အခန်း (၁၉၂)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၂

ဤခေတ်အခါမှာ အများအကျိုးအတွက် ပါဝင်ကူညီရသော ခေတ်ဖြစ်သည်။ ချန်ရှန်းမှ သစ်သားနှင့် သတ္တုများကို နိုင်ငံအနှံ့ ပို့ဆောင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရိုင်ကိုယ်တိုင်ကပင် သူတို့၏ စက်ယန္တရား အနည်းငယ်ကိုသာ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သေးသည်။ ငွေက ဘယ်ကလာမည်နည်း။

အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လာခဲ့ပြီး ရုံးခန်းထဲတွင် ဆဲဆိုမိရန်ပင် လက်မတင်လေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အထက်လူကြီးများက ပြည်နယ်ရန်ပုံငွေကို မရအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ဘာကြောင့် သူ့ကို လာပြီး ဖိအားပေးနေကြသနည်း။

သို့သော် ချူမင်လီကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "လောဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က အကြပ်ရိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အထက်လူကြီးတွေ တစ်ခုခုတော့ စီစဉ်ပါလိမ့်မယ်။ ပြည်နယ်ဘက်က စက်အသစ်တွေအတွက် ရန်ပုံငွေ မချပေးရင်တောင် အနည်းဆုံး ပြုပြင်စရိတ်ကိုတော့ ပေးရလိမ့်မယ်။"

အတွင်းရေးမှူးထန်က သဘောတူပြီး မြို့နယ်ဌာနသို့ ပြန်လည် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သူတို့ ပြုပြင်မှုတွေကို တာဝန်ယူပေးမည်၊ သို့သော် မြို့တော်ဘက်က ပြည်နယ်ထံမှ ငွေရအောင် လုပ်ပေးရမည်။

ကျန်းချန်မြို့၏ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများ ရပ်တန့်သွားမည်ဆိုလျှင် ပြည်နယ်ဘက်က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

ထို့ပြင် ဒါက ပြည်နယ်၏ တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စနစ်မကျမှုကြောင့် လျှောက်ထားလွှာများမှာ နှစ်နှစ်တောင် ကြာသည်အထိ အကြောင်းမပြန်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခင်က အလုပ်များနှင့် ကျောင်းများ ခေတ္တ ပိတ်လိုက်ရသည့် အချိန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်တော့ အခြေအနေက တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြို့နယ်ဌာန အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သတင်းကောင်းနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရန်ပုံငွေ မရောက်သေးသော်လည်း ပြည်နယ် လယ်ထွန်စက်စက်ရုံမှ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုစက်ရုံမှာ စိုက်ပျိုးရေးသုံး လယ်ထွန်စက်များကို ထုတ်လုပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သစ်တောသုံး စက်ယန္တရားများနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာမူ တူညီကြသည်။

ပြည်နယ်ဘက်က သူတို့၏ ပြုပြင်မှုများကို သံသယရှိနေသဖြင့် စစ်ဆေးရန် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

စက်ရုံတွင် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို တာဝန်ယူရသော အင်ဂျင်နီယာသည် ခရိုင်တစ်ခု၏ စက်ကိရိယာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပွင့်လင်းလွန်းသော သဘာဝရှိသူ ဖြစ်ရာ မြို့နယ်အတွင်းရေးမှူးကို အတိအလင်း သတိပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ပြုပြင်မှုများမှာ စံမမီပါက သူသည် ပြည်နယ်သို့ တိုက်ရိုက် တိုင်ကြားပေလိမ့်မည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေခဲ့သော်လည်း အတွင်းရေးမှူးသည် သူ၏ တင်းမာသော အကြည့်အောက်တွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော နည်းပညာပိုင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး မပြေပြစ်သူများတွင် အားသာချက် တစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့သည် အလုပ်ကိုတော့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ကြသည်။ အင်ဂျင်နီယာသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ စက်မှုစက်ရုံရှိ ပြုပြင်ထားသော သစ်ထုတ်စက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားတော့သည်။

နာရီဝက် ကြာသွားသော်လည်း သူ ပြန်ထွက်မလာပေ။

တစ်နာရီ ကြာသွားသော်လည်း သူ အထဲမှာပဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်မှသာ သူက ပြန်ထူးတော့သည်။

သို့သော် သူ အောက်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် ဤပြုပြင်မှုများမှာ ပြည်နယ်စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိကို ချက်ချင်း မှတ်ချက်မပေးပေ။ ယင်းအစား လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီစနစ်ကို ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ"

အတွင်းရေးမှူးထန်က ချီဖန့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စက်မှုစက်ရုံက ရဲဘော် ချီဖန့်ပါ။ သူက လယ်ထွန်စက်ကို မြေတူးစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာကြောင့် ပြည်နယ်သတင်းစာထဲမှာတောင် ပါခဲ့ဖူးပါတယ်။"

အင်ဂျင်နီယာက လယ်ထွန်စက် ပြောင်းလဲမှုကိုတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့စက်ရုံက မည်သူမဆို အဲဒါကို လုပ်ချင်ရင် လုပ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။

သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ အခြားအရာ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီဒီဇိုင်းကို ဘယ်လို စဉ်းစားမိတာလဲ" သူ ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်က အသင့်ဖြစ်နေသဖြင့် ပြုပြင်ထားသော ပုံစံများကို ထုတ်ပြကာ ရှင်းပြတော့သည်။ အင်ဂျင်နီယာ၏ အရပ်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ပုံစံများကို အနည်းငယ် နိမ့်ပေးထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကပြော၊ တစ်ယောက်က ခေါင်းငြိမ့်လျက် ဆွေးနွေးမှုထဲ နစ်ဝင်သွားကြသည်။

"ဒါကို အတည်ပြုမှာလား၊ မပြုဘူးလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

စက်များစွာ ပျက်စီးနေချိန်တွင် သူတို့၏ အလျင်စလို ဖြစ်နေမှုမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ရှိသည်။

သို့သော် မြို့နယ်အတွင်းရေးမှူးနှင့် စက်မှုစက်ရုံ ဝန်ထမ်းများမှာမူ စိတ်အေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် သူ ချီဖန့်နဲ့ ဒီလောက်အကြာကြီး ဆွေးနွေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး" တစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် အင်ဂျင်နီယာသည် "ဒါက တော်တော်ပါးနပ်တာပဲ"၊ "ငါ ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး" ဟု ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ခင်ဗျား အားလား"

ပြုပြင်မှုများမှာ စံမီကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ထိုမေးခွန်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အင်ဂျင်နီယာက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံမှာ နည်းပညာဖလှယ်ပွဲ တစ်ခု လုပ်ဖို့ရှိတယ်။ အဓိက ထုတ်လုပ်သူတွေ တော်တော်များများ တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားမှာ ဆန်းသစ်တဲ့ အိုင်ဒီယာတွေ ရှိတယ်— တက်ရောက်ချင်စိတ် ရှိလား"

ဤသည်မှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ စက်မှုစက်ရုံ အတွင်းရေးမှူးက ချီဖန့်ကိုယ်စား ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ ရက်ရွေးပြီးတာနဲ့ အကြောင်းကြားပေးပါ။"

ချီဖန့် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ အင်ဂျင်နီယာက ပုံစံများကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် အစိတ်အပိုင်းတွေကို အများကြီး မသုံးထားတာ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အကုန်ပြန်လုပ်နေရဦးမယ်"

"ဘာလို့လဲ။ အစိတ်အပိုင်း အချို့ကို ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မှာမို့လို့လား"

ချီဖန့်က ထိုစကား၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။

အင်ဂျင်နီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မှာကတော့ အမှန်ပဲ။ ဒီစနစ်ကို မူလက တီထွင်ခဲ့တဲ့ အင်ဂျင်နီယာက နိုင်ငံရေးလောကထဲ ဝင်သွားပြီလေ။ ဒါကို ဘယ်သူက ဆက်လုပ်တော့မှာလဲ"

သူ၏ လေသံတွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။ နည်းပညာပိုင်းကို အလေးထားသူများသည် အာဏာရှိသူထံ ကပ်ဖားသူများ သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ်ကို အားကိုးသူများကို အမြဲပင် အထင်သေးတတ်ကြသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံး အချက်အလက်မှာ ဝူရှင်းသဲ့သည် နိုင်ငံရေး ရာထူးအတွက် သုတေသနလုပ်ငန်းများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

ပြည်နယ် လယ်ထွန်စက်စက်ရုံမှ အင်ဂျင်နီယာ ပြန်သွားပြီးနောက် ပြည်နယ်ရန်ပုံငွေ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က လျှောက်ထားခဲ့သော ပမာဏ၏ ထက်ဝက်ပင် မရှိသော်လည်း အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်များကို ဖြေရှင်းရန်တော့ လုံလောက်ပါသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်မှာ အချိန်ပို ဆင်းရတော့သည်။ ခရိုင်များရှိ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နိုင်ရန် အဆိုးရွားဆုံး ပျက်စီးနေသော ကျူ့ချိုင်-၅၀ မော်ဒယ်များကို ပြုပြင်ရန် ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အချိန်ဇယားမှာ သူ၏ ဝတုတ်တုတ် သားလေး မနိုးခင် အိမ်က ထွက်သွားရပြီး၊ သားလေး အိပ်ပျော်သွားမှ အိမ်ပြန်ရောက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်အတော်ကြာသည်အထိ သားအဖ နှစ်ယောက် မဆုံဖြစ်ကြပေ။

တစ်နေ့တွင် ကောင်လေးက ဂျစ်တိုက်ကာ မအိပ်ဘဲ နေတော့သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် အဘွားယန်တို့က တစ်လှည့်စီ ချော့သော်လည်း၊ ထိုကောင်လေးမှာ မျက်လုံးကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ထားကာ အပြင်မှ စက်ဘီးသံ ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ!"

အပြင်က အအေးဒဏ် ပါလာဆဲ ဖြစ်သော ချီဖန့်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း ထိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို မြင်ချင်လွန်း၍ မအိပ်ဘဲ စောင့်နေသော သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။

သားဖြစ်သူက သူ့အဖေ ပြန်ထွက်သွားမှာ ကြောက်သဖြင့် သူနှင့် တစ်ခန်းတည်း အတူတူ အိပ်မည်ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောနေခြင်းကိုတော့ ထည့်မတွက်ပါနှင့်ဦး...

နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာချိန်တွင် အဆိုးရွားဆုံးသော ပြုပြင်မှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသည်များကိုမူ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရာသီအပြီးမှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်သွားနိုင်သည်။

ချီဖန့်မှာ ပုံမှန် အလုပ်ချိန်အတိုင်း ပြန်ဆင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကာ၊ အတွင်းရေးမှူးထန်ကလည်း မြို့နယ်အဆင့် ထူးချွန်ဝန်ထမ်း အမည်စာရင်းကို တင်ပြလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ် နှစ်ယောက်စလုံးကို တင်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်စလုံး ဆုရရှိခဲ့ကြသည်။

အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ချန်ရှန်း ခရိုင်နှင့် ပိုင်စုန့် ခရိုင်တို့မှ တင်ပြသော စာရင်းဇယားများမှာ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် မပြင်ရသေးသော အခြားခရိုင်များမှ ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်များအကြောင်းကိုလည်း မမေ့သင့်ပေ။

မြို့နယ်ဌာနသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထူးထူးခြားခြား ရက်ရောနေပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို ဂုဏ်ပြုပွဲသို့ အတူတူ တက်ရောက်စေသည်။ ဓာတ်ပုံဆရာကလည်း အသက်အငယ်ဆုံး ထူးချွန်ဝန်ထမ်း နှစ်ဦးကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးခဲ့သည်။

နှစ်ပတ်ပင် မပြည့်မီ ထိုဓာတ်ပုံမှာ ယန်ရွှယ်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်က ဓာတ်ပုံဆရာထံ သွားရောက်ကာ နောက်ထပ် မိတ္တူ နှစ်စောင် တောင်းခဲ့သေးသည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူမနှင့် ကောချန်အန်းတို့ကို ဝူကန်း မြို့နယ်နှင့် လျိုဟူ မြို့နယ်များသို့ အသီးသီးသွားကာ ဒေသခံများကို မှိုပုလင်းစိုက်နည်း ပညာပေးရန် သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မနှစ်က သူမသည် စိုက်ပျိုးရေး အခန်းများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒေသခံ တည်းခိုခန်းမှ ဝန်ထမ်းများက သူမကို မှတ်မိကြပြီး အသန့်ရှင်းဆုံး အခန်းကို ပေးကြသည်။

သင်တန်းများ ကြားတွင် ယန်ရွှယ်သည် သတင်းအချို့ ကြားခဲ့ရသည်။ မနှစ်က သစ်သားဈေး မြှင့်ခဲ့သော ကုန်သည်များမှာ အတွင်းရေးမှူးကျန်ထံ ဖုန်းဆက်နေကြသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကျန်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းချီရှန်းလည်း ဖုန်းများ လက်ခံရရှိနေပြီး ဖိအားပေးခြင်း ခံနေရသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဝယ်မှာလား၊ မဝယ်ဘူးလား။ မဝယ်ရင် ကျွန်တော်တို့ တခြားသူကို ရောင်းတော့မယ်"

ရောင်းသူမှာ ကျွမ်းချီရှန်းက ဝယ်မည်ဟု ကတိပေးထားသကဲ့သို့ အရှက်မရှိ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ခင်ဗျားတို့ ဝယ်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းကို ချန်ထားပေးတာ။ အခု ဝယ်မှာလား၊ မဝယ်ဘူးလား"

သို့သော် ကျွမ်းချီရှန်းသည် ဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရကတည်းက ဝယ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ သူ၏ အရင်က "စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်" ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရောင်းသူကမူ ၎င်းကို အတည်အမြဲ မှတ်ယူနေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အတွက် ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်ပေးခဲ့တာ။ အခု တခြားသူကို ရောင်းဖို့ ခက်သွားပြီ။ နှစ်နှစ်စာ စာချုပ်ချုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဈေးလျှော့ပေးမယ်"

အခြားနေရာတွင် ရောင်းမထွက်ဘဲ ပြန်လာပြီးမှ၊ နှစ်နှစ်စာ အော်ဒါကို ကြိုတင်ဝယ်မှသာ ဈေးအနည်းငယ် လျှော့ပေးမည်ဆိုသည်မှာ အတော်လေး အတင့်ရဲလှသည်။

အတွင်းရေးမှူးဟောင်း ချူ လက်အောက်တွင် အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့သော ကျွမ်းချီရှန်းသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "မလိုပါဘူး။ တခြားသူကိုပဲ ရောင်းလိုက်ပါ"

ဝူကန်းမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အတွင်းရေးမှူး ကျန်းမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရရာ၊ ဈေးတင်ရောင်းသော ကုန်သည်များမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နေဦး၊ အခုက ဧပြီလ ရောက်နေပြီလေ။ သူတို့ အခုထိ မဝယ်သေးဘူးဆိုရင် ဒီနှစ် မှိုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။

အစပိုင်းတွင် ကုန်သည်များမှာ မစိုးရိမ်ကြပေ။ ဝူကန်းနှင့် လျိုဟူမြို့နယ်များတွင် စိုက်ပျိုးရန် သစ်သားမရှိခြင်းမှာ သူတို့ ပြဿနာ မဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။

အဝေးကနေ သစ်သားမှာရန်မှာလည်း လက်တွေ့မကျပေ။ သူတို့မြို့မှာ အနီးဆုံး ကုန်သည်ဖြစ်သဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက အခက်အခဲ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆောင်းဦးမှ ဆောင်းတွင်းသို့ ကူးလာပြီး၊ နှစ်သစ်ကူးပင် ကုန်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန် မျိုးစေ့ထည့်သည့် ကာလမှာလည်း လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ဈေးလျှော့ပေးသော်လည်း မည်သူမျှ မဝယ်ကြတော့ပေ။

ဈေးတင်ခဲ့သည်မှာ အမြတ်ရရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဘာမှမရတော့ပေ။ ဈေးမတင်ခဲ့သည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

မူလဈေးအတိုင်း ရောင်းရလျှင်ပင် ဝင်ငွေအချို့ ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အခုတော့ မရောင်းရဘဲ ကျန်ခဲ့သော သစ်သားများမှာ ထင်းသာသာသာ ဖြစ်သွားပြီး တစ်လှည်းလျှင် ၁၀ ယွမ်လောက်သာ တန်တော့သည်။

နောင်တရမှုများနှင့်အတူ ဈေးတင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သူအပေါ် ရန်ငြိုးများလည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာရှာခဲ့လို့ ဘာအကျိုးထူးလဲ။

ခေါင်းဆောင်လုပ်သူကတော့ ဇွတ်အတင်းပင် ပြောခဲ့သည်။ "သူတို့ မဝယ်ဘဲနေလို့ သူတို့မှာ အရှုံးမရှိဘူး ထင်နေလား။ စောင့်ကြည့်နေလိုက် ဆောင်းဦးရောက်ရင် သူတို့ ငါတို့ဆီ ဒူးထောက်ပြီး ပြန်လာရမှာ"

မေလ ရောက်လာသောအခါ ပထမဆုံးသော မှိုအသုတ်များမှာ "ဝူကန်းမှို" ဟူသော တံဆိပ်ဖြင့် ဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ ဝယ်လိုအား အများဆုံးဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် လူများက အဟောင်းထက် အသစ်ကို ပိုကြိုက်ကြသဖြင့် ဝယ်လိုအား ကျဆင်းသွားတတ်သည်။

မှိုများအတွက်ကတော့ ဒါက အဆင်ပြေသော်လည်း၊ တခြားမှိုများမှာမူ နေလှန်းထားရုံဖြင့် တာရှည်ခံဆေး မပါသဖြင့် နွေရာသီကျော်လျှင် ပိုးများပင် တက်လာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် မြို့နယ်အများစုမှာ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ အကုန်ရောင်းကြပြီး လက်ကျန် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ဤဝူကန်းမှိုများမှာမူ ထူးခြားနေသည်။ အရေအတွက် များပြားလှသလို လက်ကျန် အဟောင်းများ မဟုတ်သည်မှာလည်း သိသာလှသည်။ အရွယ်အစားကတော့ မနှစ်ကထက် အနည်းငယ် သေးသည်။

တစ်ယောက်က မေးခဲ့သည်။ "ဒါက မနှစ်က မရောင်းရဘဲ ကျန်နေတဲ့ အဟောင်းတွေလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ အသစ်တွေပါ။ အခုလေးတင် ရောက်တာ"

"အသစ် ဟုတ်လား" ဝယ်သူက အံ့သြသွားခဲ့သည်။"ဒါတွေက ပုံမှန်ဆို ဇွန်လကျမှ ထွက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

အရောင်းဝန်ထမ်းကလည်း အသေးစိတ်ကို မသိပေ။ "ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဒါက ဒီနှစ်ထွက်ပဲ၊ မျိုးစိပ်ကတော့ ကွဲပြားမယ် ထင်တယ်။ ပြီးတော့ ဈေးလည်း ပေါတယ်။ တစ်ပေါင်ကို နှစ်ယွမ်ပဲ"

ထိုဈေးနှုန်းကြောင့် လှည့်ထွက်သွားသူများပင် ပြန်လာကြသည်။"ဘယ်လိုမျိုးစိပ်မို့လို့ ဒီလောက် ဈေးပေါရတာလဲ"

"မနှစ်ကထက်တော့ အရည်အသွေး ညံ့မှာပေါ့" အရောင်းဝန်ထမ်း မဖြေမီ တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ အရည်အသွေး တူတူပဲဆိုလျှင် ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဈေးပေါရပါမည်နည်း။ သမဝါယမ ဝန်ထမ်းများက စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အရည်အသွေး ကွဲပြားသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ပေါင်လျှင် နှစ်ယွမ်ဆိုသော ဈေးနှုန်းမှာ အရင်က မဝယ်နိုင်သူများပင် ဝယ်စားနိုင်သော ဈေးဖြစ်သည်။

ရေစိမ်လိုက်လျှင် အများကြီး ပွားလာသဖြင့် လက်တစ်ဆုပ်စာဆိုလျှင်ပင် ဟင်းတစ်ပွဲ ရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လက်ကျန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားတော့သည်။

သမဝါယမဆိုင်တွင် နှစ်ရက်အတွင်း အိတ်တစ်အိတ်လုံး ကုန်သွားသဖြင့် ဝူကန်းမြို့နယ်သို့ နောက်ထပ် တစ်ခေါက် အမြန်မှာယူလိုက်ရသည်။

ဝူကန်း သစ်တောဌာန အဖွဲ့သားများလည်း နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ထုတ်ကုန်များမှာ ရောင်းရပါသေးသည်။

ဝူကန်းမှ အတွင်းရေးမှူးကျန်းမှာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သစ်သားဈေး တက်လာတိုင်း သူသည် အရောင်းဝန်ထမ်းများကို လွှတ်ကာ ရောင်းခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ကုမ္ပဏီအချို့သည် သူတို့ထံမှ သစ်သားကို မည်သူမျှ မဝယ်သော်လည်း၊ ထွက်နှုန်းမှာ လျော့မသွားဘဲ သတ်မှတ်ချိန်ထက် တစ်လစောကာ မှိုများ ထွက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် သစ်တောဌာနများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ကြပေ။

ဤမှိုအသုတ် ကုန်ခါနီးအချိန်တွင် သစ်တုံးဖြင့် စိုက်သော မှိုများ ဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်လာရာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မထိခိုက်ကြပေ။

ထို့ပြင် သူတို့၏ ပစ်မှတ်ထားသော ဝယ်သူများမှာလည်း အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ ပုလင်းစိုက်မှိုများကို ကျေးလက်မြို့နယ်များတွင် အဓိက ရောင်းချနိုင်ပြီး၊ သစ်တုံးစိုက်မှိုများမှာမူ အခြေအနေ ပိုကောင်းသော မြို့ကြီးများအတွက် ပို၍ သင့်တော်သည်။

မကြာမီ ဝူကန်းမြို့နယ်က ဒုတိယအကြိမ် အော်ဒါအဖြစ် ပုလင်း ၅,၀၀၀ ကို ယခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင် ပို့ပေးရန် ထပ်မံ မှာယူခဲ့သည်။

စရန်ငွေ ပေးချေပြီးနောက် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က စာရင်းလာသွင်းရင်း ယန်ရွှယ်ကို ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။

"နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ အခုကစပြီး တစ်နှစ်ကို နှစ်ခါ စိုက်ပျိုးရတော့မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အကန့်အသတ်ပဲ။ ဒီထက်တော့ ပိုလုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ ပို့ဆောင်လို့ အဆင်ပြေတဲ့ နယ်မြေတွေ အကုန်လုံးကို လွှမ်းခြုံပြီးသွားပြီ" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ စကားကြောင့် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်အတွင်းတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲသော နေရာများမှလွဲ၍ ကျန်သည့် နေရာအားလုံးတွင် မှိုများ ရောင်းချနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မှိုများ ထပ်မရောင်းရတော့ပါက မည်သူမျှ ထုတ်လုပ်မှု တိုးမြှင့်မည် မဟုတ်သလို၊ မျိုးစေ့ဝယ်မည့် ဝယ်သူအသစ်လည်း ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ၏ ရောင်းအားမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ ပြုံးလျက်ပင် ရှိနေပြီး ဘာမှ မစိုးရိမ်ပုံရပေ။ ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က စိတ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင့်မှာ တစ်ခုခု စီစဉ်ထားတာ ရှိလား"

"ကျွန်မမှာ အကြံအစည် အချို့ ရှိပါတယ်"

ထိုသို့ဆိုကာ ယန်ရွှယ်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကောချန်အန်း၊ လျန်ယွဲ့အာနှင့် အခြားသူများကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ အားကြလား။ အလုပ်မရှုပ်ရင် အစည်းအဝေး ခဏလောက် လုပ်ရအောင်။"