အခန်း (၁၉၁)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၁

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင် သားကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

ချီဖန့်က ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ညှစ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ မကြည့်သည့်အချိန်တွင် သူမကို သူ့အနားသို့ တိုးကပ် ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ကောင်လေးကတော့ တွေးနေမိသည်။ သူ့မိဘတွေက အိုသွားကြပြီလား။ ဘာလို့ သူ့အဘွားထက်တောင် ပိုနှေးနေရတာလဲ။

သူ နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်သည်။ အနောက်မှာ ကျန်နေတုန်းပဲ။ သူ့အဖေရဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးတွေက အပိုပဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အနောက်သို့ ပြန်ပြေးလာကာ ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ကား! ကားကြီး!"

ဇနီးမောင်နှံမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံးကာ လူခွဲလိုက်ကြပြီး ယန်ရွှယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။"အဲဒါက မီးရထားစက်ခေါင်းလေ ယန်ယွီရဲ့။ သားလည်း စီးဖူးပါတယ်လေ။"

သို့သော် ချီယန်ယွီကတော့ မမှတ်မိသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို လွှတ်ကာ ချီဖန့်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ ရထားကြီး! အဲဒါက သွားလို့ရလား"

"မရတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သား အပေါ်တက်ကြည့်လို့ ရတယ်"

ထိုသို့ဆိုကာ ချီဖန့်က သူ့ကို မတင်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများမှာ အသုံးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမီးရထားစက်ခေါင်းမှာ ပြုပြင်၍ မရတော့သဖြင့် အနားပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစက်ရုံမှာ ရထားအစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်လုပ်သဖြင့် ၎င်းကို အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရထားအပြင် စက်ရုံထဲတွင် ဒီဇယ်အင်ဂျင်များ၊ အနားပေးထားသော ကားများနှင့် သုတေသနအတွက် အသုံးပြုသည့် လယ်ထွန်စက်များလည်း ရှိသည်။

ကောင်လေးက လယ်ထွန်စက်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "တင့်ကား! မေမေ၊ တင့်ကားကြီး!"

သူ့မွေးနေ့တုန်းက ချီဖန့်က ကစားစရာ တင့်ကားတစ်စီး လုပ်ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် သံခြေကုပ်များကို မြင်သည်နှင့် သူက တင့်ကားဟု ချက်ချင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ တင့်ကား မဟုတ်ဘူး။ လယ်ထွန်စက်လေ"

ယန်ရွှယ်က ပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာလေးမှာ စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် "ဪ" ဟု ဆိုကာ ညှိုးငယ်သွားသည်။

သို့သော် ချီဖန့်က သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။"နီးစပ်ပါတယ်။ လယ်ထွန်စက်လုပ်တဲ့ စက်ရုံတွေက အရင်တုန်းက တင့်ကားတွေလည်း လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ။"

"တကယ်လား"

ကောင်လေး ပြန်လည် တက်ကြွသွားသည်။ ယန်ရွှယ်ပင် ၎င်းကို မသိသဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့်က သူတို့၏ သားကို သူ သုတေသနလုပ်နေသည့် RT-12 ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကိုလည်း ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

"၁၉၅၀ ကျော်တုန်းက ကိုယ်တို့နိုင်ငံက မြင်းကောင်ရေ ၈၀ ရှိတဲ့ Stalin-80 တွေကို တင်သွင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီ လယ်ထွန်စက်တွေကို ထုတ်တဲ့ စက်ရုံကပဲ တင့်ကားတွေကိုလည်း ထုတ်လုပ်ခဲ့တာလေ။"

ဤစက်ရုံ အများစုမှာ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းသော ကာလတွင် အရပ်ဘက်သုံး ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ပြီး၊ စစ်ပွဲကာလတွင် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ရုံဖြင့် လယ်ထွန်စက် တစ်စီးကို စစ်မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက် မောင်းသွားနိုင်ပေသည်။

ချီဖန့်မှာ ထိုအချက်အလက်များကို အလွန်ပင် နှံ့စပ်လှသဖြင့် ထိုဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးမှာ သူ့အဖေကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ ဒါကို တင့်ကားအဖြစ် ပြောင်းလို့ ရလား"

"အရင်ဆုံး မေမေ့ပေါင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်ပါဦး" ချီဖန့်က ထိုသို့ပြောကာ မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။"သားက အခုဆို ငါးနှစ်ထဲ ရောက်နေပြီ။ မေမေ့ကိုပဲ တစ်နေ့လုံး ဖက်မနေရဘူးလေ။"

"ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက အသက် ၂၀ ကျော်နေတဲ့ လူကြီးဖြစ်နေတာတောင် ဘာလို့ မေမေ့ရဲ့ စောင်ကို အမြဲတမ်း လုနေရတာလဲ" ထိုကောင်လေးက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့် ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သူ့သားကို ဘယ်နေရာကနေ ရိုက်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ တစ်ခုခု မပြောမီမှာပင် သူ၏ အကြည့်မှာ ဘေးဘက်ရှိ အရာတစ်ခုအပေါ် ရောက်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လျှောက်သွားကာ အစိတ်အပိုင်းများကို သေချာစွာ စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"တစ်ယောက်ယောက်က ဒါတွေကို လာပြီး မွှေနှောက်သွားတယ်" ချီဖန့် ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ် ပြုပြင်စဉ်က လဲလှယ်ထားသော အပိုပစ္စည်းအဟောင်းများကို စက်မှုအလုပ်ရုံက ချီဖန့်ထံ လွှဲပြောင်းပေးထားပြီး သူ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော အလုပ်ရုံထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားသည်။

ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်အားလုံးကို တောင်ပေါ်သို့ ပို့ထားသဖြင့် သူ၏ သုတေသနအတွက် အသုံးပြုရန် စက်တစ်စီးမျှ မကျန်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဌာနက သူ့အတွက် RT-12 တစ်စီးကို အထူးသီးသန့် ချပေးထားရသည်။

အပိုပစ္စည်းများမှာ အရေအတွက်များပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ချီဖန့်ကမူ မည်သည့်ပစ္စည်းက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို အတိအကျ သိသည်။ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပါက သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိသည်။

သူသည် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကို မူလနေရာသို့ အမြန်ပြန်ထားလိုက်ပြီး လွတ်နေသော နေရာများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဟိုက်ဒရောလစ်ပန့် တစ်လုံး ပျောက်နေတယ်"

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဟိုက်ဒရောလစ်မော်တာ နှစ်လုံး၊ ပိုက်လိုင်းအချို့နှင့် ထိန်းချုပ်ဗားများ စုစုပေါင်း ပစ္စည်း ၂၀ ကျော် ပျောက်ဆုံးနေသည်။

"ခိုးခံရတာလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပစ္စည်းတွေကို လာမွှေထားတယ်လို့ ချီဖန့်ပြောတာ ကြားလိုက်ရချိန်မှာ ယန်ရွှယ် ပထမဆုံး သတိရမိတာက ဝူရှင်းသဲ့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဖြစ်နိုင်ချေကိုလည်း လုံးဝ ပယ်ဖျက်၍ မရပေ။ အကယ်၍ ပစ္စည်းပျောက်တာက အာရုံလွှဲဖို့သက်သက် ဆိုလျှင်ကော။

"မသေချာသေးဘူး။ ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုတယ်"

ထိုသို့ဆိုကာ ချီဖန့်က ပစ္စည်းများကို ပြန်ချထားပြီး RT-12 ပေါ်သို့ တစ်ဖက် ပြန်တက်သွားသည်။

အခြေအနေ အရေးကြီးကြောင်း သိသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ရှောင်ဖေးဇီ(ဖက်တီးလေး)ကို မြေပြင်ပေါ်ချကာ နောက်က လိုက်သွားသည်။

"တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားတာမျိုး တွေ့လား"

"မတွေ့ဘူး"

ချီဖန့်က ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ဘာအစအနမှ ချန်မထားခဲ့ဘူး။ စမ်းသပ်ပြီးတာနဲ့ အကုန်ပြန်ဖြုတ်ထားတာ။"

စက်မှုအလုပ်ရုံတွင် လူရှုပ်သလို စပ်စုတတ်သူများလည်း များလှသဖြင့် အစအန ချန်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ သူက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် နောက်မှ ပြန်တပ်ရန်မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိ RT-12 ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စိတ်ချရအောင် အခြားနေရာများကိုပါ စစ်ဆေးပြီးနောက် ချီဖန့် အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာသည်။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ ကိုယ်တို့ ရှာရမယ်။"

၎င်းမှာ ဝူရှင်းသဲ့နှင့် ဆက်စပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဆက်စပ်သည်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ အလုပ်ရုံထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းယူသွားသည်မှာ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူ မသိဘဲ နောက်ထပ် ဘာတွေကိုများ မွှေနှောက်သွားသေးလဲ မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ချီဖန့်သည် သူ သုတေသနလုပ်နေသည့် နယ်မြေထဲတွင် ကြွက်ခိုနေသည်ကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ အမှောင်ထဲကနေ လှုပ်ရှားနေမည့်သူကို သူ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် သူနှင့် ယန်ရွှယ် နှစ်ယောက်စလုံးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေကြပြီး မျက်နှာတွင် ဘာအမူအရာမျှ မပြကြပေ။ သူတို့သည် ရှောင်ဖေးဇီကို ခေါ်ကာ ထွက်လာစဉ် ဂိတ်ဝက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကိုပင် ပုံမှန်အတိုင်း နှုတ်ဆက်သွားသေးသည်။

ထိုနေ့ညနေတွင် သူတို့သည် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့တို့ အိမ်သို့ ညစာ သွားစားကြပြီး၊ ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ရှောင်ဖေးဇီကို ခေါ်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်တွင် ယန်ရွှယ်က ခြေထောက်ကို ရေနွေးစိမ်ရင်း မေးလိုက်သည်။"စက်ရုံက တစ်ယောက်ယောက်က ရှင် ဘာသုတေသန လုပ်နေလဲဆိုတာ သိလား"

"မသိနိုင်ဘူး" ချီဖန့် အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ်က စနစ်ကို ဘယ်လိုတိုးတက်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာ လေ့လာချင်တယ်လို့ပဲ ပြောထားတာ။"

"ဒါက ပြဿနာ ဖြစ်နိုင်လား"

အကယ်၍ ဝူရှင်းသဲ့သာ ပါဝင်နေပါက အရာအားလုံးက ပို၍ အလုပ်ရှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

"စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်၏ ခြေဆေးဇလုံထဲသို့ ရေနွေးထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။"ကိုယ် အတော်လေး ခရီးရောက်နေပါပြီ။ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုပဲ ပြုပြင်ဖို့ လိုတော့တာ။"

သူသည် လက်ရှိ ထိန်းချုပ်ဗားများကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်တိုင်းမကျခဲ့ပေ။ သို့သော် ရရှိနိုင်သော မော်ဒယ်များထဲတွင်လည်း သင့်တော်သည်မှာ မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင် အသစ် ဒီဇိုင်းထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

ရေနွေးအိုးကို ပြန်ချပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပါ။ လောဖို့ မလိုပါဘူး။"

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးရန် သူတို့တွင် နောက်ထပ် နှစ်နှစ် အချိန်ရှိသေးသည်။ မူလအချိန်ဇယားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချီဖန့်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ခရီးရောက်နေပြီး ဖြစ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တိုးတက်မှုများပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချီဖန့်က သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခဏအကြာတွင် သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

တရားခံကို ဘယ်လိုဖမ်းရမလဲဆိုသည်မှာ ချီဖန့်တွင် အစီအစဉ် ရှိပုံရသဖြင့် ယန်ရွှယ် ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူခိုးက အစအန ချန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ရှာရသည်မှာ မခက်ခဲနိုင်ပေ။

သေချာပေါက်ပင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုကိစ္စ ပြေလည်သွားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့် မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားနေပြီး အတော်လေးကို ဂယက်ရိုက်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဝူရှင်းသဲ့၏ လက်ချက် မဟုတ်ပေ။ စက်ရုံမှ ရေနွေးငွေ့အိုးကိုင်သူ နှစ်ယောက်က ပစ္စည်းများကို ခိုးထုတ်ကာ ရောင်းစားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့က ချီဖန့်၏ အလုပ်ရုံကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် စက်ရုံက အပူပေးရန်အတွက် ရေနွေးငွေ့အိုးများကို အားကိုးရရာ ပြာများစွာ ထွက်ရှိသည်။ ထိုပြာများကို သယ်ထုတ်ရန်အတွက် လက်တွန်းလှည်းများကို အသုံးပြုကြသည်။

ထိုလှည်းမှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း ပေါင်နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက်တော့ ဆံ့သည်။ သူခိုးများက ခိုးထားသော ပစ္စည်းများကို ပြာများအောက်တွင် ဖုံးအုပ်ကာ သယ်ထုတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လေးလံသလို မည်သူမျှလည်း သံသယ မဖြစ်ကြပေ။

အစိတ်အပိုင်းများသာမက ကြေးနီမှာ ဈေးကောင်းရသဖြင့် (တစ်ပေါင်လျှင် သုံးယွမ်ကျော် ရသည်) သူတို့သည် ဝိုင်ယာကြိုးများကိုလည်း ခိုးယူကာ အပေါ်က ပလတ်စတစ်များကို ခွာထုတ်ပြီး သတ္တုကို ရောင်းစားကြသည်။

သူတို့က အတော်လေး သတိထားကြပြီး အများအားဖြင့် စွန့်ပစ်ထားသော အပိုပစ္စည်းများကိုသာ ယူလေ့ရှိကာ ခိုးထားမှန်း မသိသာအောင် ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ပြန်စီထားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ချီဖန့်က ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။ သူတို့ကို ပြာလှည်း တွန်းထုတ်လာစဉ် လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းကြည့်ရာ သူတို့ ခိုးယူထားသည်မှာ အလွန်များပြားသဖြင့် ထောင်ဒဏ်ကျခံရမည့် အခြေအနေ ရှိနေသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သစ်တောဌာန တစ်ခုလုံး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဌာနအသီးသီးတွင် အစည်းအဝေးများစွာ ရက်ဆက် လုပ်ခဲ့ရသည်။

သူတို့ကို လူပုံအလယ်တွင် ပြစ်ဒဏ် စီရင်သည့်နေ့၌ သူခိုးများကို တင်ဆောင်လာသော ကားသည် သူတို့၏ လည်ပင်းတွင် "သူခိုး" ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ ဆွဲလျက် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ ရှေ့က ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သွားကြည့်သူများထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ဝူရှင်းသဲ့ ပါဝင်မနေခြင်းမှာ ကောင်းသည့်အချက် ဟုတ်၊ မဟုတ် သူမ မသေချာပေ။

ဝူရှင်းသဲ့၏ သတင်းကို မကြားရသည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံးဝ လက်လျှော့သွားပုံရပြီး အစအန ပျောက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူနှင့် ချီဖန့်၏ ပဋိပက္ခမှာ ပြေလည်နိုင်စရာ မရှိပေ။ အကယ်၍ ချီဖန့်က အောင်မြင်ပြီး ဩဇာအာဏာ ရလာပါက ဝူရှင်းသဲ့မှာ ပထမဆုံး ခံရမည့်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူရှင်းသဲ့သာ အခွင့်အရေး ရမည်ဆိုလျှင် ချီဖန့် လက်စားမချေနိုင်ခင်အထိ မတက်လှမ်းနိုင်အောင် သေချာပေါက် နှိပ်ကွပ်ပေလိမ့်မည်။

အကောင်းဆုံးမှာတော့ ဝူရှင်းသဲ့သည် နောက်ဆုံး အချိန်အထိ ငြိမ်နေပေးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေ၍ မဖြစ်ပေ။ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ လိုအပ်သည်။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ချီဖန့်သည် သူခိုးကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင် ပစ္စည်းများ ဆုံးရှုံးမှုကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဌာနထံမှ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာ နောက်တစ်ခု ထပ်ရခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ကုန်ခါနီးတွင် အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ အကြပ်ရိုက်နေသည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မြို့နယ်အဆင့် "ထူးချွန်လူပုဂ္ဂိုလ်" ဆုအတွက် အလားအလာ အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်က လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုကို စတင်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အဓိက ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ငယ်ရွယ်မှုမှာ အခက်အခဲ ဖြစ်နေသည်။ အသက် ၂၀ ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံးကို တင်ပြလိုက်ပါက ဆုရရှိနိုင်ခြေ လျော့နည်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။

အချို့က လုပ်သက်နှင့် အဆက်အသွယ်က ပိုအရေးကြီးသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ အချို့ကမူ လူငယ်များမှာ "စိတ်မလောဘဲ" လူကြီးများကို အခွင့်အရေးပေးသင့်သည်ဟု ငြင်းခုံကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိသော်လည်း သူမသည် "ယာယီ မန်နေဂျာ" အဖြစ်သာ ရှိနေသေးသည်။ သူမကို ရာထူးတိုးပေးခြင်းထက် ရာထူးကို လစ်လပ်ထားခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူနေသည်။ ကန့်ကွက်မည့်သူများက အလွန်များပြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အရည်အချင်း မရှိတာက ပြဿနာ၊ အရည်အချင်း ရှိပြန်တော့လည်း ပြဿနာပဲ"

အတွင်းရေးမှူးထန်က ချူမင်လီကို သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ခဲ့လဲ"

ချူမင်လီသည် လုပ်သက်ထက် အရည်အချင်းကို ပိုဦးစားပေးသူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်က အခြေအနေနှင့် အခုက မတူပေ။

"ကျွန်တော် ခရိုင်အဆင့်ကို ထောက်ခံစာတွေ တစ်ခါမှ မတင်ခဲ့ဖူးဘူး။"

အဓိကမှာ သူ အချိန်မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ရှန်း ခရိုင်သို့ မပြောင်းရွှေ့မီမှာပင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့က နောက်က လိုက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ် နှစ်ယောက်မှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ခရိုင်အတွက် အကျိုးပြုမှုများ ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့ နောက်ထပ် ဘာတွေ လုပ်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"အားလုံးကိုပဲ တင်လိုက်ရင်ကော" ချူမင်လီ ပြုံးလျက် အကြံပေးလိုက်သည်။ "မြို့တော်ဘက်က နောက်နှစ်မှာ သူတို့ကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်နိုင်တာပဲ။ အကုန်လုံးကိုပဲ အတည်ပြုပေးလိုက်လေ။"

၎င်းမှာ သေချာပေါက် မှန်ချင်မှ မှန်ပေလိမ့်မည်။ စိုက်ပျိုးထားသော မှိုများအားလုံး ရောင်းထွက်ပါ့မလား မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ နောက်နှစ်တွင် ဈေးကွက်က ပိုလျှံသွားလျှင်ကော။ သို့မဟုတ် ပြည်နယ်ဘက်က နောက်ဆုံးတော့ ရန်ပုံငွေ ချပေးလာလျှင်ကော။

အတွင်းရေးမှူးထန် ပြန်ဖြေရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရုံးခန်းဖုန်း မြည်လာသည်။ သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

"ပြုပြင်ထားတဲ့ အပိုပစ္စည်းတွေ အသင့်ရှိလားလို့ မေးနေတာလား"

သူတို့တွင် အချို့ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်သစ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းဆက်သူ ရှာနေသည်မှာ ၎င်းမဟုတ်ပေ။ အိမ်နီးချင်း ခရိုင်တစ်ခုတွင် စက်များစွာ ပျက်စီးနေသဖြင့် သူတို့ ဖြေရှင်းချက် ရှာရန် အလွန်ပင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။

ဤနှစ် ဆောင်းရာသီမှာ ထူးထူးခြားခြား အေးလှသဖြင့် စက်ကိရိယာများကို ပို၍ ထိခိုက်စေသည်။ ချန်ရှန်းခရိုင်မှာ အဆိုးရွားဆုံး စက်များကို လဲလှယ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သတိမထားမိသော်လည်း အခြားခရိုင်များမှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းကြပေ။

ပြီးခဲ့သည့် လကတည်းက စက်များမှာ ဟိုတစ်စ၊ ဒီတစ်စ ပျက်စီးနေခဲ့သော်လည်း ချန်ရှန်းခရိုင်သို့ အကူအညီ တောင်းရလောက်အောင်တော့ မဆိုးရွားသေးပေ။

သို့သော် မကြာသေးမီက အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသောအခါ ထိုစက်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ပြုပြင်မှုများက မမီတော့သဖြင့် စိတ်ပျက်နေသော ခရိုင်မှာ အခြားနည်းလမ်း မရှိဘဲ ဖုန်းဆက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ အခြားသူများလည်း ဖုန်းဆက်လာကြပြီး အပိုပစ္စည်းများအကြောင်း မေးကြသည်။ မြို့နယ်ဌာနကပင် အတွင်းရေးမှူးထန်ထံ ဆက်သွယ်လာရာ သူကပဲ အပိုပစ္စည်းများကို မှော်အတတ်ဖြင့် ဖန်တီးပေးနိုင်သကဲ့သို့ပင်။

အတွင်းရေးမှူးထန်က ချီဖန့်၏ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး စာရင်းကို မိတ္တူကူးကာ ပို့ပေးလိုက်သော်လည်း အချို့ကမူ စိတ်မရှည်ကြဘဲ သူတို့ ပြုပြင်မှုတွေကို အရင်စလုပ်လို့ ရမလားဟု မေးကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ရှန်းခရိုင်တွင် အတွေ့အကြုံ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းက အတွင်းရေးမှူးထန်ကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ငွေမတတ်နိုင်ဘဲ ဌာနကပဲ အကုန်ကျခံပေးဖို့ မျှော်လင့်နေရင်ရော။

ဌာနသည် မှိုစိုက်ပျိုးရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာကို လည်ပတ်နေသဖြင့် ဘဏ္ဍာရေးအရ အနည်းငယ် ပြေလည်သော်လည်း သူတို့မှာ လူအများ မဟုတ်ကြပေ။

ထို့နောက် မြို့နယ်ဌာနက သူ့ကို ခေါ်ယူ တွေ့ဆုံပြီး သူတို့တွင် နည်းလမ်းရှိနေသဖြင့် "အများအကျိုးအတွက် ပိုပြီး ပါဝင်ကူညီသင့်ကြောင်း" အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည်။