တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခြင်း

ဘုန်း

ကွမ်ဖုန်းကျွမ် လေပြင်းလက်သီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ပြင်းထန်သော လေပွေလှိုင်းတစ်ခုသည် မိုးမြေအကြား ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးအခန်း (၃၀၆) အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး

ချင်းချင်းဘက်တွင်

သူမ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်လုံးစည်းကို ဖြေရန် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူမ အကြည့်သည် လေပြင်းများကြားရှိ ကွမ်ဖုန်းကျွမ်၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေသော လေပြင်းများလည်း ရပ်တန့်သွားတော့၏။

အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ကွမ်ဖုန်းကျွမ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“(၁၈) ယောက်မြောက် ခေါင်းဆောင်က ဘာလို့ ဒီမိန်းမကို အနိုင်မယူသေးတာလဲ”

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လူတိုင်း နားလည်သွား၏။ လက်သီးမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အဖြူအမည်း ရောင်စဉ်တန်းတစ်ခုသည် ကွမ်ဖုန်းကျွမ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဘာမျှမကျန်တော့သည်အထိ သူ့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

လုံးဝဥဿုံ ငြိမ်သက်သွားတော့၏။ အပ်တစ်ချောင်း ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဤသဲကန္တာရထဲတွင် ကွမ်ဖုန်းကျွမ်သည် နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်အောက်၌ အသန်မာဆုံးဟု လူသိများ၏။

သို့သော် ယခု သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

‘ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ’

ကွမ်ဖုန်းကျွမ်ကို အပြတ်ရှင်းပြီးနောက် ချင်းချင်းသည် သူမ မျက်လုံးစည်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားကြ၊ မဟုတ်ရင် သေလိုက်ကြတော့”

သူမ စကားကြောင့် အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားမဟရဲတော့ပေ။ သူတို့ မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

“အထင်ကြီးစရာပဲ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ငါ သဲကန္တာရထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးမျိုး မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ နောက်ခံက တော်တော်လေး ထူးခြားမှာပဲ”

ချီးကျူးသံ ပါဝင်နေသော အသံတစ်သံ ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်သည် လေပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ကာ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ့ခါးတွင် ဓားကြီးတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး လူအုပ်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ရှင် ဘယ်သူလဲ”

ချင်းချင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက အေးအေးလူလူပင် ပြောသည်။

“ငါက အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရှင်သခင် နှစ်ပါးထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်ပဲ”

“ရှင်က အမွှာဘုရင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မက ချင်းချင်းပါ၊ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူရဲ့ တပည့်။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ဝတ်ရုံဖြူ ကုချင်းနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်ကြတယ်”

သူမ လေသံသည် အေးစက်ကာ ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်၏။

‘ဝတ်ရုံဖြူကုချင်းနတ်ဆိုး’

အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြသည်။

သဲကန္တာရသည် ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီး၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသူများ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဝတ်ရုံဖြူကုချင်းနတ်ဆိုးသည် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များကို နှိပ်စက်ကာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် သူမ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းကုချင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ယုံကြည်သွားကြ၏။

သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပြလာသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဝတ်ရုံဖြူကုချင်းနတ်ဆိုးသည် တာ့ယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် ရန်ငြိုးရှိထားပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလေ့ မရှိပေ။

သူမသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော ဤသဲကန္တာရထဲသို့ ဘာကြောင့် ရောက်လာရသနည်း။

သို့သော် ဤလောကတွင် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တပည့်အဖြစ် မည်သူက အယောင်ဆောင်ရဲပါမည်နည်း။

“မင်းက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဝတ်ရုံဖြူကုချင်းနတ်ဆိုး ဆိုတာကို ဘာနဲ့ သက်သေ ပြနိုင်လဲ”

သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးဘဲ မေးခွန်းဖြင့် အကဲစမ်းလိုက်၏။

ချင်းချင်း မဖြေကြားမီမှာပင် လူအုပ်ကြားထဲမှ လှောင်ပြောင်သံ ပါဝင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုက တော်တော်လေးကို သတိကြီးလွန်းနေတာပဲ။ ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကိုယ်သူ ဝတ်ရုံဖြူကုချင်းနတ်ဆိုးလို့ ပြောတာနဲ့ အစ်ကိုက ယုံလိုက်တာလား။ တကယ်လို့ အစ်ကိုက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရင် နောင်ကျ ကျွန်တော်တို့ အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့က သဲကန္တာရထဲမှာ ဘယ်လို မျက်နှာထားရတော့မလဲ”

ထိုစကားကြောင့် သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ထဲမှ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူ၏ ခြေလှမ်းများသည် အေးဆေးသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း သူ၏အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေ၏။

“နံပါတ်ခြောက ငါ စကားပြောနေတဲ့အချိန်မှာ မင်း ဘယ်တုန်းက ဝင်နှောက်ယှက်ခွင့် ရသွားတာလဲ”

သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လူတိုင်း သူ့မကျေနပ်မှုကို ကြားနိုင်ကြသည်။

နံပါတ်ခြောက် ပြုံးလိုက်၏။

“စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်။ ဒီလို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်စုအတွက် အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခခံနေဖို့ မလိုဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်လို့ပါ။ သူတို့ နောက်ခံက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ကို အကုန်သတ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် ပြီးသွားမှာပဲ”

“ဒီမိန်းမက မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ တပည့်ပဲ ဖြစ်နေပါစေဦး၊ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်ဘူးဆိုရင် ဒါကို ကျွန်တော်တို့လုပ်တာလို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့ ကျွန်တော်တို့ အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်နယ်မြေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကလည်း သံသယဖြစ်စရာပဲ”

ဤစကားကြောင့် သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီကောင်တွေကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ သံမဏိဘုန်းကြီး မင်း နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်နဲ့ဆိုရင် ဒီတာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် လူငယ်တစ်စုကို ကိုင်တွယ်ဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး”

သံမဏိဘုန်းကြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး”

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ရှောင်ချန်းနှင့် အခြားသူများကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

“လူငယ်တို့... ငါ့ဆီကို အတူတူ လာခဲ့ကြစမ်း။ မင်းတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ငါ သံမဏိဘုန်းကြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေဦး”

“ဟက်”

လူအုပ်ထဲမှ ချောင်ရို့ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။

“သံမဏိဘုန်းကြီးလား။ မင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ငါတို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်နေဖို့ လိုလို့လား။ ငါတို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနရဲ့ နည်းစနစ်တွေကို မင်း မြင်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ ငါ ချောင်ရို့ချန်က မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့”

“ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီး”

“ဒါ တကယ်ပဲ သူလား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေထဲမှာ ဒီလောက်အထိ မောက်မာတဲ့သူက သူပဲ ရှိတာ”

အမွှာဘုရင်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူတို့ စကားလုံးတိုင်းသည် သံမဏိဘုန်းကြီး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သို့သော် သူ ထိုအမည်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မသွားဘဲ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

သူသည် ဝိနည်းကို ချိုးဖောက်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရန် သဲကန္တာရထဲသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့၏။ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်ပေါင်း မည်မျှ သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

သံမဏိဘုန်းကြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်လား မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားလက်သီးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီလက်သီးက ငါ့ရဲ့ ဗာဂျာရာရွှေခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ”

ချောင်ရို့ချန် လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက သေဖို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေမှတော့ လာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တိုက်ခိုက်ဖို့ နေရာ မလောက်ဘူး။ ငါတို့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ သွားတိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ”

“ကောင်းပြီ”

သံမဏိဘုန်းကြီး မဆိုင်းမတွပင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ချောင်ရို့ချန်ကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွား၏။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစကတည်းက ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် ထုတ်သုံးကြရာ ရိုက်ချက်တိုင်းသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ချန်း လေပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“လူငယ်လေး မင်း နောက်ကနေ ချောင်းတိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

သဲကန္တာရ အေးစက်ဓားဘုရင်သည် ရှောင်ချန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်က ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ့ရှေ့က လူငယ်များသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

သူ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းလက်သီးအရှင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တယအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုနှုန်းသည် ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်ပြီး သူတို့တွင် အခြားသူများ မသိသော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေရပေမည်။

သူ မက်မောခြင်း မရှိဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျလိမ့်မည်။ သို့သော် သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင်သည် ပါးနပ်သူဖြစ်ပြီး သေချာမှု မရှိဘဲ ဘယ်သောအခါမှ အဆောတလျင် မပြုမူပေ။ သူ ငှက်မွှေးဖြူဘုရင် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းပင်။

ရှောင်ချန်း ပြုံးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျား တာချန်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှာ စိုးလို့ စောင့်ကြည့်နေတာပါ”

“အော်”

သဲကန္တာရ အေးစက်သောဓားဘုရင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“လူငယ်လေး မင်းက ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့”

ရှောင်ချန်း၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ကျွန်တော် ပြောလိုက်တာက ခင်ဗျားရဲ့ အရှိုက်ကို ကွက်တိထိသွားလို့လား”

“ဟမ့်”

သဲကန္တာရအေးစက်ဓားဘုရင် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေရုံပဲ။ အခုတော့ သူ ရောက်လာပြီ”

သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့် ဝေးလံသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။