အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း ၁၆၇ - လက်ထောက် မာသာ

"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မက အရပ်သားအဖြစ် လျှောက်ထားချင်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို မသိလို့... ဟီးဟီး" လိုင်လာက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ရာ အိုင်ဗီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

သို့သော် လိုင်လာ၏ စကားကြောင့် အိုင်ဗီသည် ထိုပြဿနာကို သတိပြုမိသွားပြီး အင်တာဗျူးပြီးသည်နှင့် ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ရှင် သွားလို့ရပါပြီ။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ကြေညာပေးဖို့ စခန်းခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်မ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်" အိုင်ဗီက နဖူးကို ပွတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်လား ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒီကျေးဇူးကို မှတ်ထားပြီး တစ်နေ့ကျရင် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" လိုင်လာက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လေပြေတစ်ချက်ဝေ့သလိုမျိုး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အိုင်ဗီ: (ကြောင်သွား)

နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လူတွေ ပိုမိုရောက်ရှိလာကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ လိမ်ညာရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အိုင်ဗီက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သိရှိသွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ၊ အသံများနှင့် လက်များ တုန်ယင်နေပုံတို့ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက တစ်နာရီလျှင် ဇမ်ဘီ ငါးဆယ် သတ်နိုင်သည်ဟု ကြွားဝါသည်။ အိုင်ဗီက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ရှင့်မှာရှိတဲ့ ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေကို ပြစမ်းပါဦး သက်သေပြလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး စကားများ ထစ်ငေါ့ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ငါးကောင်သာ သတ်ဖူးကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကမူ သူ၏ အဖွဲ့ဟောင်းထံမှ ပစ္စည်းခိုးယူခဲ့ဖူးသည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ အိုင်ဗီက သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး "ရှင့်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတွေက ရှင့်ကို သစ္စာရှိတယ်လို့ ပြောပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်ရာ သူက အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ထိုအကြည့်ကပင် သူမ လိုချင်သော အဖြေ ဖြစ်ပေသည်။

နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ အိုင်ဗီသည် ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်ပြီး ပင်ပန်းနေသော်လည်း ကျေနပ်နေမိသည်။

'လူတွေ အများကြီး လာကြတာပဲ။ အချို့က သန်မာတယ်၊ အချို့က အားနည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အစစ်အမှန်လဲ၊ ဘယ်သူကတော့ စိတ်ဓာတ်ပုပ်သိုးနေသလဲဆိုတာ ငါ ခွဲခြားနိုင်တယ်။ မှန်ကန်တဲ့သူတွေပဲ ဒီမှာ ရှိနေစေရမယ်'

သူမသည် လူတစ်ဦးချင်းစီအပေါ် မှတ်သားထားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စခန်းက ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကလည်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်။

သူမ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်ရင်း "ဒီအရာအားလုံးကို ငါ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်ဘူး ငါ့မှာ လက်ထောက်တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအတွေးက သူမနှင့်အတူ ရှိနေဆဲပင်။ သူမသည် ထရပ်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အဝတ်အစားပင် မလဲနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ခြောက်နာရီအကြာတွင် သူမ နိုးလာသည်။ ခေါင်းထဲတွင် ကြည်လင်သွားသော်လည်း ဗိုက်ကတော့ ဟာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ သမ်းရင်း ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။ အလေ့အကျင့်အရ သူမ၏ မျက်လုံးများက ထမင်းစားပွဲဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ပူပူနွေးနွေး အဆင်သင့်ပြင်ထားသော အစားအသောက်များကို မြင်တွေ့ရမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိခဲ့သဖြင့် ရင်ခုန်သံ တစ်ချက် မြန်သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာ၏။

'ဒါက ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ တိုက်ခန်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ငါ့နေရာပဲ'

စားပွဲခုံကတော့ အာဟာရမရှိ တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးစက်နေသည်။

အိုင်ဗီသည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိပြီး ရင်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ ခံစားလိုက်ရသည်။

'ငါ တကယ်ကို အတ္တကြီးတာပဲ ဆိုင်းလပ်စ်က ငါ့အတွက် အမြဲ ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တယ်။ အမြဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ငါက သာမန်ပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ အခွင့်ထူးတစ်ခုလို့ မမြင်ခဲ့ဘူး။ အခု သူ မရှိတော့တဲ့အခါကျမှ ငါ့မှာ ဟာတာတာကြီး ခံစားနေရတယ် ငါ ကိုယ်တိုင် လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အရာကိုမှ ငါက တောင့်တနေမိတာပဲ'

သူမ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ 'အရှက်မရှိလိုက်တာ။ တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ'

စိတ်ပြေပျောက်စေရန် သူမ၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရုံ ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ သူမ သိမ်းဆည်းထားသော အစားအသောက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ သူမ အချို့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေရင်း အရသာကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် သူမ ထပ်မံ မှင်သက်သွားပြန်သည်။ ထိုအစားအသောက်များမှာ ဆိုင်းလပ်စ် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သော ဟင်းလျာများ၏ အရသာနှင့် တူနေသည်။ ရင်းနှီးတဲ့ နွေးထွေးသော အရသာ။

သူမ အနည်းငယ် နင်သွားသဖြင့် အတင်း မျိုချလိုက်ရသည်။ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသော်လည်း မျက်နှာကျက်ကို အမြန်ပင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်ကျရန် သူမ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

'ငါ ငိုဖို့ မထိုက်တန်ဘူး ငါပဲ သူ့ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တာ ငါပဲ ဝေးဝေးမှာ နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒီတံတိုင်းကို ငါကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ အောင်မြင်သွားတာပေါ့ သူလည်း ရှေ့ဆက်သွားနေလောက်ပြီ။ ငါက ပြိုလဲပြီး သူ့ဆီ ပြန်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါက သူ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး'

သူမ နောက်ထပ် တစ်လုတ် ထပ်စားရင်း အကုန်ကုန်အောင် အတင်းစားလိုက်သည်။ အစားအသောက်များ ကုန်သွားသောအခါ သူမ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ "အလုပ်... အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်း" ဟု သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ရုံးခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အင်တာဗျူးရန် လူများစွာ စောင့်နေကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူမသည် လက်ထောက်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအနည်းငယ် လာကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ သူမကို စိတ်မဝင်စားစေခဲ့ပါ။ အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုံးလုပ်ငန်းများကို ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ကြွားဝါသော်လည်း လူစာရင်းကို အမြန်ရေးခိုင်းလိုက်သောအခါ သူ အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်ကုန်သည်။ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း စည်းစနစ်ကျသည်ဟု ကတိပေးသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ဟန်မကျဘဲ ရေပင် မှောက်ခဲ့သေးသည်။

ထိုစဉ် မာသာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်သော ပုံစံရှိပြီး ရုံးဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်မှန်က သူမကို ထက်မြက်သော ပုံစံ ဖြစ်စေသည်။

"ထိုင်ပါ" အိုင်ဗီက သူမကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မာသာက ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဖိုင်တစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကို တွေ့ခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

အိုင်ဗီက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ချင်တာလဲ"

မာသာက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဒီအလုပ်မှာ တော်လို့ပါ။ ကမ္ဘာမပျက်ခင်တုန်းက ကျွန်မ နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ၊ နောက်ကြောင်းရာဇ၀တ်မှု စစ်ဆေးတာတွေနဲ့ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေကို ရှင် စိတ်ပူစရာမလိုအောင် ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်လေ့လာပြီး တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်လည်း ရှိပါတယ်"

သူမ စကားပြောနေရင်း အိုင်ဗီ၏ ရှေ့သို့ ရေဖန်ခွက်ကို အသာအယာ တိုးပေးလိုက်သည်။ အိုင်ဗီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ထိုရေကို သောက်လိုက်မိသည်။

'သူ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။ မဟုတ်ဘူး... သူက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြနေတာ။ မသိမသာလေးနဲ့ ထိရောက်တယ်' ဟု အိုင်ဗီ တွေးလိုက်မိသည်။

အိုင်ဗီက စာရွက်အချို့ကို လှန်လှောကြည့်နေစဉ် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေကြောင့် စာရွက်တစ်ရွက် လွင့်ထွက်သွားသည်။

မာသာသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူညှပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မခိုင်းဘဲနှင့် ထိုစာရွက်ကို ညှပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိုင်ဗီ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းတစ်ခုလုံးကိုလည်း လေ့လာနေခဲ့သည်။

အိုင်ဗီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမကို ထပ်မံစမ်းသပ်ရန်အတွက် ရုတ်တရက် "ကျွန်မကို ပန်းရောင် ပန်းအိုးလေး ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မာသာသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ဟိုရှာဒီရှာ မလုပ်ဘဲ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး ပန်းရောင်ပန်းအိုးကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ တင်ပေးလိုက်၏။

အိုင်ဗီ သူမ၏ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ 'သူ အခန်းထဲကို ဝင်လာကတည်းက ဒါကို သတိထားမိတာပဲ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို သူ မှတ်မိနေတယ်။ ဂရုစိုက်တယ်၊ ထက်မြက်တယ်။ ငါ လိုချင်တဲ့သူ အတိအကျပဲ'

"ကောင်းပြီ" အိုင်ဗီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ခန့်လိုက်ပြီ"

မာသာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း သူမက ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာကို အရင်ဆုံး ကိုင်တွယ်ရမလဲ"

အိုင်ဗီက ကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်သည်။ "အရပ်သားတွေ လက်ခံမယ့် တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပါ။ လာချင်တိုင်း လာလို့ရတာမျိုး ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ စည်းကမ်းတွေ ထုတ်ပါ ရှင်းလင်းအောင် လုပ်ပါ ပြီးတော့ ကျွန်မ ရွေးချယ်ထားတဲ့ စစ်သားအချို့ကိုလည်း ခေါ်လိုက်ပါ သူတို့က အင်တာဗျူးတွေမှာ ကူညီပေးလိမ့်မယ်"

မာသာက လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ။ နောက်ကြောင်း စစ်ဆေးမှုတွေအတွက်လည်း ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားရမလား"

"ဟုတ်တယ် မုဒိမ်းကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် လူသတ်သမားတွေ ခိုးဝင်လာတာမျိုး ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတည်မပြုခင် အဲဒီစစ်သားတွေကို သူတို့ရဲ့ အတိတ်ကို သေသေချာချာ စစ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ နောက်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုအနေနဲ့... အမြဲတမ်း နေထိုင်ခွင့် ရမယ့် သတ်မှတ်ချက်တွေကို လူတိုင်းကို မပြောပါနဲ့ ကြည့်ရတာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး လူကောင်းလို့ ထင်ရတဲ့သူတွေကိုပဲ ပြောပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ယာယီပဲ ထားလိုက်ပါ"

အခန်း ၁၆၈ - အထင်ကြီးလေးစားမှု

မာသာက ထပ်မံခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ပညာရှိတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မှုက အဓိကပဲလေ"

ထိုညတွင် မာသာသည် သူမ၏ ကံကောင်းမှုကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ တစ်ချိန်က သူမသည် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရင်း ငွေသန်းပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ဇိမ်ခံဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် အမှုထမ်းရန် အစွမ်းထက်သော အထက်လူကြီး နောက်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြန်ပြီ။

လစာအသစ်ကတော့ ထူးဆန်းလှသည်... တစ်လလျှင် ဆန်ကီလိုဂရမ် နှစ်ဆယ်နှင့် နေထိုင်ခွင့်။

ထို့အပြင် အမြူတေ တစ်ထောင်လည်း ရဦးမည်။ ထိုပမာဏမှာ ကုန်စုံဆိုင်မှ အစားအသောက်များကို ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဘဲ ဝယ်ယူရန် လုံလောက်လှသည်။

'ဒါက အသက်ရှင်ရုံတင် မဟုတ်တော့ဘူး' ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ 'ဒါက သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှတဲ့ ဘဝပဲ။ ငါ ဒီအခွင့်အရေးကို အလဟဿ အဖြစ်မခံဘူး'

တစ်ဖက်တွင်လည်း အိုင်ဗီသည် စိတ်အေးသွားရသည်။ မာသာက လုပ်ငန်းစဉ်များကို ကိုင်တွယ်ပေးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ပိုမိုကြီးမားသော အရာများကို အာရုံစိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူမသည် စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ သူမ၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရုံ ပုံစံငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

'ဒါကို အဆင့်မြှင့်ဖို့ လိုတယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ တိုက်ခန်းတွေ လိုချင်ရင် ဒီမှာတင် ရပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဧည့်ခန်းတစ်ခုနဲ့ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းတည်းက ရေရှည်အတွက် မလုံလောက်ဘူး'

သို့သော် သူမ အဆင့်မမြှင့်နိုင်ခင်မှာပင် နေထိုင်ရန် နေရာလိုအပ်ချက်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာတော့သည်။ နေ့တိုင်း ရောက်ရှိလာသော အရပ်သားများက သူတို့ ဘယ်မှာ နေရမလဲဟု လာရောက်မေးမြန်းနေကြသည်။ အိုင်ဗီ အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် နှမြောတသစွာဖြင့်ပင် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အရင်းအမြစ်များကို သုံးကာ တိုက်ခန်းပေါင်း တစ်ရာခန့်ကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်ရသည်။

ယခင်ရှိပြီးသား အဆောက်အအုံများပေါ်တွင် ထပ်ဆင့်တင်ရန် သူမ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

'လှေကားတွေလည်း မရှိသေးဘူး... ဒါ့အပြင် ငလျင်တစ်ခုခု လှုပ်လိုက်ရင် အောက်ခြေက မခိုင်ဘဲ ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ စူပါပါဝါက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့အထိ မရောက်သေးဘူး'

ထို့ကြောင့် သူမသည် အဆောက်အအုံများကို ဖြန့်ခွဲကာ ဆောက်လုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ စနစ်တကျ တန်းစီမနေသော်လည်း ခိုင်ခံ့မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။

အကုန်လုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ အိုင်ဗီသည် အဆောက်အအုံသစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွား၏။

'ဒါက ငါ့မှာ ကျန်နေတဲ့ နေရာလပ်ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံပဲ။ ရင်ထဲမှာ နှမြောလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့လည်း လုပ်သင့်တာမို့ လုပ်လိုက်ရတာပဲ'

နောက်တစ်နေ့တွင် အရပ်သားများ နိုးလာကြသောအခါ တိုက်ခန်းသစ်များကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက မနေ့က ဒီမှာ ရှိနေလို့လား"

"မဖြစ်နိုင်တာ" နောက်တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာပဲ"

"ဒါတွေက အစစ်အမှန်တွေပဲ" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နံရံကို ထိကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ခိုင်မာတဲ့ သစ်သားတွေပဲ... တကယ့် အစစ်အမှန်တွေ!"

နေ့တိုင်းကဲ့သို့ပင် မြို့တော်ဝန် ဒန်နီယယ် သည် သူ့လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဂျိုးနက်စ် ၊ အီလီယက်စ် ၊ ဂရစ်ဖင်၊ မေဆင် နှင့် ဗစ်တာ တို့မှာလည်း နောက်ကနေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောရင်း လိုင်လာကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်လမ်းချိုးကို ကွေ့လိုက်ပြီး အိုင်ဗီ၏ စခန်းမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ တောင့်ခဲသွားကြတော့သည်။

"... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဂျိုးနက်စ်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

မေဆင်က သူ့မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကြည့်သည်။ "အရင်က အိမ် ၁၀ လုံးလောက်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား အလွန်ဆုံးရှိမှ ၂၀ ပေါ့"

"ဟုတ်တယ်" အီလီယက်စ်က အသေအချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ဟစိစိ ဖြစ်နေ၏။ "အခုတော့... အလုံးတစ်ရာကျော်တောင် ရှိနေပြီ"

ကျောက်နံရံများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ပြောင်လက်နေသည်။ တိုက်ခန်းပေါင်းများစွာမှာ ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း ခိုင်ခံ့စွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြ၏။ တစ်ညတည်းနှင့် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ပေါက်လာသကဲ့သို့ပင်။

အတော်ကြာအောင် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။ ဒန်နီယယ်ကိုယ်တိုင်ပင် လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်လာသလို ခံစားရသည်။

'သူ ဒီစခန်းကို ဘာမှမရှိရာကနေ တည်ဆောက်ခဲ့တာကို ငါ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ။ အရင်ဆုံး မြေကွက်လပ်၊ ပြီးတော့ ခြံစည်းရိုး၊ ပြီးတော့ အိမ်အသေးလေးတွေ။ အခုကျတော့... ဒါကြီးလား ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်တော့ဘူး'

ဂျိုးနက်စ်က တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီစခန်းကို ဝင်ချင်တယ်။ အတည်ပြောတာ။ ကျွန်တော် ဝင်ချင်တယ်"

အီလီယက်စ်က သူ့ကို စူးစူးရှရှ ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် တစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီလို ထင်တယ် မှတ်နေလား ငါလည်း ဝင်ချင်တာပဲ"

ဒန်နီယယ်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဆွံ့အစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... ဒါက တကယ်ပဲ စခန်းကြောင့်လား? ဒါမှမဟုတ် ပန်းရောင်ဆံပင်နဲ့ မိန်းကလေးကြောင့်လား"

ဂျိုးနက်စ်က သူ့လည်ပင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက... နှစ်ခုလုံးပါပဲ"

အီလီယက်စ်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက... တစ်မျိုးလေးပဲ လှတယ် သန်မာတယ် တခြားဘယ်သူနဲ့မှ မတူဘူး"

ဒန်နီယယ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ လေတိုက်လိုက်လျှင် လွင့်ပျံ့သွားတတ်သော ချယ်ရီပန်းရောင် အိုင်ဗီ၏ ဆံနွယ်များကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

'ငါ လူငယ်တွေ အများကြီး တွေ့ဖူးပါတယ်' ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

'ဒါပေမဲ့ သူ့လိုလူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ငါ့မှာသာ အိုင်ဗီလို သမီးမျိုး ရှိရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ သားမျိုး ရှိရင် ငါ့ဘဝက ဒီထက် ပိုလွယ်ကူမှာပဲ သူကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ'

ဂျိုးနက်စ်နှင့် အီလီယက်စ်တို့မှာလည်း အရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အိုင်ဗီအကြောင်းကိုပင် တွေးနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ မေဆင်နှင့် ဂရစ်ဖင်တို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိ လုပ်နေကြ၏။

ဂရစ်ဖင်က "အိုင်ဗီကလေ... ငါ့မှာသာ သူ့လို ညီမမျိုး ရှိရင် ငါ့ဘဝက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ငါ ကာကွယ်ပေးမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဗစ်တာက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် နှမြောစရာကောင်းတာက သူ့မှာ အစ်ကို မရှိတာပဲ။ အစ်ကိုသာ ရှိရင် သူ ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မေဆင်က ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ပဲ သူ့အစ်ကိုတွေ လုပ်ကြရင်ရော ငါတို့ သူ့ကို မိသားစုလို ကာကွယ်ပေးလို့ ရတာပဲ"

ဂရစ်ဖင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ မဆိုးဘူး သူ့ကို ညီမလေးလို့ ခေါ်ဖို့ ငါ ဝမ်းသာအားရပဲ"

ဗစ်တာက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကာကွယ်ပေးမယ် ဟုတ်လား ကျေးဇူးပြုပြီး... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူ့ဖိနပ်ကိုပဲ သယ်ခွင့်ရရင်တောင် နတ်ပြည်ရောက်သလို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ အစ်ကိုတွေ ဟုတ်လား မင်းတို့နှစ်ယောက် သူ့ဖိနပ်သယ်ပေးရတဲ့သူ ဖြစ်ဖို့တောင် ကံကောင်းမှ ရမှာပါ"

မေဆင်နှင့် ဂရစ်ဖင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူ ပြောနေသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသည်။ ဒန်နီယယ်ပင် ထိုအမှန်တရားကို ကြားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်လိုက်မိသည်။

'သူက ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မတောင်းဘဲ ဒါတွေအားလုံးကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ သူ့ပခုံးပေါ်မှာ အရာအားလုံးကို ထမ်းထားတာပဲ။ သူက ကြည့်လိုက်ရင် နုနုနယ်နယ်လေးပေမဲ့ တကယ်တော့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။ လောကကြီးက တကယ်ကို မျှတတာပဲ' ဟု ဒန်နီယယ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို ကောင်းကင်ကြီးက မျှတပါပေတယ်"

ဂျိုးနက်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မြို့တော်ဝန် မျှတတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဒန်နီယယ်က တိုက်ခန်းများကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"အိုင်ဗီက အရည်အချင်းရှိတယ်။ ငါတို့အားလုံးထက် ပိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေသေချာချာ ကြည့်ကြည့်လိုက်။ သူက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပဲ။ သူ့နားမှာ ချစ်ခင်ရတဲ့ မိသားစု မရှိဘူး။ သူတို့သာ ရှိရင် သူ ဒီလိုမျိုး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေစရာ မလိုလောက်ဘူး။ ဘာမှမရှိရာကနေ စရာလည်း မလိုဘူး။ သူက အရည်အချင်းတွေကို ရရှိထားပေမဲ့ အထီးကျန်မှုနဲ့ ပြန်လဲလှယ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက မျှတမှုပဲပေါ့"

အဖွဲ့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒန်နီယယ် ပြောလိုက်သော စကားကို သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ တွေးနေကြ၏။ အီလီယက်စ်က နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ သူ့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အရာအားလုံးကို သူပဲ ထမ်းထားရတာ"

ဗစ်တာက မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်ရင်း "ငါ့မှာသာ သူ့လို ညီမမျိုး ရှိရင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမခံစေရဘူး။ သူ့ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ခိုက်ပေးမှာ"

ဂရစ်ဖင်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် တောက်ပလာပြန်သည်။ "ငါလည်း အတူတူပဲ။ အခုလည်း ငါတို့ လုပ်လို့ရသေးတာပဲ။ သူ့ကို ငါတို့ ကာကွယ်ပေးလို့ ရသေးတယ်"

သို့သော် ဗစ်တာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြန်သည်။ "ကာကွယ်မယ် ဟုတ်လား ဘယ်စွမ်းအားနဲ့လဲ သူသာ အလိုရှိရင် မင်းတို့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ခြေမွပစ်လို့ ရတယ်"

သူတို့နှစ်ယောက် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ထိုစဉ် ဂျိုးနက်စ်၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ဦး! သူ စခန်းဘက်ကို လျှောက်လာနေပြီ!"