အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း ၁၅၃ - အဖမ်းခံရခြင်း

သို့သော် ဆိုင်းလပ်စ်က သူ၏ဦးခေါင်းကို သူမ၏နားနားသို့ ကပ်လိုက်ကာ အသံကို ခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် "မလှုပ်နဲ့"

အိုင်ဗီ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမ၏နောက်ဘက်မှနေ၍ ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုတစ်ခုက လာရောက်ဖိကပ်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ရင်ခုန်သံများ ဗရဗြဲဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း နီမြန်းသွားတော့သည်။

'သွားပြီ... ဒီလူကတော့လေ... တကယ်ကို မလွယ်တဲ့လူပဲ'

ဆိုင်းလပ်စ်က သူမ၏ဆံနွယ်များကြားတွင် မျက်နှာအပ်လိုက်ရင်း "မင်းကို လွမ်းနေတာ" တိုးညှင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

အိုင်ဗီမှာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

'သူက ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုးတွေကို ခဏခဏ ပြောနေရတာလဲ။ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး အရှက်အကြောက် နည်းလာပါလား'

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ထိုအတိုင်း ငြိမ်နေပြီးနောက် အိုင်ဗီက ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွဟန့်လိုက်သည်။ "ဒါက... ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာလဲ"

ဆိုင်းလပ်စ်က ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်ရင်း "မင်းသာ ကူညီမယ်ဆိုရင် နာရီဝက်ထက် ပိုမကြာပါဘူး" ဟု ကပ်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားကာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။ "ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်နေရမှာလဲ"

"အင်း... မရပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဆိုဖာပေါ်ကို ကျွန်တော် ချီသွားပေးလို့ရပါတယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ အတူတူ ဖက်အိပ်ကြတာပေါ့"

အိုင်ဗီမှာ သူမ၏လိပ်ပြာလေး လွင့်ထွက်သွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ပါးပြင်များလည်း ပူထူးသွား၏။

"ရှင်... ရှင်က ကျွန်မပြောတဲ့ စကားတွေကို အမြဲ လိုရာဆွဲတွေးနေတာပဲ။ ကျွန်မက ဘာမှမဟုတ်တာကို ပြောလိုက်ရင် ရှင့်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားတွေ ဖြစ်ကုန်ရော"

သူမသည် ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ "ထားလိုက်တော့။ ကျွန်မ မကူညီဘူးဆိုရင်ရော ဘယ်လောက်ကြာမလဲ။ အဲဒါပဲ ပြော"

ဆိုင်းလပ်စ်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "တစ်နာရီ"

အိုင်ဗီမှာ အံ့သြလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီမှာ အဲဒီလောက်အကြာကြီး မရပ်နိုင်ဘူးနော်"

ဆိုင်းလပ်စ်က ထပ်မံရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ် တုန်ခါမှုက သူမ၏ကျောပြင်တွင် လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကိုယ် နောက်လိုက်တာပါ။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနားမှ ခွာသွားသည်။ အိုင်ဗီက သူ့ကို ဆူပူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူက အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရေကျသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ခြေထောက်ဆေးနေသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမ၏မျက်နှာမှာ ပူနွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိကြည့်လိုက်မိသည်။ 'ဒီလူကတော့လေ... တကယ်ကို အပိုတွေ လုပ်လွန်းတယ်။ အတော်ကို လွန်လွန်းတယ်'

..........

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဆိုင်းလပ်စ်သည် ရေချိုးဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်၍ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဆံပင်များမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထမင်းစားခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏အကြည့်များက စောစောက အရှိန်မသေသေးဘဲ ပါးလေးများ နီမြန်းကာ ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ပုတ်နေသည့် အိုင်ဗီထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ဩဇာရှိသောအသံက အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကြောက်နေတာလား"

အိုင်ဗီက မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာက နီမြန်းနေဆဲပင်။ "ရှင်က ဒီလိုတွေ လျှောက်လုပ်နေရင် ဘယ်သူမဆို ကြောက်မှာပဲ"

ဆိုင်းလပ်စ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာ အတူတူ စားသောက်ကြသည်။ အစားအသောက်က ရိုးရှင်းသော်လည်း နှစ်ယောက်လုံး မြိန်ယှက်စွာ စားကြသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းစွာ စားသောက်ရသည့် အခိုက်အတန့်က တကယ့်ကို အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဆိုင်းလပ်စ်သည် ထမင်းစားနေသော အိုင်ဗီကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်မှာ 'ငါ ဒီအချိန်လေးကို သိပ်သဘောကျတာပဲ။ ငါနဲ့ သူနဲ့ အတူတူ ထမင်းစားနေရတာက မိသားစုတစ်ခုလိုပဲ။ ဒီလိုမျိုး တစ်သက်လုံး နေသွားချင်မိတယ်'

သို့သော် နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ သူ၏မျက်နှာထားက ခက်ထန်သွားသည်။ အိုင်ဗီကို စိတ်မပူစေချင်သောကြောင့် သူ၏မျက်နှာထားကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးသောအခါ သူက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပေးပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိုင်ဗီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရုပ်မြင်သံကြားလိုင်းများကို ဟိုဖက်ဒီဖက် ပြောင်းကြည့်နေသည်။

ဖန်သားပြင်အများစုမှာ မှောင်မည်းနေသည်။ သတင်းဌာန အတော်များများမှာ ထုတ်လွှင့်မှုများကို ရပ်ဆိုင်းထားကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော လိုင်းအနည်းငယ်မှာလည်း ရုပ်သံဟောင်းများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြသနေကြရသည်။

တကယ့်သတင်းအသစ်အဆန်းဟူ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို သိလိုလျှင် အင်တာနက်တွင်သာ ရှာဖွေရတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝဘ်ဆိုဒ်များမှာ ရပ်ဆိုင်းကုန်ကြပြီ။ နိုင်ငံအချင်းချင်း ချိတ်ဆက်မှုများကို ဖြတ်တောက်နေကြသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများဆီသို့ ဦးတည်နေတော့သည်။

အိုင်ဗီသည် အနှစ်သာရမရှိသော ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးလံသော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်လျှံလာ၏။

'အဆုံးသတ်က နီးလာပြီ။ နည်းပညာတွေ ပျောက်ကွယ်တော့မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြမှာ။ ဒီလိုအခြေအနေက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကြာမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ ဒါကို တစ်ခါ ကြုံဖူးပြီးသားပဲ'

သူမ၏လက်က ရီမုကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ အတိတ်ဘဝက အမှတ်တရများမှာ သူမ၏ရင်ကို လာရောက်ဖိနှိပ်နေသလိုပင်။

ဆိုင်းလပ်စ်က သူမ၏အခြေအနေကို သတိထားမိသဖြင့် သူမဘက်သို့ အသာအယာ တိုးထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ပခုံးကို နွေးထွေးတည်ငြိမ်သော လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ တစ်နေ့ကျရင် အရာအားလုံးက နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမှာပါ။ အချိန်တော့ ယူရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် ပြန်ဖြစ်လာမှာပါ"

အိုင်ဗီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ တင်းကျပ်နေဆဲပင်။

သူမ၏အကြည့်များက မှောင်မည်းနေသော ရုပ်မြင်သံကြားဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

'ဒီဇမ်ဘီတွေက ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ။ သူတို့ကို သတ်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲနေရတာလဲ။ အစိုးရက စစ်တပ်တွေ လွှတ်ခဲ့တာတောင် သူတို့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီဗိုင်းရပ်စ်က ဘယ်ကနေ စတာလဲ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အဆုံးသတ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး'

သူမသည် ပေါင်ပေါ်တွင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ အမှန်တရားကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ အခုလည်း ငါတို့က အဲဒီလမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်နေကြပြန်ပြီ'

ဆိုင်းလပ်စ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း နောက်ကို မှီလိုက်ကာ အိုင်ဗီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "အဲဒါတွေကို အများကြီး ထိုင်တွေးမနေပါနဲ့။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပြီး စဉ်းစားစဉ်းစား အဖြေထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

အိုင်ဗီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူပြောတာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမ သိရှိပါသည်။

သူမအနေဖြင့် နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားနေလျှင်ပင် အမှန်တရားကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမက သူ့ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရင်း "ဒါဆို ရှင့်အကြောင်းရော။ ရှင် တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်းလပ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းက ကိုယ့် မိဘတွေထက်တောင် ကိုယ့်ကို ပိုနားလည်နေပါလား"

ထိုစကားကြောင့် အိုင်ဗီက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်မိသည်။

'ဒါပေါ့၊ ကျွန်မ နားလည်တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ သူ့ကို စောစောစီးစီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ။ အခုတော့ သူ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ အရမ်း အာရုံခံစားမိနေပြီ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်၊ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေး၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင် ပြောင်းလဲသွားတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေအထိပေါ့။ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး'

ထမင်းစားပွဲမှာတုန်းက သူ၏မျက်နှာတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။ သူက ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ရိပ်မိခဲ့သည်။

ဆိုင်းလပ်စ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလာသည်။ "ကိုယ့်အစ်မလေ... သူက သူ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ။ အပြင်ထွက်လို့ ရမလားလို့ ကိုယ့်ကို လာမေးနေတယ်"

ထိုစကားကြားသည်နှင့် အိုင်ဗီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲနှင့် ချက်ချင်းပင် အသံပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရဘူး။ သူ အပြင်ထွက်လို့ မဖြစ်ဘူး"

ဆိုင်းလပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း လေးလံသောအသံဖြင့် ဆိုလာသည်။ "အိုင်ဗီ၊ ကိုယ် သူ့ကို တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ထားလို့ မရဘူးလေ။ သူ့ကို သွားလာတာတွေ အကြာကြီး တားထားလို့ မဖြစ်ဘူး"

အိုင်ဗီမှာ စိတ်မရှည်မှုကြောင့် ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။

သူမက အသံကို မြှင့်လိုက်ရင်း အငြင်းအခုန်ပြုလိုက်သည်။ "သူသာ အခု အပြင်ထွက်သွားရင်၊ သူ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူနဲ့ သွားတွေ့မယ်ဆိုရင် သူ ဘလက်ခ် ဗာချာအဖွဲ့ရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံရလိမ့်မယ်"

အခန်း ၁၅၄ - အလုပ်ခန့်အပ်ခြင်း

သူမကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အိုင်ဗီသည် ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဆိုင်းလပ်စ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "နေပါဦး... ရှင့်မှာ အခု လတ်တလော တာဝန်ပေးထားတဲ့ စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုခု ရှိနေသလား"

ဆိုင်းလပ်စ်မှာ အငိုက်မိသွားကာ မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ် ခတ်ရင်း "မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အိုင်ဗီ၏ လက်သီးများမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမက အသံများ တုန်ယင်နေလျက် အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်းလပ်စ်... ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ သိပ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီ"

ဆိုင်းလပ်စ်က သူမအနားသို့ တိုးထိုင်လိုက်ကာ လေးနက်တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် "ပြောပါဦး" ဟု ဆိုလာသည်။

အိုင်ဗီက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်မှာ တာလီယာက သူ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူနဲ့ သွားတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ဘလက်ခ် ဗာချာအဖွဲ့ရဲ့ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်"

ဆိုင်းလပ်စ်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ညိုမှောင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။

သို့သော် အိုင်ဗီက ရပ်မသွားဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဘလက်ခ် ဗာချာအဖွဲ့နဲ့ စစ်တပ်က တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းနေတယ်ဆိုတာက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ပြီးသားပဲ။ အဲဒါက စစ်တပ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ သူတို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်သဘောတူညီချက်တစ်ခုခု ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဆိုင်းလပ်စ်၏ မျက်နှာထားက တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ တင်းမာလာသည်။ သူမ ဘာကို ဆိုလိုနေသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အိုင်ဗီ၏ အသံမှာ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်ကာ ထက်မြက်လာသည်။ "ဒါတွေအားလုံးက အကွက်ချထားတာ ဆိုင်းလပ်စ် အစီအစဉ်တကျ လုပ်ထားတာ။ သူ့အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူး ဖြစ်လာအောင် တမင် လုပ်ထားကြတာ"

ဆိုင်းလပ်စ်၏ မျက်နှာက ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးစက်မာကြောသွားသည်။ သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို တာလီယာရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကရော အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ဘာဖြစ်သွားလဲ"

အိုင်ဗီက ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။ သူမ၏ လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲအထိ နစ်ဝင်နေတော့သည်။

"အစပိုင်းမှာတော့... သူက ကြင်နာတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ တာလီယာနဲ့အတူ နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့အပေါ် အစွမ်းကုန် ပုံအောပေးတဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့သွားတယ်။ အဆုံးသတ်မှာတော့ သူက တာလီယာနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်ပစ်ပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ တခြားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ တာလီယာကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ"

ဆိုင်းလပ်စ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလိုပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသများ ပြည့်လျှံနေကာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

'အဲဒီကောင်က တာလီယာ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရတာတောင် စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ'

သူသည် စိတ်ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်၍ မရသော်လည်း အသိဉာဏ်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အတန်ကြာမှ သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကိုယ့်အဖေအပေါ် စွပ်စွဲချက်တွေကရော ဘလက်ခ် ဗာချာအဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ်... အဲဒီ ဗိုလ်ချုပ် ဖရန့်ခ်နဲ့လား"

အိုင်ဗီက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြလိုက်သည်။ "အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်လာမယ့် အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ"

ဆိုင်းလပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

အိုင်ဗီက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရင်း မျက်လွှာချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ အထက်လူကြီးတစ်ယောက်က ရှင့်အဖေကို... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှုတွေနဲ့ စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ သူက မိန်းကလေးငယ်လေးတွေအပေါ် မဖွယ်မရာတွေ လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ် ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့အချိန်မှာ လူကုန်ကူးနေတဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်နဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲကြတယ်"

ဆိုင်းလပ်စ်၏ အသံက ပြတ်သားသွားသည်။ "ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ။ ကိုယ့်အဖေက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက သိပ်ကို စည်းကမ်းကြီးပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့သူ"

အိုင်ဗီက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒါကို မယုံဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဒါက လုပ်ကြံစွပ်စွဲချက်လို့ ကျွန်မ ထင်တာ။ သူက စွပ်စွဲခံရတာပဲ၊ တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး တခြား စွပ်စွဲချက်တွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ အကုန်လုံးကို သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ဆိုင်းလပ်စ်က အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ရင်း ဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "တော်ပြီ မင်း ပြောပြတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"

အိုင်ဗီလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသလို ခံစားနေရသည်။

'ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဒီလိုကိစ္စတွေကို ငါ သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့မိဘူး ဆိုင်းလပ်စ် သေသွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့တာ တခြား ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူး ငါ စိတ်ပြန်သွင်းနိုင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဘလက်ခ်သော်န် မိသားစုက မရှိတော့ဘူး။ သူ့အဖေရဲ့ နာမည်ကလည်း ထာဝရ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ သမိုင်းမှာ စိတ်နှလုံး အညစ်ပတ်ဆုံး လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ မှတ်တမ်းတင်ခံခဲ့ရတာ'

နောင်တစိတ်များကြောင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။

'အဲဒီတုန်းက ငါ ဒီအရိပ်အယောင်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။ ဇမ်ဘီလှိုင်းတွေကြားထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှအရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါ့မှာ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိလာပြီ။ အရာအားလုံးမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရပြီ။ အဖြစ်အပျက်တိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အစီအစဉ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ အရင်တုန်းက ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မျက်လုံးကန်းခဲ့ရတာလဲ'

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင်မူ အိုင်ဗီသည် စောစောစီးစီး နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အခြေအနေတွေ နောက်မကျခင်မှာတင် လူတွေကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ စတင် လှုပ်ရှားရတော့မည်။

သူမ ပထမဆုံး သွားသည့်နေရာမှာ အက်ဒ်ဝပ်၏ နေရာပင် ဖြစ်သည်။ အက်ဒ်ဝပ်က တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါ အံ့သြသွားဟန် ရှိသော်လည်း သူမကို ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အိုင်ဗီ၊ စောစောစီးစီးပါလား။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

အိုင်ဗီက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"အက်ဒ်ဝပ်၊ ဆိုင်ရှင်အဟောင်းက ဆိုင်ကြီးကြပ်သူ အလုပ်ခေါ်စာ တင်ထားတယ်။ ကုန်စုံဆိုင်ကို ဦးစီးပေးမယ့်သူ ရှာနေတာ။ အဲဒီမှာ ဆိုင်ရှင်အဖြစ် လုပ်ချင်သလားလို့ လာမေးတာ"

အက်ဒ်ဝပ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား။ အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ ဘယ်စခန်းမှာလဲ။ ကုန်စုံဆိုင်က ဘယ်မှာရှိတာလဲ"

အိုင်ဗီက စဉ်းစားနေသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်းတွေနားမှာ။" သူမ ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့... နေရာနာမည်ကို အတိအကျကြီး မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနားမှာဆိုတာတော့ သိတယ်"

အက်ဒ်ဝပ်ကလည်း အများကြီး ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူ၏ လည်ပင်းနောက်ကို ပွတ်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ အဲဒီကို သွားပြီး ကြည့်လိုက်မယ်လေ"

အိုင်ဗီက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မသွားနဲ့ဦး။ အခုထိတော့ ဆိုင်ရှင်က ကျွန်မကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အရင်စကားပြောခိုင်းထားတာ။ ရှင် တကယ် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခေါ်သွားပေးမယ်"

အက်ဒ်ဝပ်သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သူ၏ မျက်နှာက နူးညံ့သွားကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အိုင်ဗီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ မင်းက လူတွေကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးတာပဲ။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အိုင်ဗီက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း "ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့။ အချိန်တန်ရင် အဆင်သင့် ဖြစ်နေဖို့ပဲ လိုပါတယ်"

သူမ နောက်ထပ် သွားသည့်နေရာမှာ အဒေါ်ဂျူးန်၏ တိုက်ခန်းပင် ဖြစ်သည်။ အိုင်ဗီ ခေါင်းလောင်းတီးလိုက်သောအခါ မကြာမီမှာပင် တံခါးပွင့်လာသည်။ အိုင်ဗီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဒေါ်ဂျူးန်၏ မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။

"အိုင်ဗီ ရောက်လာပြီပဲ။ လာ လာ၊ အထဲဝင်ဦး" ဟု ဆိုကာ အဒေါ်ဂျူးန်က သူမကို နွေးထွေးစွာ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

အထဲရောက်သောအခါ ထိုဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို အိုင်ဗီ သတိထားမိသည်။ ဇမ်ဘီအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အက်ဒ်ဝပ် တစ်ယောက် မနားတမ်း တိုက်ခိုက်နေ၍ ဖြစ်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

'ဒါကြောင့် ဒီရပ်ကွက်က လူသူကင်းမဲ့နေသလို ခံစားရတာကိုး' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဇမ်ဘီတွေ မရှိတော့ရင် ဘလက်ခ် ဗာချာအဖွဲ့က ပိုပြီး စောစော ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့က အချိန်ဖြုန်းနေကြမှာ မဟုတ်ဘူး'

သူမသည် အဒေါ်ဂျူးန်နှင့်အတူ အမြန်ပင် ထိုင်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ဂျူးန်၊ ကျွန်မ လာတာက အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်းနားက စခန်းတစ်ခုအကြောင်း သိထားလို့ပါ။ သူတို့က တိုက်ခန်းတွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့် အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်လိုမျိုး အလုပ်လုပ်ပေးမယ့်သူ ရှာနေကြတယ်။ ဒေါ်လေး စိတ်ဝင်စားသလားလို့ လာမေးတာပါ"

အဒေါ်ဂျူးန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် -

"အို... အိုင်ဗီရယ်... ဒေါ်လေးမှာက ထူးခြားစွမ်းအားတွေမှ မရှိတာ။ ဒေါ်လေးယောင်္ကျားမှာလည်း ခွန်အား အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာလေ၊ အချိန်အကြာကြီး အမြူတေတွေကို စုပ်ယူခဲ့တာတောင် အဆင့်သုညပဲ ရှိသေးတာ။ သူတို့က ငါတို့ကို အလိုရှိပါ့မလား"

အိုင်ဗီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒေါ်လေးတို့အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရင် ရပါပြီ။ အန္တရာယ်တစ်ခုခုလာရင် တိုက်ခန်းထဲမှာ ပုန်းနေလို့ ရတယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ စခန်းကပဲ တာဝန်ယူသွားမှာပါ"