အခန်း (၈၄၉-၈၅၀)
Vol. 84 Ch. 849-850
အခန်း (၈၄၉) သုံးပွင့်ဆိုင်
လုံချန်းသည် ထိုကောင်လေးအား ဖြစ်ပျက်သမျှ အလုံးစုံ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူဖြစ်ပြီး မိမိကို စိန်ခေါ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုသူသည် မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော ဒုက္ခအဖုံဖုံကို ဖန်တီးချင်နေရသနည်း။ မေးခွန်းပေါင်းများစွာသည် သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ဝဲလည်နေကြ၏။ သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ထိုသူ ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုးကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။
"နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ တံဆိပ်ပြားလား" သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ ဆွဲကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုထားသော ဒင်္ဂါးပြားပုံစံ အရာဝတ္ထုကို သူ မှတ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းဆီသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုပြီး ဂိုဏ်း၏ အတားအဆီးများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် ကျေးဇူးတင် တံဆိပ်ပြား အခု ၂၀ ရှိ၏။ ထိုအထဲမှ တံဆိပ်ပြား ၁၉ ပြားကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်တစ်ပြားမှာမူ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း အဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေစဉ်က သူ ပိုင်ဆိုင်သော တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြု၍ ထိုဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ သိရှိထားသရွေ့ ထိုတံဆိပ်ပြားများသည် တစ်ကြိမ် အသုံးပြုပြီးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး တိုက်ကြီးများ၏ တစ်နေရာရာတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတတ်ကာ နောင်တစ်ချိန်တွင် အသုံးပြုရန် ဂိုဏ်းများက ပြန်လည် ရှာဖွေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း ပေါ်လာတိုင်း ဤသို့ပင် ဖြစ်လေ့ရှိ၏။ သို့ဆိုလျှင် ဤကောင်လေး ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ လုံချန်းတို့ အခြားဂိုဏ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်စဉ်က ပျောက်ကွယ်သွားသော တံဆိပ်ပြား ၁၉ ပြားထဲမှ တစ်ပြားလော။ သို့မဟုတ် အမြဲတမ်း ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အခု ၂၀ မြောက် တံဆိပ်ပြားလော။ မေးခွန်းများသာ များပြားနေသော်လည်း အဖြေကမူ မရှိသလောက်ပင်။
လုံချန်းသည် ချီစွမ်းအင်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုသဖြင့် တောင်ပံများအား ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။
"ငါ အဖြေတွေကို အရင် သိဖို့ လိုတယ်။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ရှုလျန်ကိုတော့ နောက်မှ အပြတ်ရှင်းလို့ ရတယ်။ သူသာ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကလို အခြေအနေမျိုးဆိုရင် ဘယ်မှ မရွေ့ဘဲ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေပဲ ထုတ်လွှတ်နေမှာ။ သူ့နားကို အခုချက်ချင်း ကပ်ဖို့ မလိုသေးဘူး။ ဒီကောင်လေးက ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ ပစ်မှတ်ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ပေသည်။
သူသည် လူအုပ်ကြားတွင် သရော်ပြုံးဖြင့် ရပ်နေသော ကောင်လေးထံသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် ပြေးဆင်းသွား၏။
"ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားနိုင်ပါစေ သူငယ်ချင်းလေး" ဝူလျာက ဆိုလိုက်စဉ်မှာပင် သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။ သဲမုန်တိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ထိုကောင်လေးမှာ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်သွားသည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။
လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"သူ လွတ်သွားပြီ" သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ထိုကောင်လေးကို မတွေ့ရတော့ပေ။
"မင်း နာကျင်မှုကို ခံစားရစေရမယ်"
လုံချန်းသည် ဝူလျာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ခက်ထန်လှသော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရ၏။
သူသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ရှုလျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရသော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "သူက လှုပ်ရှားနိုင်တာလား။ ဒီတစ်ခေါက် ပြဿနာက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်နဲ့ မတူဘူး ထင်တယ်။ တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ"
သူသည် အချိန်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ထိုဓားသည် သူ ရှုလျန်အား တိုက်ခိုက်ချိန်တွင်သာ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းများရန်မှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
သူ အလိုမရှိပါက ထိုစွမ်းအင်လှိုင်း၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရပြီး ဒဏ်ရာရနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မင်လန် ထိခိုက်မည် စိုးသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ ဒဏ်ရာ အနာတရ အဖြစ်ခံကာ သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
"မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ အင်အားကို ပြစမ်း။ မင်းက သတ်ချင်တာလား၊ ကောင်းပြီ... ငါလည်း အတူတူပဲ လုပ်ပြမယ်" လုံချန်းသည် ရှုလျန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှုလျန်သည် သူ့ကို မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့သည့်အလားပင်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ ရန်သူများကို စိတ်ကူးယဉ် မြင်ယောင်နေပုံရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ပိုမို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။
သူ နေရာပြောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှုလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်လှိုင်း ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများကို ဖြိုဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းမှာ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခုထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းလှ၏။
ရှုလျန်ကို ဗဟိုပြု၍ ပျံ့နှံ့လာသော ထိုစွမ်းအင်ပူဖောင်းကြီး၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို မြင်သောအခါ မြို့သူမြို့သားများမှာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုအရာနှင့် ထိမိပါက သူတို့ သေဆုံးသွားမည်အား သူတို့ သိရှိကြ၏။
သာမန်လူများမှာ ထွက်ပြေးနေကြသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
လုံချန်းသည် မပြေးသည့်အပြင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြီး သူ၏ထံသို့ ရောက်လာသည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးဆီသို့ပင် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သေး၏။
အချိန်ဓားသည် ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် အကောင်းဆုံးသော လက်နက် ဖြစ်သကဲ့သို့ အကောင်းဆုံးသော အကာအကွယ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းကြီးသည် လုံချန်း၏ထံသို့ မရောက်မီ အချိန်ဓားနှင့် စတင် ထိတွေ့လိုက်ပြီးမှ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
၎င်းသည် လုံချန်းကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်စေသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ အခြားသော မြို့သူမြို့သားများကို သတ်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
"မင်းမှာ တခြား ဘာတွေ ရှိသေးလဲ" လုံချန်းက သရော်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူသည် ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုများကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သဖြင့် ရှုလျန်ရှိရာဆီသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ရှုလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပိုမို အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
"ဟင်၊ လုံချန်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"
ထိုခဏမှာပင် လုံချန်း၏ နားထဲသို့ ဝေခွဲမရသော အသံတစ်သံ ဝင်ရောက်လာ၏။
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ တည်းခိုခန်း အတွင်းမှ လတ်တလော ထွက်လာသော ကျီရှန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျီရှန်သည် အချိန်ရပ်တန့်မှုအတွင်းမှ ခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရသဖြင့် ထွက်လာခဲ့ရာ လူတိုင်းမှာ ထွက်ပြေးနေကြပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေဆုံးနေသော အလောင်းများအား နေရာအနှံ့ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အမ်းနေမိသည်။ လုံချန်းက ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ရှုလျန်မှာမူ စစ်ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ အောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။
"ကျီရှန်... သွားပြီ" လုံချန်းသည် ကျီရှန်ကို မြင်သည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ရှုလျန်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ကို မထိခိုက်စေသော်လည်း ကျီရှန်အတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ ကျီရှန်သည် ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံရနိုင်ပေသည်။
"ကျီရှန်... တည်းခိုခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ဝင်စမ်း" လုံချန်းက အော်ပြောလိုက်၏။
ကျီရှန်သည် မည်သို့ဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း လုံချန်း၏ ဤသို့သော အော်ဟစ်သံကြောင့် အန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ် ကြီးမားနေကြောင်း သိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် လုံချန်း၏ စကားကို နားထောင်ကာ တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
"အဲဒီမှာ သူ ရှိနေပြီ"
ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
လုံချန်းကို ဖမ်းဆီးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသော အင်ပါယာမှ သံတမန် ငါးဦး ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှာနေသောလူအား တွေ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ကျေနပ်အားရသော အမူအရာများ သူတို့ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
"သေနေတဲ့လူတွေ အများကြီးပါလား။ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူရဲ့ အမွေခံက သောင်းကျန်းနေတာလား" ပုရှိုက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သူက ဘာလို့ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူရဲ့ဓားကို မသုံးတာလဲ။ အဲဒီ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားနက်ကြီးက ဘာလဲ" လင်ယီက လုံချန်း၏ ဓားကို ကြည့်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
"ဒါတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ သူ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်ပဲ" ဖူမင်က ရှုလျန်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
အခန်း (၈၅၀) ရှေးဟောင်းစွမ်းအား နိုးထခြင်း
"ဒါတွေအားလုံးကို ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တာ သူမဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက်က ကလေးပဲ" ရှုလျန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အတိုင်းအဆမရှိသည့် စွမ်းအင်များကို ခံစားမိရင်း ဖူမင်က သူ၏အဖွဲ့သားများအား ပြောလိုက်သည်။
ရှုလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အဦးများကို ထပ်မံဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်အား သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ရှုလျန်၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံအားလုံးနီးပါးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးနေရတာလဲ။ သူ့ကို သတ်ပစ်ရမလား" ကုရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဤကလေးငယ်သည် နေရာအနှံ့ ပျက်စီးအောင် လုပ်နေသဖြင့် တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်အား သူ မြင်နေရသည်။
"ငါတို့ ဝင်ပါဖို့ မလိုသေးဘူး။ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါမြင်ရသလောက်တော့ အဲဒီကလေးနဲ့ သူတော်စင်သတ်ဖြတ်သူရဲ့ အမွေခံက တိုက်နေကြတာ။ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အကဲခတ်ဖို့ ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမယ်" ဖူမင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့သားတွေက..." ကုရန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
"ဒီနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံး ပြာကျသွားရင်တောင် ဘာဖြစ်သေးလဲ။ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကို ရှာတွေ့ထားပြီးသားပဲဥစ္စာ။ ပိုးကောင်လေးတွေ အသတ်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမိလို့ အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လင်ယီက ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ"
အားလုံးက သဘောတူကြသဖြင့် ကုရန်ကလည်း လက်ခံလိုက်ရတော့၏။ သူတို့ငါးဦးသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာမှ ပို၍ဝေးသော နေရာသို့ နောက်ဆုတ်ကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားလိုက်ကြသည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အဲဒီလူက ဒီလောက် ဖျက်အားပြင်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ ကြားထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်တာပဲ" ဖူမင်က လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မည်သို့မျှ ထိခိုက်မှုမရှိသည်အား ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
လုံချန်း လက်ထဲက ဓားနက်ကြီးမှာ ထူးထူးခြားခြားပုံစံ မရှိသဖြင့် ထိုဓားကြောင့် ဘေးကင်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ မရိပ်မိချေ။
"သူ အရင်က သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင် အခု ဘာလို့ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူရဲ့ဓားကို ထုတ်မသုံးတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်သေးဘူး။ ဟိုလူတွေက လိမ်ပြောနေကြတာလား။ တကယ်တော့ သူက ငါတို့ရှာနေတဲ့လူ မဟုတ်ဘဲ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူရဲ့ဓားလည်း သူ့ဆီမှာ မရှိတာများလား" ပုရှိုက သူ၏ သံသယကို ဖူမင်ထံ ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
"အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားနေတာ" လင်ယီက ထောက်ခံလိုက်၏။ သူမသည်လည်း ထိုလူများ မှားယွင်းပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။
"နောက်ထပ် သတိထားမိတာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒီလူက လေထဲမှာ ပြေးနေတာ။ ဒါက ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံပဲ။ တကယ်လို့ သူက ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူဆိုရင် လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်ရမှာလေ။ ဟိုလူတွေက သူ ပျံသန်းနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား" ပုရှိုက မေးလိုက်သည်။
"သူက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ငါ အကဲမဖြတ်နိုင်ပေမဲ့ သူသာ အဲဒီအဆင့်ဆိုရင် လမ်းလျှောက်မနေဘဲ ပျံနေမှာပေါ့။ အဲဒီကောင်တွေ ငါတို့ကို သိသိသာသာ လိမ်လိုက်တာပဲ" လင်ယီက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"အရင်က ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ပုံတူက လူကပဲ အမှန်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ရန်သူကို ငါတို့လက်နဲ့ သတ်ခိုင်းဖို့ ဖန်တီးခဲ့ကြတာလား။ ငါတို့ကို ဓားအဖြစ် သုံးပြီး နောက်မှ ဆုလာဘ်တွေ ထပ်ယူချင်နေကြတာလား" သူမက ဆက်ပြော၏။
"စောင့်ကြည့်ရုံပဲ စောင့်ကြည့်ပါ။ တကယ်လို့ သူက ငါတို့ရှာနေတဲ့လူ ဖြစ်နေရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ တကယ်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ကို လိမ်တဲ့လူတွေကိုတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် စကားပြောရမှာပေါ့" ဖူမင်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရှုလျန်၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားရာ ယခုအခါ သူတို့ကြားတွင် မီတာအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးတော့သည်။
လုံချန်းသည် ရှုလျန်ကို အဆုံးသတ်ရန် အချိန်ကျပြီဟု တွေးတောနေသော်လည်း သူသည် ရှုလျန်ကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ချင်သည်လော။ အစက ထိုသို့ တွေးထားသော်လည်း ရှုလျန်သည် မည်သည်ကိုမျှ မသိရှိသော လမ်းမှားသို့ ရောက်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဆိုသော အချက်ကို သူ သတိရနေမိသည်။
သူသည် လမ်းမှားရောက်နေသော ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ သူ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက မှန်ကန်ပါသည်လော။ ထိုအတွေးများသည် လုံချန်း၏ နှလုံးသားအတွင်း ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အချက်တစ်ခုကိုသာ စွဲမြဲစွာ မှတ်ထားလိုက်သည်။ ရှုလျန်သည် အန္တရာယ်ရှိသည်။ သူ့ကို ဆက်လက်ထားရှိ၍ မရသလို သူ့ကို သည်အတိုင်း လွှတ်ထားပါကလည်း ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ သေရမည်။
စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း လုံချန်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်၏။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ နောက်ဆုံးအချိန်မှ ရပ်တန့်သွားမလား သို့မဟုတ် အဆုံးအထိ လုပ်ဆောင်မလားဆိုသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာသော်လည်း ဓားကို ရှုလျန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် ရှုလျန်သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ ငြိမ်မနေဘဲ သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖျားကို လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။
ထိုခဏတွင် သူ၏ အမှတ်တရများကို ပိတ်လှောင်ထားသော တံခါးကြီးမှာ ခဏမျှ လှုပ်ရှားသွားပြီး အလယ်မှ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာကာ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ငါက ထာဝရအရှင်ပဲ။ ဒီကစားစရာက ငါ့အတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး" ရှေးဟောင်းအသံကြီး တစ်သံက ရှုလျန်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးမှာလည်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွား၏။ ရှုလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။
အချိန်ဓား၏ ဓားဖျားမှာ ရှုလျန်၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့သွားသော်လည်း မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရခဲ့ချေ။ အချိန်ဓားနှင့် လုံချန်းတို့မှာ ကစားစရာများကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အခြားအဆောက်အဦးတစ်ခု၏ နံရံထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။
"ငါ... ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ။ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ဘာလို့ တုန်ရင်နေရတာလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါလည်း အတူတူပဲ ခံစားနေရတယ်။ အဲဒီကလေးကို ဒူးထောက် အရှုံးပေးချင်လာအောင်ကို ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ခံစားနေရတာ။ သူက ဘယ်သူလဲ"
"ဒီဖိအားအောက်မှာ ငါ ဆက်ပြီး ရပ်မနေနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက... အရှင်မင်းကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်"
အင်ပါယာမှ လာသော သံတမန်ငါးဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးကို မြင်ရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ သွေးသားထဲမှ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြရ၏။
သူတို့အားလုံးမှာ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေကြရပြီး ဖူမင်မှာလည်း အခြားသူများနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
ရှုလျန်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လုံချန်းရှိရာဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွား၏။
သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော သံကြိုးများမှာ ကောင်လေး၏ မှတ်ဉာဏ်များ တံခါးမှ လွင့်စင်လာသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည်ပင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ချိုးဖျက်မည့် သော့ချက် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မည်သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အား ရစ်ပတ်ထားသော သံကြိုးများမှာမူ သူ့မှတ်ဉာဏ်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မခံနိုင်တော့ချေ။
သံကြိုးများ ပိုမိုပြတ်တောက်လာလေ ကောင်လေး၏ အင်အားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလေ ဖြစ်၏။
ရှုလျန်သည် ထရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော လုံချန်း၏အနားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးအားလုံး ကျိုးသွားပြီဟု ခံစားနေရ၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်ကဲ့သိုနည်း။ သူ့ကို ဤမျှအထိ ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင်...
လုံချန်းသည် ဟန်ချက်မပျက်အောင် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
'ဒီမိစ္ဆာက ဘယ်သူလဲ။ သူက ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးတာလား။ အချိန်ဓားတောင်မှ သူ့တိုက်ခိုက်မှုကနေ ငါ့ကို မကယ်နိုင်ဘူး။ ငါ ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်။ ငါ့မှာ တခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိနေရင်တောင်မှ ဒီနေရာမှာတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး' လုံချန်းက တွေးတောကာ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ရောင်လက်သော အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ချေ။ သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရချေ။ သူ၏ နိယာမများ အားလုံးမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။
"မင်း... ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက ထိုကောင်လေးကို မေးလိုက်လေသည်။