အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း(၇)
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဖွဲ့ထဲက ကျန်တဲ့သုံးယောက်စလုံးက နှာခေါင်းပြားပြားနဲ့ ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်နေကြတာကို မာရူး သတိထားမိသွားတယ်။
သူ့စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို အလေးအနက်ထားပြီး နားထောင်နေကြသလိုပဲ။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေအပေါ် ဒီလောက်အထိ သြဇာညောင်းနေတာကို ကြည့်ပြီး... 'ဟို ဒုတိယမိန်းကလေးထက်တောင် သူက ပိုပြီး အရေးပါဦးမယ်' လို့ မာရူး တွေးလိုက်မိတယ်။
ဒီလူတွေက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ နှာခေါင်းပြားနဲ့ကောင်လေးက ကြည့်လေလေ အတွေးအခေါ် ရှိလေလေပုံစံမျိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးက ဘာဖြစ်လို့ စင်တင်မန်နေဂျာအဖြစ် လုပ်နေရတာပါလိမ့်။
ကဲလေ... သူ့မှာလည်း သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့။ ကလပ်တစ်ခုလုံးမှာမှ လူလေးယောက်တည်းဆိုတော့ ဘာလုပ်လုပ် တော်တော်လေးတော့ ရုန်းကန်ရမှာပဲ။
“ကဲ... လာခဲ့ကြဦးလေ။ နောက်မှ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးမယ်” လို့ ကောင်လေးက စကားအဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
သူတို့လေးယောက်လုံး ခါးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက အတန်းထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကလပ်ကို စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး။
“ငါတော့ ဒါမျိုး ဝါသနာမပါဘူးကွာ”
သူတို့ထွက်သွားတာနဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က လှမ်းပြောတယ်။
“အစကတည်းက အခက်အခဲတွေကို ကြိုသတိပေးနေမှတော့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းမှာလဲ”
“အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်မျိုးကမှ အကောင်းဆုံးပဲ”
လူသစ်ရဖို့ ကြိုးစားမှုကတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးထင်တယ်။ မာရူး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူတို့လေးယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးနေကြတာကို တွေ့ရတယ်။ တစ်ထပ်လုံးကို ပတ်ပြီး စည်းရုံးဖို့ ပြင်နေကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့။
“ဟေ့... မာရူး”
ဒိုဂျင်က လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ မာရူးက သူ့သူငယ်ချင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘာလဲ”
“ဒါကြီးက ပျော်စရာကောင်းပုံရတယ်နော်”
“ပြဇာတ်ကလပ်လား”
“အင်း”
“မင်း လုပ်မလို့လား”
“မသိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့...”
ဒိုဂျင် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမက ကျောက်သင်ပုန်းကို တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ ခေါက်လိုက်တယ်။
“ကဲ... တိတ်တိတ်၊ စကားတွေကို နောက်မှပြော။ စာမျက်နှာ ၁၅ ကို လှန်လိုက်ကြစမ်း။ ဒီနေ့ ဘယ်နှစ်ရက်နေ့လဲ” လို့ ဆရာမက မေးတယ်။
“၁၁ ရက်နေ့ပါ ဆရာမ”
“နံပါတ် ၁၁... ထရပ်ပြီး ပထမဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်စမ်း”
အတန်းပြန်စပြီ။ ဒိုဂျင်က ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး စာကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။ မာရူးကတော့ သူ့ရှေ့က ကလပ်စာရင်းကို ပြန်ကြည့်နေမိတယ်။ ပြဇာတ်ကလပ်...။ စာရွက်ပေါ်က တခြားစာလုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး ‘ပြဇာတ်’ ဆိုတဲ့ စာလုံးကပဲ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြီးထွားလာတယ်။
‘ပြဇာတ်ကလပ်...’ လို့ သူ တွေးနေမိတယ်။
အဲဒီအောက်မှာတော့ ရုပ်ရှင်ဝေဖန်ရေးကလပ်ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီကိုဝင်ရင်တော့ ပထမနှစ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပေါ့။ ‘အေးအေးဆေးဆေး...’ အဲဒီစကားလုံးကို သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ ၄၅ နှစ်တာ ဘဝသက်တမ်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ တွေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းက သူ့ခေါင်းထဲကို ထပ်ရောက်လာပြန်တယ်။ သူ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ချင်တာလဲ။
“...ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပေါ့” ဆိုတဲ့ အဖြေက သူ့ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်လာတော့တယ်။
* * * * * * * * *
‘ကြည့်ရတာ ဇွမ်ဘီအုပ်စုကြီးကျနေတာပဲ’ အတန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်ရင်း မာရူး တွေးလိုက်မိတယ်။
ပဉ္စမအချိန်ပြီးတဲ့နောက် အတန်းထဲက အခြေအနေက အိပ်ချင်ဇောနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဇွမ်ဘီတွေနဲ့ တူနေတာပဲ။ အင်္ဂလိပ်စာအချိန်ဆိုတော့လည်း မပြောနဲ့လေ... အိပ်ဆေးတွေထက်တောင် ပြင်းသေးတယ်။
“ဟေ့ မာရူး၊ ပြဇာတ်ကလပ်ကို သွားကြည့်ရအောင်လေ”
ဒိုဂျင်က မေးတယ်။
“ဟိုအခန်းကို ပြောတာလား”
“သူတို့က လာကြည့်လို့ရတယ်ဆိုတော့ သွားရအောင်လေ။ မင်းလည်း ကလပ် မရွေးရသေးဘူး မဟုတ်လား”
“အင်း”
“ဒါဆို သွားမယ်ဗျာ၊ လာ ”
ဒိုဂျင်က တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ။ တကယ်တော့ ‘တော်တော်လေး’ ဆိုတာထက်တောင် ပိုဦးမယ်။
[[ကောင်းလိုက်တာ ကျေးဇူးပဲ မာရူးရာ။ ငါ တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲလို့]]
ဒိုဂျင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ စာသားပူဖောင်းလေး ခဏပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“ကျောင်းဆင်းမှ သွားကြတာပေါ့” လို့ မာရူးက ပြောလိုက်တယ်။
“အိုကေလေ”
ဒိုဂျင်က သီချင်းလေး တညည်းညည်းနဲ့ ပျော်နေတော့တယ်။ မာရူးကတော့ ဒီစာသားပူဖောင်းတွေအကြောင်းကို နည်းနည်း သဘောပေါက်လာပြီ။
‘အရင်ဆုံး သူတို့မျက်လုံးကို ကြည့်ရမယ်’
သူနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံတဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက စာသားပူဖောင်းတွေကို သူ မြင်နိုင်တာပဲ။ ဒါက ပထမအချက်။ ဒုတိယအချက်ကတော့ အဲဒီလူက သူ့အကြောင်းကို တွေးနေဖို့ လိုတာပဲ။ အခု ဒိုဂျင်ရဲ့ အတွေးတွေအားလုံးက သူ့ဆီကိုပဲ ဦးတည်နေသလိုမျိုး။
‘ဒေးမြောင်လည်း အတူတူပဲပေါ့’
မာရူး သတိထားမိသွားတယ်။
မာရူးက ဒိုဂျင်ကို ခေါ်ပြီး သူ့မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဒိုဂျင်က နည်းနည်းတော့ ကြောင်သွားပုံရပေမဲ့ မျက်လုံးကိုတော့ လွှဲမသွားဘူး။ ဆယ်စက္ကန့်လောက် စိုက်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့...
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ဒိုဂျင်က မေးတယ်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
မာရူးက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ဒိုဂျင်က ‘ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ’ လို့ တစ်ခုခုတော့ တွေးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စာသားပူဖောင်းက ပေါ်မလာဘူး။
“ဟေ့ ဒိုဂျင်”
“ဗျာ”
“ငါ မင်းကို ကြည့်နေတုန်းက တစ်ခုခု တွေးမိသေးလား”
ကောင်လေးက ဒီမေးခွန်းကြောင့် ကြောင်သွားပုံရပေမဲ့ ခေါင်းကိုတော့ ခါပြလိုက်တယ်။
“ဘာမှမတွေးပါဘူး၊ ဘာတွေးစရာရှိလို့လဲ”
အော်... အခုမှ မာရူး နားလည်သွားပြီ။ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းကြားမှာ ‘ဒီကောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ’ ဆိုတာမျိုးကို အလေးအနက်ကြီး မတွေးတတ်ကြဘူးလေ။ တကယ်တော့ လူအများစုက နေ့စဉ်ဘဝမှာ တစ်ခုခုကို အလေးအနက်ကြီး တွေးနေလေ့မရှိကြဘူး။ မာရူးက လက်ထဲက ဘောပင်နီလေးကို လှည့်ကစားရင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီဘောပင်လေးနဲ့ ကစားနေတာကလည်း ‘ငါ ဒီဘောပင်နဲ့ ကစားမယ်’ လို့ တွေးပြီး လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အကျင့်ပါနေလို့ လုပ်နေတာပဲ။
“ဒိုဂျင်၊ ဟေ့ကောင်”
“ဘာလဲ”
“ခဏလောက် ထရပ်စမ်း”
“မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ”
ဒိုဂျင်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ထရပ်လိုက်တယ်။
“ခုနက မင်း ဘာတွေးလိုက်လဲ”
“ဘာတွေးရမှာလဲ၊ ထရပ်လိုက်တာပဲလေ”
“ဟုတ်လို့လား”
“ချီးပဲ... အဲဒါ MP3 ကြောင့်မလား”
မာရူးက ဒိုဂျင်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စာသားပူဖောင်းက ပေါ်မလာသေးဘူး။ တခြား အခြေအနေများ ရှိသေးတာလား။
[[အာ... ဒီကောင်လည်း တော်တော် ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ။ ဟူး... ငါ့အမေကိုပဲ ပြောပြရတော့မယ်]]
အဲဒီအချိန်ကျမှ စာသားပူဖောင်းက ပေါ်လာပြီး မာရူးကို အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ ဒီစာသားပူဖောင်းတွေက လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို တိတိကျကျ တွေးလိုက်တဲ့အခါမှပဲ ပေါ်လာတာကိုး။
“မင်းအမေကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
မာရူးက တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုကြီး ကြည့်နေတော့... နေပါဦး၊ မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်...”
“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ ဟုတ်လား။ ခန့်မှန်းကြည့်တာပါကွာ”
“...ငါ့မျက်နှာက သိသာနေလို့လား”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါနဲ့ ချိုချဉ်တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦး။ ပြီးတော့ MP3 အကြောင်းကိုလည်း မေ့လိုက်တော့။ မင်းကလည်း ဒါကို အခုထိ စိုးရိမ်နေတုန်းလား”
“ငါ့အဖေက အမြဲပြောတယ်၊ ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံရမယ်တဲ့။ မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ၊ အဲဒီတော့ မင်းက ဒါနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”
ဒိုဂျင်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ချိုချဉ်တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်တယ်။
မာရူးက ပြုံးပြုံးလေး ဖမ်းယူလိုက်တယ်။ ဒိုဂျင်ကတော့ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပုံရတယ်။ သူလည်း အဲဒီစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားလေလေ၊ ပိုပြီးတော့ လေးစားသမှု ရှိသင့်လေလေပေါ့။
“တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ စကားပဲ” သူ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
“အေးလေ။ ဒါနဲ့ ငါတို့ ပြဇာတ်ကလပ်ကို သွားမှာလား၊ မသွားဘူးလား”
“သွားမှာပေါ့”
မာရူးက သူ့ရဲ့ ဘဝသစ်ကို အရင်ကနဲ့မတူဘဲ ဖြတ်သန်းနေပြီဆိုတာ သတိထားမိလိုက်တယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူ ပြဇာတ်ကလပ်ကို စိတ်ဝင်စားရင်တောင် သွားဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ‘ကြည့်ရတာ ပျော်စရာတော့ ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲမှာပါ’ လို့ တွေးပြီး ကျောခိုင်းသွားမှာ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မာရူး သိသွားပြီ... ဒါဟာ သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ချင်တာ လုပ်နိုင်တဲ့ ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ တက္ကသိုလ်ရောက်သွားရင်တော့ လောကထဲကို ခြေစုံပစ်ဝင်ဖို့အတွက် ရုန်းကန်ရတော့မှာမို့ လွတ်လပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီတော့... အခုအချိန်မှာ သူ လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စမ်းကြည့်သင့်တာပေါ့။
မာရူးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ။ သူ ကလပ်စာရင်း စာရွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါ သူ့အတွက် မလိုတော့ဘူး။
“ဟာ... ချီးပဲ၊ အတန်းပိုင်အချိန် ရောက်ပြီ”
ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းသံနဲ့အတူ လူသံတွေ ဆူညံလာတယ်။ မာရူးလည်း အိပ်ချင်စိတ်တွေကို အကုန်ဖျောက်လိုက်တော့တယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ အိပ်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။ ပေတံနဲ့ အရိုက်ခံရမှာကိုတော့ သူ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။
* * * * * * * * *
အတန်းတွေပြီးတော့ ကျောင်းသားတွေက သူတို့ တာဝန်ကျရာ သန့်ရှင်းရေး ဧရိယာတွေဆီ ထွက်သွားကြတယ်။ သန့်ရှင်းရေး မရှိတဲ့သူတွေကတော့ ကျောင်းတံခါးကြီးဆီကို အပြေးအလွှားပေါ့။ ယွန်းဂျုံကတော့ ကလပ်ခန်းဆီကိုပဲ တန်းပြေးတော့တယ်။ လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် လာကြည့်မလဲဆိုတာကိုလည်း သူ တွေးနေမိတယ်။
နည်းနည်းပါးပါးတော့ လာစေချင်တာပဲ။
ကျောင်းရဲ့ စတုတ္ထထပ်က ကလပ်ခန်းဆီ သူ ရောက်သွားတယ်။ မီးတွေက မှိတ်ထားတုန်းပဲ။ ယွန်းဂျုံက တံခါးကြားထဲကနေ အထဲကို အတင်းတိုးဝင်လိုက်တယ်။
“အရင်ဆုံး ဒါတွေအကုန်လုံး ရှင်းပစ်ရမယ်” လို့ သူ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
ကလပ်ခန်းက တော်တော်လေးတော့ ကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲက ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဝတ်စုံတွေကြောင့် ကျဉ်းနေသလိုပဲ။ ဝတ်စုံတွေ ချိတ်ထားတဲ့ စင်တွေတောင် လေးခုရှိတာကိုး။
“ကြည့်ရတာ... အကုန်ရှင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးပဲ”
ဘယ်အချိန်မှ ပြီးမှာပါလိမ့်။ ယွန်ဂျောင်က မစရသေးခင်မှာတင် စိတ်ပျက်ချင်လာပြီ။ သူကတော့ ဒီနေရာကို နေသားကျနေလို့ သတိမထားမိပေမဲ့... လူသစ်တွေသာ မြင်သွားရင်...
‘ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ ငါတော့ မဝင်ဘူး’
‘ရှုပ်ပွနေတာပဲ၊ ငါတော့ မဝင်တော့ဘူး’
‘ဘာကြီးလဲ အနံ့ကလည်း နံနေတာပဲ၊ မဝင်တော့ဘူး’
စိတ်ကူးထဲက ကလပ်အဖွဲ့ဝင်သစ်တွေရဲ့ အသံတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတာကြောင့် သူ ချက်ချင်းပဲ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်တယ်။
သူ လုပ်နိုင်ရမယ်
ကလပ်ခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းသံတွေ ဆူညံသွားတော့တယ်။
* * * * * * * * *
လင်ဒန်မီက သူ့အိတ်ကိုလွယ်ပြီး အတန်းထဲက ထွက်လာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က လှမ်းတားတယ်။
“ဟေ့... ဒန်မီ ငါတို့ ကာရာအိုကေ သွားမလို့၊ လိုက်မလား”
ဒန်မီကတော့ စဉ်းစားမနေဘဲ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ဆောရီးဟာ၊ ငါ ကလပ်ကို သွားရမှာမို့လို့”
“ပြဇာတ်ကလပ်လား”
“အင်း”
“လူတွေ အများကြီး လာမယ်ထင်လား”
“မသိဘူးလေ၊ လာတော့ လာစေချင်တာပဲ”
“မင်းတို့အဖွဲ့မှာ လေးယောက်ပဲ ကျန်တာဆို”
“ဟုတ်တယ်၊ စီနီယာတွေကတော့ တစ်ခါတစ်လေ လာကူပေးတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာပါ”
ပြီးတော့... တခြား အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြောပြနေဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းက ‘နောက်မှ အတူတူသွားတာပေါ့’ လို့ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားတယ်။
ဒန်မီ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားမိတယ်၊ သူ ကလပ်ကို ဒီလောက်အထိ စွဲစွဲမြဲမြဲ သွားနေမိတာ ဘယ်တုန်းကတည်းကပါလိမ့်။ အရင်ကဆိုရင် ကလပ်အခန်းမှာ လူမရှိဘူးဆိုမှ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားလည်တာ။ သူ ကလပ်ကို စဝင်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။
ဒန်မီက တတိယနှစ်တွေ အိမ်ပြန်ရင် သုံးလေ့ရှိတဲ့ လှေကားကနေတစ်ဆင့် စတုတ္ထထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။ ထောင့်ကို ကွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ထိတ်လန့်သွားသလိုပဲ။ ပြီးတော့...
“ဘုရားရေ...”
စင်္ကြံလမ်းတစ်ဝက်လောက်မှာ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ ဒါတွေ ဘယ်သူလုပ်တာပါလိမ့်။ သူ လန့်လန့်နဲ့ စင်္ကြံပြတင်းပေါက်ကနေ အထဲကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖုန်လုံးကြီးတွေကြားမှာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေတဲ့ ယွန်းဂျုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ယွန်ဂျောင်မှလွဲပြီး ဒီလိုမျိုး ဘယ်သူလုပ်ဦးမှာလဲ။
“ဘာတွေလဲဟ”
ဒန်မီ့နောက်ဘက်ကနေ လူတစ်ယောက် ပြောသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
“ပြဇာတ်ကလပ်ကလား”
“သူတို့ ပစ္စည်းအဟောင်းတွေကို ပြန်မွှေနေကြပြန်ပြီ ထင်တယ်”
တတိယနှစ်တွေက စတင် သတိထားမိနေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်တယ်။ သူက သူတို့ကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အရှုပ်အထွေးတွေကြားထဲကို ခုန်ဝင်လိုက်တော့တယ်။
“လီယွန်းဂျုံ ”
သူ အော်လိုက်တယ်။
“အား ဒန်မီ ရောက်လာပြီလား၊ အတော်ပဲ၊ ဟိုဟာလေးလောက်...”
“အမလေး... ဒီကောင်မစုတ်လေး ”
ဒန်မီက ယွန်းဂျုံရဲ့ ပါးကို အားနဲ့ ဆွဲလိမ်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက နာလို့ အော်တော့တာပေါ့။
“နာတယ်ဟ ”
ယွန်းဂျုံက ဒန်မီ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်ရင်း ပြောတယ်။
“နာမှာပေါ့၊ နာအောင် လုပ်တာကိုး”
ဒန်မီက အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ အမှတ်တရတွေ ပြည့်နေတဲ့ အခန်း။ စီနီယာ အဆက်ဆက်က လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေပေါ့။ ကလပ်က လုပ်ခဲ့သမျှ ပစ္စည်းတွေက ဒီမှာပဲ နှစ်တိုင်း စုနေတာ။ ဒန်မီလည်း တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ဒါတွေကို ရှင်းပစ်ချင်သားပဲ။ ဒီနေရာကြီးကို ဂိုဒေါင်ကြီး ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့မှ လာရှင်းရတာလဲ။
“လူသစ်တွေသာ ဒါကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုထင်မလဲ၊ ဟင်”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါက ဒီနေရာကို သေချာပြင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရွှေ့လိုက်တိုင်း တခြားဟာတွေက ပေါ်ပေါ်လာတာနဲ့...”
“အဲဒါနဲ့ပဲ ရှိသမျှ အကုန်လုံးကို အပြင်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား”
ယွန်းဂျုံက ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြတယ်။ ဒန်မီကတော့ စိတ်တိုလွန်းလို့ ဇက်ကြောတွေတောင် တက်လာသလိုပဲ။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းကိုသာ ခွဲကြည့်လို့ရရင်...
“ဒါတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ။ မင်း မှတ်မိသေးရဲ့လား၊ ငါတို့ ဒါကို ပိတ်ရက်မှ လုပ်ကြမယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ”
“သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကလပ်ခန်းက ဒီအတိုင်းကြီးဆိုရင် လူသစ်တွေက...”
ယွန်းဂျုံကတော့ လေသံလေး တိုးသွားပြီ။ သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကလည်း ခဏခဏ ပြောင်းနေတာ။ အထူးသဖြင့် အမှားလုပ်မိတဲ့အခါဆိုရင် ဘက်ထရီကုန်သွားတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ ခွေကျသွားတတ်တယ်။
“မင်းကတော့ ငါ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ သိတယ်၊ သိလား”
“ကူညီပါဦးနော်...”
“ကူညီမှာပေါ့။ အပြင်မှာ စီနီယာတွေ ပြောနေကြတာ မင်း မကြားဘူးလား”
“အာ... ငါ သိသားပဲ”
“အော်... သိလည်းသိတယ်ပေါ့။ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံး ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပိတ်နေတာကို။ ဆရာတစ်ယောက်ယောက်သာ လာရင်တော့...”
ဒန်မီ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ နောက်ဘက်ကနေ ဖြတ်ပြောသံ တစ်ခု ထွက်လာတယ်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ၊ အရှုပ်ထုပ်တွေပဲ”
ယွန်းဂျုံနဲ့ ဒန်မီ လန့်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
“ငါ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ဒါတွေကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရှင်းရမယ်လို့ အခုတော့ ကြည့်စမ်း ”
တရုတ်စာဆရာပဲ။ သူက ဝတ်စုံဟောင်းကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲမှာ ရေနွေးအိတ်လေး ကိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေက ကလပ်ခန်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ လျှာတသပ်သပ် လုပ်နေတော့တယ်။
ဆရာတွေအများကြီးထဲမှ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဆရာမှ လာရတာပါလိမ့်လို့ ဒန်မီ တွေးမိတယ်။ ဒီဆရာက ပြဇာတ်ကလပ်ကို လုံးဝ မကြည့်ချင်တဲ့ ဆရာလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလည်း ကလပ်ခန်းအပြင်ဘက်က စင်္ကြံ ညစ်ပတ်လို့ဆိုပြီး ဆူခံခဲ့ရသေးတယ်။ အဲဒါက ဒီဇိုင်းအတန်းက ကျောင်းသားတွေ တာဝန်ဖြစ်တာ သိရက်သားနဲ့တောင် ဒီဆရာက ပြန်ပြောရင် မကြိုက်တာကြောင့် ငြိမ်ခံခဲ့ရတာ။
“ကျွန်မတို့ အခုပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ဒန်မီက ပြောလိုက်တယ်။ ယွန်းဂျုံကလည်း နောက်ကနေ ချက်ချင်း လိုက်ပြောတယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ”
* * * * * * * * *
အခန်း(၈)
တရုတ်စာဆရာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တောင်းပန်တာကိုတောင် အားမရနိုင်သေးဘဲ
“မင်းတို့ကလည်း ဘာဖြစ်လို့ အမှိုက်တွေကို ဒီလောက်တောင် သိမ်းထားကြတာလဲ” ဟု တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်နေ၏။
ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုက တော်တော်နှင့် ပြီးဆုံးမည့်ပုံမပေါ်ကြောင်း ဒန်မီ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မည့်ဆဲဆဲမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“ဆရာ”
“အော်... ဘန်ဂျောင်ဟော့ခ်ပါလား” ဟု တရုတ်စာဆရာက လှည့်ကြည့်ရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။
ဒန်မီလည်း စိတ်အေးသွားကာ ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်၏။ နှာခေါင်းပြားပြားနှင့် ကောင်လေး ဂျောင်ဟော့ခ်က ဆရာ့ကို နှုတ်ဆက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ဆရာ။ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“အေးအေး... မြန်မြန်ရှင်းလိုက်ကြ” ဟု ဆိုကာ ဆရာက စင်္ကြံအတိုင်း ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”
ဂျောင်ဟော့ခ် အချိန်မီ ရောက်လာခြင်းက ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဟန်ဂျာဆရာသည် သူနှစ်သက်သော ကျောင်းသားနှင့် မနှစ်သက်သော ကျောင်းသားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဂျောင်ဟော့ခ်ကတော့ ဆရာ့အကြိုက်စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်နေသူ ဖြစ်သည်။
“အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ” ဟု ဒန်မီက ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ အထူးသဖြင့် ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာမျိုးဆိုရင်ပေါ့”
ယွန်းဂျုံကတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်နှာလွှဲသွားရှာသည်။
“အခု ဒါတွေအားလုံးကို ရှင်းဖို့က ခက်လိမ့်မယ်။ ငါးထပ်က ခန်းမကြီး ဖွင့်ထားတယ်၊ အဲဒီထဲမှာပဲ အကုန် သွားထည့်ထားလိုက်ရအောင်” ဟု ဂျောင်ဟော့ခ်က ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီအခန်းကို သုံးလို့ရလို့လား”
“ခွင့်ပြုချက် ရထားပြီးသားပါ”
“အို... ဂျောင်ဟော့ခ်ဆိုတာ အားကိုးရချက်ပဲ”
ဒန်မီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ကောင်လေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ သေချာလုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ ဆရာတွေထဲမှာ ငါတို့အသင်းကို ကြည့်မရတဲ့သူတွေက အများသားပဲ” ဟု ဂျောင်ဟော့ခ်က လေးလေးပင်ပင် ပြောလိုက်၏။
ဒန်မီနှင့် ယွန်းဂျုံတို့ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ကောင်လေး ပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်ကြသည်။
“သွားကြစို့။ ဝတ်စုံတွေကို တစ်ဖက်မှာ ဖယ်ထားပြီး အင်္ကျီချိတ်စင်တွေကို အရင်သယ်ရအောင်။ လမ်းမှာ ပြဇာတ်ပစ္စည်းတချို့လည်း တစ်ခါတည်း ယူသွားလိုက်မယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါဆိုရင် ရပြီ”
ဂျောင်ဟော့ခ်က အင်္ကျီချိတ်စင်များကို ငါးထပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားစဉ် ဒန်မီက ငူငူငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေသော ယွန်းဂျုံကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။
“ကဲ... ရှင်းကြစို့”
“အင်း”
အသက်မဲ့စွာ လှုပ်ရှားနေသော ယွန်းဂျုံကို ကြည့်ပြီး ဒန်မီ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် မနှစ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်သတိရနေပုံရသည်။ ဒန်မီက ကျယ်ဝန်းသွားသော အသင်းခန်းမကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ စီနီယာကြီးများနှင့် အမှတ်တရတွေ ပြည့်နှက်နေသော ဤအခန်းထဲမှာ အခုတော့ သူတို့ မရှိကြတော့ပြီ။
“ကဲ... အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ ဒန်မီက အဝတ်အစားပုံကြီးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထည့်လိုက်တော့သည်။
* * * * * * * * *
“ဟန်မာရူး”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အနားယူအချိန်မှာပဲ ဒါကို နားထောင်ပါ”
အတန်းပိုင်ဆရာက မာရူးဆီသို့ MP3 လေး တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ မာရူးက ဒိုဂျင်ကို ပြုံးပြရင်း ထိုစက်ကလေးကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
“ဟင်း... ဒီလူကတော့ကွာ။ တကယ်ပဲ တစ်ပတ်တိတိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်ပေးရသလား” ဟု ဒိုဂျင်က ညည်းတွားသည်။
“ကဲပါကွာ... ပြန်ရတာပဲ တော်လှလှပေါ့”
“မင်းကတော့ အမြဲတမ်း သဘောကောင်းနေတာပဲ”
“ဟေး... ဒါတွေအားလုံး မင်းကြောင့် စတာဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး”
“... ချိုချဉ် စားဦးမလား”
ဒိုဂျင်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အိမ်သာသန့်ရှင်းရေး တာဝန်ကျသဖြင့် ထုံးစံထက် အချိန်နည်းနည်း ပိုကြာသွားသည်။ အိမ်သာကို ဘယ်သူမှ မကိုင်ချင်ကြသဖြင့် ကစားနည်းတစ်ခုနှင့် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
“တခြားလူတွေကတော့ အသင်းထဲဝင်ဖို့ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး” ဟု ဒိုဂျင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။
“စိတ်မဝင်စားတာ မဆန်းပါဘူးကွာ။ အလုပ်က အရမ်းများတာကိုး”
“မာရူး... မင်းအတွက်ရော အလုပ်တွေက အရမ်းများနေလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ပျော်ဖို့ကောင်းမယ့်ပုံပဲ”
“တကယ်လား။ ဒါဆို ငါတို့ အတူတူ အသင်းဝင်ကြမယ် မဟုတ်လား”
“အသင်းဝင်မယ်လို့ ငါမပြောသေးဘူးလေ။ အရင်သွားကြည့်ရအောင်ပါ”
သူတို့ ထွက်လာမည့်ဆဲဆဲမှာပင် နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းတားလိုက်သည်။
“ဟို... ဟိုလေ”
ဒေးမြောင် ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရ၏။ “မင်းတို့... ပြဇာတ်အသင်းကို သွားမလို့လား”
“မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ” ဟု ဒိုဂျင်က စူးစမ်းသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ပြောနေတာ ကြားလို့ပါ”
မာရူး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဒိုဂျင်က အသံတော်တော် ကျယ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ နည်းနည်းလောက် အသံမြှင့်လိုက်သည်နှင့် စင်္ကြံတစ်လျှောက်လုံး ကြားနိုင်သည်မှာ မဆန်း။ ဒိုဂျင်ကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့အသံ ဘယ်လောက်ကျယ်လဲဆိုတာကို သတိမထားမိခြင်းကသာ ဆိုးလှသည်။
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ” ဟု ဒိုဂျင်က ဒေးမြောင်ကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒေးမြောင်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရှာသည်။ လူမိုက်ပုံစံရှိသူတွေကို သူ ကြောက်တတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ မာရူး အမြင်မှာတောင် ဒိုဂျင်က လူမိုက်နှင့် တော်တော်တူနေသည်။ အင်ဂျင်နီယာကျောင်းဆိုသည်မှာလည်း စာသိပ်လုပ်သည့်ကျောင်း မဟုတ်တော့ ဒေးမြောင်ကသာ ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းနေသူ ဖြစ်သည်။
“ဟေး”
ဒိုဂျင်က စိတ်မရှည်သလို မေးလိုက်ရာ ဒဲမြောင်တစ်ယောက် ရှေ့မီးကြီးနှင့် တိုးသော သမင်လေးလို တောင့်ခဲသွားတော့သည်။
“ဗျာ... ဗျာ”
“မင်းကလည်း ငစား”
“ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ။ ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ”
“... မလုပ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ။ ပြောစရာရှိတာ တည့်တည့်ပြောလေ။ ငါက ဝေခွဲမရတဲ့သူတွေကို ကြည့်မရဘူး။ စဉ်းစားရင်တောင် စိတ်တိုလာပြီ။ ဟေး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့...”
မာရူးက ပြုံးရင်း ဒိုဂျင်ကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သဖြင့် ဒိုဂျင် ဟန်ချက် ပျက်သွားသည်။
“ဟေ့လူ... ဘာလုပ်တာလဲ”
“မင်းကော ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“မင်း ငါ့ကို ဆွဲလိုက်တာလေ”
“အေး... ငါ ဆွဲတာပဲ”
“...”
“မင်းဘာသာ ဘာလို့ စိတ်တိုနေတာလဲ။ ကဲ ဒဲမြောင်... မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ”
“... ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး”
ဒေးမြောင်က အနေရခက်စွာ ပြုံးရင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဒီကလေးကို ကြည့်စမ်း။ မာရူး စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဒေးမြောင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ မာရူးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ လက်သွက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်က ဝါသနာရှင် လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူငယ်စဉ်ကတည်းက အားကစားမျိုးစုံ ကစားခဲ့ဖူးသည်။ အသက်ကြီးလာတော့ ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာသော်လည်း သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ မြန်ဆန်နေဆဲပင်။
“ပြောစရာရှိတာ တည့်တည့်ပြောစမ်းပါ။ ဒီအခွင့်အရေး ပြီးသွားရင် မင်း ပြောချင်မှ ပြောရတော့မှာ”
မာရူး ဒေးမြောင်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်ဆိုသည်မှာ ကျောင်းသားတွေအတွက် အလွတ်လပ်ဆုံး အချိန် ဖြစ်သည်။ ဘာကိုမှ ပူစရာမလိုဘဲ ပျော်ပျော်နေရမည့် အချိန်မျိုးပေါ့။
မာရူးကတော့ သူ့ဘဝကို အသစ်က ပြန်စခွင့်ရသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒေးမြောင်မှာတော့ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး မရှိမှန်း သူ သိသည်။ ဒီကောင်လေးကို ပထမနှစ်မှာ အရှက်ရမှုတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ အချိန်ကုန်မသွားစေချင်ပါ။ ဒါက မဖြစ်သင့်တဲ့ အရာပဲ မဟုတ်လား။
ကံကောင်းချင်တော့ မာရူး၏ လေသံထဲက စေတနာကို ဒဲမြောင် နားလည်သွားပုံရသည်။
“ကျွန်တော်... ပြဇာတ်အသင်းထဲ ဝင်ချင်လို့ပါ”
“မင်းရောလား” ဟု ဒိုဂျင်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်ရာ ဒဲမြောင်က စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟို... စီနီယာတွေ ပြောသွားတယ်လေ။ ရုပ်ရည်က အရေးမကြီးဘူးဆိုတာ”
ဒါကို ပြောထွက်ဖို့ ဒီကောင်လေး ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိမွေးခဲ့ရမလဲဆိုတာ မာရူး သိပါသည်။ ရင်ထဲမှာလည်း တကယ်ကို ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။ လူတစ်ယောက် ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲဖို့ အားမထုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်း နေသူတွေကို မာရူး သဘောမကျသော်လည်း ဒေးမြောင်၏ သတ္တိကိုတော့ သူ အသိအမှတ်ပြုမိသည်။
‘စဉ်းစားကြည့်တော့... ဂေအူကလည်း ဒီအရွယ်လောက်ပဲ ရှိမှာနော်’
ဟန်ဂေအူဆိုသည်မှာ မာရူး၏ အရင်ဘဝက သမီးလေး ဖြစ်သည်။ မှတ်ဉာဏ်တွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသော်လည်း သမီးလေးကိုတော့ သူ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေသေးသည်။
‘ဖေဖေ... တခြားကလေးတွေက သမီးနာမည်လေးက လှတယ်လို့ ပြောကြတယ်’
သမီးလေး၏ အသံကို ပြန်ကြားယောင်မိတော့ မာရူး ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သမီးလေး ဘာဖြစ်သွားရှာပြီလဲ။ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူသေဆုံးခဲ့တဲ့ လက်ရှိဘဝမှာပဲ ဆက်ရှိနေမလား။
“ဟေး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
ဒိုဂျင်က သူ့ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။
မာရူးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်လုံး၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
မာရူးက ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲမြှောက်လိုက်ရာ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
“အား... မင်းက လေးလိုက်တာ”
“မာ... မာရူး”
“သွားကြရအောင်ပါကွာ။ အော်... မင်းတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နာမည် သိကြရဲ့လား” ဟု မာရူးက မေးလိုက်သည်။
ဒဲမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဒိုဂျင်က ခေါင်းယမ်းပြသည်။
“ဟန်ဒိုဂျင်... ဒါက ပတ်ဒေးမြောင်။ ဒေးမြောင်... ဒါက ဒိုဂျင်။ ကဲ... ကောင်းပြီ။ အခုတော့ ငါ ဟန်မာရူးမှာ နောက်လိုက် နံပါတ် ၁ နဲ့ နံပါတ် ၂ ရပြီပေါ့”
“မဟုတ်တာတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့ကွာ”
“နောက်လိုက် ”
မာရူးက သူတို့နှစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
‘တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးနဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်မှာပါ၊ ဇနီးသည်ရော သမီးလေးရောပေါ့’ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ဒါကြောင့်... အခုလောလောဆယ်မှာတော့ လက်ရှိအချိန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမည်။ ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် ဒိုဂျင်၊ ဒဲမြောင်တို့နှင့်အတူ လေးထပ်သို့ တက်လာခဲ့တော့သည်။
* * * * * * * * *
အသင်းခန်းမထဲမှာ ပထမနှစ်ကျောင်းသား ၁၅ ယောက်တောင် စောင့်နေသည်ကို မြင်တော့ ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့ကို အကုန်လုံးကို ပြေးဖက်ထားချင်လောက်အောင်ပင် ပျော်နေမိသည်။ တကယ်တော့ သူ တော်တော် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့တွေ မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ပြင်ဆင်ထားသမျှတွေ အလကား ဖြစ်သွားမလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသား ၁၅ ယောက်တောင် ရခဲ့ပြီ။ ၁၅ ယောက်တောင်နော်
‘ဟေး... ဟိုး’ ဟု ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူမ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်သွားအောင် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။ ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေက သူမကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
“မင်းတို့အားလုံးက အသင်းဝင်ဖို့ လာကြတာ မဟုတ်လား” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
အနည်းငယ်ကသာ ပြန်ထူးကြသည်။ ကိစ္စမရှိပါ၊ သူတို့ ရှက်နေကြလို့ ဖြစ်မှာပါ။ နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေးလိုက်ရင် အရင်တုန်းကလိုပဲ အားလုံး ရယ်ရယ်မောမော ဖြစ်သွားကြမှာပါ။ ဟုတ်တယ်... အရင်တုန်းကလိုပေါ့။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ စောစောက မိတ်ဆက်ပေးပြီးပြီဆိုပေမဲ့ ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ငါက ပြဇာတ်အသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ လီယွန်းဂျုံပါ။ ကွန်ပျူတာဘာသာရပ် အထူးပြု ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသူပါ”
“...”
ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေကတော့ မိတ်ဆက်တာကို ကြားပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပုံရသည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မဖြစ်သေး။ အခြေအနေ မဆိုးခင် သူတို့ကို အခန်းထဲ အမြန်ဝင်ခိုင်းရမည်။
“အခန်းထဲ ဝင်ကြလေ။ ဒါက ငါတို့ အသင်းခန်းမပဲ”
သန့်ရှင်းရေး ကြိုလုပ်ထားသဖြင့် လူ ၁၅ ယောက်စာအတွက် နေရာ အလုံအလောက် ရှိနေသည်။ ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ အခန်းသန့်ရှင်းရေး အရင်လုပ်လိုက်တာ မှန်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ခြေအိတ်ရှည်တစ်ဖက်ကို သူမ သတိထားမိသွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ပြဇာတ်တုန်းက သုံးခဲ့သည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။
“ဟင်း...” သူမက ထိုခြေအိတ်ကို ခြေထောက်နှင့် မသိမသာ ထောင့်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ကျောင်းသားသစ်တွေကို ဒါမျိုးတွေ အခုချက်ချင်း ပြဖို့ မလိုသေးပါ။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးတွေလည်း ပါနေသည် မဟုတ်လား။
‘ယောင်္ကျားလေး ၆ ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး ၉ ယောက်... မဆိုးပါဘူး’
သူတို့တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပုံစံချင်း မတူကြဘူး။ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။ သရုပ်ဆောင်တွေ စုံလင်လေ ပြဇာတ်က ပိုပျော်ဖို့ကောင်းလေပဲ။ ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ဒီလိုကလေးတွေနဲ့ဆိုရင် ပြဇာတ်က တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာ။ အသင်းသား ၁၉ ယောက်တောင် ရှိနေတော့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နိုင်မှာပေါ့။ ဟိုကလေးကတော့ စကားပြော ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ ပြဇာတ်ပစ္စည်းတွေ လုပ်တဲ့နေရာမှာ ထည့်မလား။ ဟို...
“ဟိုလေ...”
မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လက်ထောင်လိုက်သည်။
“အော်... အင်း၊ ဘာမေးချင်လို့လဲ” ဟု ယွန်းဂျုံက ပြန်ထူးလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့... မေးစရာ ရှိလို့ပါ”
“မေးပါ... မေးပါ။ သိချင်တာ မှန်သမျှ အကုန်ဖြေပေးမယ်”
“စနေနေ့တိုင်း အစည်းအဝေးရှိတယ်၊ လကုန်ရက်တွေမှာလည်း လေ့ကျင့်ရေး ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“လေ့ကျင့်ရေးလုပ်တဲ့နေ့တွေမှာ ပုံမှန်ဆို ဘယ်အချိန်လောက် ပြီးတတ်လဲဟင်”
ထိုမိန်းကလေးက တော်တော်လေး သိချင်နေပုံရသည်။ ဒါက ယွန်းဂျုံဖ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို နည်းနည်းတော့ လျော့သွားစေသည်။ ဟုတ်သားပဲ... အိမ်ပြန်ဖို့။ အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုတာ အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ပထမဆုံး မေးတဲ့မေးခွန်းက ဒါကြီးလား။ တကယ်ပဲလား။ ကံကောင်းချင်တော့ ဒန်မီက ရှေ့ထွက်ပြီး ဖြေပေးလိုက်သည်။
“အချိန်ကတော့ ပုံမှန်တော့ မရှိဘူးရှင့်” ဟု ဒန်မီက ဖြေလိုက်၏။
“ပုံမှန်မရှိဘူး ”
ထိုကျောင်းသူလေးက အတော်လေး အံ့သြသွားပုံရသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ငါတို့ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီအလုပ်က အများကြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေကလည်း သရုပ်ဆောင်ရမယ်၊ စင်မြင့်မန်နေဂျာတွေကလည်း ပစ္စည်းတွေလုပ်ရမယ်၊ အချိန်ကိုက်တာတွေကို လေ့ကျင့်ရမယ်။ တစ်ခါတလေ နှစ်ခုလုံး လုပ်ရတာမျိုးလည်း ရှိတယ်”
“ဒါဆို ဘယ်အချိန်လောက် ပြီးမှာလဲ”
“အဲဒါကတော့... ဟိုလေ...”
“စာရင်းထဲမှာ ရေးထားသလို စနေနေ့ဆို ၃ နာရီ၊ လေ့ကျင့်ရေးနေ့ဆို ၅ နာရီမှာ မပြီးဘူးလားဟင်”
“အဲဒီအချိန်မှာ ပြီးဖို့ကတော့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်။ ပြဇာတ်ရဲ့ ခက်ခဲမှုအပေါ် မူတည်ပြီး အချိန်ပိုတွေ လုပ်ရတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့်...”
“အော်... နားလည်ပါပြီ”
ထိုမိန်းကလေးက နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သူမ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိတော့ပုံရသည်။ ဖုန်းကို ခဏလောက် ပွတ်နေပြီးမှ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်”
“အော်... တကယ်လား”
“တကယ်တော့ ကျွန်မ တကယ် လုပ်ချင်ခဲ့တာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်နော်”
ယွန်းဂျုံ ထိုစကားကို ကြားတော့ နည်းနည်း စိတ်တိုသွားသည်။ လုပ်ချင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ တကယ်သာ လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး လုပ်မှာပေါ့။ လေ့ကျင့်ရေး ဘယ်အချိန်ပြီးမလဲဆိုတာကိုတောင် ထည့်စဉ်းစားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။
‘မဟုတ်ဘူး... ယွန်းဂျုံ၊ စိတ်ကို ထိန်းစမ်း။ သူ့မှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိလဲ မင်းမသိဘူးလေ။ ကျောင်းဆင်းရင် မိဘတွေကို ကူရမှာမျိုး ဖြစ်နိုင်သလို သူ့အဖေက အရမ်းစည်းကမ်းကြီးတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ’
ထိုသို့တွေးလိုက်မှ စိတ်နည်းနည်း ပြန်အေးသွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်... လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိကြတာပဲ။ လူတိုင်း...
“အသင်းတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို ဒီလောက်အထိ အကုန်မခံနိုင်ဘူး” ဟု ထိုမိန်းကလေးက အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
ယွန်းဂျုံ၏ ပါးပြင်တွေ တုန်တက်သွားသည်။ အသင်းတစ်ခုတည်း ဟုတ်လား။ ဒါဆို သူမရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်ဘဝ တစ်ခုလုံးက ဘာအတွက်လဲ။ ဒီမိန်းကလေးက ပြဇာတ်အသင်းအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ။ ဘယ်လိုတောင် ပြောရဲရတာလဲ... အို... ဘုရားရေ၊ စိတ်တိုလိုက်တာ။ ဂျူနီယာလေးကများ ယွန်းဂျုံတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင်...
“ဒါဆိုရင်လည်း သွားတော့လေ” ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။
ပထမနှစ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးက ကောင်လေး သုံးယောက်ထဲက အလယ်က တစ်ယောက်ပေါ့။ သူက တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့်... အော် လျှပ်စစ်အင်ဂျင်နီယာ အတန်းကပဲ
“မိုနိုဒရာမာ ”
ယွန်းဂျုံက ထိုကောင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်လိုက်ရာ တခြားကျောင်းသားတွေက သူမကို ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။
“အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်”
ယွန်းဂျုံက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောရင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ တခြားကလေးတွေကတော့ ထိုကောင်လေးကို ဝေခွဲမရသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။
* * * * * * * * *