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ အထပ်ထပ်

ရယ်မောနေတော့သည်။

“မင်းရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ရဲ့

ပုံရိပ်ယောင်ကိုပဲ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ။ ကောင်းကင်နဲ့

ဗရုတ်ဗရက် လောကကို ဖွင့်ဖို့ဆိုတာကတော့ အိပ်မက်ယောင်နေတာပဲ”

စူးချီမှာမူ စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းနောက် သူသည်

မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ရန်သူ၏ အငွေ့အသက်များကို

ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် စူးချီသည်

ချောက်ကမ္ဘာ၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည်

လက်ချောင်းများကို ဓားသဖွယ် ပြုလုပ်ကာ

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်ထံသို့ အသာအယာ

ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဟိန်းဟောက်နေသော ဓားစွမ်းအင်များ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အသံကြီးများ

ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း

ထိုဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်

ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ

ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး ထိုအက်ကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ အနက်ရှိုင်းဆုံး

ချောက်ကမ္ဘာ၏ အချက်အချာနေရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အိပ်မက်ယောင်နေတာ ဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို သုံးနေတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ”

“ငါသာ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို သုံးလိုက်ရင် ဒီကမ္ဘာမြေကြီးဟာ ရှိတော့မှာ

မဟုတ်ဘူး။ အခု ငါ မင်းရဲ့ နယ်မြေထဲကို သွားမယ်။ ဗရုတ်ဗရက်

လောကကို ငါ ဖွင့်နိုင်၊ မဖွင့်နိုင် မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်ပေါ့”

စူးချီသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချောက်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ခွန်အား၏ မူလအစကို စတင် စုစည်းလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် စူးချီသည် သူ၏ လက်မောင်းများအတွင်းရှိ ခွန်အားမှာ ကြီးမားလာသည်ကို

ခံစားလိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲနိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

အကြီးမားဆုံးသော တွင်းနက်ကြီး သို့မဟုတ် အသေးငယ်ဆုံးသော အမှုန်အမွှားကိုပင် သူ

ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို နားလည်သွားသည့်အခါ စူးချီသည် သိမြင်နားလည်မှု

တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်မောင်းများကို ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ၏

လက်ချောင်းငါးချောင်းကို နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့

အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

၎င်းနောက် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားစိုက်လိုက်သည်။

“ပွင့်စေ...”

ချောက်ကမ္ဘာ၏ အောက်ခြေတွင် ဖြစ်သည်။ စနစ်မကျဘဲ ရှိနေသော ပုံသဏ္ဌာန်များမှာ စတင်

ပြိုကွဲလာခဲ့သည်။ ကြည်လင်သော စွမ်းအင်နှင့် ညစ်ထေးသော စွမ်းအင်များမှာ

စူးချီ၏ လက်ထဲတွင် ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ

အရှင်သခင်မှာ သူ၏ ကမ္ဘာရှိ ဗရုတ်ဗရက် ဖြစ်မှုများမှာ စတင်

ပြောင်းလဲနေသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စူးချီ၏ လက်အောက်တွင် စနစ်မကျသော ချောက်ကမ္ဘာမှာ အစီအစဉ်တကျ

ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”

“အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း”

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စတင် ပြိုကွဲလာပုံရသည်။ သို့သော် သူသည်

စူးချီကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စူးချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း

သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စူးချီအနေဖြင့်လည်း ဗရုတ်ဗရက် လောကကို

အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဖွင့်ထုတ်ရန်မှာ ခက်ခဲနေပုံရသည်။

“မင်းသာ ဆက်ပြီး အားစိုက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”

စူးချီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို ဖွင့်ရန်အတွက်

ရင်းနှီးပေးဆပ်မှု လိုအပ်ပုံရသည်။ ပန်ကူးသည် ကောင်းကင်ကို

ဖွင့်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တန်းများ၊

မြစ်ချောင်းများ၊ အိုင်များ၊ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာများအဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တောက်။ ငါ ကောင်းကင်ဖွင့်ဖို့အတွက် ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်စရာ မလိုဘူးလေ။

ထိုသို့ တွေးမိသည့်အခါ စူးချီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ

အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်သည် စူးချီ

ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ

အနည်းငယ် ပြန်လည် ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

“ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ ဒီကမ္ဘာကနေ

ဆုတ်ခွာပေးမယ်လေ။ မင်းလည်း ငါတို့နဲ့ အသေခံ တိုက်နေစရာ

မလိုတော့ဘူးပေါ့”

“ဟဲဟဲ။ ဆုတ်ခွာမယ် ဟုတ်လား။ ငါက ဘာလို့ ဆုတ်ခွာရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ကို

ငါတစ်ယောက်တည်း ဖွင့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ” ဟု စူးချီက ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံကြည့်သကဲ့သို့ အနည်းငယ် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်ဖြင့် တစ်ချက်

ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ရှေ့တွင်

ရွှံ့နက်များ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသော သိုင်းပညာရှင်

ငါးဆယ်ကျော် ပေါ်လာခဲ့သည်။ စူးချီက သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ အသာအယာ

ဆွဲယူလိုက်သည့်အခါ ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ ချောက်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ချက်ချင်း

ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည့်အခါ မှင်တက်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း စူးချီ၏ ညွှန်ကြားသံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

“ကိုးကြိမ်မြောက် အသွင်ပြောင်း နက်နဲသော မူလပညာရပ်ကို ဆဋ္ဌမအဆင့်ကနေ နဝမအဆင့်အထိ

တက်ဖို့ဆိုရင် ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားတွေ လိုအပ်တယ်”

“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပါပဲ၊ ဒီချောက်ကမ္ဘာထဲမှာ အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး

ရှိနေတာပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ သေချာ ကျင့်ကြံကြပါ”

ဤသည်မှာ စူးချီ၏ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာတွင် အလုပ်ရှိလျှင် တပည့်များက

ဝိုင်းဝန်းကူညီရမည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးထားပြီး တပည့်များစွာ

ရှိနေသဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖွင့်ရန်အတွက် သူတို့ကို အတူတူ

လုပ်ဆောင်ခိုင်းသင့်သည်။ သူသည်

ဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အရာရာကို လိုက်လုပ်ပေးမည့် အထိန်းတော် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ မိမိတို့၏ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန်မှာ ထိုကမ္ဘာရှိ လူများ

ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပါတော့သည်။