အခန်း (၈၅၃-၈၅၄)
Vol. 84 Ch. 853-854
အခန်း (၈၅၃) လုံထျန်းလား
စစ်မှန်သော လုံချန်းသည် အလင်းစက်ကလေး တစ်စက်မျှပင် မရှိသော မှောင်မည်းလှသည့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်း ဝဲပျံနေ၏။
မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိပေ။ သူ နောက်ဆုံး မှတ်မိသည်မှာ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှစ၍ အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ချေ။
သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုကြီးအတွင်း ဝဲပျံနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် အာရုံမရတော့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ စိတ်အသိဝိညာဉ်သက်သက်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည့်အလား။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုများလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။ မည်သည့်အနံ့ကိုမျှ မရသလို မည်သည့်အရာကိုမျှလည်း ထိတွေ့၍ မရပေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ ဤနေရာ၌ အမှောင်ထု တကယ်ရှိနေခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ကွယ်သွားခြင်းလော ဆိုသည်ကိုပင် သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ချေ။
သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာကို သူ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ စကားပြော၍ ရ မရ သိနိုင်ရန် သူ ကြိုးစားကြည့်ခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ စကားလုံးများ ထွက်လာစေရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ချေ။ သူ၏ ပါးစပ်မှ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
သူ အမှန်တကယ် စကားမပြောနိုင်တော့ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် သူ စကားပြောသော်လည်း သူ၏ နားများက အလုပ်မလုပ်သဖြင့် မိမိအသံကို မိမိ မကြားရခြင်းလော ဆိုသည်အား သူ မသေချာပေ။
သူ မည်သည်မျှ လုပ်၍ မရတော့ပေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ စဉ်းစားတွေးခေါ်၍တော့ ရသေးသည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ရွှင်းကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
'ရွှင်း... ငါပြောတာ ကြားရလား။ ငါ ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ' သူက မေးလိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပါချေ။
'ငါ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား' သူက တွေးတောနေမိသည်။
'လူတွေ သေဆုံးသွားတဲ့အခါမှာ ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်တတ်တာလား။ အာရုံခံစားမှုတွေ ကင်းမဲ့နေတဲ့ အဆုံးအစမဲ့ အမှောင်ထုကြီးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ ငါ့အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားတဲ့ ငရဲလား' သူက တွေးနေမိ၏။
"ဒါဟာ တမလွန်ဘဝဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဆိုးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ငရဲဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်း သဘောကျမိသား။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ထာဝရ အချိန်ကုန်ဆုံးရတာဟာ တကယ့်ကို ငရဲတစ်ခုပဲဆိုတော့ ငရဲရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ကိုက်ညီတာပေါ့" သူက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ယခင်အတိုင်းပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံကို သူ ပြန်မကြားရချေ။
"မင်းက တော်တော် ရယ်ရတာပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာတောင် ဒီလိုကိစ္စတွေကို တွေးနိုင်သေးတယ်ပေါ့"
လုံချန်း မိမိဘာသာ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။
ထိုအသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာ၍ မရပေ။ ၎င်းသည် နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာနေသည့်အလား ထင်ရသည်။
လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရပေ။ တကယ်ပင် သူ မျက်စိကွယ်သွားသည့်အလား ခံစားနေရသည်။
"မင်း ဘယ်သူလဲ" သူက မေးလိုက်၏။ မိမိအသံ အမှန်တကယ် ထွက်လာခြင်း ရှိမရှိ သူ မသေချာပေ။
"ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား"
တုံ့ပြန်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် မိမိ စကားပြောနိုင်သည်ကို သေချာသွား၏။ သို့မဟုတ် ထိုစကားပြောနေသောသူက သူ စကားမပြောဘဲ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုသည့်အရာကိုပင် နားလည်နေခြင်းလော။
'အခု ငါပြောတာ ကြားရလား' သူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောကာ ပြောကြည့်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူ စကားပြောနိုင်သည်မှာ သေချာသွား၏။ သူ မကြားနိုင်ရုံသာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
'နေဦး... ငါ မကြားနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအသံကို ဘယ်လိုလုပ် ကြားနေရတာလဲ။ ငါ ကြားနိုင်တယ်ဆိုရင်ရော ငါ့စကားသံကို ငါ ဘာလို့ ပြန်မကြားရတာလဲ' သူက တွေးရင်း ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ထိုကိစ္စကို ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... မင်း ဘယ်သူလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား" ထိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "မင်းလို လူအ၊ အဲဒီ စကားကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီး ငါ့ကို စိတ်မတိုအောင် လုပ်စမ်းနဲ့။ မင်းအကြောင်း ငါ့ကို ပြောစမ်း"
"ငါက မင်းပဲ၊ မင်းကလည်း ငါပဲလေ" ထိုအသံက ဆိုလိုက်၏။
"မင်းက အနာဂတ်က ငါလား။ ငါ အချိန်ဓားထဲကို ရောက်နေတာလား။ အဲဒီဓားက ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစိတ်နဲ့ အနာဂတ်စိတ်ကို ဆက်သွယ်ပေးလိုက်တာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား..." ထိုအသံက လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "မင်းရဲ့ စဉ်းစားပုံက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါက အနာဂတ်က မင်း မဟုတ်ဘူး။ ငါက လက်ရှိ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ" ထိုအသံက ဆို၏။
"လက်ရှိ ငါ ဟုတ်လား။ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်း" ထိုအသံက မေးလိုက်၏။
"ငါ လုံချန်းပဲလေ" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။
"အဲဒါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်အစစ်ရဲ့ နာမည် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ထိုအသံက မေးလိုက်ပြန်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်း မှင်တက်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စကို ရွှင်းပင် မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလူရဲ့ နာမည်အစစ်က လုံထျန်း" လုံချန်းက ဖြေလိုက်၏။
"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း ထပ်မေးဖို့ လိုသေးလို့လား" ထိုအသံက မေးလိုက်ရာ ပြောနေသောသူသည် သူ့ကို ပြုံးရင်း ပြောနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲဒါက မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့..." အစပိုင်းတွင် လုံချန်း နားမလည်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ရိပ်မိသွားတော့သည်။
ထိုအသံမှာ သူနှင့် ရွယ်တူ သို့မဟုတ် သူ့ထက်ပင် ငယ်ဟန်တူသော သူတစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ ခုနက ပြောလိုက်သော စကားလုံးများ...။
"မင်းက လုံထျန်းလား" လုံချန်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်မိသည်။
"ဟားဟားဟား၊ မင်းက သိပ်ပြီးတော့ နှေးလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းလို လူတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်နေတာကို မြင်ရလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းက ငါ့လောက် ဉာဏ်မကောင်းသလို ငါ့လောက်လည်း ကြိုးစားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ငါ့မှာ ရှိခဲ့တဲ့ ပိုပြီး အင်အားကြီးချင်တဲ့ ဆာလောင်မှုမျိုး ရှိတယ်"
"ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ မိသားစုကိုလည်း မင်းရဲ့ မိသားစုအစစ်လို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေကိုတောင် မင်း ကယ်ခဲ့သေးတယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ရောက်လာတာ ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်" ထိုအသံက ဆိုလိုက်၏။
"ဟင်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်... အဲ... ငါ ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ အသိစိတ်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို ငါ အခုမှ ဘယ်လိုလုပ် သိရတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ။ လုပ်ကြံခံရပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှေးကွေးသွားတဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် ငါ ရှိနေခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ ရှိနေခဲ့တာပါ" လုံထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောရဦးမယ်။ မင်း ငါ့ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လာယူလိုက်တာကတော့ သိပ်ပြီး မယဉ်ကျေးရာ ရောက်တာပေါ့" သူက နောက်ပြောင်သလိုမျိုး ဆိုလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံချန်း အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိသည်။ လုံထျန်းလို လူတစ်ယောက်နှင့် သူ တကယ် စကားပြောနေရသည်ဆိုသည်ကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိ၏။
ထိုကောင်လေးသည် ဤနယ်ပယ်လေး၏ ပါရမီရှင်ဟု အမည်ကျော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်မှာပင် စံချိန်အားလုံးကို ချိုးဖျက်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာပင် စာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်အားလုံးနီးပါးကို ဖတ်ရှုပြီးစီးခဲ့သော ကလေး ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လုံချန်း အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါမှ လုံထျန်းသည် သူ့ထက် များစွာ ပို၍ ပါရမီပါသောသူ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ လုံချန်းအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အမွေအနှစ်များနှင့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ လုံထျန်းကမူ သူ၏ ပါရမီတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အရင်က ဆက်သွယ်မလာခဲ့တာလဲ။ မင်းရဲ့ အသိစိတ်ရှိနေတာကို ငါ ဘာလို့ အရင်က မခံစားခဲ့ရတာလဲ။ မင်း ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ဘာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"သူငယ်ချင်းရာ... တစ်ခုချင်းစီ မေးပါဦး။ ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ငါ မမှားဘူးဆိုရင်ပေါ့" လုံထျန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်းကနေ စရအောင်။ ငါ မင်းကို အရင်က မဆက်သွယ်ခဲ့တာက ငါ ဆက်သွယ်လို့ မရလို့ပါ။ ဒုတိယ အဖြေကတော့... မင်း ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို အရင်က မခံစားခဲ့ရတာက အဲဒါက ဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့လို့ပါ။ တတိယ အချက်၊ ငါ ဘယ်မှာ ပုန်းနေသလဲ ဆိုတာကိုတော့ အခုနကပဲ အဖြေပေးခဲ့ပြီ။ ငါ ဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ" လုံထျန်းက ဖြေလိုက်၏။
"နောက်ဆုံး မေးခွန်း ဖြစ်တဲ့ ဒီနေရာက ဘာလဲ ဆိုတာကိုတော့... အခု ဒါက အရေးကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် သေချာ နားထောင်ပါ"
အခန်း (၈၅၄) ထျန်းရှန် ဆိုတာ အလိမ်အညာလား
"သေချာ နားထောင်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခုနဲ့ လာဘ်မထိုးရင် ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောဘူး" လုံထျန်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ရထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အရဆိုရင်... မင်းက လုပ်ကြံမခံရခင်တုန်းက တကယ့်ကို တည်ကြည်လေးနက်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒါက မင်းရဲ့ စရိုက်အမှန်ပဲလေ။ အခုကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်... အင်း... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေရတာလဲ" လုံချန်းက ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်၏။
"အရင်က ငါ အင်အားကြီးချင်လို့ တည်တည်တံ့တံ့ နေခဲ့တာပါ။ ငါ ပျော်ပါးနေမိရင် လမ်းမှားရောက်သွားမှာ စိုးလို့၊ ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ အင်အားကြီးရမယ်ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်ကနေ အာရုံမလွင့်သွားချင်လို့ ငါ အဲဒီလို နေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီး တည်နေပါ့မလဲ။ ငါလည်း ပျော်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ အဲဒီလို ပျော်ခွင့်မရှိခဲ့ဘူးလေ" လုံထျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"လုပ်ကြံခံရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်က ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ငါ့အသိစိတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတချို့ကိုပဲ အပြင်မှာ ထားခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက အသက် သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်အစစ် မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကလေးဘဝတုန်းက အသိစိတ် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုပဲလေ။ ဒါကြောင့် ငါ အဲဒီလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒါက စိတ်ဝေဒနာတစ်ခုခု မဟုတ်ပါဘူး" သူက ဆက်ပြော၏။
"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အရူးတစ်ယောက်လို လုပ်နေချိန်မှာ ငါကတော့ ဒီနေရာမှာနေပြီး ငါ့မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်း ပေါ်လာတာပဲ။ မင်းက အတွေ့အကြုံမရှိဘူး၊ မဆင်မခြင် လုပ်တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာပဲ။ လုံစု တိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို မင်း မသောက်မိအောင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် အော်ဟစ်ခဲ့ရသလဲ မင်း သိလား။ သူ့ကို ယုံကြည်ရအောင်အထိ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်တောင် အူကြောင်ကြောင် နိုင်ရတာလဲ။ ငါ မင်းကို အော်ပြီးတောင် ဆဲလိုက်သေးတယ်။ ကံကောင်းလို့သာ အဲဒါက အဆိပ် မဟုတ်ခဲ့တာ"
"မင်းကို ချောက်ထဲ ပစ်ချလိုက်တုန်းကတော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းအတွက်ရော ငါ့အတွက်ပါ အဆုံးသတ်ပဲလို့ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မလိုအပ်တဲ့ စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက အသက်ရှင်ရုံတင်မကဘဲ ပိုပြီးတော့တောင် အင်အားကြီးလာခဲ့သေးတယ်"
"မင်း ကလဲ့စားချေပြီး လုံစုကို သတ်လိုက်တုန်းက ငါ တကယ် ဝမ်းသာခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်း အင်အားကြီးလာတဲ့ ခရီးလမ်းမှာ အောင်မြင်မှုတွေ တရစပ် ရလာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ငါ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာပါ။ ကံမကောင်းတာက ငါက ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့မရခဲ့တာပဲ။ မကြာခင်မှာပဲ မင်း ငါ့အဖေကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့နေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်"
"အဲဒီနေ့ကတော့ ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုခဲ့ရတာ။ ငါ့အဖေ အသက်ရှင်နေတယ်၊ သူ ဘေးကင်းသွားပြီ။ အဲဒါတင်မကဘူး၊ သူက တခြားလူတွေနဲ့အတူ ကမ္ဘာတုထဲမှာ နေနိုင်သွားပြီဆိုတော့ သူ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီကျမှပဲ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေလည်း မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီးသား ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ငါ့မိသားစု နောက်ဆုံးမှာ ဘေးကင်းသွားပြီလေ"
"အဲဒီလိုတွေ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းက ငါ့ကို အရင်လို တည်တည်ကြီးနဲ့ အုံ့ပုန်းကြီး ဖြစ်နေစေချင်သေးတာလား။ ငါ့မိသားစု ဘေးကင်းသွားပြီပဲ၊ ငါ ဘာထပ်ပြီး တောင်းဆိုစရာ ရှိတော့မှာလဲ" လုံထျန်းက ပြောလိုက်လေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အခု တစ်ကြိမ်တော့ မင်း စိုးရိမ်သင့်တယ်နော်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ဒီကို မရောက်ခင်တုန်းက သေမင်းရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်နေခဲ့တာ။ ငါ အသက်ရှင်နေတာလား သေနေတာလားဆိုတာတောင် ငါ မသေချာဘူး။ ဒါက စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"စိုးရိမ်စရာလား။ ဘာကို စိုးရိမ်နေရမှာလဲ။ ငါ့မိသားစု ဘေးကင်းနေတာပဲ။ အခု ဒီခန္ဓာကိုယ် သေသွားရင်တောင် ငါတို့အတွက် စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး" လုံထျန်းက ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းလို လူအ... မင်းမိသားစုကတော့ ဘေးကင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ အခု ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစု ရှိနေပြီ။ ငါ သေသွားရင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ" လုံချန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းမှာ မယားတွေ ရှိနေတာပဲ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သာ သေသွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စိတ်အချရဆုံး လက်ထဲမှာ ရှိနေလောက်ပြီ။ သူ ကိုင်တွယ်နေသရွေ့တော့ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"သူ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"ဪ... မင်း သူ့အကြောင်း မသိသေးတာပဲ။ တစ္ဆေကျွန်းက ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ မင်း ရောက်ခဲ့တုန်းက မှတ်မိသေးလား"
"အင်း... မှတ်မိတာပေါ့၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အဲဒီမှာ မင်း နံရံပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ထိလိုက်တုန်းက အိပ်မက်တစ်ခု မြင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာအိပ်မက်လဲ"
"အဲဒါကို ငါ မှတ်မိတယ်။ လူနှစ်ယောက် တစ်ခုခုအကြောင်း ပြောနေကြတာ။ တစ်ယောက်က တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လို့ နောက်တစ်ယောက်က စိတ်တိုနေတာလေ။ သေချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဝေဝါးနေသလိုပဲ"
"ထားလိုက်ပါတော့။ မင်း မမှတ်မိဘူးဆိုရင်လည်း မေ့လိုက်ပါ" လုံထျန်းက ပြောကာ ရှင်းပြရန်ပင် အားမထုတ်တော့ချေ။
"ဒီနေရာရဲ့ အဓိကအချက်ကို ပြန်သွားရအောင်။ ငါတို့ အခု ရောက်နေတာက တကယ်တော့ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော် ထဲမှာပဲ" လုံထျန်းက အဖြေပေးလိုက်သည်။
"သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ အသိစိတ်က ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာလား" လုံချန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယူခင်ကတည်းက မင်း ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ငါက ချောက်အောက်ခြေ ရောက်မှ အဲဒီ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကို တွေ့ပြီး ဒီသွေးမျိုးဆက်ကို ရခဲ့တာလေ။ အဲဒီမတိုင်ခင်က မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ထဲမှာ ရောက်နေနိုင်မှာလဲ" သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက မင်း ထင်နေတာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မှားနေတယ်။ လက်စွပ်ကို တွေ့မှ ဒီသွေးမျိုးဆက်ကို ရခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာ၊ အဲဒီနေရာမှာတင် မင်း မှားသွားပြီ" လုံထျန်းက ပြန်ပြောသည်။
"မင်း ဆိုလိုတာက ငါ့မှာ ဒါက အရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာလား"
"မင်း... မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့၊ ငါတို့ မွေးကတည်းက ဒါက ရှိနေခဲ့တာ" လုံထျန်းက ဆိုလိုက်၏။
"မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ့မှာသာ ဒီသွေးမျိုးဆက် ရှိနေခဲ့ရင် ရွှင်း သိမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာဖို့အတွက် စမ်းသပ်မှုပေါင်းများစွာကို ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီမှာတင် မင်း မှားနေတာပဲ။ မင်း အခု နိုးထအောင် လုပ်နေတာတွေက မင်းမှာ ရှိနေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အမှန်လို့ ထင်နေတဲ့ ဒီသွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော် ဆိုတာကလည်း အတုကြီးပဲ။ အဲဒါတွေ အားလုံးက ရွှင်းရဲ့ အကြံအစည်တွေပဲလေ" လုံထျန်းက ရှင်းပြလိုက်၏။
"ရွှင်းက ငါ့ကို အသုံးချဖို့ ကြံစည်နေတာ ငါ သိပါတယ်။ သူက ငါ့ကို အင်အားကြီးလာအောင် လုပ်ပေးပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်မယ့် ထျန်းရှန်ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးချင်နေတာလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အဲဒါကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြား ဘာတွေ ရှိသေးလို့လဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"အဲဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး" လုံထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ငါ ဒီမှာ ရှိနေလို့သာ အမှန်တရားကို သိခဲ့ရတာ။ အမှန်တရားက အဲဒါထက် အများကြီး ပိုဆိုးပါတယ်။ ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စခဲ့တာ။ နှစ်ပေါင်း သန်းနဲ့ချီတယ်လို့ ပြောရင်တောင် အပိုပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး" သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
"ရွှင်း... သူက ငါ့ကို အဲဒီလိုပဲ လိမ်နေတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ် အလွှာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပေါ့။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ သူ့ရဲ့ မှောင်မည်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ငါ့ကို သိခွင့်ပေးပါ" လုံချန်းက တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"ဟင်း..." လုံထျန်း၏ ပါးစပ်မှ နက်ရှိုင်းသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ထွက်လာ၏။
"ဒါတွေ အားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်သန်းလောက်က စခဲ့တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်က ထျန်းရှန် မွေးဖွားခဲ့တဲ့ အချိန်ပဲ။ မင်း သိထားတဲ့အတိုင်း သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ မွေးလာခဲ့တာလေ" သူက စပြောလိုက်သည်။
"အင်း... အဲဒီတုန်းက သူ လက်စွပ်ကို တွေ့ခဲ့တာပေါ့။ ရွှင်းက သတိပေးနေတဲ့ ကြားကပဲ သူက လက်စွပ်ထဲက ပစ္စည်းကို သုံးပြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်နေတဲ့ ကလေးတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူ မထွက်ခွာခင်မှာ သူ့ဘဝရဲ့ အချစ်ဦးကိုတောင် သတ်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြန်ပြောပြ၏။
လုံထျန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မှားတယ်... မင်း ပြောသမျှ အားလုံး မှားနေတယ်။ မင်း မြင်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းတွေ အားလုံးက မှားနေတာ။ အဲဒါတွေက အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ထျန်းရှန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း သိထားသမျှ အားလုံးဟာ အလိမ်အညာတွေပဲလို့ ပြောရင်တောင် မမှားပါဘူး"