အခန်း (၇၀၃-၇၀၄)

အခန်း (၇၀၃) - သားရဲဆိုး ကျူယန့် ၊ ဗောဓိသီး ၊ ချင်လော့ရွှန်း ၊ ကျုပ်က လက္ခဏာပညာကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပါတယ်

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ထန်တည်ကြည်နေသည်။

ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော မျက်ခုံးအစုံက နားထင်သို့ တိုးဝင်နေပြီး၊ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံး၊ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင်မူ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေသည့် ရှေးဟောင်း ကျားခေါင်းရွှေလှံ ကြီးကို ထမ်းထား၏။ သူသည် မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လူအများက ဝိုင်းအုံသွားကြပြီး

"အားလုံးပဲ... ဟိုတောင်ထဲက ကျူယန့် ဟာ နောက်ထပ် တစ်ရက်ရဲ့ တစ်ဝက်စာ အချိန်ကြာရင် အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ လက်ဦးမှုယူဖို့ အခွင့်အရေးပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟစ်ကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွား၏။

ကျူယန့်

၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲတွင် အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသော သားရဲဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။ ရှန်းဟိုင်ကျမ်း ထဲတွင် ဖော်ပြထားချက်အရ ခေါင်းဖြူပြီး ခြေထောက်နီကာ၊ ၎င်း ပေါ်လာတိုင်း စစ်မက်ကြီးစွာ ဖြစ်ပွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ လင်ရွှီးနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ကျူယန့်တစ်ကောင် အမှန်တကယ် ရှိနေသည်လား။

လူအများ၏ ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများကြားမှ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုတောင်ကြီးများအတွင်း၌ သူတို့သည် ဗောဓိပင် တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဤဗောဓိပင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး၊ အပင်ပေါ်ရှိ ဗောဓိသီး များမှာ ကြီးမားသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ စားသုံးလိုက်ပါက အသက်ရှည်စေခြင်း၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးတက်စေခြင်း စသည့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤဗောဓိသီးများသည် စိတ်အတွင်းရှိ စွဲလမ်းမှု များကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြည်လင်သန့်စင်စေသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အတိုင်းထက်အလွန် အကျိုးရှိလှသည်။ သာမန်အားဖြင့် အပြင်လောကတွင် ဗောဓိသီး တစ်လုံးတည်း ပေါ်လာလျှင်ပင် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အသက်စွန့်၍ လုယူကြပေလိမ့်မည်။

စိတ်ဝိညာဉ် ကြည်လင်ပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားများ မနှောင့်ယှက်နိုင်ခြင်း ဟူသော အချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် လူတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ ၎င်းပြင် ဤဗောဓိပင်မှာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေပြီဖြစ်ရာ အပင်ပေါ်မှ ဗောဓိသီးများမှာ ရှေးမှတ်တမ်းများထဲကထက် ပို၍ပင် စွမ်းအားကြီးမားပေလိမ့်မည်။

လူအများမှာ ဗောဓိပင်၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံထားရသော်လည်း ထိုနေရာတွင် နတ်သားရဲ ကျူယန့် စောင့်ကြပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ထိုကျူယန့်မှာ ခေါင်းဖြူပြီး ခြေထောက်နီကာ၊ တတိယအဆင့် အရှိန်အဝါရှိသည်။ ၎င်း ပေါ်လာသည်နှင့် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်မှာ ကျူယန့်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ချခံရကာ ခန္ဓာကိုယ်များ ကြေမွ၍ အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။ လူအများမှာ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသော်လည်း ထိုနေရာမှ ဗောဓိပင်ကိုမူ ပို၍ပင် လိုချင်တပ်မက်လာကြသည်။

ဤဗောဓိသီးမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အလွန်အရေးကြီးသော အထောက်အပံ့ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း ရွှီမျိုးနွယ် သာမက၊ လုံဟူရှန်း နှင့် တာ့ရှန်ကော်ဘုရားကျောင်း ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးများပါ ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားကျမ်း ရှိနေသည်ကို သိထားကြသည်။

ထိုနတ်ဘုရားကျမ်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းစေနိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ကို ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဖမ်းဆုပ်ရခက်လှသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်ခဲ့စဉ်ကလည်း မည်သူမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဗောဓိသီးမှာမူ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်သော ရတနာဖြစ်သည်။

ဗောဓိသီးကို ရရှိလိုက်ပါက ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို များစွာ တိုးတက်စေမည်ဖြစ်ရာ ဤအချက်က လူတိုင်းကို ရမ္မက်ဇောများ ထကြွစေခြင်း ဖြစ်၏။ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ စားသုံးလျှင်ပင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးတက်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင်လည်း အဆင့် ၃ ဆင့် ရှိရာ၊ အဆင့်တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကြား ကွာခြားချက်မှာ အောက်ခြေအဆင့်မှ ယန်ဝိညာဉ်သို့ တက်လှမ်းခြင်းထက်ပင် မနိမ့်ဘဲ မိုးနှင့်မြေပမာ ကွာခြားလှသည်။ သို့သော် ဤဗောဓိသီးရှိလျှင် အဆင့်တက်ရန် အောင်မြင်မှုနှုန်း မြင့်မားသွားမည် ဖြစ်ရာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်များအတွက်ပင် သေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသော ဆယ်ဂဏန်းမကသည့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူများစွာ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို နှိမ်ထားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့်ဝက် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီး၊ အခြားကျင့်ကြံသူများစွာကို စုစည်းခဲ့သူလည်း ဖြစ်၏။ အမှန်စင်စစ် တရားရုံးချုပ် ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အပြင်လောက၌ ကျော်ကြားလှရာ လူအများက ယုံကြည်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ကျူယန့်ကို သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် မြူဆွယ်ခေါ်ထုတ်သွားမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သလို၊ ကျူယန့်၏ လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းကိုလည်း စုံစမ်းပြီးဖြစ်ရာ လူအများမှာ ဤနေရာတွင် စုဝေးမိသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။ ရွှီထျန်းနန်ထံမှ ဤသတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်များ အလွန်တက်ကြွသွားကြသည်။

ရွှီထျန်းနန်က အားနည်းနေသော ကျူယန့်ကို မြူဆွယ်ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်သရွေ့ သူတို့အတွက် ဗောဓိသီးကို လုယူရန် အခွင့်အရေး ရရှိပေလိမ့်မည်။ လူအများမှာ အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ရမ္မက်မီးများ တောက်လောင်နေကြ၏။ လင်ရွှီးနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ ရတနာအရေအတွက်မှာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များပြားလှသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဝိုင်းဖွဲ့၍ နည်းဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ် လီယန်ချူးသည်လည်း ခြင်္သေ့ကြီးကို စီးနင်းထားသော အမျိုးသမီးအမည်မှာ ချင်လော့ရွှန်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နောက်ခံမှာ နက်နဲလှပြီး ပါရမီရှင်များစွာမှာ သူမ၏ ဘေးနားတွင် ဝိုင်းရံနေကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးတွင် လူတစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် နစ်မွန်းသွားစေနိုင်သော ထူးခြားသည့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက သူမကို အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ဂရုမပြုတော့ပေ။

သူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်နှင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးပြု၍ တောင်တန်းကြီးများအတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ သိချင်နေသည်မှာ ဤတောင်နက်ကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်နေသော ကျူယန့်တစ်ကောင် အဘယ်ကြောင့် ရှိနေရသနည်း ဟူသောအချက်ပင်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲရှိ ချင်လော့ရွှန်းက သူမ၏ အကြည့်များကို လီယန်ချူးထံသို့ အေးစက်စွာ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အကြည့်လွှဲမသွားပေ။

ချောမောခန့်ညားသော ပါရမီရှင်လူငယ်တစ်ဦးက ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားရ၏။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်၊ သူ ရောက်လာကတည်းက ချင်လော့ရွှန်းမှာ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် ချင်လော့ရွှန်း၏ အကြည့်ကြောင့် အခြားသော ပါရမီရှင်များ၏ အကြည့်များမှာလည်း လီယန်ချူးထံသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြားကိစ္စများ ရှိနေ၏။ သူသည် ကျားခေါင်းရွှေလှံကို ရင်ခွင်ပိုက်ကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ တောင်နက်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ တောင်အတွင်း၌ မြူခိုးကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး စွမ်းအားအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် စုံစမ်း၍မရပေ။

သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်းဝင်နေမိသည်။ နတ်သားရဲ ကျူယန့် ရှိနေခြင်းနှင့် လင်ရွှီးနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း မိစ္ဆာများ မရှိခြင်းမှာ မည်သို့ ပတ်သက်နေသနည်း။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ တောင်ခြေတွင် စုဝေးသူဦးရေ ပိုမိုများပြားလာသည်။ လီယန်ချူးသည် လူရင်းတစ်ယောက်ကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရပြန်၏။

၎င်းမှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ရွှေရောင်တဲနန်း မှ ပါရမီရှင် မုယုံလုံချန် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသူမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းပြီး ရုပ်ရည်မှာ ခက်ထန်ရိုင်းစိုင်းကာ လူရိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်လှသည်။ သို့သော် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးပမာ တောက်ပနေ၏။

လီယန်ချူးက အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဤသူ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ မှာ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အသွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရှိန်အဝါမှာ ရွှီထျန်းနန်နှင့်ပင် မနိမ့်မပါး ရှိလှ၏။

တတိယအဆင့်ဝက်။

လီယန်ချူး အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ ဤကောင်၏ အရှိန်အဝါက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေသည်ကို ထောက်ဆလျှင် သူသည်လည်း ကံကောင်းမှုအချို့ ရရှိထားပုံရသည်။ မုယုံလုံချန် ရောက်လာပြီးနောက် လူအုပ်ထဲမှ အချို့က ဝိုင်းအုံသွားကာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြ၏။

လီယန်ချူးက သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူများမှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားများ ရုန်းကြွနေကာ၊ အလယ်ပိုင်းဒေသ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ထားသော်လည်း သေချာခွဲခြားကြည့်လျှင် မြောက်ပိုင်းသားများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ရွှေရောင်တဲနန်းကလည်း လူတော်တော်များများ ရောက်နေတာပဲ"

လီယန်ချူးက ရွှီထျန်းနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တွေးတောမိသည်။ တရားရုံးချုပ် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အလုပ်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှရာ၊ ရာထူးကြီးသလို အလုပ်ရှုပ်လှသော သူက အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရသနည်း ၎င်းပြင် လူတိုင်းအတွက် ကျူယန့်ကို မြူဆွယ်ခေါ်ထုတ်ပေးရန် စေတနာကောင်းနေခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းလှသည်။

"ရွှီထျန်းနန်က ဘာတွေကို ကြံစည်နေတာလဲ"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ကျိုးရွှန့်ဖုန်းမှာ မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်မသိဘဲ လီယန်ချူးအနားသို့ ကပ်ကာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြန်သည်။

"မိတ်ဆွေ... ခဏနေရင် တောင်ထဲဝင်တော့မှာ၊ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်နဲ့ လက်မတွဲချင်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက သူ့ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဘာလဲ ကျိုးမိတ်ဆွေ... တစ်ပတ်ပတ်ပြီးတာတောင် အဖော်ရှာမရလို့လား "

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ဟဲဟဲရယ်ကာ

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ လက်တွဲချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပါ၊ ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ ခင်ဗျားကိုပဲ ပိုသဘောကျလို့ပါ။"

"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"

လီယန်ချူးက ပြုံး၍

"ချန်ရှန်းမှ ကျောက်ကျိလုံ ပါ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ငါနဲ့မှ လက်တွဲချင်နေရတာလဲ"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က လက္ခဏာပညာကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းပါတယ်၊ ကျောက်မိတ်ဆွေ ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ အလွန်ပဲ မြင့်မြတ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ ဒီလိုမျက်နှာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသူက ဘယ်တော့မှ နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်ဘူးလို့ ယုံကြည်လို့ပါ"

ဒါကို အတည်ပေါက်နဲ့ လျှောက်ပြောနေတာပဲ... လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍

"တော်လိုက်တာ" ဟုသာ ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၇၀၄) - ကျိုးရွှန့်ဖုန်း၏ ပုံပြင် ၊ လူကောင်ကြီး ၊ ငါက မျက်နှာကို ပုံစံပြောင်းထားတာတောင် မင်းက မှတ်မိနေတာလား

"ကျောက်မိတ်ဆွေ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်က မြေပြင်အဆောက်အအုံနဲ့ စက်ယန္တရား ယန္တရားပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်ဗျ။ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဂူဗိမာန်ပေါင်းများစွာကို တူးဖော်ခဲ့ဖူးတော့ အတွေ့အကြုံကတော့ အတော်လေး ကြွယ်ဝပါတယ်။ ကျောက်မိတ်ဆွေသာ ကျုပ်နဲ့ လက်တွဲမယ်ဆိုရင် ဒီလင်ရွှီးနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရရှိမှာ သေချာတယ်"

ဟု ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ဆိုသည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော်တို့က လမ်းကြုံလို့ ဆုံကြတာပဲ၊ ဘာခင်မင်မှုမှ မရှိဘူး။ မင်းသာ သေသွားရင်လည်း သေသွားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့လိုက်ရင်တော့ အဖော်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါက ကယ်ရဦးမယ်၊ အဲဒါက အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"..." ကျိုးရွှန့်ဖုန်း ဆွံ့အသွားရသည်။

မင်း ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာကိုရော ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်နားထောင်မိရဲ့လား။

"ကျောက်မိတ်ဆွေက တကယ့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိတာပဲ၊ တကယ့်ကို လူဖြောင့်ကြီးဗျာ။ ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း အဖွဲ့ဖွဲ့တဲ့ကိစ္စကို ထားလိုက်တော့မယ်"

ဟု ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

လီယန်ချူးက တစ်ဖက်လူကို ငြင်းလိုက်လျှင် သူ့အနားမှ ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ ဤလူမှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းလှသည့်အပြင် ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝသဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် တတွတ်တွတ်နှင့် စကားများစွာ ပြောနေတော့သည်။

လီယန်ချူးသည်လည်း ယဉ်ကျေးမှုအရ ကျိုးရွှန့်ဖုန်းနှင့် စကားတစ်ခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ ပြန်ပြောပေးနေခဲ့သည်။

ဤလူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှပြီး အတွေ့အကြုံလည်း များပုံရ၏။ မြက်ရုပ်ဖြင့် ကိုယ်ပွားဖန်တီးခြင်း၊ ရုပ်သေးအတတ် စသည်တို့ကို အနည်းငယ်စီ တတ်ကျွမ်းပုံရသည်။

သူက တစ်ခါက အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ထိုသူ၏ စိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လှပြီး မိမိ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်း ကံကြမ္မာပြတ်အတတ် ကို ခင်းကျင်းထားကြောင်း ပြောပြသည်။

သူက အပင်ပန်းခံ၍ ထိုအစီရင်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ထိုနေရာမှာ ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေပြီး ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသည်မှာ

"ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားပါ"

လီယန်ချူးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသည့်အခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ကျောက်မိတ်ဆွေ... ပြောရရင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဗျ။ တစ်ခါက ကျုပ် ပေ့ဖုန်းခရိုင် က ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်တစ်ခုကို ရတနာရှာဖို့ သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာက တောင်နက်ထဲမှာ မြုပ်နေတာ၊ ထောင်ချောက်တွေ ယန္တရားတွေ အားလုံးကလည်း ပျက်စီးနေပြီ။ သိသာတာက အဲဒီမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အတွင်းထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ လူငယ်တစ်ယောက်က အဲဒီထဲမှာ စစ်တုရင် ကစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်"

"အို" လီယန်ချူး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

သူ ခုနက ကြားခဲ့ရတဲ့ ပုံပြင်တွေအရဆိုရင် ကျိုးရွှန့်ဖုန်း ပြောနေတဲ့ ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်ဆိုတာ ဂူဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ ရှစ်ပုံကိုးပုံ သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ ဘယ်သူနဲ့ စစ်တုရင် ကစားနေလဲ သိလား မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ကစားနေတာဗျ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်တော့ ဆွံ့အသွားတာပဲ။ ဗီဇအရ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်က လေထဲကနေ လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရုံနဲ့ ကျုပ်ကို ဖမ်းခေါ်သွားတာပဲ"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောနေစဉ်တွင်ပင် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရ၏။

လီယန်ချူးက ဆက်လက် နားထောင်နေသည်။ ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ယခု ဤနေရာတွင် ဘေးမသီရန်မခ ရှိနေသည်ကို ထောက်ဆလျှင် ထိုစဉ်က ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။

"ကျိုးမိတ်ဆွေက ဘယ်လို လွတ်လာတာလဲ"

လီယန်ချူးက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... ကျောက်မိတ်ဆွေ ရယ်ရအောင် ပြောပြရရင်... ဘယ်လို လွတ်လာမလဲဗျာ။ အဲဒီလူက သူ့ကို အဖော်လုပ်ပြီး စစ်တုရင် ကစားခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက အတော်လေး ညံ့တာလေ။ သူနဲ့ သုံးရက်လောက် ကစားပေးပြီးတော့ သူက တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားပြီး ကျုပ်ကို လစ်တော့ ဆိုပြီး မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ"

ဟု ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ဆိုသည်။

လီယန်ချူး ခွိခနဲ ရယ်လိုက်မိသည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးလည်း ရှိတာပဲလား ကြည့်ရတာ အဲဒီလူကလည်း အရမ်းကြီး ရက်စက်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ပုံရတယ်"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး

"ဟုတ်တယ်ဗျ၊ သူ ပြောတာတော့ သူနေတဲ့နေရာကို ဝက်တစ်ကောင်က ဖျက်ဆီးသွားတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဝက်ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ အဲဒီဝက်ကြောင့်ပဲ သူ လွတ်မြောက်လာတာလို့ ပြောတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်အချိန်မှ နိုးလာမလဲ မသိဘူးတဲ့"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်မပြသော်လည်း လီယန်ချူးကတော့ ဤသူသည် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်နေ၏။ လေထဲမှ လက်ညှိုးတစ်ချက်တည်းနှင့် သူ့ကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖမ်းခေါ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုလူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်ပင် မနိမ့်လှပေ။ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးသည် ကျိုးရွှန့်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိ၏။ ရတနာရှာရန် ဂူထဲဆင်းသည့်အခါ ဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်နှင့် တိုးသော်လည်း ထိုသူက စစ်တုရင် ကစားခိုင်းခြင်း၊ ထို့ပြင် စစ်တုရင် ညံ့လွန်းသဖြင့် အမောင်းထုတ်ခံရခြင်းတို့မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

"ကျိုးမိတ်ဆွေရဲ့ အတွေ့အကြုံက တကယ်ကို ကြွယ်ဝတာပဲ"

လီယန်ချူးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျ... အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ဂူပိုင်ရှင်လားတော့ မသိဘူး။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်း လီရွှင် လို့ ပြောတာပဲ။ ကျုပ်ကတော့ အဲဒါ ကြွားနေတာလို့ပဲ ထင်ပါတယ်။ သူက မဟာရှအင်ပါယာခေတ်က လူကြီးလေ"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယန်ချူး မှင်တက်သွား၏။ သူသည် ရုတ်တရက် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျိုးရွှန့်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘာပြောလိုက်တယ်"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက လီယန်ချူး၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ

"ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ မဟာရှအင်ပါယာရဲ့ တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်း လီရွှင် လို့ ပြောတာလား "

"ဟုတ်တယ်... သူက အဲဒီလို ပြောတာပဲ"

"မင်း ပေ့ဖုန်းခရိုင်ရဲ့ ဘယ်နေရာကို သွားခဲ့တာလဲ"

"ဝေမြို့ လေ... နေရာသေးသေးလေးပါ"

လီယန်ချူး စကားမပြောတော့ဘဲ ကျိုးရွှန့်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းမှာမူ စိုက်ကြည့်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျောက်မိတ်ဆွေ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် ဂူဗိမာန်ကို သွားတူးမိလို့လား "

ဟု မချိပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"..." လီယန်ချူး ဆွံ့အသွားရသည်။

တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်း လီရွှင်ကို ငါကိုယ်တိုင် ချေမှုန်းခဲ့တာ မဟုတ်လား နောက်ပိုင်း ထပ်ပေါ်လာတဲ့ အကြိမ်တွေမှာလည်း ငါပဲ သတ်ခဲ့တာပဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် မသေဘဲ ရှိနေမှာလဲ။

လီယန်ချူး၏ ဉာဏ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ထို မြေခွေးနတ်သမီး ကို သတိရသွားမိ၏။

"အဲဒီ ချင်းချိုးမြေခွေးနတ်သမီး နဲ့ အတူတူပဲလား "

သူ မှင်တက်သွားမိသည်။ ထိုဂူဗိမာန်ထဲမှ ဤမျှအထိ ကြီးမားသော လူကောင်ကြီးတစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ကျောက်မိတ်ဆွေ... ဟိုမှာကြည့်၊ ချင်လော့ရွှန်း လျှောက်လာနေပြီဗျ"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားက လီယန်ချူးကို သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

လီယန်ချူးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချင်လော့ရွှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် သူမ၏ဘေးရှိ ပါရမီရှင်များကိုပင် ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟို ခြေတံရှည်ကြီးတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦးဗျာ။ ဖြူစိုနေပြီး ချောမွတ်နေတာပဲ... တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းပဲ "

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။

"တကယ်ကို ဖြူပါတယ်"

လီယန်ချူးကလည်း ခေါင်းငြိမ့်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဟိုခြေထောက်တွေကို ကြည့်ပါဦး၊ တကယ့်ကို ပုလဲလုံးလေးတွေလိုပဲဗျာ။ အဲဒီခြေထောက်တွေနဲ့ အနင်းခံရမယ်ဆိုရင် သေရမှာတောင် ဝန်မလေးပါဘူး"

ကျိုးရွှန့်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် တပ်မက်ရမ္မက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

"..." လီယန်ချူး ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

မင်းက ဒီလိုလူစားမျိုးမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး ကျိုးရွှန့်ဖုန်း မင်းရဲ့ လုံဟူရှန်း တပည့်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းက အတုကြီး မဟုတ်ပါဘူးနော်။

ချင်လော့ရွှန်း အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ကျိုးရွှန့်ဖုန်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ မသိမသာ မြန်ဆန်လာ၏။

သို့သော် ချင်လော့ရွှန်းသည် သူတို့၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လာကာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ကျွန်မတို့ တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးကြသလား"

"ရှင်က ကျွန်မအတွက် အရမ်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

ချင်လော့ရွှန်း၏ အသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိသလို အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဒါက ငါ ပုံစံပြောင်းထားတဲ့ မျက်နှာလေ... လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

"မတွေ့ဖူးပါဘူး" ဟုသာ ဖြေလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းကတော့ လီယန်ချူးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေပြီး အားကျနေ၏။

ကျောက်မိတ်ဆွေရာ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို အချစ်ရေးမှာ ညံ့တာပဲ။ ဒါက သိသာလွန်းတဲ့ လာပြီး မိတ်ဖွဲ့တာ မဟုတ်လား ကျိုးရွှန့်ဖုန်းက လီယန်ချူးအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။ သူသာ လီယန်ချူးနေရာမှာ ဖြစ်လိုက်ချင်တော့သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က ချင်လော့ရွှန်း ပါ၊ ခွန်လွန်ရှန်း က လာတာပါ။ ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား"

"ချန်ရှန်းမှ ကျောက်ကျိလုံ ပါ"

ချင်လော့ရွှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ပြုံး၍

"ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူးကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီး ဘာလုပ်ချင်နေမှန်း သူ နားမလည်ပေ။

ငါ့မျက်နှာကလည်း အတု၊ နာမည်ကလည်း အတုပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကြားဖူးနားဝ ရှိသလိုမျိုး လုပ်နေရတာလဲ။

သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မနာလိုမှု၊ မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ကျားခေါင်းရွှေလှံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး

"ကျွန်တော့်မှာ ကိစ္စရှိသေးလို့... သွားခွင့်ပြုပါဦး"

သူသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးနှင့် အဝေးဆုံးတွင် နေနိုင်ရန် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။

တကယ့်ကို ခန့်ညားတဲ့ လှည့်ထွက်မှုပဲ

ချင်လော့ရွှန်းသည်လည်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားမိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သာယာစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ဘေးမှ လူတစ်ရပ်စာ မြင့်သော ခြင်္သေ့ကြီးမှာမူ မကျေမနပ်နှင့် ဟိန်းဟောက်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ ခက်ထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူးကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းမှာတော့ အားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျောက်မိတ်ဆွေကတော့ တကယ့်ကို ကြွားလုံးထုတ်သွားတာပဲ။ ချင်နတ်သမီးက ဘာလို့ သူ့ကိုမှ တကူးတက လာနှုတ်ဆက်ရတာလဲ သူကိုင်ထားတဲ့ လှံကြီးက တုတ်ပြီး ရှည်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး ခန့်ညားလို့လား။