အခန်း (၈၇၅-၈၇၆)
Vol. 86 Ch. 875-876
အခန်း (၈၇၅) ငါ လုပ်ခဲ့တာ
လုံချန်းသည် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားချိန်တွင် မင်လန်နှင့်အတူ စည်းစိမ်ကို ခံစားရန် ပြင်ဆင်နေဆဲ ရှိသေး၏။
ကျီရှန်သည် အခန်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စောင်ခြုံအတွင်း၌ ရှိနေကြသဖြင့် မမြင်အပ်သော မြင်ကွင်းများကို ကျီရှန် မမြင်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။
"မြန်မြန်၊ ငါ့ကို အသက်ကယ်ဆေးလုံး ပေးပါဦး။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နှလုံးခုန်သံ ရပ်သွားပြီ။ အခုကစပြီး စက္ကန့်ငါးဆယ်အတွင်း ဆေးမတိုက်နိုင်ရင် သူ ပြန်နိုးလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ကျီရှန်က အရေးတကြီး တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။
အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် အကျိုးအကြောင်း အသေးစိတ်ကို မေးမနေတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ် အတွင်းမှ အသက်ကယ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျီရှန်ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။
ကျီရှန်သည် ဆေးလုံးလေးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ကာ ဆေးလုံးအား ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ အရည်ပျော်သွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်၏။
သူသည် ဆေးလုံး အစွမ်းပြမည့်အချိန်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းရင်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။
လုံချန်းကမူ အိပ်ရာပေါ်မှ ထမလာသေးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် စောင်တစ်ထည်သာ ရှိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးအုပ်ရင်း မင်လန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝှက်ထားရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
သူသည် သူမ၏ အပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ စောင်ခြုံထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေရင်း ကျီရှန်နှင့် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်နေကြ၏။
ကျီရှန် မည်မျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို လုံချန်း မြင်နိုင်ပေသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသလို အကယ်၍ ကျီရှန်သာ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက ထိုမိန်းကလေး သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကျီရှန်က ဤမျှအထိ အလေးထားနေသဖြင့် သူမ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ပါစေဟု သူလည်း မျှော်လင့်မိပေသည်။
အသက်ကယ်ဆေးလုံးမှာ စိမ်းလန်းသော ဆံပင်ရှိသည့် မိန်းကလေး၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ အရည်ပျော်သွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ဒုတ်... ဒုတ်...
ရပ်တန့်သွားသော သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။ ဖြူဖျော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း သွေးရောင်များ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာခဲ့၏။ ကျိုးကြေသွားသော အရိုးများမှာလည်း ပြန်လည် ဆက်သွားကြကာ သွေးထွက်ခြင်းများလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးပွင့်မလာသေးဘဲ သတိလစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုမိန်းကလေး သတိမရသေးသော်လည်း နှလုံးပြန်ခုန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျီရှန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
'ဒီမိန်းကလေးက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျင့်ကြံသူတောင် မဟုတ်ဘူး။ ကျီရှန်က သူ့အတွက် ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရအောင် သူတို့ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ' လုံချန်းက သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးချကာ ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ကြည့်ရင်း တွေးနေမိ၏။
"သူ အန္တရာယ်ကင်းသွားပါပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခုတော့ သူ သတိလစ်နေတုန်းပဲ။ နောက်ထပ် နာရီနည်းနည်းလောက် ကြာရင်တော့ သူ နိုးလာပါလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ကျီရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ကွာ" ကျီရှန်က လုံချန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။ ယခုမှပင် သူ၏ စိတ်မှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လုံချန်းတို့၏ အခြေအနေကို သူ သတိထားမိသွားတော့သည်။ "ပြီးတော့... မင်းတို့ရဲ့ သီးသန့်အချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်"
"ဒါကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ ဒါနဲ့... ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြဦးမလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"အဟမ်း... အဟမ်း" မင်လန်က ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ အခုက မေးခွန်းတွေ မေးနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ မိန်းကလေးက သက်သာသွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို မင်းရဲ့ အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး အိပ်ရာပေါ်မှာ သက်သက်သာသာ ထားလိုက်ပါ။ ခဏနေရင် ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။ အဲဒီကျမှ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြတာပေါ့" လုံချန်းက မင်လန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
"ကောင်းပါပြီ" ကျီရှန်က ပြန်ဖြေကာ ထိုမိန်းကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်၏။
"မင်းတို့ရဲ့ အခန်းတံခါးက သော့ပျက်သွားပြီ။ ငါ တံခါးကို ပိတ်ထားပေးပြီး ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်အောင် အပြင်က စောင့်ပေးပါ့မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး နေကြပါ" သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားချိန်တွင် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပါချေ။
သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ချထားပေးလိုက်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်၏။
သူသည် သူမ၏ သတိလစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူအပဲ။ ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာရတာလဲ။ ဘာလို့ သူစိမ်းတစ်ယောက် အနားကို ချဉ်းကပ်ရတာလဲ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလာဘဲ မင်းအိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါတော့လား။ ငါက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးကိုတောင် ငါ မကယ်နိုင်ခဲ့တာ။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်နေရတာလဲ" သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိ၏။
"ဒါ ငါ့အမှားပါပဲ... ငါ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားရတာလဲ... သူ့ကို တိုက်ခိုက်မိတဲ့အတွက် ရတနာတွေနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။ ဒါက ငါ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံး အရာပဲ" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို ထားခဲ့ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူသည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်ကို စောင့်ကြည့်နေပေသည်။ သူ့ကြောင့် သူတို့ အခန်းတံခါး သော့ပျက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးကို နောက်ထပ် မည်သူမျှ လာမနှောင့်ယှက်စေရန် သူ တာဝန်ယူလိုခြင်း ဖြစ်၏။
သူ စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာကာ လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"ပြီးသွားပြီလား" ကျီရှန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာပြီးရမှာလဲ။ ဒီလောက်အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားပြီးမှ ဆက်လုပ်လို့ ရဦးမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။ ကဲ... အခု ပြောဦး။ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက ကျီရှန်ကို အခန်းထဲဝင်ရန် အချက်ပြရင်း တင်းတင်းမာမာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အလုပ်မှာ အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့ အဓိက အလုပ်ကို မစရသေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ကျီရှန်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာကြ၏။ သူတို့အားလုံး ထိုမိန်းကလေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
"ဒီသာမန် မိန်းကလေးက မင်း အရင်က သိခဲ့တဲ့သူလား" သူက ကျီရှန်ကို မေးလိုက်၏။
ကျီရှန်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့မှ သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပါ။ သူ့ကို သိတယ်လို့တောင် ပြောလို့မရပါဘူး။ သေသေချာချာ သိဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး"
"ဒါဆို သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ။ မင်းကရော ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေတာလဲ" လုံချန်းက ဆက်မေးသည်။
"သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ။ ငါ့ရဲ့ အင်အားရှိသမျှနဲ့ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်မိတယ်" ကျီရှန်၏ အဖြေကြောင့် လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့မှာ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
"နင် သူ့ကို ရိုက်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ" မင်လန်က မေးလိုက်၏။
အကယ်၍ အခြားသူသာ ဖြစ်ပါက အားနည်းသူကို တိုက်ခိုက်သည့်အတွက် သူမ အလွန် အမျက်ထွက်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာ ကျီရှန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျှ မချသေးချေ။ ကျီရှန်သည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက်ဖြင့် အားနည်းသူကို တိုက်ခိုက်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်။
လုံချန်းက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ နဖူးပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဝါးကို တင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ ပြန်ဖွင့်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ..." ကျီရှန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ငါ... သူ့ကို လွမ်းနေမိလို့ပါ..." သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။ လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့သည် ကျီရှန် မည်သူ့ကို ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ကြသဖြင့် ထပ်မံ၍ ရှင်းပြရန် မတောင်းဆိုတော့ချေ။
အခန်း (၈၇၆) ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေခြင်း
"စိတ်ကို တခြားဆီ ရောက်သွားအောင်လို့ ငါ အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်..."
သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စတင်ရှင်းပြလေတော့သည်။
"သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ငါ့ကို မှောင်မိုက်တဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားသလိုပဲ။ နာကျင်စရာ အမှတ်ရစရာတွေ အကုန်လုံး ပြန်ရောက်လာကြတယ်။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အနားက နံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားအောင် အဲဒီမိန်းကလေးကို တွန်းလွှတ်လိုက်မိတယ်။ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ကို မင်းဆီ အမြန်ဆုံး ခေါ်လာခဲ့တာပဲ။ ငါ့ဆီမှာ သက်စောင့် ဆေးလုံးတောင် မရှိတာ၊ အသက်ကယ် ဆေးလုံးဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်းဆီ ခေါ်လာတာကပဲ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလို့ ငါ ထင်ခဲ့တယ်" ဟသူ၏ ရှင်းပြချက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။ သူ၏ လေသံထဲတွင် နောင်တရစိတ်များ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်၏။
သူသည် ကျီရှန်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒါ ဘယ်လို ဖြစ်သွားနိုင်သလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး"
"အဲဒီလို ပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှားသွားတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သင့်တာပေါ့။ အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှေ့မှာတောင် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ရင် ရန်သူတွေ ရှေ့မှာ ဘယ်လို လုပ်မလဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ ကျီရှန်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
"သူ့ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ကြောင့် သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး" သူက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါ ငါ့အမှားလည်း ပါတာပေါ့။ မင်းကို သက်စောင့် ဆေးလုံး အချို့ ပေးထားသင့်တာ။ မင်းဆီမှာ အဲဒါတွေ ရှိနေရင် ငါ့ဆီ ပြေးလာစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ကဲ... ဒါတွေကို ယူထားလိုက်။ နောက်နောင် အရေးပေါ် အခြေအနေတွေအတွက် သုံးရတာပေါ့" ဟသူက ဆိုသည်။
သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းမှ ဆေးလုံးအချို့ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
ဤဆေးလုံးလေးများမှာ မည်မျှအထိ အံ့သြစရာ ကောင်းသနည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။ ဤဆေးလုံးများသည် တိုင်းပြည်အတွင်း၌ အလွန်ရှားပါးသော ဆေးလုံးများဖြစ်ကာ အစွမ်းထက်သူများပင် ပိုင်ဆိုင်ခဲလှပေသည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်း အဖွဲ့အစည်းများစွာ၏ ရတနာတိုက်ထဲတွင်မူ ဤဆေးလုံးများစွာ ရှိနေကြပေသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သည့်အခါ ခေါင်းမဖြတ်ဘဲ မည်သည့်အခါမျှ အလောင်းကို ထားမခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ရန်သူများထဲမှ မည်သူက အသက်ပြန်ရှင်လာစေနိုင်သည့် အသက်ကယ် ဆေးလုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို သူ မသိရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အန္တရာယ် မစွန့်စားလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို ကျီရှန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။
"အင်း... အဲဒါတွေ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဘယ်လောက်အထိ အသုံးဝင်သလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က သတိမထားမိခဲ့ဘူး" ကျီရှန်က ဆေးလုံးများကို ယူရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။ သူသည် ထိုဆေးလုံးများကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဆေးလုံးများကို ကြည့်ရင်း လုံချန်းသည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို သတိရသွားကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ သူသည် မင်လန်ကို ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်လန်... နင် ဒီဆေးလုံးတွေရဲ့ အကြောင်းကို မကြားဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့ တကယ် မဆုံခင်ကတည်းက ကျီရှန်က ငါ့အသက်ကို ဘယ်လို ကယ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မပြောပြရသေးဘူးနော်"
"မဆုံခင်မှာ သူက နင့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" မင်လန်က မှင်တက်သွားကာ မေးလိုက်၏။
"သူက ငါ့အဘိုးရဲ့ အသက်ကယ်တင်မှုကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ငါ သေသွားခဲ့တုန်းက ငါ့အဘိုးက ဒီဆေးလုံးကို သုံးပြီး ငါ့ကို အသက်ပြန်သွင်းပေးခဲ့တာ။ အရာအားလုံးက တစ်ပတ်ပြန်လည်လာတဲ့ သဘောပါပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တုန်းက မင်း ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလည်း ဒီဆေးလုံးတွေပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အခုထိ ခရီးစဉ်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းအံ့သြဖို့ ကောင်းနေတုန်းပဲ" ကျီရှန်က ဝင်ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါတို့ သားရဲခန်းမကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းကလည်း သေဘေးနဲ့ နီးခဲ့သေးတယ်။ မင်း ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ရန်သူ့ဂိုဏ်းမှာ ထိပ်တန်းတပည့် ဖြစ်သွားပြန်ရော။ မင်း ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ မသိသေးဘူး။ အဲဒီဂိုဏ်းရဲ့ အချစ်ဆုံး တပည့် ဖြစ်လာတာကတော့ ပိုတောင် အံ့သြစရာ ကောင်းသေးတယ်" သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"အင်အားနဲ့ ဉာဏ်ရည်ရှိရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါက အစီအစဉ်တစ်ခု ရဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ကို သုံးခဲ့ပြီး အဲဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ အင်အားကို သုံးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောရမယ်။ ငါက ကံတရားကို မယုံကြည်ပေမဲ့လည်း အဲဒီတုန်းကတော့ ကံတရားက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်" လုံချန်းက ရှင်းပြရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။
"အတိတ်က အမှတ်ရစရာတွေကို ပြန်မပြောကြရအောင်။ အဲဒါတွေက ငါ ဘယ်လောက်အထိ အသုံးမကျခဲ့လဲ ဆိုတာကိုပဲ ပြန်သတိရစေတယ်။ ငါ မင်းကို တကယ်တမ်း တစ်ခါမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး" ကျီရှန်က သက်ပြင်းချရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ဟေ့... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ တကယ်တမ်းတော့ မင်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာပါ။ ငါ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတုန်းက မင်ယုနဲ့ ကျိချင်းတို့ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ မင်းပဲလေ။ အဲဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် တကယ်ကို အကူအညီ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ ပြီးတော့ ငါ ဒီတိုက်ကြီးကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာလည်း မင်းကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။
သူသည် ဝေးလံသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ နှင်းမုန်တိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်းမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။
"ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးပါနဲ့။ မင်း ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာကိုပဲ ငါ ဝမ်းသာလှပါပြီ" သူက ဆက်ပြောသည်။
"နှင်းမုန်တိုင်း ပြီးသွားပြီ" မင်လန်ကလည်း သတိထားမိသွား၏။
လုံချန်းက သူမ၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ "အင်း... ငါတို့ ထွက်ကြစို့။ မိန်းကလေးကတော့ သက်သာသွားပါပြီ။ ငါတို့က တည်းခိုခန်းခကို ပေးပြီးသားဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေအတွက်လည်း ငါ လျော်ပေးခဲ့မယ်။ သူ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နားနေလို့ ရပါတယ်။ သူက ဒီမြို့က လူဆိုတော့ နိုးလာရင် အိမ်ကို အလွယ်တကူ ပြန်သွားနိုင်မှာပါ"
ကျီရှန်သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံ ရသေးသော်လည်း လုံချန်း၏ စကားများမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ... ငါတို့ ထွက်ကြစို့" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် လုံချန်းကို ရုတ်တရက် ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းဆီမှာ လူသားအဆင့် သိုလှောင်လက်စွပ် ရှိသေးလား"
"ရှိတာပေါ့။ ငါ ခိုးလာခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ လက်စွပ်တစ်ကွင်းလည်း ပေးရမှာပေါ့။ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ ရှာကြည့်လိုက်မယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေရင်း သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်အတွင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် အခြားသိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျီရှန်ထံသို့ ပေးလိုက်၏။
ယေဘုယျအားဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်များမှာ အဆင့် မည်မျှပင် မြင့်စေကာမူ အခြားသိုလှောင်လက်စွပ်များကို အထဲတွင် ထည့်၍ မရချေ။ သို့သော် ရှေးဟောင်းလက်စွပ်မှာမူ ထူးခြားလှသဖြင့် သူ၏ အတွက် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပါချေ။
ကျီရှန် မည်သည်အတွက် လက်စွပ်ကို တောင်းသည်အား သူ ရိပ်မိနေသဖြင့် လုံချန်းက မေးမနေတော့ချေ။
ကျီရှန်သည် လက်စွပ်ကို ယူကာ သူ၏ အဆင့်မြင့် သိုလှောင် လက်စွပ်အတွင်းမှ ရတနာအချို့အား လူသားအဆင့် သိုလှောင်လက်စွပ် အတွင်းသို့ ပြောင်းထည့်လိုက်၏။ သူသည် ထိုလက်စွပ်ကို မိန်းကလေး၏ လက်သန်းကြွယ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။
"သွားကြစို့" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုကာ နောက်သို့ လှည့်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ မင်လန်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။ ကျီရှန်သည် ထိုမိန်းကလေးအတွက် အဖိုးတန်လှသော ရတနာအချို့ကို ပေးခဲ့သည်မှာ သေချာလှပေသည်။
သူတို့ သုံးဦး လှေကားမှ ဆင်းလာချိန်တွင် ကျီရှန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွား၏။
"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာထူးဆန်းလို့လဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ငါ အသက်လုနေရတဲ့ မြို့ခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်းခိုခန်းထဲ ပွေ့ချီလာခဲ့တာလေ။ အောက်ထပ်မှာ ရှိတဲ့ လူအများကြီး ငါ့ကို မြင်လိုက်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အပေါ်ကို တက်မလာကြသလို မိန်းကလေး ဘာဖြစ်သလဲဆိုတာလည်း မကြည့်ကြဘူး။ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာတောင် စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ ဒီမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက... ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေသလိုပဲ" ကျီရှန်က ထောက်ပြလိုက်တော့လေသည်။