အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)
Vol. 12 Ch. 113-114
113
“စီနီယာချောင် အခုတော့ ဒဏ်ရာအမြန်သက်သာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားပါဗျာ”
ချင်ရန်က အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ စီနီယာ အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာ တခြားဟာတွေ ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် စွမ်းဆောင်ရည်ဆုတွေကတော့ အသိမ်းခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချောင်ကျန့်ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။
သူလည်း ဒါကိုပင် တွေးပူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိမိသည် ရာဇဝတ်ကောင်ကို အမိဖမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ဒဏ်ရာပင် ရခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။
ဤမျှအထိ ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးမှ ဆုတံဆိပ် အသိမ်းခံရမည်ဆိုလျှင်တော့ တကယ်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ချောင်ကျန့်ကျွင်း အဆင်ပြေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ချင်ရန် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။
သူလည်း ယနေ့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်ရန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူနာခန်းထဲရှိ ချောင်ကျန့်ကျွင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။
“နှမြောစရာပဲ၊ အခု ကျွန်တော်က ဒဏ်ရာရသွားပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက်မယ့် စစ်ဆင်ရေးတွေမှာ ပါဝင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ချောင်ကျန့်ကျွင်းမှာ အငြိမ်းစားယူရန် သိပ်မလိုတော့သည့်အပြင် ယခု ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် လက်ရှိ ကိုင်တွယ်နေသည့် အမှုများကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ချေ။
“မင်း အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ဒီနေ့ မင်း အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲလေ မဟုတ်လား”
စခန်းမှူး ဝမ်ရှောင်ရီက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီစွမ်းဆောင်မှုကလည်း ချင်ရန်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာပါပဲ”
ချောင်ကျန့်ကျွင်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အမှန်တိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
“ပြောရရင် ပြီးခဲ့တဲ့ ဆေးရုံဗုံးကိစ္စမှာလည်း သူက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ၊ အခုလည်း သူကပဲ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ရှိတဲ့နေရာကို တိတိကျကျ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ငါးယောက်စလုံးကို တစ်ယောက်တည်း နှိမ်နင်းသွားတာလေ၊ သူက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ၊ ချင်ရန်နဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့တော့ စွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တမ်း ရဖို့က အခွင့်အရေး အမြဲရှိနေမှာ”
ချောင်ကျန့်ကျွင်း၏ လေသံထဲတွင် အားကျမှုများ ပါဝင်နေသည်။
ဝမ်ရှောင်ရီလည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသွားသည်။
အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး ခေါင်းမာတတ်သည့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းမှာ ချင်ရန်ကို ဤမျှအထိ အသိအမှတ်ပြု၍ ချီးကျူးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။
ကုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည့် ချန်ဟောက်က ဝင်ပြောလေသည်။
“ချင်ရန်လို လူမျိုးကတော့ နောက်ဆိုရင် ဒီထက်မက မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်မှာ သေချာပါတယ်၊ ပါလီမြစ် ဆိုတာက သူ့အတွက် ခြေလှမ်းစတင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ ဒါကြောင့် စီနီယာချောင် အများကြီး မတွေးပါနဲ့တော့”
ဖိန်လင်လေဆိပ်တွင် နိုင်ငံခြားသား ရာဇဝတ်ကောင် ၆ ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ လူမှုကွန်ရက်နှင့် သတင်းဌာနကြီးများတွင် ခေါင်းကြီးပိုင်းသတင်းအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။
သတင်းများ၏ ဖော်ပြချက်အရ သံသယရှိသူ ၆ ဦးစလုံးမှာ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန်အန္တရာယ်များသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
အကယ်၍ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးသာ ရှေ့ထွက်မတားဆီးခဲ့ပါက ရာဇဝတ်ကောင်များသည် ထိုနေရာတွင်ပင် သေနတ်များဖြင့် အတိုင်းအဆမရှိ ပစ်ခတ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများစွာ သေဆုံးသွားနိုင်ကြောင်းလည်း ပါရှိသည်။
ရာဇဝတ်ကောင် ၆ ဦးကို တားဆီးစဉ် ရဲအရာရှိတစ်ဦး သေနတ်မှန်ကာ ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆေးရုံသို့ အချိန်မီ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ယနေ့ တရုတ်နိုင်ငံသို့ ရောက်လာသည့် ပါရှားအဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများမှာလည်း အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် တရုတ်ရဲတပ်ဖွဲ့သည် ထိုတရားခံ ၆ ဦးနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးလျက် ရှိကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုသတင်းမှာ တရားခံ ၆ ဦး၏ ခေါင်းဆောင်ထံသို့လည်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
လူသူကင်းမဲ့သော ကားဝပ်ရှော့တစ်ခု၏ ဒုတိယထပ်တွင် လူ ၇ ဦး စုဝေးနေကြသည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ကျားသစ်မှာ ဖိန်လင်လေဆိပ်တွင် လူ ၆ ဦး အဖမ်းခံရသည့် သတင်းကို ဖုန်းဖြင့် ပြသလိုက်သည်။
ထို့ပြင် မည်သည့်ပြည်သူမျှ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ ရဲတစ်ဦးသာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဟူသော အချက်က သူတို့ကို ပို၍ ဆွံ့အသွားစေသည်။
ဤသတင်းကို အဝေးက နိုင်ငံခြားမှာရှိသည့် သူတို့အဖွဲ့အစည်းခေါင်းဆောင်လည်း မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။
လူ ၆ ယောက်၊ သေနတ် ၆ လက်ဖြင့် တစ်ယောက်မှ သတ်မနိုင်ခဲ့ခြင်းကို ခေါင်းဆောင်သာ သိသွားပါက မည်မျှအထိ ဒေါသထွက်နေမည်ကို မှန်းဆ၍ မရနိုင်ချေ။
ခေါင်းဆောင် ကျားသစ်မှာ ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အထက်က ငါ့ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်ပြီ၊ အဲဒီ ၆ ယောက်က ဘာအလုပ်မှ မဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့မိသားစုတွေ ရမယ့် နစ်နာကြေးကို ထက်ဝက် လျှော့ချလိုက်ပြီ၊ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ၆ ကောင်ဟာ မသေခင်မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် မကြိုးစားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ အကျိုးဆက်အနေနဲ့ သူတို့မိသားစုတွေပဲ ခံစားရတာပေါ့”
ကျားသစ်၏ လေသံမှာ ဒေါသသံ ပါလာသည်။
“မင်းတို့ရော မင်းတို့ မိသားစုတွေ ရမယ့် ထောက်ပံ့ကြေးကို ထက်ဝက် အလျှော့ခံချင်ကြသလား”
“မခံချင်ပါဘူး”
ကျန် ၆ ဦးက တညီတညွတ်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။
“စစ်ဆင်ရေး နှစ်ခုစလုံး ကျရှုံးသွားပြီ၊ ရန်ကျီဟူ ကိစ္စရော လေဆိပ်ကိစ္စရောပဲ၊ တောက် တခြားနေရာတွေမှာ ငါတို့ လုပ်သမျှ အကုန်အောင်မြင်ခဲ့တာချည်းပဲ၊ အခုလို အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်တာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး၊။ တစ်ခါတလေကျရင် ကံကြမ္မာက ငါတို့ကို ကျီစယ်နေတာလားလို့တောင် ငါ တွေးမိတယ်”
ကျားသစ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။
သူတို့၏ စစ်ဆင်ရေး နှစ်ခုစလုံးကို လူတစ်ယောက်တည်းက လာရောက် ဖျက်ဆီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။
“ဒါဆို နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ”
တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုကစပြီး ငါတို့ လူငယ်အားကစားပွဲတော်ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတော့မယ်၊ ငါ့ရဲ့ အမျိုးတစ်ယောက်က အားကစားပွဲတော်မှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်နေတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး သူ့ကို အားကစားကွင်းထဲ ဝင်ခိုင်းလို့ ရတယ်၊ ပွဲတော်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ ပြသလို့ရပြီ”
ကျားသစ်က ရက်စက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျန် ၆ ဦးမှာ ကျားသစ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အဆက်အသွယ်ရှိမည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။
“ဒါဟာ ငါတို့အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ၊ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမယ်”
ကျားသစ်က စကားလုံးတိုင်းကို ပီပီသသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျန် ၆ ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သူတို့သည် အသေခံအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သေရမည်ကို မကြောက်စေရန် ဤနည်းဖြင့်သာ စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖိန်လင်မြို့ ရဲဌာနချုပ်၌ ရဲချုပ်ကြီးသည် ဖမ်းဆီးရမိသော တရားခံ ၆ ဦးကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုတရားခံ ၆ ဦးမှာ မည်သည့်မေးခွန်းကိုမျှ ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ဆိတ်၍သာ နေကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ကြသေးသည်။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဌာနချုပ်မှ ရဲအရာရှိများမှာ ယခင်က အဖြစ်အပျက်မှ သင်ခန်းစာကို ယူကာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ရဲချုပ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဘေးနားတွင်ရှိသော ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး တပ်ဖွဲ့မှူး လင်းကုဝေကို ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ဆီကနေ နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးပြီး သတင်းရအောင် လုပ်စမ်း၊ ဒါဟာ ငါတို့ နိုင်ငံလုံခြုံရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ ငါတို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ လိုအပ်တဲ့ နည်းလမ်းမှန်သမျှ သုံးလို့ရတယ်”
ရဲချုပ်ကြီးက စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့တွေက ငါတို့နိုင်ငံသားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ နိုင်ငံခြားသား ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ၊ တခြား ဘာကိုမှ စိတ်မပူနဲ့၊ မင်း အစွမ်းကုန်သုံးပြီး စစ်ဆေးလိုက်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းကုဝေ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
သူသည် မကောင်းမှုကို အလွန်မုန်းတီးသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အပြစ်ပေးရန်လည်း မည်သည့်အခါမျှ တွန့်ဆုတ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် ရဲချုပ်ကြီးသည် စခန်းမှူး လီကျန်းယီနှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆုန့်ဝေတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
လီကျန်းယီနှင့် ဆုန့်ဝေတို့မှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ဦးစီးချုပ်ထံသို့ အစီရင်ခံ တင်ပြလိုက်ကြသည်။
အဆုံးသတ်မှာမူ သူတို့သည် ချင်ရန်နှင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့၏ အမည်များကို အထူးတလည် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ရာ ဦးစီးချုပ်ကြီးမှာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားတော့သည်။
“မင်းတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ငါသိပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးစေချင်တာ ဟုတ်တယ်မလား”
ရဲချုပ်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ငါက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ သူတို့တွေက ဒီတစ်ခါမှာ အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တမ်းကို ငါ ပြန်သိမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးစီးချုပ်ကြီး”
ဆုန့်ဝေက ထပ်တလဲလဲဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာက တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးလွန်းတယ်၊ သေနတ် ၆ လက်စလုံးက မောင်းတင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်၊ ပစ်ဖို့က လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာ၊ တကယ်လို့သာ တခြားနိုင်ငံက အရာရှိကြီးတွေရှေ့မှာ ဒါမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရင် အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ကုန်မယ်”
“ဒီနေ့မှာ ချင်ရန်နဲ့ ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့က နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်ပေးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို ဒုတိယအဆင့် စွမ်းဆောင်ရည်ဆု ပါ ထပ်ပြီး ချီးမြှင့်သင့်တယ်”
ရဲချုပ်ကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် အတည်ပြု ပြောကြားလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် နှစ်ရက် ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ တခြားနိုင်ငံက အရာရှိကြီးတွေ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်၊။ ငါ ဘာအမှားအယွင်းမှ ထပ်အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ လေဆိပ်မှာ ရဲအင်အား နှစ်ဆတိုးလိုက်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်ရာဇဝတ်ကောင်ကိုမှ လွတ်ထွက်မသွားစေနဲ့”
ရဲချုပ်ကြီးက ဆက်လက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ချောင်ကျန့်ကျွင်းက ဒဏ်ရာရလို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ကြားတ၊ ချင်ရန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကတော့ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား၊ ဆုန့်ဝေ မင်း အဖွဲ့ဝင် ၂၀ လောက်နဲ့ ယာယီရှာဖွေရေးအဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့လိုက်ပြီး သူ့ကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ခန့်လိုက်ပါ”
ရဲချုပ်ကြီးသည် လုံခြုံရေး တိုးမြှင့်ရန်နှင့် ချင်ရန်ကို ယာယီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရာထူးပေးရန် အပါအဝင် ညွှန်ကြားချက်များစွာကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။
114
ဆုန့်ဝေနှင့် စခန်းမှူး လီကျန်းယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ချင်ယန်၏ ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မြင့်မားသည့် ယာယီရာထူးတစ်ခုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားမိကြချေ။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဆုန့်ဝေသည် ချင်ယန်၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လူအင်အား ၂၀ ခန့်ကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
လေဆိပ်တွင် စနစ်တကျ လုံခြုံရေးယူရန်နှင့် ရာဇဝတ်သားများ ရှိ၊ မရှိ ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။
ချင်ယန်သည် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားမိသည်။
သူသည် ရဲတပ်ကြပ်တစ်ဦးနှင့် ရာထူးချင်း တူညီသည့် အခြေအနေသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘ငါ့လက်အောက်မှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် ၂၀ တောင် ရှိနေပြီပဲ’
သို့သော်လည်း ဤလူ ၂၀ မှာ သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အသုံးဝင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
အလွန်ဆုံးရှိမှ ရာဇဝတ်သားများကို ဖမ်းဆီးသည့်အခါ အကူအညီပေးနိုင်ရုံမျှသာ ရှိသည်။
ချင်ယန်အတွက်မူ မည်သည့်အကူအညီမှ မလိုအပ်ဘဲ သူ၏ ရှာဖွေရေးရေဒါစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ရာဇဝတ်သားများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ လိုအပ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ချင်ယန်သည် လူအယောက် ၂၀ ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လေဆိပ်တစ်ဝိုက်တွင် ကင်းလှည့်နေခဲ့သည်။
ချင်ယန်သည် နေ့ရောညပါ မနားတမ်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း လေဆိပ်အတွင်း စစ်ဆေးနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ရာဇဝတ်သားကိုမျှ ရှာမတွေ့သေးချေ။
ထိုအဖွဲ့အစည်းက အရှုံးပေးသွားပြီလား။
လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
ထိုအဖွဲ့အစည်းသည် လေဆိပ်တွင် လုပ်ကြံမည့် အစီအစဉ်ကို ယာယီ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ချင်ယန် ယုံကြည်သည်။
ယခုအချိန်အထိ လူ ၆ ဦးသာ ဖမ်းဆီးမိသေးသော်လည်း ယင်းအဖွဲ့အစည်းသည် တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းသို့ လူအင်အား ၆ ဦးထက်မက ပိုမိုစေလွှတ်နိုင်လောက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် အမျိုးသားလူငယ်အားကစားပြိုင်ပွဲ ဖွင့်ပွဲနေ့သို့ ရောက်သည်အထိ အဆိုပါအဖွဲ့အစည်းသည် ထပ်၍ ပေါ်မလာတော့ဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဖိန်လင်မြို့တွင် လူငယ်အားကစားပြိုင်ပွဲ ကျင်းပခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး မြို့၌ ခရီးသွား လူဦးရေမှာ ချက်ချင်းပင် သန်းနှင့်ချီ တိုးပွားလာခဲ့ကာ တစ်မြို့လုံး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အလွန်အမင်း စည်ကားနေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဖိန်လင်မြို့ရှိ ရဲအရာရှိများမှာ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဖိအားများ ပိုမိုများလာကြသည်။
ဤကာလအတွင်း၌ ရဲအရာရှိများစွာသည် မိမိတို့ လက်ရှိစုံစမ်းနေသည့် အမှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးကိုသာ အထူးအရေးပေး အာရုံစိုက်လာခဲ့ကြရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲဌာနချုပ်၌ ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့ခွဲမှူး လင်းကုဝေသည် ရဲမှူးကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
"ဟိုလူ ၆ ယောက် ဘာပြောသေးလဲ"
လင်းကုဝေက လေးနက်သောအသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။
"သူတို့ ဝန်ခံပြီးပါပြီ၊ သူတို့အဖွဲ့အစည်းနာမည်က 'K2' တဲ့၊ သူတို့ကို K2 က ကြီးမားတဲ့ အခကြေးငွေနဲ့ ငှားရမ်းထားတဲ့ လူသတ်သမားတွေ သက်သက်ပါပဲ၊ တရားခံတွေကိုယ်တိုင်ကလည်း ရာဇဝတ်မှုမှတ်တမ်း ရှိထားသူတွေဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ K2 အတွက် အလုပ်မလုပ်ပေးရင်တောင် ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ဒါမှမဟုတ် သေဒဏ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့ များနေတဲ့သူတွေပါ"
"K2"
ရဲမှူးကြီးသည် ထိုအဖွဲ့အစည်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။
ဤအဖွဲ့အစည်းမှာ နိုင်ငံတကာတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားပြီး အင်အားတစ်ထောင်ကျော်ရှိသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
K2 သည် အပေါ်ယံတွင် နိုင်ငံစုံကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အမည်ခံ ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တရားမဝင် လှုပ်ရှားမှုပေါင်းစုံကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်သည့် တိုင်းပြည်များတွင် K2 သည် အနှောင့်အယှက်မရှိ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။
"K2 အင်း၊ ထားပါတော့လေ ဒါပေမဲ့ K2 ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ မင်းသိလား"
ရဲမှူးကြီးက ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။
ထိုအခါတွင် လင်းကုဝေမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
"K2 ကို ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတာလား"
လင်းကုဝေက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည့်အခါတွင် ရဲမှူးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်သွားခဲ့သည်။
"ဒါပေါ့၊ သူ့နောက်ကွယ်မှာ Skull and Bones ရှိနေတာ၊ ဒါကြောင့် K2 က တရုတ်ပြည်ကို အဓိကထားပြီး နှောင့်ယှက်တာဟာ K2 ရဲ့ သဘောဆန္ဒလား၊ Skull and Bones ရဲ့ လက်ချက်လားဆိုတာ ပြောရခက်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို အထက်လူကြီးတွေကို ငါတို့ တင်ပြရမယ်"
စကူးလ် အန်း ဘုန်းစ်ဆိုသည်မှာ သာမန်အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ပေ။
နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"တခြားသတင်းတွေရော ရှိသေးလား"
"ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူတို့က ၁၃ ယောက် လာခဲ့တာ၊ ခေါင်းဆောင်က ကျားသစ်တဲ့၊ တခြားလူတွေလည်း ရှိသေးတယ်လို့ ကြားပေမဲ့ အခုထိတော့ သူတို့ကို မတွေ့ရသေးဘူး"
လင်းကုဝေက လေးနက်စွာ ဆက်ပြောသည်။
"သူတို့က ငါးစာလေးတွေပဲမို့ သိတာ သိပ်မရှိလှဘူး ဒါပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ ၇ ယောက်ကတော့ ဒါကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်၊ ရဲမှူး လူငယ်အားကစားပြိုင်ပွဲက နောက် ၂ နာရီအတွင်း စတော့မှာ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"
"သူတို့က အလွယ်တကူ လက်လျှော့မှာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ ဖွင့်ပွဲမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာလာရှာလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ လင်းကုဝေ မင်းရဲ့လူအားလုံးကို အားကစားပြိုင်ပွဲ ကျင်းပမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အကုန်ဖြန့်ထားလိုက်ပြီး လုံခြုံရေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်တွယ်ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
လင်းကုဝေ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လူငယ်အားကစားပြိုင်ပွဲ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ဖိန်လင်မြို့ ဗဟိုရဲဌာနချုပ်သည် ရဲအရာရှိပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို ဖြန့်ကျက်ချထားခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အင်အားသုံး စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
လူငယ်အားကစားပြိုင်ပွဲ၏ ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် ရဲအင်အားမှာ ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆပိုများနေသည်။
ချင်ယန်သည်လည်း အားကစားပြိုင်ပွဲအနီးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် လူ ၂၀ ပါသော အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ကင်းလှည့်နေသည်။
ထိုလုပ်ကြံသည့် အဖွဲ့အစည်းသည် ယနေ့ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားတွင် ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်လှသဖြင့် သူသည် အားကစားပြိုင်ပွဲ ဝန်းကျင်ရှိ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် မိမိသဘောဖြင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လျှောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝီရိယကောင်းနေရတာလဲ၊ ဖွင့်ပွဲတောင် မစသေးဘူးလေ"
ရုတ်တရက် စနောက်လိုသည့်အသံတစ်ခု ချင်ယန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သူမှာ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသည့် ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ချင်ယန်က လှည့်၍ပင် မကြည့်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"မစသေးဘူးဆိုပေမဲ့ ငါတို့ သတိလွတ်လို့ မရဘူးလေ"
ချင်ယန်က ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျာ၊ ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ ချထားတဲ့ လုံခြုံရေးကိုပဲ အရင်ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ခြင်တစ်ကောင်တောင် တိုးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တို့ လုံခြုံရေးကို အစွမ်းကုန် လုပ်ထားပြီးသားပါ"
"အဲဒီလူတွေက ဒီအတိုင်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
စကားအရသာ ထိုသို့ပြောသော်လည်း ပွဲတော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခက်ကာ ချင်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ခင်ဗျားက နာမည်ကောင်းရပြီး ရာထူးတိုးအောင် ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား"
ထိုဝါရင့်အရာရှိက ပြုံးစစဖြင့် စနောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။
ထိုဝါရင့်ရဲအရာရှိ၏ အမြင်တွင် ချင်ယန်သည် အစမ်းခန့် အရာရှိလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
အစမ်းခန့် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က လူ ၂၀ ကို ဦးဆောင်ရန် မည်သို့သော အရည်အချင်းများ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။
သူသည် အတွေ့အကြုံရော စွမ်းဆောင်ရည်ပါ အလွန် လိုအပ်နေသေးသည်ဟု မြင်မိနေသည်။
အထက်လူကြီးများမှ လူ ၂၀ ပါသည့် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့ပြီး ချင်ယန်အား ယာယီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့စဉ်က ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီး တွေးမိသည်မှာ ချင်ယန်သည် အထက်ပိုင်းမှ ရာထူးကြီးကြီး၏ သားဖြစ်နိုင်ပြီး အတွေ့အကြုံ ရစေရန်အတွက် ခေါင်းဆောင်နေရာကို ယူပြီး ရောက်လာသူဟု ထင်မြင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုဝါရင့်အရာရှိကြီးများသည် ယခုကဲ့သို့ အထက်ပိုင်းမှ လူများ၏ အခွင့်ထူးခံ သားသမီးပေါင်းများစွာကို တွေ့ဖူးပြီးသားဖြစ်ရာ သူတို့အပေါ်တွင် ကောင်းသော အမြင်များ မရှိချေ။
သို့သော် အမိန့်ကိုတော့ ဖီဆန်ခြင်းမရှိဘဲ စောင်းမြောင်း၍ မထိတထိ ပြောဆိုရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်။
"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်စမ်းပါ"
ဝါရင့်အရာရှိက အလေးအနက်ထားကာ ဆက်ပြောသည်။
"နာမည်ကောင်းရဖို့ ကြိုးစားတာက အရေးကြီးပေမဲ့ အဲဒါက ထင်သလောက် မလွယ်ဘူး၊ အခု ဒီမှာ ရဲအရာရှိပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေတာ၊ ဘယ်သူက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရဲမှာလဲ၊ သူတို့က သေချင်လို့လား"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ယန်က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးပြီး ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ချေ။
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကူအညီတောင်းသံသည် ရုတ်တရက်ကြီး စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"သူခိုး သူခိုး သူခိုး! ကျွန်မအိတ်ကို လုသွားပြီ လုပ်ကြပါဦး"
ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။
သူ စကားပြောလို့မှ မဆုံးသေးခင် လူရှေ့သူရှေ့တွင် ခိုးယူရဲသည့် လူမိုက်တစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
*တောက်*
"ရဲတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာကို ဘယ်လိုတောင် သတ္တိကောင်းနေတာလဲကွ"