အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 3 Ch. 21-22
အခန်း(၂၁)
ညအေးအေးလေးမှာ ဒိုဂျင်တစ်ယောက် အနွေးထည်ထူထူကြီးကို ဝတ်၊ လက်ထဲမှာလည်း ဘတ်စကက်ဘောလုူံတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
“မင်း ဘတ်စကက်ဘော ကစားချင်လို့လား ”
ဒေးမြောင်ကတော့ ခါတိုင်းလိုပဲ သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက သိပ်ပြီးအားမရစရာကြီး။
“ကစားချင်ရင်လည်း ကစားချင်တယ်လို့ တည့်တည့်ပြောပါလား၊ ဘာလို့ ဝေဝေဝါးဝါး လုပ်နေတာလဲမသိဘူး”
ဒိုဂျင်ကတော့ ဒေးမြောင်ကို အခုထက်ပိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစေချင်တယ်။ ဒေးမြောင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်အမြင်ကို ဖော်ပြတဲ့နေရာမှာတော့ သိပ်ပြီးအဆင်မပြေလှဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်သတိရမိသေးတယ်။ ကျောင်းဆင်းတော့ သူရယ်၊ မာရူးရယ်၊ ဒေးမြောင်ရယ် သုံးယောက်သား ညစာ ဘာစားကြမလဲဆိုတာကို တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ မာရူးက ဟင်းရည်သောက်ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး ဒိုဂျင်က ခေါက်ဆွဲစားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေးမြောင်ကတော့ “နှစ်ခုထဲက ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်” လို့ပဲ ဖြေခဲ့တာလေ။
ဒိုဂျင်ကတော့ ဒေးမြောင်ရဲ့ အဲဒီလို လေသံမျိုးကို သိပ်သဘောမကျဘူး။ သူ့ကို အခုထက်ပိုပြီး သတ္တိရှိစရာရှိတာ ပြောစေချင်ပေမဲ့ မာရူးကပဲ သူ့ကို အမြဲတမ်း တားနေခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒိုဂျင်ကတော့ လက်ထဲက ဘောလုံးကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ပုတ်ရင်း ပန်းခြံဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။
ရာသီဥတုက အေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အရမ်းကြီး ခိုက်ခဲနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းခြံထဲမှာ တခြားလူတွေလည်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေကြတာကို တွေ့ရတယ်။ တချို့က ကြက်တောင်ရိုက်၊ တချို့က ပြေးနေကြသလို တချို့ကလည်း ကြိုးခုန်နေကြတယ်။ ကံကောင်းတာက ဘတ်စကက်ဘောကွင်းကတော့ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။
“ဟေး... ဒီမှာ ”
အဝေးကနေ လက်လှမ်းပြနေတဲ့ ဒေးမြောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေးကို အိမ်နီးချင်းတွေလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒိုဂျင်က ဆန်းဒုံတိုက်ခန်း၊ အမှတ် ၂၀၁ မှာ နေတာဖြစ်ပြီး ဒေးမြောင်ကတော့ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက ဟန်ရာတိုက်ခန်း၊ အမှတ် ၄၀၃ မှာ နေတာ။ လမ်းလျှောက်ရင် ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်ဘူးလေ။
“ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဘတ်စကက်ဘော ကစားချင်ရတာလဲ”
ဒိုဂျင်က စကားစတဲ့အနေနဲ့ မေးလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒေးမြောင်ကတော့ အဲဒီစကားကို တစ်မျိုးကြီး ထင်သွားပုံရတယ်။
“ဟု-ဟုတ်သားပဲ၊ ဆောရီးပါကွာ။ ငါ မင်းကို အလကားသက်သက် ခေါ်မိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ တော်တော်လည်း နောက်ကျနေပြီနော်၊ ငါ မခေါ်ခဲ့သင့်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ”
ဒေးမြောင်ရဲ့ အသံက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ တိုးဝင်သွားတယ်။ ဒိုဂျင်လည်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့တက်လာသလို ခံစားရတာကြောင့် လက်ထဲက ဘောလုံးကို ဒေးမြောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ဆီကို ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။
“အား...”
ဒေးမြောင် နောက်ကို နည်းနည်း လန်သွားပြီး ဘောလုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေတာကို တွေ့တော့ ဒိုဂျင် ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။
“ဒိုဂျင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဟေ့”
“အင်း”
“ငါ မင်းကို တစ်ခုခု ပြောမိလို့လား။ ဥပမာ ဘတ်စကက်ဘော မကစားနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက တစ်ခုခုကို ငြီးငြူနေတာမျိုး မြင်လို့လား”
“ . . . ”
“ဟေ့ကောင်၊ မင်း ဘာအတွက် တောင်းပန်နေတာလဲ။ မင်း ဘတ်စကက်ဘော ကစားဖို့ ထွက်လာတာကို ငါက အံ့ဩလို့ မေးမိတာလေ။ ငါက ရန်လုပ်နေတဲ့ လေသံမျိုး ပေါက်နေလို့လား”
“မ-မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်နေတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”
“ . . . ”
“ဘုရား ဘုရား... စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”
ဒိုဂျင်ကတော့ တော်တော်လေးကို စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုမျိုးကြီး ပြုမူနေရတာလဲ။ ဒေးမြောင်ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကြမ်းပြင်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေတော့တာပေါ့။ အဲဒီအမူအရာက ဒိုဂျင်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ဒေါသထွက်စေတယ်။ ဒိုဂျင်က ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး ဒေးမြောင်ရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မတ်မတ်ရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ခဏလောက် ဆုံသွားပေမဲ့ ဒေးမြောင်က ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။
“ဟေ့”
ဒိုဂျင်က ခေါ်လိုက်တယ်။
“အင်း”
“မင်း ငါနဲ့နေရတာ အဆင်မပြေဘူးလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို မင်း ဘာအမှားလုပ်ထားလို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တောင်းပန်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနှိမ်ခံတစ်ယောက်လိုမျိုး အမြဲတမ်း လုပ်နေရတာလဲ”
“ဆော့- ဆော့...”
ဒေးမြောင်က စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဒိုဂျင်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေပြန်တယ်။ ထပ်ဖြစ်နေပြန်ပြီ။
“တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား”
“မဖြစ်ပါဘူး”
“မင်း လိမ်နေတာ ငါသိတယ်နော်။ ဟေ့ကောင်၊ ငါ မင်းကို သိလာတာ တစ်လပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒီလောက်တော့ သိတာပေါ့။ မင်းက ဒီထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့လူပါ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဒါမှမဟုတ် အဲဒါကြောင့်များလား။ ဒေးမြောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဘောလုံးကို ဟိုဟိုဒီဒီ ပုတ်နေမိတယ်။ ဘောလုံးကို ညင်ညင်သာသာလေး ပုတ်နေရင်းနဲ့မှ ဘောလုံးက လက်ထဲကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး လိမ့်သွားတော့တာပေါ့။ ဒေးမြောင်လည်း သက်ပြင်းကို အရင်ထက် ပိုပြီးတော့တောင် လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိတယ်။
“ငါ အရင်က အကြောင်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိလို့ပါ။ ငါ အရင်တုန်းက အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရဖူးတယ်”
သူက ‘အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သွားအောင် ပြုံးပြီး ပြောဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။
“... ဘာပြောတယ်”
ဒိုဂျင်တစ်ယောက် ကြောင်သွားရတယ်။ အနိုင်ကျင့်ခံရတယ် ဟုတ်လား။ ရုတ်တရက်ကြီးပါလား။ အဲဒီစကားက သူ့ရဲ့ သွေးတွေကိုတောင် အေးစက်သွားစေတယ်။ ‘အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဒိုဂျင်အတွက်တော့ တော်တော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေတာကိုး။
* * * * * * * * *
ဒိုဝူးက စက်ဘီးကို တွန်းပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ခြံစည်းရိုးအမြင့်ကြီး ကာထားတဲ့ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးမှာ သူ နေတာပါ။ အခုထိလည်း ဒီလို အိမ်မျိုးမှာ နေရတာကို သူ သိပ်ပြီးတော့ အသားမကျသေးဘူး။ အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ခွေးကလေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမြီးတယမ်းယမ်းနဲ့ အသည်းအသန် လာကြိုတယ်။
အဲဒီခွေးကလေး နာမည်က လစ်တဲလ် တဲ့။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ သူ အသားအကျဆုံးအရာဆိုလို့ ဒီခွေးကလေးပဲ ရှိတယ်။ ဘာအမျိုးအစားလဲဆိုတာတော့ ဒိုဝူး မသိပါဘူး။ လမ်းပေါ်က အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီကနေ သူ ကောက်လာခဲ့တာ အခုဆို ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။
သူက စက်ဘီးကို နံရံမှာ မှီထားလိုက်ပြီး ခွေးကလေးကို နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဒိုဝူးက အိမ်ထဲဝင်ဖို့ လှေကားထစ်ကလေး သုံးထစ်ကို တက်လိုက်တယ်။ အိမ်ထဲ ရောက်လိုက်တာနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လေထုက သူ့ကို ဆီးကြိုနေတယ်။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိမှန်း သိနေတာကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း နှုတ်မဆက်တော့ပါဘူး။ ဖိနပ်လဲပြီးတာနဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို တန်းသွားလိုက်တယ်။
ဒီနေ့လည်း အေးစက်နေတဲ့ စားစရာတွေကိုပဲ သူ ပြန်နွှေးစားရဦးမှာပါ။
မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ထဲမှာ ထမင်းနဲ့ ဟင်းရည်ကို ထည့်ပြီး နွှေးလိုက်တယ်။ ပန်းကန်လေး လည်နေတာကို ခဏကြည့်နေပြီးမှ ခွေးစာတွေကို ယူပြီး အပြင်ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခွေးကလေးကတော့ သူ့ကို အမြီးတယမ်းယမ်းနဲ့ ဆီးကြိုနေတုန်းပါပဲ။
လိမ္မာလိုက်တာ။
“မင်း တစ်နေ့လုံး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”
ဒိုဝူးက ခွေးစာခွက်ကို သူ့ရှေ့ တိုးပေးရင်း မေးလိုက်တယ်။ ခွေးဆိုတော့လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒိုဝူးက ခွေးလေးရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်ကနေ အသံမြည်လာတာကြောင့် နွေးထာာတွေ ရပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်တယ်။ သူလည်း စပြီး စားလိုက်တော့တာပေါ့။
ထမင်းပန်းကန်အောက်မှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက် ကပ်ထားတာကို သူ သတိထားမိတယ်။ အမေ ရေးထားတဲ့ စာဆိုတာ သိနေတာကြောင့် သူ ဖတ်မနေတော့ပါဘူး။ ခါတိုင်းလိုပဲ ရေးထားတာမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ထမင်းစားပြီးတော့ တီဗီကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နည်းနည်း အေးနေတာကြောင့် အပူပေးစက်ကိုပါ ဖွင့်လိုက်မိတယ်။
တီဗီကလာတဲ့ ဟာသအစီအစဉ်ကို ကြည့်ပြီး နာရီဝက်လောက် ရယ်မောနေပြီးတဲ့နောက် အိမ်သာကို သွားလိုက်တယ်။ အပြင်ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ တီဗီကနေ ရယ်သံတွေ ဆူညံသွားတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ အဲဒီအသံက သူ့ရဲ့ စိတ်ကို တော်တော်လေး အနှောင့်အယှက် ပေးနေသလိုပဲ။ တီဗီကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့လည်း ပိတ်လို့မရဘူး။ တစ်ခါနှိပ်တယ်၊ မရဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်နှိပ်တယ်၊ မရသေးဘူး။ နောက်ဆုံးမှပဲ ပိတ်သွားတော့တယ်။ ဒိုဝူးလည်း ဒုတိယထပ်က သူ့အခန်းဆီကို တက်လာခဲ့တယ်။ အပြင်မှာတော့ ထမင်းစားပြီးတဲ့ ခွေးကလေးက ဟောင်နေတာကို သူ ကြားနေရတယ်။
သူကတော့ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မက်ဆေ့ဂျ်ပို့တဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အွန်လိုင်းမှာ သူငယ်ချင်း ၁၃ ယောက်တောင် ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီလူတွေက အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ မက်ဆေ့ဂျ်ကို ပြန်မဖြေကြဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့က အစကတည်းက သူငယ်ချင်းကောင်းတွေမှ မဟုတ်ခဲ့တာပဲလေ။
ဒိုဝူးက ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်လို့ရမယ့်သူများ ရှိမလားဆိုပြီး နာမည်စာရင်းတွေကို လိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နာမည်တွေကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ ဖုန်းဆက်လို့ရမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာကို ပိုပြီး သိလာရတာကြောင့် သူ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့တောင် တင်းမာလာတော့တယ်။
“တောက် ”
သူ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။ သူငယ်ချင်းတွေဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားတာက ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာပဲ၊ ဘာလို့ သူ တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ။
ဒါနဲ့... သူတို့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင်ကော သူ ဘာပြောမှာလဲ။
ရှေ့ဆုံးမှာ ထိုင်တဲ့ ကောင်လေး နာမည်က ဘာတဲ့လဲ... ဪ... ဂျီချော၊ ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့ အခုမှ အဲဒီကောင်ကို သတိရနေရတာလဲ။ အဲဒီကောင်က တော်တော်လေး အေးတာကြောင့် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း နေတတ်တဲ့သူလေ။ အဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်ရတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ ဂျီချောရဲ့ မျက်နှာကို ဒိုဝူး ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။
“ . . . ဟူး”
စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ အခုချိန်မှာတော့ ဒိုဝူးကလည်း အဲဒီကောင်နဲ့ ဘာမှမခြားပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလား။ တကယ်တော့ အဲဒီကောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးနေသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဂျီချောက တစ်ခါတစ်လေ စကားပြောမယ့်သူ ရှိသေးတာကိုး။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်အတွင်း ကျောင်းမှာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။
“ . . . ဘာမှ မရှိပါလား”
ဆရာတွေနဲ့ ပြောခဲ့တာကလွဲလို့ တခြား ကျောင်းသားတွေနဲ့ သူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ရဘူး။ မဟုတ်ဘူး... သူက ‘မပြောနိုင်ခဲ့တာ’ လို့ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါဟာ အနိုင်ကျင့်ခံရတာမျိုးလား။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ သူ အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။
မမှတ်မိချင်တော့ဘူး။ တောက် သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ခေါင်းထဲကနေ ထွက်မသွားဘူး။ ကျောင်းမှာဆိုရင် အမြဲတမ်း “တောင်းပန်ပါတယ်”၊ “ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ပဲ ပြောနေတတ်ကြတဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေလေ။
“တောက် ”
ဒိုဝူးက သီချင်းကို အသံအကျယ်ဆုံး ဖွင့်လိုက်တယ်။ အေးအေးဆေးဆေး သီချင်းလေးက သူ့အခန်းထဲမှာတော့ ဟဲဗီးမက်တယ် သီချင်းတစ်ပုဒ်လို ဆူညံသွားတော့တာပေါ့။ ဒီအသံတွေက သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်ဖို့ သူ မျှော်လင့်မိတယ်။
“ . . . ချီးပဲ”
သူ အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ သူတွေရဲ့ အသံတွေကတော့ အခုထိ ခေါင်းထဲကနေ ပျောက်မသွားသေးပါဘူး။
* * * * * * * * *
“ထွက်လာခဲ့မလား ”
“အေး၊ ငါ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုလို့။ မင်းက ဒါမျိုးတွေဆိုရင် ငါ့ထက် ပိုတော်တာပဲ မဟုတ်လား"
“ဘာကိစ္စလဲ”
“ဒေးမြောင် အကြောင်းပါ"
ဒေးမြောင် ဟုတ်လား။ ည ၁၁ နာရီကြီးမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီကို သွားဖို့ဆိုရင် သူ စက်ဘီးကို မိနစ် ၂၀ လောက် နင်းရဦးမှာ။
“အေးပါကွာ၊ သွားမယ်”
လူဆိုတာက အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အမျိုးအစားမှ မဟုတ်တာပဲ။ မာရူးကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ လိုနေပြီဆိုရင် လျစ်လျူမရှုနိုင်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သူငယ်ချင်းတွေဆိုရင်ပေါ့။
“အမေ... သား ခဏ အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်”
“ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“သူငယ်ချင်းဆီ သွားမလို့ပါ”
“ဘာ ”
“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
“ . . . ”
အမေက ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မြန်မြန်ပြန်လာဖို့ မှာရှာတယ်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း မာရူးက သူ ကြီးလာရင် သူ့ကလေးတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထားမယ်လို့ အမြဲ တွေးခဲ့ဖူးတာပဲလေ။ သူ့မိဘတွေလိုမျိုးပေါ့။ သူ့သမီးကိုလည်း သူ အဲဒီလိုပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ တစ်ခါတစ်လေမှာ သူ စိတ်နာခဲ့ရတာမျိုး ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူ့သမီးကတော့ တကယ့် မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။
‘ကလေးတွေကို အရမ်းကြီး ချုပ်ချယ်တာက မကောင်းပါဘူး’
မာရူးက အမေတို့ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာရင်း ရေခဲသေတ္တာထဲကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောရမယ်ဆိုတော့... အဲဒါလေးတော့ ပါမှ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ ဘီယာတစ်ဘူးကို ထုတ်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။
* * * * * * * * *
မာရူး ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အပြင်မှာ လူသိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ အကုန်လုံး အိမ်ပြန်ကုန်ကြပြီ ထင်ပါရဲ့။ ပန်းခြံထဲမှာ ရည်းစားစုံတွဲ တချို့ကိုပဲ တွေ့ရတယ်။
“ဪ... ရောက်လာပြီလား”
“အမလေး... အေးလိုက်တာ”
မာရူးက အအေးဒဏ်ကို အန်တုပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပူးကပ်ထိုင်နေတဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။
“အေးနေရင်လည်း ဂိမ်းဆိုင် သွားကြပါလား”
“ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလေကွာ။ ပြီးတော့ ငါတို့က ဒါအတွက် ထွက်လာတာ”
ဒေးမြောင်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဘတ်စကက်ဘောလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
မာရူးကတော့ အားကစားဝတ်စုံနဲ့ ထွက်လာတဲ့ ဒေးမြောင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့အမှားပဲလို့ တွေးမိတယ်။
“လာ... စတိုးဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲ သွားစားကြရအောင်”
မာရူးက အကြံပေးလိုက်တယ်။
“ဟေ့... မင်း ဝယ်ကျွေးမှာလား”
ဒိုဂျင်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ ချက်ချင်းပဲ ဝင်းပသွားတော့တာပေါ့။ ဒေးမြောင်ကတော့ ခဏလောက် ဝမ်းသာသွားပြီးမှ ခေါင်းကို ပြန်ခါယမ်းလိုက်တယ်။
“ငါ မစားတော့ဘူး”
“ဘာလဲ... မင်း ဝိတ်လျှော့နေတာလား”
ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဒေးမြောင်တစ်ယောက် ဒိုဂျင်ကို ဘတ်စကက်ဘော ကစားဖို့ ခေါ်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာပဲလေ။
“ . . . ”
“တစ်ခွက်တည်းပါကွာ။ တစ်ခုခု နွေးနွေးထွေးထွေး မစားထားရင် မင်း နေမကောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သွားကြစို့”
မာရူးက စက်ဘီးကို တွန်းပြီး စတိုးဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဆိုင်က အကြီးကြီးဆိုတော့ လူတွေလည်း တော်တော်ရှိနေသေးတာပေါ့။ မာရူးက ခေါက်ဆွဲဘူး သုံးဘူးကို ဝယ်လိုက်ပြီး ရေနွေးအိုးရှိရာကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။
“အရင်ဆုံး စားလိုက်ကြစို့” မာရူးက တူတွေကို ဖဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
သူငယ်ချင်းတွေလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ခေါက်ဆွဲတွေကို အားရပါးရ စားလိုက်ကြတာပေါ့။ ဟင်းရည်ပူပူလေးကို သောက်လိုက်ရတော့မှ သူတို့ မျက်နှာတွေမှာ အပြုံးတွေ ပေါ်လာတော့တယ်။
“ဘုရားရေ... အခုမှပဲ အသက်ပြန်ရှင်လာသလို ခံစားရတော့တယ်”
“ငါလည်း အတူတူပဲ”
သူတို့တွေ ခေါက်ဆွဲဘူးတွေကို ပြောင်အောင် စားပြီးတော့ ပန်းခြံထဲကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ မီးရောင်တွေကြောင့် ပန်းခြံထဲမှာတော့ လင်းထိန်နေတုန်းပါပဲ။
“ကဲ... ဘာတွေ ပြောချင်လို့လဲ”
မာရူးက ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
“မင်းပဲ ပြောလိုက်ပါ”
ဒိုဂျင်က ပြောတယ်။
ဒေးမြောင်ကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဘယ်လို စပြောရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံပဲ။
“လုပ်ပါကွာ... ပြောလိုက်စမ်းပါ”
ဒိုဂျင်က ထပ်ပြီး တိုက်တွန်းနေပေမဲ့လည်း မရပါဘူး။
မာရူးကတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ဒေးမြောင်အတွက် တော်တော်လေး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှ မကြားရဘဲနဲ့တော့ အိမ်မပြန်နိုင်ပါဘူး။ သူ အိတ်ကပ်ထဲက ဘီယာဘူးကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က အံ့ဩတကြီးနဲ့ ကြည့်နေကြတာပေါ့။ မာရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး...
“ကဲ... မင်း စကားပြောထွက်လာအောင် ဒါလေးက ကူညီပေးလိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၂၂)
ဒိုဂျင်ကတော့ စပ်စုလိုစိတ်နဲ့ မျက်လုံးတွေတောက်ပနေပေမဲ့ ဒေးမြောင်ကတော့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေလေရဲ့။ ဒီအမူအရာလေးတွေကတင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ အတိုင်းသား သိသာနေတာပေါ့။
“အရက်လား” လို့ ဒေးမြောင်က မေးလိုက်တော့ မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ဘယ်ကရတာလဲ”
“ရေခဲသေတ္တာထဲက ယူလာတာ”
“အဆူမခံရဘူးလား”
“အဲဒါ ငါ့အပိုင်းပါ။ မင်းကော အရင်က သောက်ဖူးလား ဒေးမြောင်”
“ဟင့်အင်း၊ တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး”
မာရူးက ဘီယာဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “သောက်လိုက်စမ်းပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒေးမြောင်ကတော့ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနဲ့ပေါ့။
“မပူပါနဲ့၊ သေမသွားပါဘူး” လို့ ဒိုဂျင်က ဝင်ပြောတယ်။
သူ့ကြည့်ရတာလည်း ကိုယ်တိုင် သောက်ကြည့်ချင်နေတဲ့ပုံပဲ။
ဒေးမြောင်က ဘီယာကို တစ်ငုံလောက် မြည်းကြည့်လိုက်ပြီး
“အီး... ခါးလိုက်တာ”
“ဟုတ်လို့လား”
ဒိုဂျင်လည်း လုပြီး တစ်ငုံ သောက်ကြည့်ပြန်တယ်။
“အာ... ဒါက ဘာအရသာကြီးလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာဆို မင်းသားတွေက ဘီယာသောက်ရင် အရသာရှိသလိုမျိုး သောက်ကြတာမဟုတ်လား။ အခုဟာက ဘာအရသာမှန်းကို မသိဘူး”
“ဒါက မင်းတို့က အပြစ်ကင်းသေးလို့ပေါ့ကွာ”
မာရူးကတော့ ဘီယာကို အားရပါးရ မော့သောက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အသက် ၄၅ နှစ်အရွယ် ခန္ဓာကိုယ်တုန်းကဆိုရင် ဆိုဂျူ လေးပုလင်းလောက် သောက်ရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်တဲ့သူလေ။ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာပေမဲ့လည်း သူ့ရဲ့ အရက်ခံနိုင်ရည်ကတော့ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲမသွားပုံရဘူး။
“မင်းက ဒါကြီးကို ကြိုက်တာလား” လို့ ဒိုဂျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးတယ်။
“ငါက မင်းတို့လို အပြစ်မကင်းတော့လို့လေ”
“မင်းက ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ”
“မင်းတို့လည်း ဘဝမှာ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ပင်ပန်းလာတဲ့အခါကျရင် ဒါက ဘာလို့ အရသာရှိလဲဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်။ အခု အရက်ကို အရသာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာကတင် မင်းတို့တွေ ဘဝကို ကျန်းကျန်းမာမာ ဖြတ်သန်းနေရတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ”
မာရူးက ဘီယာကို ဒေးမြောင်ဆီ ပြန်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး
“အခုရော... စကားပြောလို့ ရပြီလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဒေးမြောင်က ခေါင်းခါပြတယ်။
“ဒါဆိုလည်း ထပ်သောက်လိုက်ဦး။ အဲဒါက အကူအညီ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အချမ်းလည်း ပြေသွားတာပေါ့”
ဒေးမြောင်က ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဘီယာကို တဂွတ်ဂွတ်နဲ့ မော့သောက်ပစ်လိုက်တာ တစ်ခဏချင်းမှာတင် ဘီယာဘူးက အားလုံး ကုန်သွားတော့တာပဲ။
“ငါက တစ်ဘူးလုံး တစ်ခါတည်း သောက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အင် ငါ…. ငါ၊ အဆင်ပြေပါတယ် ထင်တာပဲ”
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဟုတ်မှာပါ။ ကဲ... လမ်းလေး ဘာလေး လျှောက်ကြရအောင်”
သူတို့ သုံးယောက်သား ပန်းခြံထဲမှာ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။
“ဟေ့၊ ဒေးမြောင်ကို ကြည့်ဦး” လို့ ဒိုဂျင်က လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
ဒေးမြောင်ရဲ့ မျက်နှာက ပန်းရောင်လေး ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပါးလေးတွေပဲ ပန်းရောင် သန်းနေတာပေါ့။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ—
“ဒိုဂျင်၊ မင်း မျက်နှာကလည်း တော်တော် နီနေပြီနော်” လို့ ဒေးမြောင်က ပြန်ပြောတယ်။
“ဟင်၊ ငါလား”
ဒိုဂျင်ကတော့ ဘီယာတစ်ငုံ သောက်ရုံနဲ့တင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလို နီရဲနေတာ။
“ဟေ့ကောင်... မင်းကတော့ လူစုံတက်စုံ ပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ အရက် သိပ်မသောက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
“ဘာလို့လဲ။ နေဦး... ငါ တကယ်ကြီး နီနေတာလား။ ငါကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ခံစားရတာပဲကို”
ဒိုဂျင်က သူ့ပါးကိုသူ ကိုင်ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားပုံရတယ်။
“ဟေ့... ငါ လမ်းထပ်လျှောက်ဦးမှပဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ မသိဘူး” ဆိုပြီး ပါးက အပူတွေကို လက်နဲ့ယပ်ရင်း ရှေ့ကနေ ထွက်သွားတော့တယ်။
‘သူ့ အသည်းက သိပ်မကောင်းတာလား မသိဘူး’
မာရူးကတော့ နောက်ဆိုရင် ဒီကောင်လေးကို အရက် မတိုက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“သူ အဆင်ပြေပါ့မလား” လို့ ဒေးမြောင်က မေးတယ်။
“အေးဆေးပါ၊ သူက အရက်နဲ့ မတည့်တာ ဖြစ်မှာပါ။ မင်းရော... ဘယ်လိုနေလဲ”
“အင် ငါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အာ... ဒါပေမဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ထုံသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဟိုတုန်းက သွားနှုတ်ဖို့ ထုံဆေးပေးထားသလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒါကို တွေးမိတော့မှ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက တော်တော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တာပဲလို့ သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းကဆို ငါက တကယ့်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ပဲ။ တခြားကလေးတွေက ဘာလို့ သွားဆရာဝန်ကို ကြောက်နေကြတာလဲဆိုတာကိုတောင် ငါက နားမလည်ခဲ့ဘူးလေ။ ငါဆို ‘မင်းတို့က ဘာလို့ သွားဆရာဝန်ကို ကြောက်နေကြတာလဲ။ ငါဆို အပ်နဲ့ထိုးရင်တောင် မငိုဘူး’ ဆိုပြီး လူတိုင်းကို လိုက်ပြောခဲ့တာ။ ဟူး... အခုတော့ ငါက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရပြီ...”
ဒေးမြောင်ကတော့ စကားတွေ တရစပ် ပြောနေတော့တာပဲ။ သူ ကိုယ်တိုင်တော့ သတိမထားမိပေမဲ့ အရက်က သူ့ကို တော်တော်လေး အစွမ်းပြနေပုံရတယ်။ မာရူးကတော့ ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေပေးလိုက်တယ်။ သူ ဒေးမြောင်ကို ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးလေ။ ကောင်လေးက စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း လက်ဟန်ခြေဟန်တွေနဲ့ တက်တက်ကြွကြွ ပြောနေတာ။
‘ဒါတွေက မူလတန်းတုန်းက အကြောင်းတွေပဲ’
ဒေးမြောင်က အလယ်တန်းလောက်ရောက်မှ လူအေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာနေမှာပေါ့။
“အဲဒီနောက် ၃ တန်းလောက်မှာပေါ့၊ ငါနဲ့ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်တဲ့ ကောင်မလေးက ငါ့ကိုကြည့်ပြီး ‘မင်း ရုပ်က ရယ်စရာကောင်းတယ်’’ လို့ ပြောလိုက်တယ်”
ကောင်လေးရဲ့ ပခုံးတွေက သိသိသာသာကို တွန့်ကျသွားပြီး အသံကလည်း တိုးသွားတယ်။ ဒါက အဓိက အချက်ပဲပေါ့။
“အဲဒီနေ့ကလည်း ပုံမှန်ပါပဲ။ ငါ့ရုပ်ကလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ရုပ်က ရယ်စရာကောင်းလို့ ပြောလိုက်ကတည်းက လူတိုင်းက ငါ့ကိုလိုက်ပြီး ရယ်စရာကောင်လို့ ပြောလာကြတော့တာပဲ။ သူတို့ကတော့ စေတနာနဲ့ ပြောတာလည်း ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့... ငါကတော့ ဒါကို ရယ်စရာလို့ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နေလို့လား။ ငါက တကယ့် အရူးရုပ်ပေါက်နေလို့လား”
ဒေးမြောင်က ဟန်ဆောင်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ သူက မာရူးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ မာရူးကတော့ ဘာခံစားချက်မှ မပြဘဲ စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။
“ဆက်ပြောလေ”
“အင် ”
“ငါ နားထောင်နေတယ်၊ ဆက်ပြော”
“......”
ဒေးမြောင်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ သူ ဘယ်လိုမျိုး အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရလဲဆိုတာကို ပြောပြတော့တယ်။
“အနိုင်ကျင့်ခံရတာက တကယ်ကို ခံစားရခက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အစကတည်းက ဒါက ငါ့အမှားပဲကို။ ငါ့ရုပ်က ရယ်စရာကောင်းနေတာလေ။ ငါ ဘာမှတောင် ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ပါလို့ ပြောနေသလို ဖြစ်နေတာပဲ”
ဒေးမြောင်က စကားကို ရပ်ပြီး မာရူးကို ကြည့်လိုက်တော့ မာရူးက ဆက်ပြောဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ တုံ့ဆိုင်းနေတုန်းပဲ။
“တခြား ပြောစရာ ရှိသေးလား”
“အင် ”
“မင်း ပြောချင်တဲ့ တခြားအကြောင်းအရာတွေရော ရှိသေးလားလို့”
“အဲ...”
“ဒါပဲလား”
မာရူးက ဒေးမြောင်ကို ခဏလောက် ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်က အရက်မူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စကားပြောရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြန်ဝင်လာတာလားတော့ မသိဘူး။ အခုကြည့်ရတာ သူက ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ။
“...ရယ်စရာကြီးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဖြစ်ကိုဖြစ်လာရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုအတွက်နဲ့ ငါက ဒီလောက်အထိ စိတ်ပျက်နေရတာလေ။ ငါက တကယ့် အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါမျိုးက ဖြစ်လာမှာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုဆို ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေပြီပဲ။ ငါ့စကားကို နားထောင်ပေးမယ့် သူငယ်ချင်းတွေလေ”
ဒေးမြောင်က ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေကတော့ အရင်အတိုင်း တွန့်ကျနေတုန်းပဲ။ မာရူးက ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ သူ ဘာစာသားပူဖောင်းမှလည်း မမြင်ချင်သလို မြင်ဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး။ သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုပဲ မြင်ချင်တာ။
ကောင်လေးကတော့ မာရူးရဲ့ မျက်လုံးကို မကြည့်ရဲဘဲ အောက်ကို ငုံ့သွားတယ်။
“ဒေးမြောင်”
“...တောင်းပန်ပါတယ်”
“လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးတုန်းက ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။ မင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရတဲ့ လူတွေကြောင့် မင်းရဲ့ စရိုက်က ပြောင်းလဲမသွားနိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ အဲဒီလူတွေကြောင့်ပဲ မင်းဆီကနေ ဝေးကွာသွားနိုင်တယ်တဲ့”
မာရူးက ဒေးမြောင်ရဲ့ ဘေးမှာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးရဲ့ ပခုံးတွေကို ပြန်ဆန့်ပေးလိုက်တယ်။
“သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်စမ်းပါ”
ဒေးမြောင်လည်း သူ့ထိုင်ခုံမှာ ကိုယ်ကို လျှော့ချလိုက်ပေမဲ့ အမူအရာကတော့ အနေရခက်နေတုန်းပဲ။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်မှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားတာက စစ်သားသစ်တစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။
“မင်းအပေါ် ထားတဲ့ အမြင်တွေက မင်း ဘယ်သူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ တချို့က မင်းကို စာတော်တဲ့သူလို့ မြင်ကြလိမ့်မယ်၊ တချို့ကကျတော့လည်း ပေါင်းရခက်တဲ့သူလို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး။ မင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကသာ မင်းကို တစ်မျိုး မြင်အောင် လုပ်နေတာပါ”
“......”
“လူတွေဆိုတာကလည်း ကိုယ့်အမြင်နဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲ။ သူတို့က ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ တခြားသူရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါချင်ကြတာ။ အဲဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ သူတို့က မင်းကို ဝေဖန်နေတာကိုလည်း မင်း တားလို့မရဘူး”
ဒေးမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“မင်းက ဒါနဲ့အတူ ရှင်သန်တတ်အောင် သင်ယူရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်”
မာရူးက သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ‘T’ ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်တယ်။
“ဒီ အလျားလိုက် လက်ချောင်းကတော့ လူတွေ မင်းအပေါ် ထားတဲ့ အမြင်တွေပေါ့”
မာရူးက လက်ကို အတက်အကျ လုပ်ပြပြီး—
“တချို့က ကောင်းလိမ့်မယ်”
တစ်ခါ ထပ်ပြီး အောက်ကို နှိမ့်ပြလိုက်တယ်—
“တချို့ကတော့ ဆိုးလိမ့်မယ်။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ အဲဒါကို မင်းက ထိန်းချုပ်လို့ မရတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားလူတွေကို မင်းက သွားပြီး မချုပ်ကိုင်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကြည့်၊ ဒီ အလယ်က လက်ချောင်းကို”
မာရူးက ဒေါင်လိုက်လက်ချောင်းကို အလျားလိုက်လက်ချောင်းရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ ထားပြလိုက်တယ်။
“မင်းသာ မင်းရဲ့ ဟန်ချက်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင် လူတွေရဲ့ အမြင်က တစ်ဖက်တည်းကို အရမ်းကြီး ယိမ်းသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဟန်ချက်သာ ပျောက်သွားရင် ဘာဖြစ်မယ် ထင်လဲ”
“လူတွေရဲ့ အမြင်က... ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်”
“အတိအကျပဲ”
မာရူးက လက်ကို ပြန်ချလိုက်တယ်။
“တချို့လူတွေကတော့ လူတွေဆီကနေ အမြဲတမ်း အမြင်ကောင်းရအောင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့တွေအားလုံးက အဲဒီလိုလူမျိုးတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“သာမန်လူတွေကတော့ သာမန်အတိုင်းပဲ ရှင်သန်တတ်အောင် သင်ယူရမှာပဲ။ အဲဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ ဟန်ချက်ကို သူတို့ ရှာဖွေရမှာပေါ့။ လူတွေမှာ သူတို့မွေးကတည်းက ပါလာတဲ့ ဟန်ချက်ဆိုတာ ရှိပြီးသား။ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အလွယ်တကူ ဟန်ချက်ပျက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်”
“...အဲဒါက ဘာလဲဟင်”
“အဲဒါကို မင်းက တခြားလူတွေထက် ပိုသိမှာပါ”
“......”
“ဘာတွေလဲ... အရူးလား ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ရုပ်လား တခြားဟာတွေလည်း ရှိဦးမှာပေါ့”
“......”
“ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းကို မင်းကိုယ်တိုင်ထက် ပိုပြီး နာကျင်အောင် ဘယ်အရာကမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်ကသာ မင်းရဲ့ ဟန်ချက်ကို လိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးနေမယ်ဆိုရင်တော့... အခြေအနေက တော်တော်လေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆိုးဝါးသွားနိုင်တယ်”
မာရူးက အတိတ်တုန်းက ဒေးမြောင် အပြောခံခဲ့ရတဲ့ စကားတွေကို ပြန်သတိရလိုက်မိတယ်။ ကောင်လေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေကိုကျတော့ ‘လူမိုက်’ တွေလို့ ခေါ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျတော့ ‘ဝက်ကြီး’ လို့ပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ မာရူးက အရင်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလိုမျိုး ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့လူတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာပေါ့။
“ဒါဆို... ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ”
“ငါလည်း မသိဘူးလေ။ ငါက မင်းမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒါကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ စဉ်းစားရမှာပေါ့။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးခင်တုန်းက မင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ အဲဒီအချိန်က မင်းရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ။ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က တစ်ရက်တည်းနဲ့တော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“......”
ဒေးမြောင်က ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားတဲ့ပုံပဲ။ သူ အများကြီး စဉ်းစားနေပုံရတယ်။
* * * * * * * * *
ဒေးမြောင်က အကြောင်းအရာတချို့ကို စဉ်းစားနေတယ်။ အဲဒီအတွေးတွေကြောင့် သူ ချမ်းနေတာကိုတောင် လုံးဝ မေ့သွားတဲ့အထိပဲ။ သူက သူ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဝဝတုတ်တုတ် လက်ကလေးတွေပေါ့။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဝနေတာ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်အလေးချိန် တက်နေပြီလဲ။ နေ့တိုင်းမှာ သူက ဘေးတိုက်ကို စင်တီမီတာ အနည်းငယ်စီလောက် ပိုပြီး ပြန့်လာသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါကလည်း သူ့အမှားပဲလေ။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်တုန်းက ဂိမ်းဆော့ရင်း ငါ စဉ်းစားနေမိတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဗီဒီယိုဂိမ်းတွေက ငါ့အတွက်တော့ လက်တွေ့ဘဝကနေ ထွက်ပြေးစရာ တစ်ခု ဖြစ်နေတာလားလို့။ လက်တွေ့ဘဝထက်စာရင် ဂိမ်းထဲမှာက ငါက ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်တာကိုး”
“အင်း”
“အကယ်၍ ငါက အဲဒီအချိန်တွေကို အားကစားလုပ်ဖို့ သုံးခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ ဒီလောက်အထိ ဝနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း... မဟုတ်ဘူး... ငါလည်း မင်းလိုမျိုး ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဟူး...”
ဒေးမြောင်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်တယ်။ သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံပဲ။
“ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ဂိမ်းဆော့တာကို ရပ်ပြီး အားကစား စလုပ်တော့မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် တခြားလူတွေက ငါ့ကို တစ်မျိုး မြင်လာကြမလား။ ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါလည်း ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာမှာပါ”
ဟုတ်တာပေါ့။ သူ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာနိုင်ပါတယ်။ မာရူးက သူ့စကားတွေကို နားထောင်ပေးတဲ့အတွက်လည်း သူ ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဖြစ်ခဲ့တာ တော်တော်လေးကို ကြာနေပြီလေ။
သူ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မာရူးကို တစ်ခုခု ပြန်ကျွေးရမယ်။
ဒါပေမဲ့... မာရူးက သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်က သိပ်ပြီးတော့ သဘောကျတဲ့ပုံ မရဘူးဆိုတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ငါ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား။ လူတွေက အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမသွားဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒါက မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တာဆိုရင်တော့ ငါ ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ပါဘူး။ အာ... ငါက ပြောပြီးသား ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
မာရူးက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာများ မှားနေလို့ပါလိမ့်
* * * * * * * * *