အခန်း (၇၁၃-၇၁၄)

အခန်း (၇၁၃) - လျှို့ဝှက်ချက် ၊ တရားဓမ္မကို အလွယ်တကူ မသင်ကြားအပ် ၊ ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း

လီယန်ချူးသည် နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ခေတ္တမျှ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရား၏ တရားဟောစင်မြင့်ကို ပြန်ကြည့်မိသည့်အခါမှ မိမိကိုယ်မိမိ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံး၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဤလူများမှာ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်နေကြခြင်းပင်။

ဤနေရာရှိ လူအများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရောက်လာကြသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ဘုရားကျောင်းကန်များရှိ အစွန်းရောက်သော ဘာသာရေးသမားများထက်ပင် ပို၍ ကြည်ညိုရိုသေပြနေကြသည်။ နတ်ဘုရား၏ တရားကို နာယူခွင့်ရရန်အတွက် လောကီစည်းစိမ် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူး ကိုယ်တိုင်မှာမူ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ဖြစ်ပြီးသားဖြစ်ကာ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို နှိမ်ထားပြီးမှ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အခြားသူများကဲ့သို့ ပြင်းပြသော တောင့်တမှုမျိုး မရှိပေ။

ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်အတွင်းရှိ အဆင့်ငယ်များ တိုးတက်ရန်အတွက်လည်း စောစောကပင် မိုးကြိုးဖြင့် သန့်စင်မှု ခံယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အေးစက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှာ တိမ်ပင်လယ်များအကြားတွင် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ တိမ်ပင်လယ်အကြားမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်နေပြီး အလွန်ပင် ထူးခြားမြတ်နိုးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ နယ်မြေပါပဲလား... အရင်က တွေ့ခဲ့ရတဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

ဟု လီယန်ချူးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးရသွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ကို အသုံးပြု၍ တိမ်ပင်လယ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အစောပိုင်းက ရောင်စုံအလင်းတန်းများဖြင့် လှပနေသော တိမ်ပင်လယ်မှာ ယခုအခါတွင်မူ အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များ တလိပ်လိပ် တက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟင်..." လီယန်ချူး ကြောင်သွားရ၏။

ဤနတ်ဘုရားတောင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ကတည်းက သူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် သို့မဟုတ် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို အသုံးမပြုဘဲ သတိလက်လွတ် နေခဲ့မိသည်။

အထူးသဖြင့် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့်အချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း အေးချမ်းသွားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ရမ္မက်ကင်းစင်နေသည့် အချိန်မျိုးနှင့် ဆင်တူကာ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး လုံးဝ မဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ တိမ်ပင်လယ်မှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များက တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒါ ဘာတွေလဲ..."

လီယန်ချူးသည် နန်းဆောင်အတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထွင်းထုမွမ်းမံထားသော ထုတ်တန်း၊ တိုင်လုံးများနှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုနန်းဆောင်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောက်အအုံဟောင်းကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

စန်းချင်း ဆရာသခင်ကြီးများ၏ ရုပ်ထုတော်များမှာ ကွဲအက်နေပြီး၊ နေရာအနှံ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးများ၏ လက်သည်းရာများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ခြစ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားကို ချိတ်ကာ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နတ်ဘုရားအသွင် ဖမ်းနေသော ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မနေနိုင်ဘဲ အသက်ရှူပင် မှားသွားရတော့သည်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ လတ်ဆတ်သော အသားစိုင် တစ်လွှာက ဖုံးလွှမ်းထားကာ ထိုအသားစိုင်များမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေကဲ့သို့ပင် တရွရွ လှုပ်ရှားနေသည်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး သူငယ်အိမ် လုံးဝ မရှိပေ။ ၎င်းမှာ သူအရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာ များ၏ ပုံစံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားမှာ တရားဟောကြားနေရင်းမှ သူ့ဘက်သို့ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲသွားသည်။ လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်သို့ တိုးဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကြီးက မိမိကို လာရောက် ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည် ။၎င်းမှာ အလွန်ပင် မင်္ဂလာမရှိသော အရှိန်အဝါမျိုးဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

သူသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်ပင်လယ်မှာ အေးချမ်းနေဆဲဖြစ်ကာ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ နန်းဆောင်ကြီးမှာလည်း ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲပင်။

စန်းချင်း ဆရာသခင်ကြီးများ၏ ရုပ်ထုတော်များမှာ မြင့်မြတ်နေပြီး၊ ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ ဘေးတွင်လည်း ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ဝေဖြာနေကာ တရားဟောသံမှာ ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းနေသကဲ့သို့ပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။

လီယန်ချူး သတိထားမိလိုက်သည်မှာ အခြားသူ နှစ်ယောက်မှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဆင့်တက်သွားကြပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် ချင်းချန်တောင်မှ ထဲစန်းဆရာတော် လည်း ပါဝင်သည်။ ရွှီထျန်းနန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ကြည်ညိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်ကို ကြည့်လျှင် သူလည်း များစွာ သဘောပေါက် နားလည်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရ၏

"နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာက လူတွေရဲ့ စိတ်ကို လှည့်စားနေတာပဲ"

"ဒီလင်ရွှီနယ်မြေထဲမှာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အမှတ်အသား မရှိတာ မဟုတ်ဘူး... မိစ္ဆာက ဒီတောင်ပေါ်မှာ ရောက်နေတာကိုး "

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။ ဤလင်ရွှီနယ်မြေထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"စောစောက စိတ်ကြည်လင်စိတ်ပုတီး ကို အသုံးမပြုဘဲနဲ့တောင် အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပုံရတယ်"

လီယန်ချူးက ဤအချက်ကို ပါးပါးနပ်နပ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်မှာ အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်များ ရှိပါက လုံးဝ မမြင်နိုင်ပါ။ သို့သော် စောစောက သူသည် ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ အသွင်ယောင်ကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက် မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက စောစောက မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရတာနဲ့ ဆက်စပ်နေမှာပဲ"

ဟု လီယန်ချူးက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်မှာ လေးလံသွားပြီး ဤဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ ရုပ်သွင်အစစ်ကို လူအများရှေ့တွင် ဖွင့်ချသင့်သလားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရား၏ အစွမ်းမှာ ခန့်မှန်း၍ မရသေးသလို၊ လက်ရှိတွင် သူသည် နန်းဆောင်အတွင်း၌ တရားဟောကြားခြင်းဟူသော နူးညံ့သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အထဲသို့ဝင်၍ ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို ဖွင့်ချလိုက်ပါက ထိန်းချုပ်၍မရသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည်လား။

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး မျက်မှောင်ကိုလည်း တင်းတင်းကြုတ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဘေးနားမှ အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ အထဲဝင်ပြီး နတ်ဘုရားရဲ့ တရားကို မနာတာလဲ "

လီယန်ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချိုးအစားကျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဖြူဖွေးချောမွေ့သော ပေါင်တစ်ခြမ်းကို ဖော်ပြထားသည့် ချင်လော့ရွှန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသော ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ခြင်္သေ့ကြီးသည် ချင်လော့ရွှန်း၏ ဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။

လီယန်ချူးသည် ထိုခြင်္သေ့ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါက အဆောင် ဒါမှမဟုတ် လက်နက်ဖန်တီးခြင်းအတတ်နဲ့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သက်ရှိတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း စောစောက ကျောက်တိုင်တောထဲမှာ မတွေ့ခဲ့ရတာပေါ့"

"နန်းဆောင်ထဲမှာ အရမ်းမွန်းကျပ်နေလို့... အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံနေတာပါ"

ဟု လီယန်ချူးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်းဆောင်အတွင်းမှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြန်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ဤနန်းဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ယန်ဝိညာဉ် လေးပါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ပြီး တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။

"စကားစမြည် ပြောကြမလား"

ဟု ချင်လော့ရွှန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

လီယန်ချူးသည် နန်းဆောင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ချင်လော့ရွှန်းနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤချင်လော့ရွှန်းသည် တစ်ခုခုကို သိထားပုံရသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

"နတ်ဘုရားက ကိုယ်တိုင် တရားဟောနေတာ၊ သင်ကြားပေးနေတာကလည်း ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာပဲ... ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူအချို့တောင် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်သွားကြပြီ၊ ရှင် တကယ်ပဲ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား "

ချင်လော့ရွှန်းက လီယန်ချူးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း အထဲမဝင်ဘူး မဟုတ်လား ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားမှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာကို မြင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်မေးလိုက်၏။

ချင်လော့ရွှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်

"မိတ်ဆွေမှာ ဉာဏ်မျက်စိ ရှိတာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှပါတယ်... ဒီနတ်ဘုရား သင်ကြားပေးတဲ့ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာက တကယ်တော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ကံမကောင်းတာက အဲဒါက မပြည့်စုံဘူး"

"မပြည့်စုံဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်နိုင်ရင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်တာကတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီကျမ်းစာထဲမှာ ဟောကြားနေတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို ဇီဖူ ထဲမှာ ဘယ်လို ပြန်ထားရမလဲဆိုတာပဲ။ ဒါက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်ယူသုံးစွဲတဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ တရားလမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူး"

ဟု ချင်လော့ရွှန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။

“ဒီမိန်းကလေးက ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာအကြောင်းကို ဒီလောက်တောင် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် သိထားတာလား...”

လီယန်ချူး၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပင် တွန့်သွားသည်။

စောစောက သူ နားထောင်စဉ်က မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုကျမ်းစာမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ခေတ္တမျှပင် လည်ပတ်သွားခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ဟွမ်ထင်ကျမ်းစာက ၎င်းကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာ၏။

“ဟွမ်ထင်ကျမ်းစာက ဒီနတ်ဘုရား သင်ပေးတဲ့ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာကို ပြင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်... ဒီကျမ်းစာက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေတာလား ”

ချင်လော့ရွှန်းကမူ လီယန်ချူး ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုသည်ကို မသိပါ။ သူမက နန်းဆောင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားက တစ်ခုခု မှားနေတယ်... တရားဓမ္မကို အလွယ်တကူ မသင်ကြားအပ် ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားကတော့ အကောင်းအဆိုး မခွဲခြားဘဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူတွေကိုပါ မချန် နတ်ဘုရားကျမ်းစာကို သင်ပေးနေတာက... ပြဿနာရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စောစောက သူသည် နန်းဆောင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် များစွာ မစဉ်းစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီးမှသာ ဤနေရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရိုးရှင်းပြတ်သားစွာ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် သုံးထားတာ။ အဲဒီနတ်ဘုရားက နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာရဲ့ ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း ကို ခံထားရတာပဲ။ ဒီကျမ်းစာကို သင်ပေးနေတာကလည်း မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေလို့ပဲ"

ဟု လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်လော့ရွှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် ဟသွားတော့သည်။

"ရှင်ကလည်း... နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာတွေအကြောင်း သိနေတာလား"

အခန်း (၇၁၄) - ရွေးချယ်မှု ၊ ငါကတော့ ငရဲတောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ ၊ မိုးကြိုးလက်ဝါး၊ မိန်းမဆီက သင်ထားတာ

လီယန်ချူးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်

"သိပ်အများကြီးတော့ မသိပါဘူး၊ ဒီနာမည်ကို တခြားလူတွေ ပြောတာ ကြားဖူးရုံသက်သက်ပါ"

ချင်လော့ရွှန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး..."

ဒီမိန်းကလေးကလည်း လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို သိထားပုံပဲ... လီယန်ချူးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ အသံနှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။

"စောစောက ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကို မင်း ကြားလိုက်လား "

ချင်လော့ရွှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"စာကြောင်းအနည်းငယ်ပဲ ကြားလိုက်ရသေးတယ်၊ ကိုယ်တွင်းက ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေက ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အလိုအလျောက် စီးဆင်းသွားတော့တာပဲ။ အလွန်ကို ဆွဲဆောင်မှုပြင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ"

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ ဤကိစ္စကို သူ လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားလျှင်လည်း ရပါသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ သူ၏ တတိယအဆင့် စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိပြီး၊ ထိုအခါ လင်ရွှီနယ်မြေက သူ့ကို အလိုအလျောက် အပြင်သို့ ပြန်ပို့ပေးပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကိုသာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပစ်ထားလိုက်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်စိတ်ဓာတ် ၌ အက်ကြောင်းထင်ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။

ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ရှေ့မှာ ချောက်ကမ်းပါးဆိုတာ မရှိဘူး၊ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူရဲ့ ရှေ့မှာမှ အခက်အခဲတွေ ပြည့်နေတာ။

"ဖြူစင်ကြာပန်းဂိုဏ်း ကလူတွေက ဒီနယ်မြေထဲဝင်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာပဲ၊ ဒီကိစ္စက သူတို့နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား "

လီယန်ချူးက စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

"လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ငါတို့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှာဖွေကြည့်သင့်တယ်။ ဒီထောင်ချောက်ကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် သဲလွန်စ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိမလားဆိုတာပေါ့။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်တော့ စောစောစီးစီး ဒီကနေ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဟု ချင်လော့ရွှန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း အကြံပေးသည်။

လီယန်ချူးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နန်းဆောင်အတွင်းဘက်သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းသွားပြန်သည်။

လီယန်ချူး သေချာကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုသူမှာ တရားရုံးတော်ချုပ်မှ လူငယ်စစ်ဘက်အရာရှိ ချန်ယန် ဖြစ်နေသည်။ ချန်ယန်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသည်။

သူသည် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ကံထူးခဲ့ပြီးနောက် ကျင့်စဉ်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားအထောက်အပံ့မျိုး ရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။

"တရားဓမ္မတွေ သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် နတ်ဘုရားကြီးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်"

ချန်ယန်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ပြီး တပည့်ဝတ်ကို ပြုလိုက်သည်။ ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားမှာလည်း နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများဖြင့် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးနေဆဲပင်။ ချန်ယန်ကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ကြင်နာလှသည်။ အစောပိုင်းက အဆင့်တက်သွားသူများထက် ချန်ယန်ကို ပို၍ပင် ချီးကျူးနှစ်သက်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားသည်။

"မိတ်ဆွေ... ခဏနေပါဦး" ဟု ချင်လော့ရွှန်းက လှမ်းတားလိုက်သည်။

လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် ။

"အဲဒီစကားကို အလွယ်တကူ မပြောပါနဲ့၊ မင်္ဂလာမရှိဘူး"

(မှတ်ချက် - တရုတ်သိုင်းဝတ္ထုများတွင် "ခဏနေပါဦး" ဟု လှမ်းတားခံရသူမှာ အန္တရာယ်ကြုံလေ့ရှိသည့် အယူရှိသည်။)

"..." ချင်လော့ရွှန်းမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူမ ကြောင်နေစဉ်မှာပင် လီယန်ချူးသည် ကျားခေါင်းရွှေလှံ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ နန်းဆောင်အတွင်းသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဝင်သွားလေပြီ။ ချင်လော့ရွှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဒီလူက ဤနန်းဆောင်တွင် ပြဿနာရှိမှန်း သိနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ပြန်ဝင်သွားရသနည်း။ သူ၏ရင်ထဲတွင် အောင်နိုင်မှုအတွက် အကြံအစည် ရှိနေ၍လော။

ချင်လော့ရွှန်းမှာမူ သူမ၏ ခြင်္သေ့ကြီးကို စီးကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ပြီး လိုက်မဝင်သွားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသောအသားစည်နှင့် သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်ကြီးများမှာ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။

ရုတ်တရက် တောင်တက်လမ်းပေါ်သို့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာပြန်သည်။

တစ်ယောက်မှာ အရပ်ရှည်သော်လည်း ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီလှသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ကာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာမူ အသွင်အပြင် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုအဖိုးအိုသည် လီယန်ချူးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ကျောက်ကျိလုံ"

ထိုဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီသော အဖိုးအို၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အသံထဲတွင် နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ လှည့်ကြည့်ကုန်ကြပြီး ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားပင်လျှင် လှမ်းကြည့်လိုက်ရသည်။

"မင်းပါလား... အဖိုးကြီး"

လီယန်ချူးက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီးပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်လေး... နာမည်အတု ပေးခဲ့တာကိုး"

ဟု ဝတ်စုံနက်အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူး ကြောင်သွားရသည်။ သူ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ သူသည် ဝတ်စုံနက်အဖိုးအိုကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူသည် ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းအတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်နေ၍လော။

ထိုလူငယ်မှာ အလိုက်သိလှပေသည်။

မိမိ၏ ဆရာသခင်ကို ရန်စထားသော ဤလှံကိုင်လူငယ်ကို တွေ့သည့်အခါ အမှတ်ယူရန်အတွက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ကာ

"မိစ္ဆာကောင်... ရိုင်းလှချည်လား"

"မင်းရဲ့ အသက်ကို ပေးလိုက်တော့"

ဂျီးဇိလုံက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမည်းရောင် လေပြင်းများက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝန်းရံလာပြီး လီယန်ချူးထံသို့ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာသည်။

'လေငြိမ်ပုတီး'

ထိုဂျီးဇိလုံသည် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် လီယန်ချူးအနားသို့ ရောက်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေပြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"..." ဂျီးဇိလုံ

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးမှာ နှစ်မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ ဂျီးဇိလုံ ငရဲတောင် ၏ လူငယ်မျိုးဆက် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် ကြေးညိုဓားတိုတစ်လက်ကို ထုတ်၍ လီယန်ချူးကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဖတ်

လီယန်ချူးက လှံဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်တည်း ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ကျားခေါင်းရွှေလှံဖြင့် ဂျီးဇီလုံကို မြှောက်တင်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော လှံအရှိန်အဝါက သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကလီစာအားလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

လေထုကြီးမှာ တစ်ခဏချင်း တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

"..." ချင်လော့ရွှန်း

"..." ဝတ်စုံနက်အဖိုးအို

"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ သောက်ကောင်လဲ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှူး

အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဂျီးဇီလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လီယန်ချူးကြောင့် ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် မူလဝိညာဉ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ အရပ်တစ်နံစာခန့် မြင့်မားကာ မြင်းခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး လက်ထဲတွင် သံကြိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ငရဲနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကြီး ပေါ်လာတော့သည်။

အေးစက်သော အငွေ့အသက်များက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွှမ်းခြုံထား၏။ ၎င်းမှာ ငရဲပြည်မှ ဝိညာဉ်နှုတ်အရာရှိ မြင်းခေါင်း ဖြစ်ပြီး ငရဲဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဆယ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"မင်းကသာ သောက်ကောင် ငါက ငရဲတောင်ရဲ့ ပါရမီရှင် ဂျီးဇီလုံကွ "

ထိုငရဲနတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငရဲတောင် ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ လူအများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ ငရဲတောင်ဆိုသည်မှာ ရှေးကျသော ကျင့်ကြံခြင်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာများ ရှိကြသည်။

"ငရဲတောင်က လူတွေလည်း ရောက်လာတာလား"

"ဒီအဖိုးကြီးတွေလည်း လင်ရွှီနယ်မြေထဲက အကျိုးအမြတ်ကို လာယူချင်ကြတာပဲ... ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးကုန်တော့မယ်"

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ... ဒီမှာ နတ်ဘုရားကြီးရှိတယ်၊ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးတွေလည်း ရှိတာပဲ။ ငရဲတောင်လောက်ကိုတော့ ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး "

နန်းဆောင်အတွင်းမှ လူများမှာ တီးတိုးတီးတိုးဖြင့် ဝေဖန်နေကြသည်။ ဝတ်စုံဖြူနတ်ဘုရားမှာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနှစ်မြို့သော အရိပ်အယောင်များ ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤမျှ ဆူညံနေပါက မည်သူက သူ၏ တရားကို စိတ်အေးလက်အေး နားထောင်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဂျီးဇီလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနာမည်က ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ...ပါရမီရှင် ဟုတ်လား "

ရှူး ရှူး ရှူး

မြင်းခေါင်းနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကြီးမှာ လီယန်ချူးကို စဉ်းစားခွင့်မပေးဘဲ သံကြိုးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။ ထက်မြက်လှသော သံကြိုးများမှာ အအေးဓာတ်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ ထိုသူ၏ မူလဝိညာဉ် ပုံဖော်ခြင်းအတတ်မှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မိုးကြိုးနတ်မင်း ငါးရာ ငါ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ရှိတယ်၊ မြေပြင်ကို ခွဲပြီး ကောင်းကင်ကိုလည်း ဖြိုချနိုင်တယ် မိစ္ဆာတွေနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ခဏချင်းမှာပဲ ပြာဖြစ်သွားစေရမယ် လက်ဝါးမိုးကြိုး ... ပွင့်စေ"

လီယန်ချူးက ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများက မိုးကြိုးသဲပွင့်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

မိုးခြိမ်းသံကြီးနှင့်အတူ မိုးကြိုးများ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်တော့သည် လီယန်ချူး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွား၏။

ဤ မိုးကြိုးလက်ဝါ ဂါထာမှာ သူ၏ ဆိုင်ရှင်မ ဆီမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက တောင်အောက် ကျောက်တိုင်တောထဲတွင် မိုးကြိုးဖြင့် သန့်စင်မှု ခံယူခဲ့ရသဖြင့် ယခုအချိန်မှာ ဂျီးဇီလုံကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးအတတ်ကို စမ်းသပ်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင်။

ဂျီးဇီလုံ၏ မူလဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။ မိုးကြိုးအတတ်ဆိုသည်မှာ လောကီကြားရှိ အထွတ်အထိပ် ယန် ဓာတ်ဖြစ်ရာ မူလဝိညာဉ်များအတွက် အကြောက်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ သူကျင့်ကြံထားသည်မှာလည်း အအေးဓာတ်လွှမ်းသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဖြစ်ရာ မိုးကြိုးအတတ်ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လှပေသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

လီယန်ချူး၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် မိုးကြိုးများ ပစ်ချနေတော့သည်။ ဂျီးဇီလုံ၏ မြင်းခေါင်းနတ်ဘုရား ပုံရိပ်မှာ ဘယ်ပြေးရမှန်းမသိအောင် ထွက်ပြေးနေရသလို၊ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဝတ်စုံနက်အဖိုးအိုမှာပင် မိုးကြိုးအရှိန်ကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားရသည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ လင်းလက်နေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါဖြင့် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ဝုန်း

မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ပစ်ချလိုက်ရာ ဂျီးဇီလုံ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လီယန်ချူး၏ မိုးကြိုးကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

"..."

ဝတ်စုံနက်အဖိုးအို ချွေယွမ် မှာ ယခုအခါ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဒေါသထွက်နေပြီး ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်နေတော့သည်။ မူလက သူအရင် လက်ဦးမှုယူရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း၊ မိုက်မဲသော သူ၏တပည့် ဇီလုံက အရင်ဝင်တိုက်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ အရေးမလှခဲ့ပေ ဝတ်စုံနက်အဖိုးအိုမှာ အလွန်ပင် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း... ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လီယန်ချူး၏ လက်ဝါးမိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ မိုးကြိုးအတတ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ "

ချွေယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။

ဝုန်း ဝုန်း

မိုးကြိုးများ ဆက်တိုက် ပစ်ချလိုက်ရာ ချွေယွမ်၏ ကိုယ်ရံအကာအကွယ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲအက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ချွေယွမ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်

သူသည် ဝါဂွမ်းစက္ကူ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုစက္ကူမှာ လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချွေယွမ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... ဒီနေရာရဲ့ ကန့်သတ်ချက် ပျက်သွားပြီကွ အခု ငါ့ရဲ့ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဒေါသကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း "

ထိုအရှိန်အဝါမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိကျလာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဟင်..."

"ဒီလို သတင်းကောင်းမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား"

လီယန်ချူးက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်တော့သည်။