အခန်း (၈၇၃-၈၇၄)
Vol. 86 Ch. 873-874
အခန်း (၈၇၃) ဒုက္ခပေးသော မိန်းကလေး
"ခက်တာပဲကွာ... မနေ့ကတော့ တအားကို အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိခဲ့တာ။ ဒီနေ့ကျမှ နောက်ထပ် နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုက ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပြီ။ ဒီမုန်တိုင်းသာ မရှိရင် ငါတို့ ညဘက်ဆိုရင်တော့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"
ကျီရှန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း နှင်းမုန်တိုင်းကို ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောနေမိ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ သူ စိုက်ကြည့်နေသော အရက်ပုလင်းလေး ရှိနေပေသည်။
လုံချန်းကမူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေ၏။
"ဒါက ခဏလောက် နှောင့်နှေးသွားတာပါပဲ။ မကြာခင် ပြီးသွားမှာပါ။ ပြီးတော့ နှင်းမုန်တိုင်းဆိုတာ သူ့ဘာသာသူတော့ အကောင်းသား။ အခုက စစ်မက်ရာသီဆိုတော့ နှင်းမုန်တိုင်းက အင်ပါယာတွေကြားမှာ တဒင်္ဂ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖန်တီးပေးနိုင်တယ်။ အခုတော့ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူလို့ ရတာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲလေ။ အဲဒီလိုဆိုတော့လည်း ကောင်းပါတယ်။ ငါတို့ နည်းနည်းတော့ အနားယူလို့ ရတာပေါ့" ကျီရှန်က ဆိုရင်း အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
"အေး... နှင်းမုန်တိုင်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်ကြမယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ အနားယူနေလိုက်ဦး။ ငါ့အခန်းထဲ ငါ သွားလိုက်ဦးမယ်" လုံချန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မင်လန် အနားယူနေသော ဘယ်ဘက် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့၏။
မင်လန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ငေးကြည့်နေပေသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်ရင်း သူမရှိရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။
"ဝူး... ဒီနေ့ တအားအေးတာပဲ။ ငါ့ကို အနွေးဓာတ်လေး နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုခုံးများကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"နင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ အအေးဒဏ်ကို အလွယ်တကူ အံတုနိုင်ရမှာ မဟုတ်လား" မင်လန်က လုံချန်း၏ လှည့်ကွက်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ရယ်မွှန်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။
"ငါ့ကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးမယ့် နင် ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ အအေးဒဏ်ကို အံတုဖို့ ချီစွမ်းအင်တွေကို သုံးနေတော့မှာလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း မင်လန်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်ပြီး စောင်ကို ခြုံလိုက်ကြ၏။
"ဟေ့... အခုမှ မနက်စောစောပဲ ရှိသေးတာလေ။ တစ်ညလုံးလည်း နင် ကဲတာတွေနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးပြီ။ အခု နေ့ဘက်မှာတောင်..."
"နင်နဲ့ အတူရှိနေရင် ဘယ်အချိန်က ည၊ ဘယ်အချိန်က နေ့ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘယ်သူက နင့်ကို ဒီလောက်တောင် လှအောင် ဖန်တီးထားလို့လဲ" လုံချန်းက မင်လန်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများက သူမကို အနူးညံ့ဆုံးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးသားစွာ ကြည့်နေလင့်ကစား သူ၏ လက်များကမူ လုံးဝ အခြားအလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေပေသည်။ သူ၏ လက်များမှာ မင်လန်၏ ရင်သားများပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ အသာအယာ ဆုပ်နယ်နေတော့သည်။
"ဟင်း... နင့်ကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ မသိတော့ဘူး" မင်လန်က နောက်ပြောင်သလို ဆိုလိုက်၏။
"ငါ့ကို နမ်းလို့ ရတာပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ အမေးကို ဖြေလိုက်သလို ဆိုလိုက်သည်။
"တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ" လုံချန်း၏ အဖြေကြောင့် မင်လန်က သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်သဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်း သာယာသော ရယ်သံလေးများ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာအား အနားသို့ ဆွဲယူပြီး သူ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်၏။
သူတို့နှစ်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းချင်းမှာ ထိကပ်သွားကာ နမ်းရှိုက်လိုက်ကြတော့သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ လျှာကို မင်လန်၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မင်လန်ကပင် ဦးအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပေသည်။ သူ နှုတ်ခမ်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် သူမ၏ လျှာကို သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
မင်လန်၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားရမည့် တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ လုံချန်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ လျှာများမှာ အသာရရှိရန် အပြန်အလှန် လုံးထွေးနေကြတော့သည်။
လင်မယားနှစ်ဦးသည် သီးသန့်အချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကုန်ဆုံးနေကြချိန်တွင် ကျီရှန်ကမူ သူ၏ အခန်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ကာ အတိတ်အား ပြန်လည် တမ်းတနေမိ၏။
သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေပေသည်။ သူ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ မည်သို့မျှ မပြောင်းလဲသွားသည့်အလား သူ့ကို ပြုံးပြနေသည့် ပုံရိပ်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းအောက်ရှိ နှင်းဖုံးနေသော လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိသော်လည်း သူမမှာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ၏ အတွေးများဖြင့် သူ၏ ခေါင်းအား အပြည့်မခံလိုတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အာရုံလွှဲရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် လျှောက်သွားနေရင်း မြို့ငယ်လေး၏ နယ်နိမိတ်အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များ၊ မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားများမှာ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ မြို့အဆုံးအထိ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
"ကယ်ကြပါဦး"
ကျီရှန် နောက်သို့ ပြန်လျှောက်လာစဉ် အနီးအနားမှ အော်ဟစ်သံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
ထိုအော်သံမှာ မကျယ်လှပေ။ သူပင်လျှင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကြားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ချေ။
သူသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး အော်သံကြားရာ အရပ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် နှင်းများ အလွန်ထူထပ်နေသဖြင့် သူ လျှောက်လိုက်တိုင်း သူ၏ ခြေထောက်များမှာ တစ်ပေနီးပါးခန့် နှင်းထဲသို့ ကျွံဝင်နေပေသည်။
သူသည် အော်သံထွက်ပေါ်လာရာ အိမ်တစ်လုံးဟု ထင်ရသော နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ တံခါးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ သော့ခတ်ထားကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
"ကယ်ပါဦးရှင်" အော်ဟစ်သံမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် မပြတ်ဘဲ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်၏။
ကျီရှန်သည် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကို ကန်လိုက်သဖြင့် သော့မှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် သူ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ခံထားရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုမိန်းကလေးကို အတင်းအကျပ် ပြုမူနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။
ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း တကယ်တမ်း ချည်နှောင်ခံထားရပုံ မရပေ။ သူမသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးနေ၏။ သူမ၏ စိမ်းလန်းစိုပြေသော ဆံပင်များကို ဦးခေါင်းနောက်တွင် သေသေသပ်သပ် စည်းနှောင်ထားသော်လည်း ဆံပင်အချို့မှာမူ သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဝဲကျနေပေသည်။
သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများက အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေ၏။
သူမသည် အသက် ၂၄၊ ၂၅ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ အော်နေတာလဲ" ကျီရှန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤနေရာတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။
"ရှင် ကျွန်မကို လာကယ်မလား၊ မကယ်ဘူးလားဆိုတာ သိချင်လို့ အော်ကြည့်တာပါ" ထိုမိန်းကလေးက ကျီရှန်ကို ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ကျီရှန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက စတင် ရှင်းပြလေတော့သည်။
"ရှင် အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ တအားကို အထီးကျန်နေပုံပဲ။ ကစားစရာ ပျောက်သွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ရှင်က တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတယ်။ ရှင့်ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတယ်လို့ ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုမိန်းကလေးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။
"မင်းတော့ ရူးနေပြီ။ ငါ့ကို သဘောကျလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်တယ်ပေါ့လေ။ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို နောက်ပြောင်တတ်တဲ့ လူနာတွေနဲ့ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျီရှန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက အလျင်အမြန်ပင် ပြေးလာခဲ့၏။ သူမသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်ပါဦး။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုရော၊ ဒီကိစ္စကိုရော နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က ဘယ်လို လူမျိုးလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ ရှင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် ကျွန်မ သဘောကျမိပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကိုလည်း သိချင်ခဲ့တယ်"
"ရှင် အဲဒီလို ဖြစ်နေချိန်မှာတောင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိ၊ မရှိ ကျွန်မ သိချင်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မက လူဆိုးတစ်ယောက်ကိုတော့ မချစ်နိုင်ဘူးလေ"
"မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို မင်း ချစ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ကျီရှန်က ပြန်ဖြေလိုက်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့လေသည်။
အခန်း (၈၇၄) သတ်ဖြတ်ခြင်း
"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို စိတ်မဝင်စားဘူး" ကျီရှန်က ဆိုကာ ထိုမိန်းကလေးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်၍ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။
သူသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရန် နှင်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာနေသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနေပေသည်။
"နေဦးလေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့ဦး။ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှင့်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာ အထင်အရှား ပြနေတာတောင် သူ့ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမယ့်အစား ရှင်က ထွက်ပြေးနေတယ်ပေါ့လေ။ ရှင် တကယ်ရော ယောက်ျား ဟုတ်ရဲ့လား" ထိုမိန်းကလေးက သူ့နောက်မှ အပြေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။
သူမသည် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိသလို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်သဖြင့် နှင်းများကြားတွင် အလွန်အားနည်းနေရှာသည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။
သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နွေးထွေးစေရန် ပေါ်လွင်နေသော ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ပိုက်ထား၏။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် စကတ် ဝတ်မထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤအခြေအနေကို သူမ မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်နည်း။
"မဟုတ်ဘူး။ ငါက ယောက်ျားမဟုတ်ဘူး။ အခု ငါ့နောက်ကို လိုက်မနေဘဲ ပြန်တော့။ မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း အအေးမိပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ မင်း သေသွားရင်တောင် ငါ လာကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုပဲ ထွက်သွားတော့။ မင်းရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အလောင်းကို နှင်းတွေထဲကနေ ဆွဲထုတ်ရမယ့်သူကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့" ကျီရှန်က အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ရှူး... ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးနေရတာလဲ။ ဟေ့... နေပါဦး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်ပါဦး။ ကျွန်မအကြောင်းကို လေ့လာကြည့်ပါဦး။ ရှင်လည်း ကျွန်မကို ချစ်မိသွားမှာ သေချာပါတယ်"
"အနီးအနားက မြို့ဆယ်မြို့ပေါင်းလိုက်ရင် ကျွန်မက အလှဆုံး မိန်းကလေးလို့ အပြောခံရတဲ့သူပါ။ ကျွန်မလို မိန်းကလေးမျိုးကို ရှင် နောက်တစ်ခါ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပါဦး" ထိုမိန်းကလေးက ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။
သူမသည် မည်မျှပင် မြန်မြန်လျှောက်ရန် ကြိုးစားလင့်ကစား ကျီရှန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နှင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရန် ခက်ခဲနေရှာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ကျဉ်းမြောင်းမသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် ဝေးကွာလာခဲ့၏။
ကျီရှန်သည် သူမ၏ စကားအများစုကို လျစ်လျူရှုထားကာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုခဲ့ချေ။
"ကျွန်မက ရှင့်အတွက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကိုတောင် အန္တရာယ်ထဲ ပစ်ထည့်ထားတာနော်။ ရှင့်အတွက် သေပေးဝံ့တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ရှင် ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ထိုမိန်းကလေးက လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏတွင် ကျီရှန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ရပ်တန့်သွားတော့လေသတည်း။
"မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါတို့ ထွက်ပြေးကြမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"အင်း... ငါ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို စွန့်ခွာပြီး နင်နဲ့ လာဆုံမယ်။ အဲဒီကျရင် ငါတို့ ဒီတိုင်းပြည်ကနေ ထွက်သွားပြီး ငါ့ကို ဘယ်သူမှ အတင်းအကျပ် လက်မထပ်ခိုင်းနိုင်တဲ့ တခြားတစ်နေရာကို သွားကြတာပေါ့"
"အင်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့အတွက်နဲ့ အရာအားလုံးကို စွန့်စားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ရဲ့လား။ ငါတို့ အဖမ်းခံရရင် သေတောင် သေသွားနိုင်တယ်နော်"
"နင့်အတွက်ဆိုရင် ငါ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ သေမင်းမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့။ ငါလို မိန်းကလေးမျိုးကို ရထားတာ နင် တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား။ နင့်အတွက် သေပေးဝံ့တဲ့ ငါလို မိန်းကလေးမျိုးကို မင်း ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဟားဟား... ရှာတွေ့နိုင်ဦးတော့ ငါ မရှာချင်တော့ပါဘူး။ ငါ့မှာ ငါ မျှော်လင့်နိုင်သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး မိန်းကလေး ရှိနေပြီပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ လွတ်သွားတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မိသားစုလေးကို တည်ထောင်ကြတာပေါ့။ အားလုံး မကြာခင် ပြီးဆုံးသွားတော့မှာပါ"
ကျီရှန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတိတ်မှ အမှတ်ရစရာတစ်ခု ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အသက်ထက်မက ချစ်ရသော မိန်းကလေးနှင့် နောက်ဆုံး ပြောခဲ့ဖူးသော စကားဝိုင်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ပြေးကာ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတို့ အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။
ထိုစကားလုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျီရှန်မှာ ခြေလှမ်းများ မရွေ့နိုင်တော့ဘဲ နေရာ၌ပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။ သူ ကြိုးစားပမ်းစား မြှုပ်နှံထားခဲ့သော အမှတ်ရစရာများမှာ အနာကျင်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှံဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်ကို ပြန်လည် သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။
သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည် ခံစားနေမိ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း ထိုအေးစက်လှသော ရာသီဥတုတွင် ထိုမျက်ရည်များမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားတော့သည်။
စိမ်းလန်းသော ဆံပင်ရှိသည့် မိန်းကလေးသည် ကျီရှန် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှိသမျှ အင်အားကို အသုံးချကာ အစွမ်းကုန် ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒဏ်ရာရသွားလို့လား။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောပါဦး" ထိုမိန်းကလေးက သူ၏ ပုခုံးများကို ပွေ့ဖက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အနားကနေ အဝေးကို ထွက်သွားစမ်း" ကျီရှန်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ထိုမိန်းကလေးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့ လုပ်လိုက်မိသည်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့၏။ သူသည် မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ မရှိသော ကျင့်ကြံသူပင် မဟုတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် သူမရှိရာ အရပ်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကလေးတစ်ယောက် လွှင့်ပစ်လိုက်သည့် ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခုပမာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် အနီးနားရှိ အိမ်တစ်လုံး၏ နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဆောင့်မိသွားခဲ့သည်။
သွေးများမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ စီးကျလာခဲ့ကာ သူမသည် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ကျောရိုးမှာလည်း ကျိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး" ကျီရှန်သည် ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ ပြေးသွားရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းနိုင်သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို အသုံးချကာ လေထဲတွင် ပြေးလွှားသွားခဲ့၏။
သူသည် ထိုမိန်းကလေးအနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသော အနေအထားတွင် ရှိနေပေသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေ၏။ သူမ၏ အရိုးများစွာ ကျိုးကြေသွားသည်ကိုလည်း သူ မြင်နိုင်ပေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ခြင်းပင်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
"သူ့ကို အသေမခံနိုင်ဘူး။ သူက ဒီလိုမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး" သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
"အသက်ကယ်ဆေးလုံး၊ ငါ့မှာ အသက်ကယ်ဆေးလုံး လိုအပ်တယ်။ အဲဒါမှပဲ သူ့ကို ကယ်နိုင်မှာ" သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို သူ၏ လက်မောင်းအတွင်း ပွေ့ချီလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ ဆေးလုံးတွေ မရှိဘူး။ လုံချန်းဆီကို ငါ သွားရမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မသေပါနဲ့ဦး။ တောင့်ခံထားပါ၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ မင်း ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး" သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ပွေ့ချီကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြေးသွားရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိ၏။
ထိုမိန်းကလေးမှာ သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အခြေအနေမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ဆိုးရွားလာနေပြီး အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသဖြင့် ကျီရှန် တည်းခိုခန်းသို့ မရောက်မီအထိ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။
"ငါ့ရှေ့မှာတော့ အသေမခံပါနဲ့" ကျီရှန်သည် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေမိ၏။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအားမျှ မရှိမှန်း သိနေလင့်ကစား သူ တတ်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။
သူ၏ လက်မောင်းများမှာ ထိုမိန်းကလေးကို ပွေ့ချီထားရသဖြင့် မအားလပ်သဖြင့် တည်းခိုခန်း တံခါးအား ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သူသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့၏။
ဤအချိန်နှင့် ပြိုင်နေရသော တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ အတွက် တစ်စက္ကန့်ချင်းစီမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။ အကယ်၍ ထိုမိန်းကလေး တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ သူ့အား ကြည့်နေမည့် သူ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၏ မျက်နှာကိုလည်း သူ ကြည့်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ချေ။
မကြာမီမှာပင် သူသည် လုံချန်း၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ သို့သော် တံခါးခေါက်ပြီး စောင့်နေရန် သူ့တွင် အချိန်မရှိတော့ချေ။
သူသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။
ဒုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုမိန်းကလေး၏ အသက်ရှူသံမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့လေသည်။