အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉) နည်းလမ်းရှိလား...

ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်၊ စုန့် မိသားစု။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ ကိုယ်လုပ်တော် နှစ်ပါးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သော စုန့်ကိုယ်လုပ်တော်၏ မိသားစုအနေဖြင့် စုန့် မိသားစုသည် ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ နန်းတွင်းတွင် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အချို့ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

စုန့်ကိုယ်လုပ်တော်၏ ဖခင် စုန့်ချွဲသည် လုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ပြီး ဝန်ကြီးဌာနတွင် အရေးအပါဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

စုန့်ကိုယ်လုပ်တော်၏ အစ်ကိုကြီး စုန့်ကျန်းသည် အနောက်ပိုင်း ကာကွယ်ရေးစစ်တပ်တွင် ဒုစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စစ်သည်အင်အား ၃၀,၀၀၀ ကို ကွပ်ကဲနေလေသည်။

စုန့်ကိုယ်လုပ်တော်၏ ဒုတိယအစ်ကို စုန့်နင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ စီးပွားရေးလောကတွင် ကြီးမားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် စုန့် မိသားစုသည် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။ မိသားစုအတွင်းသာမက မိသားစုတွင်းသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသော အမျိုးသမီးများအပါအဝင် လူတိုင်းနီးပါးတွင် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိကြပေသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးအောက်တွင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ချည်းပဲ ဘိုးဘေးနှစ်ဦး ရှိနေသကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားလည်း သဘာဝကျကျ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုပြင် အနည်းဆုံး ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် ဆယ်ယောက်နှင့် နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်တွေတောင် ရှိသေးသည်။

ဤအချိန်တွင် စုန့် မိသားစု၌ ဖြစ်ပေသည်။

စုန့်နင်သည် ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အကြောင်းအရာကို မြင်ချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"မဆိုးဘူး... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မင်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးကို အကူအညီတောင်းတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ သူက သေချာပေါက် ကူညီပေးရမှာပေါ့..."

သူ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး စုန့် မိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

...

ချင်းယို နန်းတော်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် နန်းတွင်း ဥယျာဉ်တော်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကာ သူ ဘာကိုတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုး ယန်သည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရနေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြောလေ... ဘာကိစ္စလဲ..."

မိန်းမစိုး ယန်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဒုတိယမင်းသားက ဆက်သွယ်ရေးကျောက်စိမ်းပြားကို အသုံးပြုပြီး စာတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်လို့ ကြီးကြပ်ရေးရုံးက သတင်းဝင်လာပါတယ်... စာရဲ့ အကြောင်းအရာကိုရော ဘယ်သူ့ဆီ ပို့လိုက်တယ်ဆိုတာကိုရော ကျွန်တော်တို့ မသိရပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်း သွားလို့ရပြီ... အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့နဲ့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ဖို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

မိန်းမစိုး ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး တွေးတောနေပုံရပေသည်။

"အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက အရမ်း ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်..."

သူ သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ရှေ့ရှိ ရှုခင်းများကိုသာ ငေးကြည့်နေလိုက်လေသည်။

သူက လိုအပ်တဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားပြီးပါပြီ။ သံသယတစ်ခုတည်းနဲ့ နန်ကုန်းယွီကို ကာကွယ်ဖို့ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ကို သူ စေလွှတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

ထို့အပြင် နန်ကုန်းယွီတို့သည် လက်ရှိတွင် ကြီးကြပ်ရေးရုံး၌ ရှိနေပြီး လောလောဆယ်တွင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ညပိုင်းအတွက်မူ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် ရှန်ပိယွင်တို့ ရှိနေသဖြင့် နန်ကုန်းယွီနှင့် သူ၏အဖော်တို့ အဆင်ပြေသင့်ပေသည်။

...

ကြီးကြပ်ရေးရုံး။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ စူးရှင်းမုန်းသည်လည်း ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်အတော်ကြာပြီးသည့်တိုင် သူမနှင့် သင့်လျော်သော ကျင့်စဉ်ကို မရှာတွေ့သေးသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူမက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်... အချိန်နှောင်းနေပြီ ထင်တယ်... ကျွန်မတို့ အရင်ပြန်ကြရအောင်လား..."

နန်ကုန်းယွီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအနည်းငယ် မော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ ရှင်းမုန်း... အဆင်ပြေမယ့်ဟာ တစ်ခုခု ရှိလား..."

ဤမေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် ချင်းလင်တို့လည်း ခေါင်းအနည်းငယ် မော့လာပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်းသားငယ်နဲ့ မင်းသမီးရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှာမတွေ့သေးပါဘူး..."

"ရပါတယ်... မနက်ဖြန် ထပ်လာလို့ ရတာပဲလေ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မ ရှင်းမုန်းမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေသရွေ့... အစ်မနဲ့ သင့်တော်မယ့် ကျင့်စဉ်ကို တစ်နေ့နေ့ကျရင် သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ..."

"ဒါဆိုရင် မင်းသားငယ်ရဲ့ စကားတွေက ကောင်းတဲ့ နိမိတ်ဖြစ်ပါစေ..."

စူးရှင်းမုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ပျက်မှုကို မခံစား မိလေသည်။

ထိုအုပ်စုသည် ကျမ်းစာစံအိမ်မှ လျှောက်ထွက်လာကြလေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ၅:၄၅ နာရီ ရှိပြီ... ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် ကျောင်းသားတွေ ထွက်သွားဖို့အတွက် ကြီးကြပ်ရေးရုံးရဲ့ တံခါးတွေကို ၄:၄၅ နာရီမှာ ဖွင့်ပေးမှာပါ..."

"ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်မှုက အချိန်တော်တော်ကြာတယ်... များသောအားဖြင့် ကျောင်းသားတွေ မထွက်ခွာခင် ည ၇:၄၅ နာရီလောက်အထိ ကြာတတ်တယ်..."

"သေချာတာပေါ့... လူကြီးတွေ လာကြိုဖို့ လိုအပ်တဲ့ အသက် ခြောက်နှစ်အောက် ကလေးတွေကတော့ စောစော ပြန်လို့ရပါတယ်..."

ထို့နောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် နန်ကုန်းယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ဒုတိယအဒေါ်ကို ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရမလား... သူ ရောက်နေပြီလား မသိဘူးနော်..."

"မလိုဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ထိုအုပ်စုကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ပင်မတံခါးကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး စောင့်ကြရအောင်... မယ်တော်က အဲ့ဒီမှာ သားကို စောင့်နေလိမ့်မယ်လို့ သား ခံစားမိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒီကို အရင်သွားကြတာပေါ့..."

ထိုအုပ်စုသည် အပြင်သို့ လျှောက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပင် ကြီးကြပ်ရေးရုံး အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ မမြင်ချင်သော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။

အခြားသူများသည် သူ၏အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြချေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အဝေးတွင် ရပ်နေသော နန်ကုန်းကျင်းလင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ နန်ကုန်းကျင်းလင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြည့်က...

သေသွားတဲ့လူကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုးလေ...

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ထိုအုပ်စုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စူးရှင်းမုန်း၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပေသည်။ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤခံစားချက်မှာ ခဏသာ ကြာပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထို့အပြင် ဤသေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသည် သူမဘေးရှိ လူနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း သူမ မရေမရာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် ရှင်းပြရခက်သော်လည်း အစစ်အမှန် ဖြစ်လေသည်။

စူးရှင်းမုန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။

"အစ်မကြီး... အစ်မ ရှင်းမုန်း... မယ်တော်နဲ့ တခြားသူတွေကို သား မြင်နေရပြီ... အဲ့ဒီဘက်ကို သွားကြရအောင်..."

ထိုအုပ်စုသည် ကြီးကြပ်ရေးရုံး အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် ဒေါ် လေးရှန်တို့ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကို အရင်သွားကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ထိုအုပ်စုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတူတူ လျှောက်သွားကြလေသည်။

"မယ်တော်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ကြီးကြပ်ရေးရုံးမှ ထွက်လာပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"ယွီအာ... ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ နန်ကုန်းကျင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မကောင်းပါဘူး... သား မမြင်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့လို့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် သူ၏အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းကျင်းလင်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်မိသွားသည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ရှေ့ထွက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်က ဒုတိယအဒေါ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ရှင်းပြပါ့မယ်..."

"အိုး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ရိုရွှယ်... မင်း ငါ့ကို သေချာပြောပြတာ ပိုကောင်းမယ်နော်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအဒေါ်... လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအုပ်စုသည် အနောက်ဘက် ရွှမ်မန် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

လမ်းတွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သိုင်းပြိုင်ကွင်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီက အငြင်းအခုံမှာ နိုင်ခဲ့ပေမဲ့... သူ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်သွားတာတော့ အမှန်ပါပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။

"အဲ့ဒီ နန်ကုန်းကျင်းလင်က တကယ်ပဲ သဘောထားသိမ့်သေတာပဲ... အခု ယွီအာက ထောက်ပြလိုက်ပြီး ဒီလိုစကားတွေတောင် ပြောလိုက်သေးတယ်ဆိုတော့ သူ ရူးသွားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤနေရာတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် လက်လှမ်းကာ နန်ကုန်းယွီကို ချီမိသွားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... ငါ့သားပိသတယ်... သူ့ရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

"မယ်တော်..."

နန်ကုန်းယွီ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ရာ သူမက ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေခြင်းအပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပေသည်။

အခန်း (၁၀၀) ကျွန်တော်တို့ သူမကို မစွန့်ပစ်နိုင်ဘူး

သို့သော် နန်ကုန်းယွီ၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး သူမ၏အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ဘေးတွင် အမြဲရှိနေသော စူးရှင်းမုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

သူမ၏အကြည့်က စူးရှင်းမုန်းအပေါ် ရောက်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မယ်တော်... အစ်မ ရှင်းမုန်းက ဒီနေ့ သားနဲ့အတူ သိုင်းပြိုင်ကွင်းကို သွားခဲ့တာလေ... ပြီးတော့ သူ့ကို အစ်မကြီးနဲ့ တခြားသူတွေကိုတောင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သေးတယ်..."

"နန်ကုန်းကျင်းလင်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် သူက သားကို မထိရဲဘဲ အစ်မ ရှင်းမုန်းအပေါ် ဒေါသထွက်ပေါက်ရှာမှာကို သား စိုးရိမ်လို့... ဒါကြောင့် သူ့ကို သားနဲ့အတူ ယာယီ နေဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သားရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက အကြောင်းပြချက် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ခုနက နန်ကုန်းကျင်းလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မမှန်ဘူးဆိုတာ မယ်တော် သတိထားမိတယ်... သူက ဒီမိန်းကလေးကို တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်... သားက ဒါကို တွေးမိတဲ့အတွက် မယ်တော် အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ကျန်းပေ့ မင်းသမီးကတောင် အဲ့ဒီလို ပြောနေမှတော့... သူတို့ပြောတာ တကယ်ပဲ မှန်နေမလား။ အဲ့ဒီလူက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောထား သေးသိမ်တာလား။

စူးရှင်းမုန်းက အနည်းငယ် စားသောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ လေးစားမှု ရှိနေပေသည်။

"မင်းသမီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းသားငယ်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"အားနာမနေပါနဲ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်းလည်း ယွီအာကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားတာလေ... မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ နေခိုင်းပြီး အချိန်တစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးတာက ငါတို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး..."

စူးရှင်းမုန်းသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့သဖြင့် ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကားသာ ဆိုနိုင်တော့ချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ထိုအုပ်စုသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဦးတည်သွားသော ဘေးပေါက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ထိုအုပ်စုကို နှုတ်ဆက်ပြီး မလိုလားသော အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မခါယမ်းဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရချေ။ သူမ၏လက်ကို ကိုင်ထားသော နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးဆီမှာ ဘာတွေများ ကောင်းနေလို့လဲ မသိဘူး... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင်နေရတာလဲ..."

"အစ်မကြီးက သားနဲ့ အတူရှိနေရတာကို တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျတာလား..."

နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မယ်တော်... သားက မကောင်းလို့လား..."

"ကောင်းပါတယ်..."

သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရချေ။

"ငါ့ရဲ့ ယွီအာ... သားက မယ်တော့်အတွက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ဟီးဟီးဟီး... အားလုံး အကောင်းဆုံးပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရယ်မောသံများ လွင့်ပျံနေပြီး အနောက်မှ လိုက်လာသော စူးရှင်းမုန်းက အားကျစွာ ကြည့်နေစေလေသည်။

ခရီးစဉ်မှာ အထူးအဆန်း မရှိခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ထိုအုပ်စုသည် ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ချင်းလင်... အစ်မ ရှင်းမုန်းကို အတွင်းဘက် ခြံဝင်းထဲ အရင်ခေါ်သွားပြီး နေရာချပေးလိုက်... ပြီးရင် ညစာစားဖို့ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

ချင်းလင်က သဘောတူလိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်းမုန်း မိန်းကလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားငယ်..."

စူးရှင်းမုန်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ချင်းလင်နှင့်အတူ ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ယွီအာ... စူးရှင်းမုန်းဆီမှာ အထူးအဆန်း တစ်ခုခု ရှိလို့လား... သားက သူ့ကို အရမ်း အထူးတလည် ဆက်ဆံနေသလိုပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သား မသိဘူး... သူမနဲ့ အတူရှိနေရတာ တော်တော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ သူမနဲ့ စပြီး ဆက်သွယ်ဖြစ်ခဲ့တာ... မယ်တော် သူမရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းပြီးပြီလား..."

"စုံစမ်းပြီးပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စူးရှင်းမုန်းက ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ရောက်လာတဲ့ ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ... မနေ့က အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဆုချပြီး ကြီးကြပ်ရေးရုံးထဲ ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာ... တခြား သတင်းအချက်အလက်တော့ မတွေ့သေးဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်... ပြီးတော့ သူနဲ့ သင့်တော်တဲ့ ကျင့်စဉ်လည်း မရှိဘူးတဲ့... အခု ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်... သူ့လို လူတစ်ယောက်က ရုံးကို ရောက်ပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာတင် ဦးရီးတော်ရဲ့ ဆုချတာကို ခံရတယ်ဆိုတော့ သူ့ဆီမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ရှိရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်..."

ဤနေရာတွင် သူမက တွေဝေသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ... ဒီစူးရှင်းမုန်းက နည်းနည်း ထူးခြားပုံရတယ်... ပြီးတော့ မသိသေးတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် သား သူမနဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တာ ပိုကောင်းမလား..."

"မယ်တော်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်က သားကို ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိစေချင်ပြီး ဘယ်ပြဿနာထဲမှ မပါစေချင်ယုံလေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ အလွန်တရာ လှပသော မျက်နှာကို နမ်းမိသွားသည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်... အဲ့ဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ဘယ်သူက ပြဿနာတွေကို ဂရုစိုက်လို့လဲ... မယ်တော်နဲ့ ဒေါ် လေးရှန်က သားကို ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ... ဘာဖြစ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ဒါ့အပြင်... ယွီအာက သူနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ပြီးနေပြီလေ... ပြီးတော့ သားကြောင့် သူ့လည်း အခက်တွေ့နိုင်တယ်... သူ့ကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားလို့ မရဘူးမလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ယွီအာ ပျော်နေသရွေ့ ရပါပြီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ဤအဖြေကို ကြားချိန်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထိုအုပ်စုသည် ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်းလင်သည် စူးရှင်းမုန်းနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော နှင်းဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စူးရှင်းမုန်းသည် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသော နတ်သမီးလေး တစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။

သူမ၏ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော မျက်နှာလေးမှာ အလွန်တရာ လှပနေသော်လည်း ၎င်းသည် နောက်ပြောင်တတ်မှုနှင့် တက်ကြွမှု အနည်းငယ်ကို သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြနေကာ ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးမှာ ခါးအထိ ကျဆင်းနေပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်မှာ သူမ၏ မျက်နှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နောက်ပြောင်စွာ ကျဆင်းနေကာ လေညင်းလေးတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပေသည်။

သူမသည် ရိုးရှင်းသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးတစ်ခုကို ပန်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ညင်သာစွာ ချည်နှောင်ထားကာ ကျက်သရေရှိမှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေလေသည်။

"ဟမ့်..."

နန်ကုန်းယွီသည် တိုးညင်းသော "ဟမ့်" သံလေး ပြုလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"သား သိသားပဲ... အစ်မ ရှင်းမုန်းက ဘာလို့ ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားတာလဲဆိုတာ... ဒီလောက် လှပတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ အပြင်ဘက်မ္ဘကာမှာ လျှောက်သွားဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်လေ..."

"အပြင်ဘက်ကမ္ဘာက အရမ်းလှတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို သိပ်မရင်းနှီးဘူးလို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတာပဲ... အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်တဲ့သူတွေကိုပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ အလှတရားမှာ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

"ရှင်းမုန်းက မင်းသမီးနဲ့ မင်းသားငယ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ပြီးတော့ ချီးကျူးစကားအတွက် မင်းသားငယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ထပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ ပြောတာ မမှားပါဘူး... မင်းရဲ့ အသွင်အပြင်က တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူး... ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ မလုပ်ဘဲ၊ ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ မရှိဘဲ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်..."

စူးရှင်းမုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ရှင်းမုန်းက ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားတာပါ... မင်းသမီး အပြစ်မယူဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... လာ... အရင် စားကြရအောင်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး..."

စူးရှင်းမုန်းက ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နန်ကုန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စစားကြပါ... အားနာမနေပါနဲ့..."

...

ချင်းယို နန်းတော်၊ ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် လွမ်းဆွေးနေသော အကြည့်ဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် မသာမယာ ဖြစ်နေပေသည်။

'သူတို့က တကယ်ကို ဘာကကောင်းတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးပဲ...'

စုန့် မိသားစုမှ စုန့်နင်သည် ဟွိုင်ယွဲ့မျှော်စင်တွင် အသတ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကို သူ အခုလေးတင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယင်းမတိုင်မီက စုန့်နင်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦးကို ငှားရမ်းရန်အတွက် မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ မြစ်ဝါမြစ်အဆောက်အအုံ ရုံးခွဲသို့ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ ယုံကြည်ရသူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငှားရမ်းသည့် အပေးအယူကို ပြီးစီးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုန့်နင် အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း စုန့်နင်မှာမူ လူအများရှေ့တွင် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ် ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ကွဲအက်ကာ လောကကြီးထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး လူအများရှေ့တွင် ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း လူသတ်သမားကိုမူ မသိရသေးချေ။

တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ပဟေဠိ အမှုကြီးတစ်ခုပဲ။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်ကာ သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေ၏။ 'ဒါဆို အဲ့ဒီလူတွေက စူးရှင်းမုန်းကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေတာ သေချာတာပေါ့လေ...'