အခန်း (၉၅-၉၆)
Vol. 7 Ch. 95-96
အပိုင်း(၉၅)
မကြာသေးမီ ရက်များအတွင်း ချန်အန်းမြို့တော် တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ယံမှ နဂါးခေါင်းကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သဖြင့် မြို့သူမြို့သားများမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။ ထို့နောက် မဟာထန် ဧကရာဇ်သည် ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ရေးအတွက် ယွီချီကုန်း နှင့် ချင်ရှုတို့အား ညစောင့်အဖြစ် စောင့်ကြပ်ခိုင်းခဲ့ရလေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုစစ်သူကြီး နှစ်ဦးသည် ညစဉ်ညတိုင်း တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ စောင့်ကြပ်ပေးနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မဟာထန် ဧကရာဇ်သည် ပန်းချီဆရာတစ်ဦးအား သူတို့၏ ပုံတူများကို ရေးဆွဲစေပြီး တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ထားစေခဲ့လေသည်။
မကြာမီမှာပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံသွားပြီ ဟူသော သတင်းဆိုးကြီး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ တစ်ပြည်လုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့လေတော့သည်။
ကျန်းလျိုသည် ဤရက်များအတွင်း အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း၏ ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုကြီးကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ရေး၌ သူ၏ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုများအပေါ် အာရုံစိုက်နေခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နတ်ရွာစံသွားသည့် ကိစ္စကိုတော့ သတိပြုမိနေခဲ့လေသည်။
သို့သော်လည်း မူရင်းဇာတ်လမ်းကို ကျွမ်းဝင်သိရှိသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်သည် ငရဲပြည်၌ လှည့်လည်သွားလာပြီး သူ၏ ဖခင်၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ငရဲပြည်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းပျောက်နေသည့် ဝိညာဉ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မကြာမီ အသက်ပြန်လည် ရှင်သန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျန်းလျို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။
ကျန်းလျိုသည် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးစီး၍ နံနက်စာ စားသုံးရန် ဇင်အခန်းငယ် မှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် မှ တပည့်များက သူ့အား ရိုသေစွာ ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် ယမန်နေ့ညက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရုတ်တရက် အသက်ပြန်လည် ရှင်သန်လာကြောင်း သတင်းကို ကျန်းလျို ကြားသိလိုက်ရလေသည်။
မဟာထန်၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တစ်ပါးအနေဖြင့် နတ်ရွာစံခြင်း ဖြစ်စေ အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်း ဖြစ်စေ သဘာဝကျကျပင် လူတိုင်းအတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ သတင်းစကားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
နံနက်စာ စားသုံးပြီးနောက် အနားယူရန် ဇင်အခန်းငယ် သို့ အပြန်တွင် ရုတ်တရက် နန်းတော်မှ မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် အမိန့်တော်ပြန်တမ်း တစ်ခုကို ယူဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ယင်းအမိန့်တော်တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ငရဲပြည်မှ လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်များ ကျွတ်လွတ်စေရန် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနားကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပရန် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ထောင့်နှစ်ရာခန့်ကို စုဝေးစေလိုကြောင်း ဖော်ပြထားလေသည်။
အရပ်ရပ်မှ ဘုန်းတော်ကြီးများအား စုဝေးစေမည့် တာဝန်ကိုမူ မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် ထံသို့ အပ်နှင်းထားခဲ့လေသည်။
ထိုအခမ်းအနားကြီးကို ဦးစီးဦးဆောင် ပြုလုပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသူမှာ သူတော်စင်ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသော သူတော်စင်ဆရာတော်၊ ဧကရာဇ် နောင်တော် ဖြစ်သည့်အပြင် သမိုင်းတစ်လျှောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဗုဒ္ဓရေစက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး မဟုတ်ပါလော။
ဤအခမ်းအနားကို ကျန်းလျိုက ဦးဆောင်မည့်အပေါ် လုံဟိုင်ဆရာတော် သည် မည်သည့် မကျေနပ်မှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ နဂါးနိုင်ရဟန္တာ နှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် ကျန်းလျိုသည် မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထင်ပြရန်ပင် ပင့်ဖိတ်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ လုံဟိုင်ဆရာတော် အနေဖြင့် သူ၏ ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ မနာလိုဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် မကျေနပ်ဖြစ်ရန် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လုံဟိုင်ဆရာတော်သည် မကြာမီ ကျင်းပတော့မည့် ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနားအတွက် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်နေခဲ့လေသည်။
ကြုံဖူးနားဝပင်မရှိသော ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် အခမ်းအနားကြီးတစ်ခုအတွက် ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ထောင့်နှစ်ရာကို စုဝေးစေခြင်း...
ဤသည်မှာ မဟာထန်နိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း ကျင်းပဖူးသမျှ အခမ်းနားဆုံးသော ပွဲတော်ကြီး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။
ဤအခမ်းအနားကြီးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းအတွက် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းလျိုသည် သေချာပေါက် ဤကဲ့သို့သော တာဝန်မျိုးကို ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အခမ်းအနားတွင် အသံထွက်ဖတ်ကြားရန်အတွက် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ နှစ်အုပ်ကို ရွေးချယ်ကာ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြင်ဆင်နေလေသည်။
ဤအရာများအားလုံးသည် အခမ်းအနား အပြင်အဆင် အသေးစိတ်ကိစ္စများမျှသာ ဖြစ်ရာ ကျမ်းစာများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် သူ၏ အချိန်များကို အကုန်ခံနေစရာ မလိုပေ။
ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ထောင့်နှစ်ရာဆိုသည်မှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း စုဝေးနိုင်မည့် အရေအတွက် မဟုတ်ပေ။ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်မှ တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ထောင့်နှစ်ရာ အပြည့်အစုံ စုဝေးနိုင်ရန် ငါးရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။
ဤငါးရက်အတွင်း ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပမည့် နေရာကိုလည်း အလျင်စလို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြရလေသည်။
နေ့စဉ်ဘဝအတွက် လိုအပ်သော အချိန်များမှလွဲ၍ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ အချိန်အားလုံးကို တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းများ၌သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုမှတစ်ဆင့် နေ့စဉ် အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သောင်းကျော်ခန့်ကို ရရှိနေလေသည်။
သို့သော်လည်း အဆင့် တက်ရန် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံမှတ် ပမာဏမှာ တိုးပွားလာနေပြီး အဆင့် ၁၇ သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်ကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။
ယနေ့တွင် အခမ်းအနားကို တရားဝင် ကျင်းပရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့ချိန်၌ ရုတ်တရက် ခေါင်းပြောင်ပြောင်၊ ခြေဗလာနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ချန်အန်းမြို့တော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် သင်္ကန်းများနှင့် တောင်ဝှေးများကို လိုက်လံရောင်းချနေလေသည်။
ဦးခေါင်းတွင် အနာစက်များနှင့် ထိုဘုန်းကြီး၏ အသွင်အပြင်မှာ မှတ်သားလောက်ဖွယ်ရာ မရှိသော်လည်း သူကိုင်ဆောင်ထားသော သင်္ကန်းနှင့် တောင်ဝှေးမှာမူ ရတနာပစ္စည်းများဖြစ်ပုံ ရလေသည်။ လူများက သူ၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ စျေးနှုန်းများ မေးမြန်းကြလေသည်။
"သင်္ကန်းက ငွေစင်ငါးထောင်၊ တောင်ဝှေးက ငွေစင်နှစ်ထောင်ပါ..."
အနာစက်များနှင့် ဘုန်းကြီး ပြောလိုက်သော စျေးနှုန်းကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ ခေါင်းခါသွားကြပြီး ဘုန်းကြီး ရူးနေပြီဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်ကြလေသည်။
ထိုစဉ် ဝန်ကြီးချုပ် ရှောင်ယွီ ၏ ရထားလုံး ရောက်ရှိလာပြီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့များက လမ်းရှင်းပေးလေသည်။
သို့သော် အနာစက်များနှင့် ဘုန်းကြီးသည် ရှောင်ဖယ်ခြင်း မရှိဘဲ ဝန်ကြီးချုပ်၏ ရထားလုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။
...
မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော် အတွင်း၌မူ... ကျန်းလျိုသည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားနေရလေသည်။ သူသည် ဇင်အခန်းငယ် အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကိုသာ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေပြီး နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများကမူ သူသည် ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား အတွက် အရေးကြီးသော ကျမ်းစာများကို ပြင်ဆင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။
သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် နန်းတော်မှ မိန်းမစိုးတစ်ဦး ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မဟာထန် ဧကရာဇ်က သူတော်စင်ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း အား စကားပြောဆိုရန် နန်းတော်သို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ကြောင်း လာရောက် လျှောက်တင်လေသည်။
မဟာထန် ဧကရာဇ်က သူ့ကို ဆင့်ခေါ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် မဆိုင်းမတွပင် အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နန်းတော်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပမည့်နေ့ နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ မဟာထန် ဧကရာဇ်က သူ့ကို ရှင်းပြစရာ ကိစ္စအချို့ ရှိနေ၍များလား။
"ကဲ... ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့စမ်း..."
ကျန်းလျို နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီရှီမင်သည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏ဘေးရှိ မိန်းမစိုးအား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
"ဟင်... ငါ့ကို တစ်ခုခု ပေးမလို့လား..."
လီရှီမင်က ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် သူ့ကို ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သော ကျန်းလျိုမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
လီရှီမင်၏ အမိန့်တော်အရ မိန်းမစိုးနှစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကြ၏။ သူတို့သည် ဗန်းတစ်ချပ်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။ ဗန်းတစ်ချပ်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ လှပသေသပ်သော သင်္ကန်းတစ်ထည် ပါရှိပြီး အခြားဗန်းတစ်ချပ်ပေါ်တွင်မူ တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားလေသည်။
"ဒါက..."
ထိုပစ္စည်းနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားလေသည်။
"ဧကရာဇ် နောင်တော်… ဒါက ကံကြမ္မာ ရေစက်ပဲ မဟုတ်လား... ဝန်ကြီးချုပ် ရှောင်ယွီ က ချန်အန်းမြို့တော် လမ်းမတွေပေါ်မှာ သင်္ကန်းရောင်းနေတဲ့ အနာစက်တွေနဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို တွေ့ခဲ့တယ်… သူက စုစုပေါင်း ငွေစင်ခုနစ်ထောင် တောင်းခဲ့တယ်တဲ့... သူပြောတာကတော့ ဒီသင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားရင် သံသရာလည်ခြင်းကနေ ကင်းဝေးနိုင်ပြီး… ဒီတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင် အဆိပ်သင့်ခြင်းကနေ ကာကွယ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်..."
"ဆရာတော်က မဟာထန်ရဲ့ သူတော်စင်ဆရာတော် ဖြစ်ပြီး ရေမြေပူဇော်ပွဲ အခမ်းအနား ကြီးရဲ့ ပင်ပန်းတဲ့ တာဝန်ကိုလည်း မလွှဲမရှောင်သာ ထမ်းဆောင်ရတော့မှာဆိုတော့… ဒါတွေကို ဝယ်ယူပြီး ဆရာတော့်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်ခဲ့တာပါ..."
"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ… အဲဒီအနာစက်တွေနဲ့ ဘုန်းကြီးက ဒါတွေကို ဆရာတော့်ကို လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတာနဲ့ ငွေပြားတစ်ပြားမှ မယူဘူးလို့ ငြင်းဆန်သွားခဲ့တယ်..."
‘သေချာတာပေါ့... ဒါဟာ ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ပိုးချည်သင်္ကန်း နဲ့ ကိုးကွင်းတောင်ဝှေး ကို စေလွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်...’
လီရှီမင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက အခြေအနေကို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။
သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်းမြောက်မှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ မြတ်စွာဘုရား က မင်းသမီး ကောင်းယန် အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ် နှင့်အတူ တရားအားထုတ်နေသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ် သူမ ရောက်လာချိန်တွင် ကောင်းယန်နှင့်အတူ ပါလာမည်များလားဟု တွေးတောမိလေသည်။
ယုတ္တိကျကျ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးမထွက်မီ သူ့ကို ကောင်းယန်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် ပေးခြင်းသည် ခွင့်ပြုနိုင်ဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသို့ တွေ့ဆုံခွင့်ရခြင်းက အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်းအတွက် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာသွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။
ထို့အပြင် မင်းသမီး ကောင်းယန်ကို မဟာထန် ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးခြင်းက ဧကရာဇ်၏ အမြင်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
***
အပိုင်း(၉၆)
စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ရတနာ နှစ်ပါးကို လက်ခံရယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ပစ္စည်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ဤရတနာ နှစ်ပါးသည် လုံဟိုင်ဆရာတော် က သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သော ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အရည်အသွေး ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။
ကျန်းလျို၏ အကြည့်များ ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရတနာ နှစ်ပါး၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။
ပိုးချည်သင်္ကန်း (ရာဇဝင်လာ အရည်အသွေး) (ချိတ်ပိတ်ထားသည်) - အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မလို၊ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား+??? ၊ အထူးအာနိသင် - အသုံးပြုသူ သေဆုံးသွားသော်လည်း ဝိညာဉ်မပျက်စီးပါက သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလအတွင်း ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ မှတ်ချက် - ဝတ်ဆင်ပြီးနောက်၊ ဤပစ္စည်းသည် ဝိညာဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်သွားမည်။ မှတ်ချက် - ဤလက်နက်ကိရိယာသည် ချိတ်ပိတ်ခံထားရပြီး ၎င်း၏ အထူးအာနိသင်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ကိုးကွင်းတောင်ဝှေး (ရာဇဝင် အရည်အသွေး) (ချိတ်ပိတ်ထားသည်) - အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မလို၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား+??? ၊ အထူးအာနိသင် - အဆင့် ၉၀ အောက် ပစ်မှတ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို စက္ကန့် ၃၀၀ ကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အာနိသင်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ မှတ်ချက် - ကိုင်ဆောင်ပြီးနောက်၊ ဤပစ္စည်းသည် ဝိညာဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်သွားမည်။ ထို့အပြင် ဤလက်နက်ကိရိယာသည် ချိတ်ပိတ်ခံထားရပြီး ၎င်း၏ အထူးအာနိသင်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခု၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။ ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခုသည် ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုရန် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မလိုပေ၊ ဆိုလိုသည်မှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိသူမဆို ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက ရတနာများကို ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း ယင်းတို့ကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည် ဟုတ်လော။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးနည်း။
ရာဇဝင် အရည်အသွေး ရှိသော လက်နက်ကိရိယာများသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်လေသည်။ အကယ်၍ ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခုသာ ချိတ်ပိတ်မခံထားရပါက သူ၏ အဆင့်တက်ရန် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုမှာ များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည်ဟု ကျန်းလျို ယုံကြည်ထားလေသည်။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားနေမိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နှင့် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား များ မပါဝင်သည့်တိုင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယင်းချိတ်ပိတ်မှုမှာ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံနေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခု၏ အထူးအာနိသင်များကိုမူ အနည်းဆုံးတော့ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့လေသည်။
ပိုးချည်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားလျှင် သံသရာလည်ခြင်းမှ ကင်းဝေးစေပြီး ကိုးကွင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျှင် အဆိပ်မသင့်စေနိုင်ပေ။
ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခု၏ အထူးအာနိသင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပုံကြီးချဲ့ ပြောဆိုထားခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခု၏ အထူးအာနိသင်များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ အနောက်ကောင်းကင်ဘုံသို့ မရောက်မီ သူ၏ တိုက်ပွဲများနှင့် အဆင့် တက်ရန် ကျင့်ကြံမှုများအတွင်း သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အာမခံချက် ရရှိသွားလေသည်။
ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းလျို၏ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။
ခေါင်းတွင် ဝိဒျာရာဇာ သရဖူ ကို ဆောင်းထားကာ၊ ကိုးကွင်းတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ပိုးချည်သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံထားသော သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောကာ နုပျိုနေသည်။ နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူတို့ဖြင့် တည်ကြည်ခန့်ညားကာ မွန်မြတ်နေသည်။ ကြည့်ကောင်းပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် အသွင်ရှိသော အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေလေသည်။
"အင်း... မဆိုးဘူး… တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်..."
ကျန်းလျို၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီရှီမင်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
ဤလက်နက်ကိရိယာ နှစ်ခုကို ကွမ်ယင်ဗောဓိသတ်က အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက် ဤရတနာများကို ဝယ်ယူပေးရန် လီရှီမင်၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမှန်တကယ် လှိုက်လှဲမှန်ကန်လှပေသည်။
ထို့ကြောင့် သင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် လီရှီမင်အားလေးနက်စွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။
"ကျန်းလျိုက အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
ကိုယ်တော် ဟု မသုံးနှုန်းဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ နာမည်ရင်းဖြင့်သာ ရည်ညွှန်းပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ စကားများသည် အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှု သက်သက်မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။
"ကျန်းလျို… တပည့်တော်ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး… ဒီရတနာ နှစ်ပါးက... တပည့်တော်က လက်ဆောင်ပေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့မှ မရတာ..."
ကျန်းလျို၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားသောအခါ လီရှီမင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
"ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက ဘယ်လို အစီအစဉ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာကို တပည့်တော် အတိအကျ မသိပေမဲ့… အဲဒီအစီအစဉ်ထဲမှာ နောင်တော်က အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ တပည့်တော် သိပါတယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထင်ပြလာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ ဗုဒ္ဓရေစက်မျိုး နောင်တော့မှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."
"ဒီရတနာတွေက သံသရာလည်ခြင်းကနေ ကင်းဝေးစေနိုင်ပြီး အဆိပ်သင့်ခြင်းကနေ ကာကွယ်နိုင်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ… မူလကတော့ နောင်တော့် အတွက် တပည့်တော် ဝယ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ... အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီရတနာ နှစ်ပါးက နောင်တော့်အတွက် တပည့်တော် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဖြစ်သွားမှာပေါ့… အဲဒါက နောင်တော့် အတွက် တပည့်တော် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးပါပဲ..."
သူက ဆက်ပြောလေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သင်္ကန်းနဲ့ တောင်ဝှေးကို ရောင်းတဲ့သူက ငွေမယူဘူးလို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရတနာ နှစ်ပါးက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက နောင်တော့်ကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပဲ... အရာအားလုံးက နောက်ကွယ်ကနေ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက စီစဉ်ထားပုံရပါတယ်... ဒီလူ့လောကမှာ ဘယ်သူကများ ဒီလို ရတနာမျိုးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး… ပိုဆိုးတာက ဘယ်သူကများ အလကား ပေးချင်မှာလဲ...."
လီရှီမင်၏ စကားများက ကျန်းလျိုအား အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များအပေါ် အခြေခံ၍ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း၏ နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းရိပ်မိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း တွေးကြည့်လိုက်တော့ မဟာထန်၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တစ်ပါးအနေဖြင့် လီရှီမင်သည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ မဟုတ်ကောင်း မဟုတ်နိုင်သော်လည်း သူသည် သာမန်လူများထက် သာလွန်သော အမြော်အမြင်မျိုး ရှိနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။
အမှန်ပင် ပိုးချည်သင်္ကန်းနှင့် ကိုးကွင်းတောင်ဝှေးသည် လူ့လောကမှ ရတနာများနှင့် မတူညီပေ။ အနာစက်များနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ၎င်းတို့ကို လမ်းမပေါ်တွင် လိုက်လံရောင်းချနေခြင်းမှာ ယုတ္တိမတန်လှပေ။ သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားပုံရသော ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူဘဲ ပေးအပ်သွားခဲ့သည်။ အသိဉာဏ်ရှိသူ မည်သူမဆို ဤအရာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများ ရှိနေကြောင်း သိမြင်နိုင်ပေသည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါပဲ..."
ကျန်းလျိုက လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်၍ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
"ကောင်းပြီ… နောင်တော် သွားသင့်ပြီ... လူ့ဘုံဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေနဲ့ တပည့်တော်ဟာ ပြည်သူအားလုံးအပေါ် တာဝန်ရှိလို့ ဒီလောက်ပဲ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တယ်… ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်ကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ နောင်တော့် အနေနဲ့ အခုချိန်ကစပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်..."
လီရှီမင်က လက်ကာပြရင်း အကူအညီမဲ့နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ ဖြူရော်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကူညီမည်... ဟုတ်သလော။ လီရှီမင်သည် သူ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး နဂါးနိုင်ရဟန္တာ ကိုပင် ရှေ့ထွက်ကာ တားဆီးပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။ မဟာထန်နိုင်ငံတော်တွင် ကျိုင်းကောင်ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျိုင်းကောင်များကို အရှင်လတ်လတ် မြိုချခဲ့ရပြီး ကျန်းလျိုနှင့် သစ္စာဆို ညီအစ်ကိုများအဖြစ် ဖွဲ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။
ဤကြီးကျယ်လှသော အစီအစဉ်ကြီးထဲတွင် ကူညီချင်စိတ်ရှိလျှင်တောင်မှ မည်သို့မျှ မကူညီနိုင်ဘဲ အစွမ်းအစမဲ့နေကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။
ကျန်းလျိုသည် လှည့်ကာ ဧကရာဇ်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စေတနာကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိလျက် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ သူ ကူညီ၍ မရနိုင်ခဲ့သလို လုပ်ပေးနိုင်စရာလည်း ဘာမှ မရှိခဲ့ပေ။
သူက သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေဦး...။ ဤကစားပွဲကြီးထဲတွင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော နဂါးမင်း ပင်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သေခြင်းတရားက ကာကွယ်ချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
***