အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း ၁၆၅ - မလုံခြုံမှု

ထိုစကားလုံးများက အိုင်ဗီ၏ နှလုံးသားကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူမ၏ သွေးကြောထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ 'ဆိုင်းလပ်စ်က သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာလား ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်တာလား ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို... ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူကြီး ပြောပြလိုက်တာလား'

အိုင်ဗီ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။ သူမက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် "ကျွန်မအိတ် ဘယ်မှာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ပက်ထရစ်ရှာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်သွားသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် အိုင်ဗီ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်လာပြီး ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်၏။

သို့သော် အိုင်ဗီ အိတ်ကို မယူခင်မှာပင် ပက်ထရစ်ရှာက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချရင်း သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် သူ့ကို ချစ်နေသေးတာ ကျွန်မသိပါတယ် ကျွန်မ မြင်နေရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က သူ့ကို အရိပ်ထဲကနေပဲ ချစ်နေရမှာဆိုရင်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အလင်းထဲမှာ ရှင့်ကိုယ်စား ချစ်ပေးပါ့မယ်"

အိုင်ဗီ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခဲသွားသည်။ မျက်နှာပေါ်သို့ ဒေါသအရှိန်များ တက်လာပြီး "ရှင် ကျွန်မကိုယ်စား သူ့ကို ချစ်ပေးဖို့ မလိုဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ပက်ထရစ်ရှာက တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြရုံသာ။ "ရှင်ကလည်း အဖြစ်သည်းလိုက်တာ။ ကျွန်မက အမှန်တရားကို ပြောပြနေရုံတင်ပါ။ ဒါက ဖြစ်လာမယ့် အရာပဲလေ။ ဒါက ကောလာဟလလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အလိမ်အညာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အရှိတရားပဲ"

အိုင်ဗီသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေ၏။ နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများက လေးလံနေသော်လည်း နှလုံးသားက ပို၍ လေးလံနေသည်။

'ဆိုင်းလပ်စ်... ဒါ ရှင် တကယ် အလိုရှိတဲ့ အရာလား ငါ့နေရာမှာ သူ့ကို အစားထိုးဖို့လား ငါ့ရဲ့ နေရာကို အစားထိုး တစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ဖို့လား'

သူမ၏ လက်ချောင်းများက အိတ်လက်ကိုင်ကို လက်ဆစ်များ ဖြူလာသည်အထိ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။

သို့သော် သူမသည် ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွနေသလို ခံစားနေရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရာဗင်ခရော့ဖ် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိုင်ဗီသည် သူမ၏ အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခုက အစွမ်းကုန် တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိပြီး အတွေးများက တရဟတ် လည်နေတော့သည်။

'အတိတ်ဘဝတုန်းက... ဆိုင်းလပ်စ်က အစားထိုး တစ်ယောက် ထားဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ တခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကိုလည်း လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ဒါဆို ဒီဘဝမှာ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို လုပ်လိုက်တာလဲ။ အဲဒီတုန်းက သူ့အချစ်တွေက အတုအယောင်တွေလား ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက စိတ်မရှည်တော့တာလား မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ဘာလို့ အခုမှလဲ ဘာလို့ သူလဲ ဘာလို့ ပက်ထရစ်ရှာလဲ?'

သူမ ပိုစဉ်းစားလေ၊ နှလုံးသားက ပိုပြီး နစ်မြုပ်လေပင်။ ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးက ကျွံကျသွားပြီး သူမကို တွင်းနက်ကြီးထဲ ဆွဲချနေသလို ခံစားရသည်။ လက်များဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားစဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေ၏။

ထို့နောက် သူမ မထိန်းနိုင်ခင်မှာပင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ ပခုံးများ တုန်ယင်လာကာ ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းကို ဓားတစ်စောင်းနှင့် ထောက်ထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူရသည်မှာ မွန်းကျပ်လှသည်။

ပက်ထရစ်ရှာ၏ စကားလုံးများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နင်က ကံဆိုးစေတဲ့သူပဲ။ ဝေးဝေးမှာ နေပါ

အိုင်ဗီသည် နှုတ်ခမ်းကို နာကျင်အောင် ကိုက်ထားရင်း မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။

'ငါ နောင်တရတယ်။ ငါက ကံဆိုးစေတဲ့သူ လို့ ပြောခဲ့မိတာကို နောင်တရတယ်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ဝေးဝေးမှာ နေခဲ့မိတာကိုလည်း နောင်တရတယ်။ သူ့ကို အရိပ်ထဲကနေပဲ ချစ်သွားနိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ သူ့ကို ကြည့်နေရရုံနဲ့တင် ကျေနပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... တခြားတစ်ယောက်က သူ့ကို ပေါ်တင်ကြီး ပိုင်ဆိုင်မယ်၊ သူ့ကို ခင်ပွန်းလို့ ခေါ်မယ်၊ နေ့တိုင်း သူ့ကို ပြုံးပြမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့... နာကျင်ရတယ်။ အသက်ရှူရခက်လောက်အောင် နာကျင်ရတယ်'

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ တုန်ယင်လာသည်။ ခဏမျှ သူမသည် ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ တိုက်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်ပြီး သူ့ကို သွားရှာချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ၊ သူ့ကော်လာကို ဆွဲပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းချင်နေမိသည်။

"ရှင့်မှာ အစားထိုး တစ်ယောက် ထားရဲတဲ့ သတ္တိ ဘယ်က ရတာလဲ သုံးရက်အတွင်းမှာ ကျွန်မကို မေ့ပစ်ရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

သို့သော် သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

'သူ့ကို ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ပြောခဲ့တာ နင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။ တခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှာဖို့ ပြောခဲ့တာလည်း နင်ပဲ။ ထားခဲ့တာလည်း နင်ပဲ။ အခု သူက နင့်စကားကို နားထောင်လိုက်တဲ့အခါကျမှ နင်က သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေတာလား? အိုင်ဗီ၊ နင်က တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ'

သူမ၏ လက်သီးများ လျော့ရဲသွားသည်။ အရှက်ရမှုက သူမအပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဖိစီးလာတော့၏။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

'ငါ ရှက်မိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါလည်း နာကျင်နေရတာပဲ။ သူ့ကို ဖက်ထားချင်တယ်၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငိုချင်တယ်၊ ငါ နောင်တရတယ်လို့ ပြောချင်တယ်။ ငါ့ကို ပြန်လက်ခံဖို့ တောင်းပန်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပက်ထရစ်ရှာက အဲဒီမှာ ရှိနေပြီ။ သူက ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ ဘဝထဲကို ရောက်နေပြီ။ အခုမှ ငါက ဘာသွားရှုပ်ရမှာလဲ သူ ပက်ထရစ်ရှာနဲ့ ပျော်နိုင်တာပဲ။ ငါကတော့ သူ့ကို တစ်ခါလေးတောင် ပျော်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ နောက်ဆုတ်ပေးသင့်ပါတယ်။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သင့်တယ်'

ထိုခါးသီးသော အတွေးနှင့်အတူ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ "အလုပ်ပဲ လုပ်တော့မယ်။ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်တော့မယ်။ အခြေစိုက်စခန်း ကိစ္စတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေရင် ငါ မေ့သွားနိုင်မှာပါ"

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် အလုပ်များထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ စူပါပါဝါရှိသူများကို စုဆောင်းခြင်း၊ ရိက္ခာများကို စီစဉ်ခြင်းတို့ဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသား ထုံကျင်သွားသည်အထိ လက်မအားအောင် နေခဲ့သည်။

ညနေခင်းတစ်ခုတွင် သူမသည် စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ စာရွက်အလွတ်တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"စခန်းရဲ့ နာမည်..." သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ စဉ်းစားသော်လည်း ဘာမှ အာရုံထဲ ပေါ်မလာပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ စာရွက်ကို ဘေးသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့။ နာမည်မရှိဘဲပဲ အရင်စလိုက်မယ်"

ထိုအစား သူမသည် လူသိများသော အဆက်အသွယ်အချို့၏ အကူအညီဖြင့် လူသစ်စုဆောင်းရေး ကြော်ငြာများကို ပုံနှိပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စခန်းအပြင်ဘက်နှင့် လူအများ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော စစ်တပ်နယ်မြေ အနီးအနားတို့တွင် ထိုကြော်ငြာများကို ကပ်လိုက်၏။

ကြော်ငြာစာသားမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ စူပါပါဝါရှိသူများ အလိုရှိသည်။ ဘေးကင်းသော စခန်း။ တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံမည်။ အစားအသောက် ထောက်ပံ့ပေးမည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမသည် ကုန်စုံဆိုင်တွင် ပစ္စည်းများကို ဖြည့်တင်းထားသည်။ ခရမ်းချဉ်သီး၊ နို့၊ ကြက်သွန်နီ၊ အာလူး၊ ဆန်၊ ဆား၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဟင်းနုနွယ်။

နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် စင်ပေါ်၌ ဆန်အိတ်များကို စီနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"အလုပ်ဖြစ်နေပြီ။ တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါသာ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းပေးရင် စွမ်းအင်သိုလှောင်ရုံက ပွားထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ထပ်ပွားခွင့်ပေးတယ်။ အရင်က ပစ္စည်း ၈ သိန်းပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ အခုတော့... အခုတော့ ၁ သန်း ၆ သိန်းတောင် ရှိနေပြီ ငါ့မှာ အစားအသောက် ဘယ်တော့မှ ပြတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေးကို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

မကြာမီမှာပင် ပထမဆုံးသော လူသစ် ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများ ရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည် စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယူနီဖောင်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဖိနပ်များတွင်လည်း ရွှံ့များ ပေကျံနေ၏။ အိုင်ဗီက သူ့ကို ရုံးခန်းထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်သောအခါ သူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ထိုင်ပါ" သူမက ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူက တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်မှာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားလျက် ရှိ၏။

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" အိုင်ဗီက မေးသည်။

"လူကပ်စ် ပါ" ဟု သူက အသံသြသြဖြင့် ဖြေသည်။

"နောက်ခံ အကြောင်းအရာကရော"

သူ မျိုချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က စစ်သားတစ်ယောက်ပါ။ မြောက်ဘက် နယ်စပ်တွေမှာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့် မိသားစုကတော့ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါဘူး"

အိုင်ဗီက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ "ရှင့်ရဲ့ စူပါပါဝါက ဘာလဲ"

သူ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းများကြားတွင် လျှပ်စီးတောက်လေးများ တဖြတ်ဖြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မိုးကြိုးပါ"

သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ 'မိုးကြိုး... ဒါက အားအကောင်းဆုံး စွမ်းရည်တွေထဲက တစ်ခုပဲ'

အခန်း ၁၆၆ - အင်တာဗျူး

သူမသည် သူမ၏ အံ့သြမှုကို အပြင်သို့ မပြခဲ့ပေ။ ထိုအစား တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။ "တစ်နာရီမှာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် ဇမ်ဘီ ဘယ်နှစ်ကောင် သတ်နိုင်သလဲ"

လူကပ်စ်က အနေရခက်စွာ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ "သုံးဆယ်ပါ။ တစ်ခါတလေ အဲဒီထက် ပိုပါတယ်။ အခြေအနေ... အခြေအနေအပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"

အိုင်ဗီက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ "ရာဇ၀တ်မှု မှတ်တမ်းရှိလား"

"မရှိပါဘူး" လူကပ်စ်က ချက်ချင်း ဖြေသည်။ "ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး"

သူမသည် သူ့ကို တစ်ခါထပ်ပြီး အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကျဆင်းနေသော သူ၏ ပခုံးများ၊ မျက်လုံးထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အကြည့်များနှင့် သူမက သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံတို့ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒီစခန်းကနေ ရှင် ဘာကို လိုချင်တာလဲ လူကပ်စ်" သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူသည် အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အသက်ရှင်သန်ခွင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပါ။ ပြီးတော့ မိသားစုလို ခံစားရမယ့် နေရာတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နောက်ထပ် လေလွင့်မနေချင်တော့ဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ စစ်အခြေစိုက်စခန်းကို မဝင်တာလဲ"

အိုင်ဗီသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူကပ်စ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ စစ်အခြေစိုက်စခန်းကို မဝင်တာလဲ" သူမက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံတွင် ချိုသာမှု လုံးဝမရှိပါ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို နှစ်သိမ့်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အမှန်တရားကိုသာ အလိုရှိသည်။

လူကပ်စ်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမက ထိုသို့မေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ သူ နှလုံးတုန်စွာဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"စစ်အခြေစိုက်စခန်းက သန်မာတာတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက တကယ် နေထိုင်ဖို့ ကောင်းတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမှာ အစားအသောက်က သိပ်ကို ကန့်သတ်ထားတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဆန်ပေးတယ်၊ တစ်ခါတလေ အသားပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတောင်မှ ရိက္ခာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်ရှာနိုင် ပိုပြီး ဝယ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော် ဇမ်ဘီတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့တယ်၊ အမြူတေတွေ အများကြီး စုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆာလောင်နေရတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့ဘူး"

အိုင်ဗီသည် စဉ်းစားရင်း လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စားပွဲခုံကို ခပ်ဖွဖွ တောက်နေမိသည်။

'ဒါဆို သူက ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။ ဆာလောင်မှု... အဲဒါက လူအတော်များများ မကျော်လွှားနိုင်တဲ့ အရာပဲ' သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်က ဒီစခန်းမှာ ရှင် စားချင်သလောက် စားနိုင်လို့ ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တာလား"

လူကပ်စ်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ အဲဒါလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခုက... လူသားဆန်တယ်လို့ ခံစားရတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ နေချင်တာပါ ကျွန်တော်ကိုယ်ကျွန်တော် လက်နက်တစ်ခုလိုပဲ မခံစားချင်တော့တဲ့ နေရာမျိုးပေါ့"

ခေတ္တမျှ အိုင်ဗီသည် သူ့ကို သနားသလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို မှတ်သားလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီနေရာနဲ့ သင့်တော်မတော်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ နောက်တစ်ယောက်"

........

နောက်ထပ် လျှောက်ထားသူမှာ ဆံပင်အတိုနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယုံကြည်မှုရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ဝင်လာ၏။

"နာမည်က" အိုင်ဗီက မေးသည်။

"ကလယ်ရာ ပါ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြောသည်။ "မြေအမျိုးအစား စွမ်းအားပါ"

"တစ်နာရီမှာ ဇမ်ဘီ ဘယ်နှစ်ကောင် သတ်နိုင်လဲ"

"ဆယ်ကောင်ပါ။ အဖွဲ့နဲ့ဆိုရင် အဲဒီထက် ပိုနိုင်ပါတယ်"

"ရာဇ၀တ်မှု မှတ်တမ်းရှိလား"

ကလယ်ရာက ခေါင်းခါပြသည်။ "မရှိပါဘူး"

အိုင်ဗီသည် သူမကို သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ စစ်တပ်မှာ ဆက်မနေတာလဲ ဘာလို့ ဒီကို ပြောင်းလာဖို့ စွန့်စားတာလဲ"

ကလယ်ရာက အနည်းငယ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်တပ်မှာ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ခွေးတွေလို ဆက်ဆံလို့လေ အလုပ်ကိုတော့ ခိုင်းပြီးတော့ ကျွေးတော့ ဘေးဖယ်ထားတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ပေးတာ ဒီမှာတော့ စည်းကမ်းလိုက်နာသရွေ့ ကိုယ်လိုချင်တာကို ဝယ်နိုင်တယ်လို့ ကြားလို့ပါ"

အိုင်ဗီ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "ဒါဆို ရှင်က ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ"

ကလယ်ရာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "အစားအသောက်ပေါ့ အိပ်ရာတစ်ခု ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေ ကျွန်မ သိပ်အများကြီး မလိုပါဘူး"

'သူ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်နေတာပဲ။ သူက အရမ်းမြန်မြန် ဖြေပြီးတော့မှ ဖုံးဖိဖို့ ကြိုးစားနေတာ' ဟု အိုင်ဗီ တွေးလိုက်သည်။ သူမ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်၏။ "ကလယ်ရာ ရှင် ရာဇ၀တ်မှု လုံးဝမရှိတာ သေချာလား ခိုးတာ ဝှက်တာ၊ ရန်ဖြစ်တာမျိုးတွေရော"

ကလယ်ရာ၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ အရင်က အစားအသောက်တော့ ခိုးဖူးကောင်း ခိုးဖူးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ ကျွန်မကို လုံလောက်အောင် မကျွေးလို့ပါ။ ကျွန်မက အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး"

အိုင်ဗီ၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ "သိပြီ" သူမ နောက်ထပ် မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို ကျွန်မတို့ စစ်ဆေးပါ့မယ်။ ရှင် လိမ်ထားတာဆိုရင်တော့ နောင်တရရလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ယောက်"

သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း အိုင်ဗီသည် ထိုသူကို စာရင်းထဲမှ ပယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးသည် သာမန် အရပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်လာလျှင် အိုင်ဗီအတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ အကယ်၍ သူမစခန်း၏ ကာကွယ်ရေးတပ်သား ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မည်ကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ဆောင်လာမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

........

တတိယမြောက် လျှောက်ထားသူမှာ မထိုင်ခင်ကတည်းကပင် အလွန်တုန်လှုပ်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"နာမည်က" အိုင်ဗီက မေးသည်။

"ရိုင်... ရိုင်ယန် ပါ။ မီးအမျိုးအစားပါ"

"တစ်နာရီ ဇမ်ဘီ ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ"

"ဟို... ရှစ်ကောင်လား ကျွန်တော် အတင်းကြိုးစားရင်တော့ ဆယ်ကောင်လောက် ရမှာပါ"

"ရာဇ၀တ်မှု ရှိလား"

ရိုင်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "မရှိ... မရှိပါဘူး... ဆိုတာထက်... တစ်ခါတော့ ရန်ဖြစ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမား ရာဇ၀တ်မှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

အိုင်ဗီက ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မစခန်းကို ဝင်ချင်တာလဲ"

ရိုင်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စူပါပါဝါကို သိပ်ကို အောက်တန်းကျတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ လေ့ကျင့်ပြီး သန်မာလာချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သူတို့ဘေးမှာ လေ့ကျင့်ခွင့် မပေးကြဘူး"

ခေတ္တမျှ အိုင်ဗီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဘယ်လောက်အထိ တုန်လှုပ်နေသည်ကို သူမ မြင်နိုင်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ထွက်ပြေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေသည်။ 'ဒီလူက အားနည်းပေမဲ့ ရိုးသားပုံရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက တော်ချင်ယောင် ဆောင်မနေဘူး' နောက်ဆုံးတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို နောက်မှ ကျွန်မတို့ စမ်းသပ်ပါ့မယ်။ ရှင် ပြောတာ အမှန်ဆိုရင်တော့ ရှင် ဒီမှာ နေလို့ရမှာပါ"

ရိုင်ယန်၏ ပခုံးများမှာ စိတ်သက်သာရာရမှုကြောင့် လျော့ကျသွားတော့သည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောက်ထားသူများစွာ ရောက်လာကြသည်။ အချို့က မာန်တက်နေကြပြီး၊ အချို့က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြကာ၊ အချို့ကတော့ သိသိသာသာ လိမ်ညာနေကြသည်။ အိုင်ဗီသည် တစ်ဦးချင်းစီကို ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ၊ တည်ငြိမ်သော အသံများဖြင့် ရင်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

လက်မောင်းတစ်လျှောက် အမာရွတ်များဖြင့် ထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်လိုက်ပြန်သည်။

"နာမည်"

"ဒီရက် ခွန်အားအမျိုးအစားပါ"

"ဇမ်ဘီ ဘယ်နှစ်ကောင်လဲ"

"သုံးဆယ်"

"ရာဇ၀တ်မှု မှတ်တမ်း"

သူက ဖြဲရယ်လိုက်သည်။ "အရိုးချိုးတာကို ရာဇ၀တ်မှုလို့ ခေါ်ရင်တော့ ရှိတာပေါ့"

အိုင်ဗီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "ရှင်းပြပါဦး"

ဒီရက်က ခပ်နောက်နောက် ပုံစံဖြင့် ဆိုဖာကို မှီလိုက်သည်။ "တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် ရန်ဖြစ်တတ်တယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းရမ်းကားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အလုပ်ကိုတော့ ပြီးအောင် လုပ်တတ်ပါတယ်"

'ထောင်လွှားတယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ စခန်းထဲမှာ ပြဿနာ ရှာနိုင်တယ်' ဟု အိုင်ဗီက အေးစက်စွာ တွေးလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့မှာ စည်းကမ်း မလိုက်နာနိုင်တဲ့သူတွေ မလိုဘူး။ ထွက်သွားပါ"

ဒီရက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ငြင်းလိုက်တာအတွက် နင် နောင်တရရလိမ့်မယ်"

အိုင်ဗီက မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ပေ။ "နောက်တစ်ယောက်" အကူအညီပေးရန် ရောက်နေသော အက်ဒဝပ် က သူ့ကို အမြန်ပင် အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

သူ့နောက်တွင်တော့ အသက် ၁၇ နှစ်ထက် မပိုနိုင်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူမမှာ အတော်လေး ပိန်လှီနေပြီး ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်း မစားခဲ့ရသလို ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

"နာမည်" အိုင်ဗီက မေးသည်။

"လိုင်လာ ပါ"

"စွမ်းရည်"

"လေအမျိုးအစားပါ။ ကျွန်မ မြန်မြန် လှုပ်ရှားနိုင်တယ်။ ဇမ်ဘီတွေကို အာရုံလွှဲပေးနိုင်ပါတယ်"

"တစ်နာရီမှာ ဘယ်နှစ်ကောင် သတ်နိုင်လဲ"

သူမ၏ အသံမှာ တိုးညင်းလှသည်။ "ငါးကောင် ခြောက်ကောင်လောက်တော့ ရနိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကင်းထောက်ပေးနိုင်ပါတယ် အဖွဲ့တွေကို အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

အိုင်ဗီက သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ရာဇ၀တ်မှု မှတ်တမ်း"

မိန်းကလေးက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းသည်။ "မရှိပါဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီကို ဝင်ချင်တာလဲ"

လိုင်လာ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်မှာဆိုရင် ကျွန်မ သေရတော့မှာမို့လို့ပါ စစ်တပ်မှာက သူတို့က ကျွန်မကို အလေးမထားကြဘူး ကျွန်မက ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပဲ နေချင်တာပါ"

အတော်ကြာအောင် အိုင်ဗီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ 'သူက အားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကိုပဲ ရှာနေတာဆိုတော့ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး'

သို့သော် သူမက မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘေးကင်းတဲ့ နေရာမှာ နေဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာဆိုရင် ဘာလို့ ဒီစခန်းကို ရွေးချယ်တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် လျှောက်ထားရတာလဲ"