အခန်း (၇၃၆-၇၃၈)

Chapter 736: ဤမျှကြီးမားသော ကံထူးမှုကို ရှေ့တွင်ထား၍ ငါအဘယ်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ပါ့မည်နည်း

ထိုဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှန်မို သူ၏နောက်ထပ် ဦးတည်ရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ဆွေ့ရှင်းမှာ သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ၏အရှိန်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ မြန်ဆန်လှ၏။

မကြာမီမှာပင် မြင့်မြတ်သောရွှမ်ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်ပျံသန်းနေသော ဧရာမဥက္ကာခဲကြီးတစ်ခုကို သူတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ထိုဥက္ကာခဲမှာ တောင်တစ်လုံးထက်ပင် ပို၍ကြီးမားနေသည်။

၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်သော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အချို့နေရာများတွင်မူ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

၎င်းမှာ ဥက္ကာခဲအတွင်းရှိ ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရများပင် ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရသည် လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်၏။

မြင့်မြတ်သော လက်နက်အဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်မဆို ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရ တစ်ပေါင်ခန့် ထည့်သွင်းလိုက်ရုံဖြင့် မြင့်မြတ်သော လက်နက်အဆင့်သို့ ချက်ချင်း တိုးတက်သွားနိုင်သည်။

မြင့်မြတ်သော လက်နက်များ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လုံလောက်သော ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရ ရှိပါက ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပို၍ မြှင့်တင်နိုင်ကြသည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရ ဥက္ကာခဲကြီးမှာ ရှန်မို ပိုင်ဆိုင်ထားသော မြင့်မြတ်သော လက်နက် အမြောက်အမြားကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော် ဤဥက္ကာခဲ၏ အရှိန်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။

အလွန်မြန်သော ရွေ့လျားမှု နည်းစနစ်မရှိပါက ၎င်းကို လိုက်မီရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သတ်မှတ်ထားသော အနာဂတ်တွင် ရှီထျန်းဟောက်သည် အရှိန်မလုံလောက်သဖြင့် လိုက်မမီဘဲ ဥက္ကာခဲကို ရိုက်ခွဲကာ ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရ အပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကိုသာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရှန်မိုအတွက်မူ ထိုသို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်တွင် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ရွေ့လျားမှုအရှိန်မှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး...

ဟင်းလင်းပြင် လျှပ်စီးတန်းများပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ နင်းလျှောက်ရင်း ရှန်မိုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။

သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်မြန်သဖြင့် ဆွေ့ရှင်းပင်လျှင် နောက်မှ မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

စက္ကန့် တစ်ရာမပြည့်မီမှာပင် သူသည် ဥက္ကာခဲပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့၏။

"ကွဲအက်စမ်း”

ရှန်မိုသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ပလက်တီနမ် စိန်သားကဲ့သို့ သွန်းလုပ်ထားသော ဧရာမ နဂါးလက်မောင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဥက္ကာခဲ အတွင်းပိုင်းမှ အက်ကွဲသံကြီး ဟိန်းထွက်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာလေ၏။

ဖောက်... ဖောက်...

ခဏအကြာတွင် ဥက္ကာခဲကြီးမှာ အပိုင်းအစပေါင်း မြောက်မြားစွာအဖြစ် ကွဲအက်သွားသည်။

၎င်း၏ အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသည်။

ဆွေ့ရှင်းသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရ အပိုင်းအစလေးများကို မြိုချလိုက်သည်။

ရှန်မို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့ကလေးမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး ဖခင်အတွက် ဝိုင်းကူလုပ်ကိုင်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"လာ... နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဆီ သွားကြစို့"

ရှန်မိုသည် ဆွေ့ရှင်းအပေါ်သို့ တက်နင်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် မှောင်မည်းညစ်ထေးနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ အလောင်းကောင်ဌာနမှ နတ်ဆိုးများ သိမ်းပိုက်ထားသော ကမ္ဘာငယ်လေး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင် တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ထိုကမ္ဘာအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်တွင် အသိဉာဏ်မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒသာ ရှိသည်။

၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ခက်ခဲပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလောင်းကောင်ဌာနမှ နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးကသာ ထိန်းကျောင်းရလေ့ရှိသည်။

အလွန်ပါရမီထူးချွန်သော နတ်ဆိုးကောင်းကင်အရှင် အချို့က ကြိုးစားကြည့်တတ်ကြသော်လည်း အမြဲတမ်း နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ခံစားရလေ့ရှိ၏။

သို့သော် ယခုအခါ ဤကမ္ဘာငယ်လေးကို နတ်ဆိုးကောင်းကင်အရှင် တစ်ဦးတည်းကသာ စောင့်ကြပ်နေသည်။

ရှန်မို၏ ခွန်အားဖြင့် ထိုအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးအားလုံးကို သူအလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသော ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းထံမှ သန့်စင်သော ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များလည်း ထွက်ပေါ်နေ၏။

၎င်း၏ တည်ရှိမှုကပင် အရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

ဆွေ့ရှင်းပင်လျှင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဖေဖေ... ကျွန်မတို့ ထွက်သွားကြရင် မကောင်းဘူးလား"

ရှန်မို ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ထွက်သွားရမယ်လား… ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကံထူးမှုကို ရှေ့မှာထားပြီး ငါ ဘယ်လို ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ"

ဤဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်မှာ ပြီးပြည့်စုံရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ယခု တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

သူသည် ယခင်ကလည်း ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ရှီကျဲ၏ အလောင်းကို ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး ဆွေ့ရှင်းကို ထည့်သွင်းခဲ့ဖူး၏။

ယခုလည်း သူ ထိုနည်းလမ်းကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ တိုက်ပွဲအတွက် အားကောင်းသော နောက်ထပ် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်နိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှန်မိုသည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင် ဘေးပတ်လည်တွင် လမင်းရုပ်သေး မန္တန်စက်ကွင်းကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ၎င်းအတွင်းရှိ အားနည်းသော စိတ်ဆန္ဒမှာ ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူ လုံးဝဥဿုံ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မင်းအတွက် အဆင်ပြေမှာပါ ထိုက်အာ"

ရှန်မို စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နဂါးနက်ကတ်ကြေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဖြစ်သူ ထိုက်အာ နေထိုင်သည်။

ထိုက်အာသည် လွှမ်းမိုးထားသော နတ်ဆိုးချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"တကယ်လား သခင်"

သူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော ရုပ်သေးရုပ်ကို သူ့အား ပေးအပ်မည်တဲ့လား။

ရှန်မို ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်တာ… ဒါပေမဲ့ ငါအချိန်မရွေး ပြန်သိမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ မှတ်ထား"

ထိုက်အာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှန်မို၏ နည်းလမ်းများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည်။

"သွားတော့"

ရှန်မို၏ လက်ချောင်းလေး တစ်ချက်ခါလိုက်သည်နှင့် ထိုက်အာသည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်အတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အလောင်းကောင်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။

ထိုမျက်လုံးများအတွင်းတွင် အဆုံးမဲ့ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်။

သို့သော် ထိုအတွင်း၌ မိုက်မဲသော ကြည်လင်မှုလေး တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ ထိုက်အာ၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား… ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ပါလား"

"နောက်ဆုံးတော့ ငါအသွေးအသား ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရပြီ… ဟားဟားဟားဟား”

သူသည် ဖရိုဖရဲ နတ်ဆိုးအလောင်းကောင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဘယ်ပြေးညာခုန် လုပ်နေသည်။

လမ်းစလျှောက်တတ်စ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့အတွက် ဧရာမ ကစားစရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

"ပြန်လာခဲ့"

ရှန်မို၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ကြားဖြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုက်အာ၏ ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏အတွင်း၌ တိုးလျှိုပေါက် စီးဆင်းနေသော ကြီးမားသည့် ခွန်အားကို သူခံစားလိုက်ရပြီး ဖိနှိပ်ထားသော ပုန်ကန်လိုစိတ်များမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာသည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပျာယာခတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း

အဆုံးတွင်မူ သူ ရှန်မို၏ဘေးသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

ပေသုံးဆယ်ကျော် မြင့်မားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို နှိမ့်ချကာ ထိုက်အာ ရိုကျိုးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "သခင်... ကျွန်တော် ပြန်လာပါပြီ… ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရလို့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ..."

ရှန်မို၏ နှုတ်ခမ်းများ သိသိသာသာ ကွေးညွတ်သွားပြီး "ဒါပဲလား… မင်းမှာ ခွန်အားတွေ ရှိလာလို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား"

ထိုက်အာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ

"မရှိပါဘူး… လုံးဝ မရှိပါဘူး… သခင်က ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လိုများ ထင်နေတာလဲ"

ရှန်မိုမှာ တည်ငြိမ်စွာပင်

"လိုက်ခဲ့တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုက်အာ ချက်ချင်း လိုက်နာလိုက်သည်။

ဆွေ့ရှင်းပေါ်သို့ တက်နင်းကာ ရှန်မိုသည် ရှီကျဲ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ထိုကမ္ဘာငယ်လေးမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာပြီး မြင့်မြတ်သောရွှမ်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

...

မြင့်မြတ်သောရွှမ်ကောင်းကင်ဘုံ၊ မန်ချန်းတောင်တန်း။

ရှန်မို ပြန်ရောက်လာသောအခါ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဟင်းလင်းပြင် လျှပ်စီးတန်းများကြားတွင်မူ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့်သာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟု သူခံစားရသည်။

"အပြင်လောကမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုက တကယ်ကို ပိုနှေးတာပဲ"

"ဒါကြောင့် သူတော်စင်တွေနဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သွားလာပြီး မပြန်လာကြတာ မဆန်းပါဘူး"

"သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းတွေက အလွန်ရှည်လျားလွန်းတော့ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားတာကိုတောင် သတိမထားမိကြဘူး"

မန်ချန်းတောင်တန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှန်မိုသည် ချက်ချင်းပင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ရတနာ နှစ်ပါးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဆိုးမျက်လုံးနှင့် ဟင်းလင်းပြင် သစ်ရွက်တို့ ဖြစ်သည်။

နှစ်ခုစလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင် ဝဲဂယက်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို သူကိုယ်တိုင် တူးဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် သစ်ရွက်ကိုမူ အရိပ်ကို သတ်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရတနာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

၎င်းတို့သည် ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ရှန်မို၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူ ဤရတနာ နှစ်ခုအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်အားလုံးကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ပါက

အဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်သို့ သေချာပေါက် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

...

ရာသီများ ကုန်လွန်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြန်၏။

ရှန်မို၏ အငွေ့အသက်မှာ အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

သူသည် မြင့်မြတ်သောရွှမ်ကောင်းကင်ဘုံအတွင်း ထိုင်နေသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် လျှပ်စီးတန်းများအလယ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်ဟု သူခံစားရ၏။

ထို့ပြင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လွင့်မျောနေသော ဖရိုဖရဲ ယုတ်မာသည့် အတွေးစများကိုလည်း သူ သတိပြုမိလာသည်။

ရှန်မို ၎င်းတို့ကို တွေ့ရှိသောအခါ ၎င်းတို့ကလည်း သူ့ကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။

သုံးနှစ်ပတ်လုံး အသားမစားရသော ငတ်မွတ်နေသည့် လူများကဲ့သို့ပင် သူ့အား ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်လာကြ၏။

ရှန်မိုသည် သူ၏ဝိညာဉ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ဝိညာဉ်ထံမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်၏ ယုတ်မာသော အတွေးစများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါ့ဝိညာဉ်က လုံလောက်အောင် သန်မာနေတာ... မဟုတ်ရင် ငါ ဝါးမျိုခံလိုက်ရမှာပဲ"

"ဒါတောင်မှ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အတွေးစတွေကို တွန်းလှန်နိုင်မယ့် ရတနာတစ်ခုကို မြန်မြန် ရှာဖွေရမယ်"

ရှန်မို ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးကြိုးများ တစ်ဖန် ပြန်လည် စုစည်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ တွေးတောနေသော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

Chapter 737: နှမြောစရာပါပဲ… ဒီအခွင့်အရေးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ခံစားနိုင်တော့မယ်

ရှန်မို၏ ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုအပေါ် နားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ သူသည် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းပွင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်၏ ယုတ်မာသော အတွေးစများသည် သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် ဆွဲဆောင်ခံနေရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများသည် သူ့အား အသုံးချ၍ လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အချိန်တိုင်း ကျူးကျော်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုအပေါ် သူ၏နားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလေလေ ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများ၏ တိုက်စားမှုကို သူ ပိုမိုခံစားရလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤဖြစ်စဉ်မှာ မည်သည့်အခါမျှ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူ ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများကို တွန်းလှန်နိုင်သည့် ရတနာတစ်ခုကို မရရှိပါက ရှန်မိုသည် သူတော်စင်အဆင့်ကို ထိတွေ့ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများသည် သူ့အား အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းမှာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ဤအရာက သူ့ကို မသတ်နိုင်သော်လည်း

အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလေ၏။

…

လဲ့ယွီမိသားစု။

ရှီထျန်းဟောက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ လဲ့တောက်ဟန်ကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မိတ်ဆွေ ရှီ… ဒီကျင့်ကြံမှုအရှိန်က တကယ်ကို မကြုံစဖူးပါပဲ"

လဲ့တောက်ဟန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှီထျန်းဟောက် နှိမ့်ချစွာဖြင့်

"ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ အရှင်သခင်ကြီး"

သူ၏စကားမှာ နှိမ့်ချနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

သူ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်လာသည်မှာ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီနည်း။

ယခုမူ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် အဆင့်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

တကယ်ကို မကြုံစဖူးပင်။

လဲ့တောက်ဟန် သက်ပြင်းချကာ

"မိတ်ဆွေ ရှီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်က ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ ဒုတိယအမြန်ဆုံးပဲ"

"လက်ရှိ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တွေထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှန်မိုရဲ့ အရိပ်ကို လှမ်းမြင်နိုင်တယ်"

"ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်"

ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

ဘာကြောင့် ရှန်မိုအကြောင်း ထပ်ပြောနေရပြန်တာလဲ။

ရှန်မိုသည် သူ့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်မည်းကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

မပြောလျှင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ပြောလိုက်တိုင်း ထိုအရိပ်မည်းမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာရသည်။

ရှန်မို၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းကြောင်း သူသိသော်လည်း

မိမိကိုယ်ကို ရှန်မိုနှင့် မည်သည့်အခါမျှ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း မရှိပေ။

နှိုင်းယှဉ်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။

မိမိကိုယ်ကို သူတစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကိုသာ ဖြစ်စေသည်။

"အရှင်သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဂူအပြင်မထွက်တာ ကြာပြီ… ကောင်းကင်အရှင်သခင် အသစ်တွေ ပေါ်လာသေးလား… ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိသေးလား"

ရှီထျန်းဟောက် မသိမသာ မေးလိုက်သည်။

လဲ့တောက်ဟန်မှ ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါပြကာ "ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး"

"လီချန်းဖုန်း၊ ချောင်ချင်းဝမ်နဲ့ တခြား ပါရမီရှင်တွေအားလုံး နိဗ္ဗာန်အဆင့် အမှတ်တစ်ရာကို ရောက်နေကြပြီ… ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်ရောက်ဖို့ကတော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်"

ရှီထျန်းဟောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဒါက ကောင်းပါတယ်။

သူ၏ပါရမီက ရှန်မိုကို မမီသော်လည်း လီချန်းဖုန်းတို့ကဲ့သို့ ထူးချွန်သူများကိုမူ ကျော်လွန်နိုင်ပါသေးသည်။

ထိုစဉ် ကြည်လင်သော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှီ ဂူအပြင် ထွက်လာပြီလား… အတော်ပဲ… ငါ ရှေးဟောင်း ဂူဗိမာန်တစ်ခုအကြောင်း သိထားတယ်… တာအိုမိတ်ဆွေ ရှီ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား"

ရှီထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤအသံမှာ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

ရှန်မို… ရှန်မိုပဲ!

သူ တကယ်ပဲ ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။

လဲ့တောက်ဟန်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး "အရှင်သခင် ရှန်... ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ"

"ဟင်... မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်က..."

ရှန်မို ပြုံးလိုက်ပြီး

"တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရှိသွားလို့ပါ"

သူ၏ အကြည့်မှာ ရှီထျန်းဟောက်ပေါ်သို့ မသိမသာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ထိုသူ၏ ကံကြမ္မာစနစ်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

လဲ့တောက်ဟန်မှ ချီးမွမ်းလိုက်ပြီး

"အရှင်သခင် ရှန်က တကယ်ကို ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ”

သူ ရှီထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ကာ

"မိတ်ဆွေ ရှီ... မင်း ဘာလို့ သဘောမတူတာလဲ… ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက အလွယ်တကူ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

ရှီထျန်းဟောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ လက်အုပ်ချီကာ

"အရှင်သခင် ရှန်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားက မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်… အရှင်သခင်နဲ့အတူ ရှေးဟောင်းဂူကို သွားဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး… အရှင်သခင့်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ"

"ကျွန်တော် ခဏလောက် ထပ်ပြီး ကျင့်ကြံချင်ပါသေးတယ်… တတိယအကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် အဆင့်ရောက်မှပဲ ဒီအကြောင်းကို ပြန်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

သူ ရှန်မိုနှင့်အတူ ရတနာရှာရန် မည်သို့ ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှန်မိုမှာ ခေါင်းကိုသာ ခါရတော့သည်

"နှမြောစရာပါပဲ… ဒီအခွင့်အရေးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ခံစားရတော့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှန်မို ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီထျန်းဟောက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာသည်။

ဘာကြောင့် ရှန်မိုက သူ့ကို ခဏခဏ ရတနာရှာဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေရတာလဲ။

သူ့ကို ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ကြောင့်များလား။

ကြည့်ရတာတော့ တကယ် စိတ်ရင်းမှန်ပုံပါပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဟန်ဆောင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရလို့ပဲ။

ဒါ့အပြင် ရှန်မိုက သူ့ကို နဂါးဦးရစ် နတ်ဘုရားကျောက်တုံးကိုလည်း အရင်က လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။

ဒီဖြစ်ရပ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခုက လုံးဝ မုသားမပါဘူးဆိုတာ ပြနေသည်။

ရှီထျန်းဟောက်မှာ အဖြေရှာမရသဖြင့် ဆက်မတွေးတော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်မိုကို ငြင်းလိုက်တာက အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပါပဲ။

လဲ့တောက်ဟန် ခေါင်းခါကာ

"မိတ်ဆွေ ရှီ... မင်း ဘာလို့ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာလဲ"

သူလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။

တခြား ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေဆိုရင် ရှန်မိုနဲ့အတူ သွားဖို့ အလုအယက် ဖြစ်နေကြမှာ အသေအချာပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရှန်မိုက ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုကို နားလည်ထားလို့ပဲ။

ဒါက ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းလေထန်တဲ့နေရာတွေကို စူးစမ်းဖို့ အသင့်တော်ဆုံး တာအိုပဲလေ။

ဒါတောင် ရှီထျန်းဟောက်က ဂရုမစိုက်သလို နေနေသည်။

ရှီထျန်းဟောက်မှာ ဘာမှ ရှင်းမပြနိုင်ဘဲ ပြုံးသာပြနိုင်တော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ပေးလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ လိုအပ်နေပါသေးတယ်… အရှင်သခင် ရှန်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ"

...

ထိုအတောအတွင်း။

ရှန်မိုသည် သူလိုချင်သောအရာကို ရရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်သေတ္တာ"

သူသည် သစ်သားသေတ္တာလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရှီထျန်းဟောက်၏ လတ်တလော အခွင့်အရေးများမှတစ်ဆင့် ဤအရာ တည်ရှိကြောင်း သူသိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ကောင်းကင်အရှင်တစ်ဦးက သူ၏ ညီအစ်ကို သုံးယောက်၏ ဦးခေါင်းများကို အသုံးပြု၍ သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သွန်းလုပ်ပုံ နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာလှသော်လည်း ၎င်း၏ အာနိသင်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်သေတ္တာသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ဝိညာဉ်ကို စူးစိုက်စေသည့် အငွေ့အသက်များကို အမြဲတမ်း ထုတ်လွှတ်ပေးနေသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများ၏ တိုက်စားမှုကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။

ရှီထျန်းဟောက်သည်လည်း ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများ၏ တိုက်စားမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဤရတနာ ရှိမှသာ သူ အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို မပျောက်ကွယ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်။

ယခု ဤရတနာရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ရှန်မိုမှာ ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်နှင့် သူတော်စင်အဆင့်ကိုပင် လှမ်းကိုင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ကျရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့ဆိုရင် နတ်ဆိုးဘိုးဘေးနယ်မြေကို ငါရှာတွေ့ရမယ်"

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေကလည်း နယ်မြေအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ချင်နေကြတာ… သူတို့လည်း နတ်ဆိုးဘိုးဘေးနယ်မြေကို ရှာနေကြမှာပဲ"

"အချို့ နတ်ဆိုးသူတော်စင်တွေက နတ်ဆိုးဘိုးဘေးနယ်မြေရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေဟာ ဖူကျူနဲ့ ကိုးဆင့်ယင် သူတော်စင်တို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဝှက်ထားတယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတယ်"

"ငါက အခု ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတော့ သူတော်စင်အဆင့် တိုက်ပွဲတွေထဲကို ဝင်မပါနိုင်သေးဘူး"

ရှန်မို သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

နတ်ဘုရား ဖီးနစ်၊ နဂါးလိပ်နှင့် နတ်ဘုရား မြေခွေးတို့သည် ဖူကျူနှင့် ကိုးဆင့်ယင် သူတော်စင်တို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ထိုနတ်ဆိုးသူတော်စင်များနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေလောက်ပြီ။

သူ့တွင် ခွန်အား မလုံလောက်သေးသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

အကယ်၍ သူ၏ခွန်အား လုံလောက်ပါက သူ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နိုင်ပြီး နတ်ဘုရား ဖီးနစ်တို့အား ကူညီကာ နတ်ဆိုးသူတော်စင်များကို အနိုင်ယူပြီး ဘိုးဘေးနှစ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကတော့ ရှိနေပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ရဦးမယ်… ရှီထျန်းဟောက် ပိုပြီး သန်မာလာတဲ့အခါကျမှ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးက ပေါ်လာမှာ..."

ရှန်မို တွေးတောလိုက်သည်။

ရှီထျန်းဟောက်သည် သူတော်စင်အဆင့်အထိ ကြီးထွားလာနိုင်ဆဲ ဖြစ်၏။

သူ၏ အဆင့်မြင့်မားလာသောအခါ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးသည် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံရအောင်"

ရှန်မို စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်သေတ္တာကို စတင် သွန်းလုပ်လိုက်သည်။

...

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။

မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်သေတ္တာကို သွန်းလုပ်ပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ပြင်ပလောကနှင့် သူ့အကြားတွင် အတားအဆီးတစ်ခု ထပ်မံရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်များကို လွတ်လပ်စွာ သန့်စင်နိုင်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် ယုတ်မာသော အတွေးစများကမူ သူ၏ တည်ရှိမှုကို မသိရှိနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ အာရုံစူးစိုက်နိုင်ခဲ့၏။ မဟာတာအိုအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အဆင့်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် မြင့်မြတ်သောရွှမ်ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကောင်းကင်အရှင်သခင် အားလုံး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤသတင်း ပြန့်နှံ့သွားသောအခါ လူအပေါင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်အရှင်သခင်များပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။

ဤကြီးထွားမှု အရှိန်မှာ မြင့်မြတ်သော နဂါးနန်းတော် လေးခု၏ အရှင်သခင်နှင့် ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်သူ အောက်ထျန်းကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

"ရှေးယခင်က မဟာတောရ ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးပဲ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

အောင်းထျန်းမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

Chapter 738: သူ မည်သည့်အတားအဆီးမှမရှိဘဲ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရင် ဝါရင့်သူတော်စင်ကြီးအချို့ကိုတောင် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မယ်

သူတော်စင်ငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်။

နယ်မြေငါးခု၏ နယ်စပ်တွင်။

ဤနေရာ၌ ရှေးကျပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခန်းမကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

မည်မျှအထိ ရှေးကျသနည်းဆိုသော်

ဤခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျောက်တုံးများမှာ မည်သည့် ပွတ်တိုက်ချောမွေ့မှုမျှ မရှိဘဲ မျက်နှာပြင်များမှာ အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။

ထို့ပြင် ထိုခန်းမတွင် နံရံများလည်း မရှိပေ။

ဧရာမ ကျောက်ပြားကြီး တစ်ခုကို ကျောက်တိုင် အနည်းငယ်ဖြင့် ထောက်ကန်ထားရုံဖြင့် ဤခန်းမ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤခန်းမအတွင်း၌ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ငါးခု၏ အသန်မာဆုံး နတ်ဆိုးသူတော်စင် ငါးပါး စုဝေးနေကြသည်။

ယူမျိုးနွယ်၊ ခွမ်းမျိုးနွယ်၊ အန်းမျိုးနွယ်၊ ရှီမျိုးနွယ်၊ ဟွေမျိုးနွယ်။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ငါးခုအနက် ယူမျိုးနွယ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းတွင် ရှိသည်။

ခွမ်းမျိုးနွယ်မှာ တိုက်ခိုက်ရာတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိသည်။

အန်းမျိုးနွယ်၊ ရှီမျိုးနွယ်နှင့် ဟွေမျိုးနွယ်တို့၏ အင်အားမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ခွမ်းနီသည် ငါးပေခန့် မြင့်မားသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် ဧရာမ နတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်၏။

သူ စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့်

"ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်တာလဲ"

"ငါ ဖန်ထျန်း သူတော်စင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို”

ရှီကျဲမှာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး

"အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာ… အဲ့ဒါက ဘာထူးမှာလဲ… အဲ့ဒါက နတ်ဆိုးဘိုးဘေးနယ်မြေကို ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီနိုင်မှာမို့လို့လား"

ခွမ်းနီ ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ရှီကျဲ့အနားသို့ ရောက်သွားကာ ထိုသူကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မလိုက်ပြီး "ဘာထူးမှာလဲ ဟုတ်လား… မင်း သေချာ မရှင်းပြနိုင်ရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားအောင် ငါရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

ရှီကျဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

ခွမ်းနီသည် တကယ် လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိကြောင်း သူသိ၏။

ခွမ်းမျိုးနွယ် နတ်ဆိုးများသည် တိုက်ခိုက်ရေးကို ရူးသွပ်ကြသည်မှာ နာမည်ကြီးလှသည်။

သူတို့သည် ထမင်းမစားဘဲ နေနိုင်သည်။ အိပ်မပျော်ဘဲ နေနိုင်သည်။ မိတ်မလိုက်ဘဲလည်း နေနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိဘူးဟု ပြောလိုက်ပါက ၎င်းမှာ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

သူတို့သည် အနည်းဆုံး တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရမှ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ်များ လာရောက် ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်၏။

ယူလျန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ခွမ်းနီ... တော်တော့… အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရပ်စမ်း"

ခွမ်းနီ ခေါင်းခါပြကာ

"မရဘူး… ငါ သူ့ကို ရိုက်ချင်တယ်"

ယူလျန် သူ၏ နားထင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး

"ဒီနေ့ အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင် ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ပေးမယ်"

ခွမ်းနီ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှီကျဲ့ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ… ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

"မင်း စကားပြန်မဖျက်နဲ့နော်"

နတ်ဆိုးသူတော်စင် အားလုံးထဲတွင် ယူလျန် တစ်ဦးတည်းသာ သူ့ထက် အနည်းငယ် ပိုသန်မာသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ယူလျန် နောက်သို့ လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ခဏခဏ စိန်ခေါ်လေ့ရှိ၏။

ရှီကျဲ့သည် ဖုန်များကို ခါထုတ်ကာ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူ၏ မူလနေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အန်းဝမ်မှာ တည်ငြိမ်စွာပင်

"ယူလျန်... မင်း ငါတို့ကို ဘာကြောင့် ခေါ်တာလဲ ရှင်းပြစမ်း"

"ငါ့သားကို သတ်တဲ့လူကို ငါ ရှာနေတုန်းပဲ… ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အားမရှိဘူး"

ဟွေကျိုက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူတော်စင်ငါးပါး ညီလာခံဆိုတာ တွေ့ရခဲပါတယ်… ယူလျန်က ငါတို့ကို ခေါ်တယ်ဆိုရင် သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ… အန်းဝမ်... မင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်နေမှန်း သိပေမယ့် ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါဦး"

"လူသတ်သမားကိုတော့ တစ်နေ့နေ့ ရှာတွေ့မှာပါ… ဒီလောက်ကြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ယူလျန်သည် နတ်ဆိုးသူတော်စင် လေးပါးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတော်စင်ငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်သည် အင်အားကြီးသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် အလွန်အမင်း စိတ်ဝမ်းကွဲပြားနေသည်။

သူ၏ခွန်အားက ပိုမိုသာလွန်နေပြီး ယူမျိုးနွယ်က အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေသဖြင့်သာ ဤနတ်ဆိုးသူတော်စင် လေးပါးကို သူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ခွန်အားကသာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပါက သူတော်စင်ငါးပါး နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်တွင် ကွဲပြားခြားနားသော အသံပေါင်း ငါးမျိုး ထွက်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

တကယ်ကို အမိန့်ပေးသူ များနေသည့် အခြေအနေပင်။

"ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်းပါ"

"လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ နောက်ထပ် ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခလွန် ကောင်းကင်အရှင်သခင် တစ်ယောက် ပေါ်လာပြန်ပြီ"

"သူ မကြာခင်မှာ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ်"

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းတို့ကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းတွေ စဉ်းစားပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်"

"နောက်ထပ် သူတော်စင်တွေ ထပ်ပေါ်လာလို့ မဖြစ်ဘူး… အထူးသဖြင့် ဒီလို ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပါရမီရှင်မျိုးဆိုရင် ပိုတောင် မဖြစ်သေးဘူး"

ယူလျန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ"

ရှီကျဲ့မှ မေး၏။

"ဒါက..."

ဟွေကျို တွေးတောနေမိသည်။

ယူလျန်မှ လက်ကို မသိမသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူသားမျက်နှာတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပုံဖော်လိုက်သည်။

"ရှန်မို… လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင် တစ်ယောက်ပဲ"

"သူက ငါတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး တော်တော်များများကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးတယ်"

"အခု ကြည့်ရတာ ဒီလူရဲ့ ပါရမီက ငါတို့ သိထားတာထက် အများကြီး ပိုသာလွန်နေပုံပဲ"

"အကယ်၍ သူ မည်သည့်အတားအဆီးမှမရှိဘဲ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရင် သူ့ခွန်အားက ဝါရင့်သူတော်စင်ကြီးအချို့ကိုတောင် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မယ်”

"ရှန်မိုလား”

"ဒီလူကို ငါ ကောင်းကောင်း မှတ်မိတာပေါ့”

ခွမ်းနီ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ရဲ့ ခွမ်းမျိုးနွယ်က ခွမ်းလျဲကို သူ ချန်ယွမ် အင်ပါယာမှာ သတ်ခဲ့တာလေ”

ခွမ်းနီ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး

"သူ့ကို သူတော်စင်အဆင့်အထိ တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ပေးသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်… အဲ့ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ"

"ပြီးရင် ငါသွားပြီး သူ့ကို သတ်မယ်"

ယူလျန်၊ အန်းဝမ်၊ ရှီကျဲ့နှင့် ဟွေကျိုတို့ အားလုံးမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ယူလျန်မှာ သူ၏ နားထင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး

"ငါတို့ ဆွေးနွေးနေတာက သူ သူတော်စင်အဆင့်ကို မရောက်ခင် ဘယ်လို သတ်မလဲဆိုတာလေ"

"ခွမ်းနီ... စကားမပြောနဲ့တော့"

ခွမ်းနီ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"ဟင့်အင်း… ငါ ပြောချင်သေးတယ်"

ယူလျန်က လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း ထောင်ပြကာ

"နှစ်ကြိမ်… ငါ မင်းနဲ့ နှစ်ကြိမ် တိုက်ပေးမယ်"

ခွမ်းနီ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မပြောတော့ဘူး… ဆက်ပြောကြတော့"

ယူလျန်မှ ဆက်လက်၍

"ပြောကြစမ်း… ဒီလူကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ကြမလဲ"

ရှီကျဲ့ ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါက ဘာခက်လို့လဲ… သူတို့ကို ရှန်မိုကို အပ်ခိုင်းလိုက်လေ”

ယူလျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"သေချာ ရှင်းပြစမ်း"

ရှီကျဲ့ လှောင်ပြောင်လျက်

"အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခုကို ဝိုင်းထားလိုက်… သူတို့ ရှန်မိုကို အပ်ရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ဆုတ်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်"

"လူသားမျိုးနွယ်တွေက အတ္တကြီးတယ်… သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် တခြားလူတွေကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အထူးသဖြင့် ဒီလို တောက်ပတဲ့ ပါရမီရှင်မျိုးဆိုရင် သူ့ရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ ကြီးထွားမှုက တခြား ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေရဲ့ မနာလိုမှုကို ခံနေရမှာပဲ"

"ဒါ့အပြင် လူသားမျိုးနွယ်၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်တွေကြားမှာလည်း အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခလေးတွေ ရှိတတ်တယ်… ငါတို့ဘက်က နည်းနည်းလေး သွေးထိုးပေးလိုက်တာနဲ့ သူတို့ အချင်းချင်း ပြန်တိုက်ကြမှာပဲ"

ဟွေကျိုမှ ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ ရှီကျဲ့… မင်း တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ”

ရှီကျဲ့ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မဟုတ်ပါဘူး… မင်းထက် နည်းနည်းလေး ပိုရက်စက်ရုံတင်ပါ"

ဟွေကျို၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ မရဘူး… ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေဆိုရင် ငါက ပိုပြီး ရက်စက်တယ်"

ရှီကျဲ့လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး

"မင်း ခုနတင် ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ ပြောပြီးတော့ အခုကျတော့ မင်းက ပိုရက်စက်တယ်လို့ ပြောပြန်ပြီ… မင်း ဘာသဘောလဲ"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်မှာ စတင် ငြင်းခုံကြတော့သည်။

မည်သူ ပို၍ ယုတ်မာသည်ဆိုသည်ကို ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယူလျန်မှာ သူ၏ နားထင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နေရသည်။

"တော်ပြီ… တော်ပြီ… ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ… ရှီကျဲ့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ပစ်မှတ်ကို ရွေးပြီးပြီလား"

ယူလျန် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွေကျိုမှ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"ရွှမ်ယင်း ဂူဗိမာန်က သင့်တော်မယ်လို့ ငါထင်တယ်… ရွှမ်ယင်း ဂူဗိမာန်ကို တိုက်ကြရအောင်”

အန်းဝမ် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး

"မင်းရဲ့ ဟွေမျိုးနွယ်က ရွှမ်ယင်း ဂူဗိမာန်နဲ့ တိုက်နေတာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီလေ… မင်းက ငါတို့ကို အသုံးချပြီး အဲ့ဒီနေရာကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ မဟုတ်လား"

ဟွေကျို၏ အတွေးစများမှာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက ဒေါသမထွက်ဘဲ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ယူလျန်မှ ခေါင်းခါကာ

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် နဂါးမျိုးနွယ် အင်အားစု တစ်ခုခုကို ပြောင်းလိုက်"

ရှီကျဲ့မှာ လှောင်ပြောင်လျက်

"ဒါဆိုရင် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ပေါ့"

"သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် အင်အားစု တစ်ခုပဲ… ဒါ့အပြင် နတ်ဘုရား ဖီးနစ်တို့ကလည်း ဖူကျူနဲ့ ကိုးဆင့်ယင် သူတော်စင်တို့ကို ကယ်ဖို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို သွားနေကြတာလေ"

"အကယ်၍ နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးကသာ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်က သေချာပေါက် တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထျန်းနန် ကျွန်းစုတွေမှာ ပေါ်လာဖို့က ခက်လိမ့်မယ်"

"မြောက်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ ဖိနှိပ်မှု မန္တန်စက်ကွင်းက ရှိနေတုန်းပဲလေ"

ယူလျန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ငါ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချရမှာ… ပြန်ကောင်းဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ကြာလိမ့်မယ်"

ရှီကျဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါ့ရဲ့ ရှီမျိုးနွယ်က ကူညီနိုင်ပါတယ်"

ယူလျန် ခေါင်းခါကာ

"မင်းရဲ့ ရှီမျိုးနွယ်က အလျင်စလို တက်လှမ်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးသူတော်စင်တွေနဲ့ မရဘူး… ထုံထျန်းအဆင့် နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါး ဖြစ်မှ ရမယ်"

ရှီကျဲ့မှာ ဆွံ့အသွားပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ယူလျန်မှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ငါ့ရဲ့ ယူမျိုးနွယ်က နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးရဲ့ ခွန်အားကို ပေးမယ်… ဘယ်သူက ထျန်းနန် ကျွန်းစုမှာ သွားပြီး ဖိအားပေးချင်လဲ"

ခွမ်းနီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး

"ငါ့ရဲ့ ခွမ်းမျိုးနွယ်..."

ယူလျန်မှ

"မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း"

ဟွေကျို လက်ထောင်လိုက်ပြီး

"ငါ့ရဲ့ ဟွေမျိုးနွယ်က နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးကို ပေးနိုင်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ… ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ… အစည်းအဝေး ပြီးပြီ" ယူလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။