အခန်း (၈၅၉-၈၆၀)

အခန်း (၈၅၉) သစ္စာဖောက်ခြင်း

လုံချန်းနှင့် ရှုလျန် တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်လိုက်ကြ၏။

လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် ပါးနပ်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လုံချန်း၏ လက်ထဲတွင် အမှောင်ထုများ စုစည်းလာပြီး မကြာမီမှာပင် ဓားမြှောင်ငယ်တစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်လာတော့သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ရပါတယ်... ငါတို့ ရှေ့ဆက်ပြီး ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်သွားကြတာပေါ့" ရှုလျန်က ထိုစကားကို အထင်မှားစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်းကို ပွေ့ဖက်ရာမှ လွှတ်ပေးရန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အင့်..." သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

နှလုံးသား ရှိသင့်သည့်နေရာ သူ၏ ကျောပြင်တည့်တည့်သို့ ဓားမြှောင်ဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထိုဓားမြှောင်သည် ရှုလျန်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ။

"မင်း..." ရှုလျန်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး လုံချန်းကို နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

ထိုရိုက်ခတ်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းသည် ပေငါးရာခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီးမှ မနည်း ထိန်းလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျနေ၏။ သူသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိသွားပုံရသည်။ ဝတ်စုံများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ဖြစ်နေတော့သည်။

ရှုလျန်၏ အခြေအနေမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဓားမြှောင်မှာ ထိုးစိုက်လျက်သား ရှိနေသေး၏။

"မင်း ရှုံးသွားပြီ... အဟွတ်... အဟွတ်... ငါ့သူငယ်ချင်းကြီး၊ မင်း ရှုံးသွားပြီ" လုံချန်းက သွေးတစ်လုပ် အန်ရင်း အားနည်းစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မသေနိုင်ဘူး။ ဒါက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မင်းရဲ့ အသွင်မှန်ကို ဖော်ပြလိုက်တာပဲ။ မင်းဟာ အသက်ရှင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဗြောင်လိမ်တယ်၊ လူသားတွေကို အသုံးချပြီး ကစားတယ်၊ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်တယ်... လမ်းမှားရောက်နေတဲ့သူက မင်းပဲ၊ ငါ မဟုတ်ဘူး" ရှုလျန်က အားနည်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အင်အားများ ဆုတ်ယုတ်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဟုတ်လား။ မင်းကို ငါပေးခဲ့တဲ့ ပြစ်ဒဏ်က အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ မင်းက ခုခံတာကို ရပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူခဲ့တုန်းက ငါက မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပဲ ပိတ်လှောင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခဲ့တာ။ အဲဒါတင် မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်းအပေါ်မှာ ကျိန်စာတစ်ခုပါ ငါ တိုက်ခဲ့တာပဲ" လုံချန်းက ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

ရှုလျန်၏ နောက်ကွယ်မှ အလင်းရောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။

"ဘာကျိန်စာလဲ" ရှုလျန်က မေးလိုက်သော်လည်း သူသည် ပို၍သာ အားနည်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်လာတော့သည်။

"ထာဝရ သေဆုံးခြင်း ကျိန်စာပဲ။ မင်းဟာ ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မသေမျိုးဖြစ်ပေမဲ့ ဒီကျိန်စာကြောင့် မင်းဟာ ထာဝရ သေဆုံးခြင်းကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ငရဲခန်းကနေ လွတ်မြောက်ပြီး အပြင်ကို ခြေလှမ်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ပျောက်ဆုံးနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါတွေကို ထပ်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားမှာမို့လို့ပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ရဲ့ သွေးတွေက မင်းကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" လုံချန်းက ရှုလျန်၏ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပျက်စီးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်သံကြိုးတွေကတော့ ပျက်စီးနေဦးမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိဘဲ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရဖို့ကလည်း ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ မင်း သေဆုံးလေလေ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရဖို့ ပိုခက်လေလေ ဖြစ်မှာပဲ" သူက ဆက်ပြော၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းရဲ့ အကွက်ဆင်မှုနဲ့ မင်း နိုင်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ကတိတစ်ခု ပေးမယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ငါ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ မင်းကို ငါ သတ်မယ်။ မင်းက မသေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေနေ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေနေ မင်း သေရမယ်။ ငါ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အဆုံးသတ်ပစ်ရမယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့" ရှုလျန်၏ အသံမှာ သူ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုဟင်းလင်းပြင်မှာ နဂိုအတိုင်း အမှောင်ထုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုတို့ ပြန်လည် စိုးမိုးသွားတော့သည်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်လိုက်ပါတော့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးရာ။ အရာအားလုံးအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက မင်းအတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ အပြင်ကို ထွက်မလာဘဲ အဲဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါ။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ... ဒီလို ကံကြမ္မာမျိုးကို ခံစားရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် သူလာခဲ့သော မြေပြင်ဆီသို့ နောက်ပြန် ဝဲပျံသွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝူလျာသည် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း တွေးတောရင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာမှ သံတမန်များလည်း ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေကြ၏။ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် အချိန်ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ရှုလျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူတို့ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာကြသည်။

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တိုက်ခိုက်နေကြသော သူနှစ်ဦးလုံး ထိုနေရာတွင် မရှိကြတော့ချေ။ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရသော ထိုကလေးငယ်ပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မည်သည့် ဖိအားမှလည်း မရှိတော့ပါချေ။

"ဟိုဓားကတော့ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပုံပဲ။ ကြည့်ရတာ သာမန်လိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားကပဲ သူ့ကို ဟိုကလေးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ အဲဒါက တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ရမယ်" သူက ရေရွတ်ရင်း အနီးသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဝူလျာသည် လုံချန်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည့် နေရာတွင် လဲလျောင်းနေသော အနက်ရောင် သံချေးတက် ဓားအနီးသို့ လျှောက်သွား၏။

"ဟေ့ ကလေး၊ အဲဒီနေရာနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း။ အဲဒါက မင်းလို ကလေးတွေ ကစားစရာ မဟုတ်ဘူး"

ဝူလျာသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ တိုးကပ်သွားစဉ်မှာပင် အင်ပါယာမှ လူများက သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။

"နင့်ရဲ့ အရိုးတွေ မကျိုးချင်ရင် ဝေးဝေးမှာနေ" လင်ယီက ဝူလျာကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

ဝူလျာသည် သူမကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းကို မရပ်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွား၏။

"ရပ်စမ်း" ဖူမင်းက သူတို့၏ အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုထားသော ကလေးငယ်အား ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အတည်အပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း... မင်းတို့တွေက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မသုံးမချင်း ဘာမှ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့" ဝူလျာက ရေရွတ်ရင်း လက်ဖျစ် တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

သူ လက်ဖျစ် တီးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်များမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဖူမင်းနှင့် တခြားသူများလည်း ရပ်တန့်သွားကြ၏။

"တကယ့်ကို ငြိမ်းချမ်းသွားတာပဲ။ အခုမှ ပိုကောင်းသွားတယ်" ဝူလျာက ညင်သာစွာ ပြောရင်း ထိုနေရာဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

သူသည် အချိန်ဓား ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာတော့ ဘာမှ မထူးခြားသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူတော်စင်ဓားကို မသုံးဘဲ ဒါကို သုံးတယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိရမယ်" သူက ရေရွတ်ရင်း ဓားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူ့လက်က ဓားကို ထိခါနီးမှာပင် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ရပ်လိုက်မိ၏။

"အဲဒီအရာက မင်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝူလျာသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်း ပြန်လာပြီပဲ။ မင်း ဘယ်မှာ ပျောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဟိုကလေးကရော ဘယ်မှာလဲ" ဝူလျာက ရှုလျန် မည်သည့် နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ ရှိသင့်တဲ့ နေရာမှာ သူ ရှိနေပါပြီ။ မင်းကော... မင်းက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ အတည် လုပ်ရမှာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

"ငါက မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဒီလောက်အထိ ဗြောင်ကျကျ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဓားရဲ့ နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိချင်ရင်တော့ ငါ တစ်ခုခု လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်" ဝူလျာက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်းဆီသို့ ဝဲပျံသွားသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

လုံချန်း၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အရာရာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွား၏။ ယခင်က မြို့ထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေလေပြီ။ မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် မြို့၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပါချေ။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဝူလျာသည် ဤနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အခန်း (၈၆၀) အပြောင်းအလဲ

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဝူလျာသည် သူ ရှိနေသင့်သည့် နေရာနှင့် အဝေးကြီးသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ ယခု မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် သူ မသိချေ။ သူ သိသည်မှာ သူသည် ယခင်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် မရှိတော့ဘဲ တခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်နေပြီ ဆိုသည်ကိုသာ။

သူသည် ယခင်နေရာသို့ နေရာပြောင်းပြီး ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ချေ။ သူ၏ စွမ်းအားများပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော တားမြစ်ချက်များ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုတားမြစ်ချက်မှာ ယာယီလော၊ ထာဝရလော ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသိနိုင်ချေ။

မြို့အတွင်း၌မူ ဝူလျာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အင်ပါယာမှ လူများသည်လည်း အချိန်ရပ်တန့်နေမှုမှ လွတ်မြောက်လာကြသည်။

ဖူမင်းသည် ဝူလျာ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။ ပထမဦးစွာ လုံချန်းနှင့် ရှုလျန်တို့ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ထိုနှစ်ဦးမှာ ပုံရိပ်ယောင်များအလား ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ ၎င်းနောက် ဝူလျာကို မြင်ခဲ့ရပြန်ပြီး သူသည်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယခုအခါ လုံချန်းက ထိုနေရာတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ တွေးတောမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်၏။ "အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း။ ဓားကို သွားမထိနဲ့ဦး။ ငါတို့က အင်ပါယာက လာတာ၊ မင်းကို အဖမ်းခံဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ လက်မြှောက်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်လိုက်စမ်း"

လုံချန်းက သူတို့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ အနက်ရောင်ဓားအား ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

ဤသို့ အရေးမစိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖူမင်းသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာတော့သည်။ သူသည် လုံချန်း၏ ခြေထောက်များကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ လုံချန်းအား အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းဆီးပြီး ဧကရာဇ်မင်းထံ ဆက်သနိုင်ရန်အတွက် ခြေထောက်ကိုသာ ဖြတ်တောက်ရန် ကြံရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လုံချန်း၊ သတိထားဦး" ကျိရှန်က လုံချန်းဆီသို့ ပြေးလာရင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို သတိပြုရန် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် တိုက်ခိုက်မှု လာနေသည်ကို မြင်သော်လည်း မည်သို့မျှ မလုပ်ချေ။ သူသည် ကျိရှန်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။

တိုက်ခိုက်မှု မကျရောက်မီမှာပင် သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျိရှန်သည်လည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမည်မသိ နေရာတစ်နေရာမှ ဗလာကျင်းနေသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" ကျိရှန်က မေးလိုက်သော်လည်း အဖြေတစ်ခုသာ ရရှိခဲ့သည်။

လုံချန်းက နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ "အိပ်လိုက်တော့"

ထိုစကားလုံးမှာ အစွမ်းထက်လှသော မှော်ပညာတစ်ခုအလား အလုပ်ဖြစ်သွားပြီး ကျိရှန်သည် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ကျိရှန် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာတော့ လုံချန်းသည် သူ၏ ဟန်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သွေးတစ်လုပ် ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။

"ဟင်း... ကြီးမြတ်သူ တစ်ယောက်ဟာ ဒီလိုမျိုး ကျရှုံးခဲ့ရတာလား... ငါ အင်အား မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ မြင်နေခဲ့တာပဲ။ သူ အမှန်တရားကို အကုန်လုံး မသိသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့..." သူက နှုတ်ခမ်းပေါ်က သွေးများကို သုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိပါစေ သူငယ်ချင်းရာ။ ကမ္ဘာကြီးက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အဲဒါတွေက ငါ့အမှားတွေချည်းပါပဲ။ မင်းကို ဒီဒဏ်တွေကို မခံခိုင်းနိုင်တော့ဘူး"

သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အခြေအနေ မကောင်းလှချေ။

သူသည် အခန်း၏ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများမှာ နဂို ရွှေရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့လေသတည်း။

မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌မူ လုံထျန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး လုံချန်းကမူ အပြင်လောကတွင် မည်သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သိရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

လုံထျန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

"ပြီးသွားပြီ" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာပြီးသွားတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

"တိုက်ပွဲ ပြီးသွားပြီ။ မင်း နိုင်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ အခုတော့ မင်း ထွက်သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ" လုံထျန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး... မင်း ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာအကြောင်း ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ အခုထိ မပြောရသေးဘူးလေ" လုံချန်းက အလောတကြီး ဆိုလိုက်၏။

"မင်း သွားရတော့မယ်။ အချိန်နှောင်းနေပြီ။ နောက်တစ်ခါ မင်း ဒီကိုလာမှ ငါ ပြောပြမယ်။ ပြီးတော့ ရွှင်းနဲ့ ထျန်းရှန်ကို သတိထားပါ။ အရာရာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မတွေးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ သူ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကူညီလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ သတိနဲ့ နေပါ" လုံထျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

လုံချန်း တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် နှုတ်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ စကား မပြောရသေးမီမှာပင် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရာရာမှာ အမှောင်အတိ ကျသွား၏။ လုံချန်းသည် ခံစားချက်များ ပြန်လည် ရရှိလာသော်လည်း သူ ခံစားရသမျှမှာ နာကျင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ထိုးစိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ နာကျင်ကိုက်ခဲနေတော့သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း ထိုသို့ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည်။

သူသည် နာကျင်နေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုစွတ်စွတ် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ သူသည် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ ပထမဆုံး လုပ်လိုက်သည်မှာ ကမ္ဘာတုထဲမှ မင်လန်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်လန်သည် လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သတိလစ်နေသော ကျိရှန်ကို ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိချေ။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းအား တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေမှာမူ လုံးဝ ခြားနားနေ၏။

သူသည် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသည့်အလားပင်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်နေရာမှ ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမသည် လုံချန်းဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်၏။

ထိုအတောအတွင်း လုံချန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးမည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စားထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဆေးလုံး၏ ကုသမှု အရှိန်မှာ ပုံမှန်ထက် အများကြီး နှေးကွေးနေခြင်း ဖြစ်၏။ အလွန်အမင်းကို နှေးကွေးနေခြင်းပင်။

ထိုသည်က တိုက်ပွဲအတွင်း ရရှိသော သာမန်ဒဏ်ရာများ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခု ပိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" မင်လန်က လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်စဖြင့် လုံချန်း၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်လိုက်ရရုံပါပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြည့်ရတာသာ ဆိုးနေတာ၊ တကယ်တော့ အဲဒီလောက် မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မင်လန်က သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးနေစဉ်မှာပင် သူသည် စိတ်အေးစေရန် ထိုအပြုံးအား ဆက်လက် ဆင်မြန်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

"ဘယ်လောက်တောင် မဆိုးလဲဆိုတာ ငါ မြင်နေရတာပဲ။ ငါ့ကို လာမညာနဲ့တော့" မင်းလန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် လုံချန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများကို သုတ်ပေးပြီးနောက် အဝတ်အစားများ လဲပေးရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အပြင်ပန်း ဒဏ်ရာများမှာ ယခုအခါ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်မျှထိ ဒဏ်ရာပြင်းထန်ခဲ့သည်ကို သူမ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

လုံချန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မယိုင်လဲအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားရသည်။ တကယ်ဆိုလျှင် သူသည် မတ်တပ်ရပ်နေရန်ပင် အားအင် မရှိတော့ဘဲ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ရှုလျန်ကော ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်း၏ အဝတ်အစားများ လဲပေးပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ရှုလျန်... ဟုတ်လား" လုံချန်းက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုကလေး မည်သည်ကို ရောက်သွားကြောင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိချေ။ တကယ်ကော သူက ကလေးတစ်ယောက် ဟုတ်သည်လော။ သူ ယခု မသေချာတော့ချေ။

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ထိုကလေးငယ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါနှင့် စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားများထက်ပင် မနိမ့်ချေ။ သူသည် တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသော ကောင်းကင်ဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို သုံးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကပင် သူ့အား အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာခဲ့ချေ။