အခန်း (၁၉၃)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၃

"မင်းတို့ ဌာနက ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်တယ် ဟုတ်လား"

အစည်းအဝေးတွင် ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် ချူမင်လီဆီသို့ သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူတို့၏ လက်အောက်ခံ ဌာနများအားလုံးမှာ ချူမင်လီ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိသဖြင့် အရေးကြီးကိစ္စရပ်များအတွက် သူ့ထံတွင် အရင်ဆုံး တိုင်ပင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မေးခွန်းကို သူမ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မတို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် သီးသန့်သုံးဖို့ ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်လို့ပါ"

သို့သော် လက်ရှိတွင် မှိုစိုက်ပျိုးရေးစင်တာသည် သူတို့ကောင်တီနှင့် ပိုင်စုန့်ခရိုင်အတွင်းမှာသာ မျိုးစေ့များ ရောင်းချနေရပြီး၊ တစ်နှစ်လျှင် ပုလင်းသောင်းဂဏန်းခန့်သာ ထွက်ရှိရာ ကားတစ်စီး ဝယ်ရန်အထိတော့ မလိုအပ်သေးပေ။

အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် ယန်ရွှယ်သည် အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရလာချိန်တွင် ဘဝင်မြင့်ကာ မလိုအပ်ဘဲ အသုံးအဖြုန်း ကြီးနေသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချူမင်လီသည် ယန်ရွှယ်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်ချက်မပေးသေးပေ။

သေချာပေါက်ပင် ယန်ရွှယ်သည် မြေပုံတစ်ခုအား သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။"ကျွန်မ မှိုစိုက်ပျိုးနေတဲ့ မြို့နယ်တွေက သစ်တောဌာန အသီးသီးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ထွက်နှုန်းနဲ့ ရောင်းအား လွှမ်းမိုးမှု နယ်ပယ်တွေပါ"

၎င်းမှာ ပြည်နယ်မြေပုံ ဖြစ်ပြီး မြို့နယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ ရောင်းအား နယ်ပယ်များကို အရောင်များ၊ လိုင်းများဖြင့် သေချာစွာ မှတ်သားထားသည်။

အကျယ်ပြန့်ဆုံး နယ်ပယ်ကို မျဉ်းစောင်းများဖြင့် ခြယ်ထားပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်အထိ ရောက်ရှိနေသည်။ အောက်ခြေရှိ မှတ်ချက်တွင် "ချန်ရွှေ့ မြို့နယ်" ဟု ရေးထားသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ ဘောပင်ဖြင့် မြေပုံကို ပုတ်ကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "လက်ရှိမှာ မြို့နယ်ငါးခုက သစ်တောဌာနတွေက မှိုစိုက်ပျိုးရေးမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။ ချန်ရွှေ့က အစောဆုံး စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ထွက်နှုန်းနဲ့ ရောင်းအား အတည်ငြိမ်ဆုံးပါပဲ— တစ်နှစ်ကို ကျင်း ၁၀၀,၀၀၀ ဝန်းကျင် ရှိပါတယ်"

သူမ အခြားနေရာ နှစ်ခုကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "နောက်တစ်ခုကတော့ တုန်းကု မြို့နယ်နဲ့ ပိုင်စုန့်ခရိုင်က ဝူကန်း မြို့နယ်ပါ။ သူတို့က စိုက်ပျိုးလာတာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး တစ်နှစ်ကို ကျင်း ၇၀,၀၀၀ ကနေ ၈၀,၀၀၀ ကြား ထွက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝူကန်းက ဒီနှစ်မှာ ပုလင်းစိုက်နည်းကို ပြောင်းသုံးလိုက်တာမို့ တစ်နှစ်ကို နှစ်ခါ ရိတ်သိမ်းနိုင်တော့မယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေက ဒီထက် ပိုတက်လာနိုင်ပါတယ်"

မြေပုံပေါ်တွင် သူတို့၏ ရောင်းအားနယ်ပယ်များကိုလည်း မှတ်သားထားရာ ချန်ရွှေ့ထက် အနည်းငယ် သေးသော်လည်း အတော်လေး ကျယ်ပြန့်သည်။ နောက်ဆုံး နှစ်ခုမှာ ပိုင်စုန့်ခရိုင်ရှိ အခြားမြို့နယ်တစ်ခုနှင့် ယခုနှစ်မှ စတင်သော လျိုဟူ မြို့နယ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ဒီမြို့နယ်ငါးခုစလုံးက သုံးနှစ်အကြာမှာ အပြည့်အဝ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စုစုပေါင်း ထွက်နှုန်းက တစ်နှစ်ကို ကျင်း ၄၀၀,၀၀၀ ကျော်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မီးရထားလမ်းနဲ့ အလွယ်တကူ ပို့ဆောင်နိုင်တဲ့ နေရာတွေအားလုံးကို လွှမ်းခြုံပြီးသွားပြီ"

သူမသည် အဓိက မီးရထားလမ်းကြောင်းများကိုပါ ထင်ရှားအောင် မှတ်သားထားသည်။ "ကျန်တဲ့ နယ်မြေတွေကတော့ ရထားအဆင့်ဆင့် ပြောင်းစီးရမှာ ဖြစ်သလို၊ အချို့နေရာတွေက ရထားနဲ့ ပို့ဆောင်ဖို့တောင် မလွယ်ကူဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာတွေက ဈေးကွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး ရှိနေပါတယ်"

အမှန်ပင် မြေပုံပေါ်တွင် လစ်လပ်နေသော နေရာများစွာ ရှိနေပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဝေးလံသော မြို့ကြီးနှစ်မြို့တွင် ဖြစ်သည်။

"မီးရထားနဲ့ ပို့ဆောင်တာက အချိန်အကန့်အသတ်လည်း ရှိတယ်။ ရထားတွဲတစ်ခုစာ ပစ္စည်းစုမိတဲ့အထိ စောင့်ရတာမို့ တစ်ခါတလေ ပို့ဆောင်ဖို့ ၁၀ ရက်ကနေ ရက် ၂၀ အထိ ကြာတတ်တယ်"

ယန်ရွှယ်က ချူမင်လီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါကြောင့် ကျွန်မ စဉ်းစားမိတာက ပြည်နယ်အတွင်းက အဲဒီလို လစ်လပ်နေတဲ့ နေရာတွေကို ရောက်ဖို့ ကားတစ်စီး ဝယ်ရင်ကော။ ဒါက ပြည်နယ်အပြင်ဘက်ကို တိုးချဲ့တာထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ်"

လမ်းကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၏ အကြီးဆုံး အားသာချက်မှာ ပျော့ပြောင်းမှု ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုမြန်ဆန်ပြီး၊ လမ်းကြောင်းများကို လိုသလို ပြောင်းလဲနိုင်ကာ၊ ပစ္စည်းပြတ်လပ်ပါကလည်း အချိန်မရွေး ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည်။

ချူမင်လီ နားလည်သွားသော်လည်း မြေပုံကို သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။"မင်းပြောချင်တာက စင်တာကနေ ဒီကားကို ဝယ်သင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ စင်တာကပဲ ပိုင်ဆိုင်ပြီး မြို့နယ်တွေဆီက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးခ ကောက်ခံပါမယ်"

ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဘယ်မြို့နယ်ကမှ ဒီကုန်ကျစရိတ်ကို တစ်ယောက်တည်း မခံချင်ကြသလို၊ သူတို့ တစ်မြို့နယ်တည်းအတွက်လည်း ဒီလောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်နိုင်စွမ်းက မလိုအပ်ပါဘူး"

ထိုခေတ်အခါက အသုံးအများဆုံး ကုန်တင်ကားများမှာ နန်ကျင်းထုတ် 'ယွဲ့ကျင်း' နှင့် FAW ထုတ် 'ကျဲ့ဖန်' တို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ ၃ တန်နှင့် ၄ တန် အသီးသီး တင်ဆောင်နိုင်သည်။

မှိုများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း ဖိသိပ်၍ မရသည်ကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် ကုန်တင်ကား တစ်စီးသည် ကျင်းထောင်ပေါင်းများစွာ တင်ဆောင်နိုင်သည်။ မည်သည့်မြို့နယ်ကမျှ သူတို့ ပစ္စည်းပို့ရန်သက်သက်အတွက် ကားတစ်စီး မဝယ်နိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ကားတစ်စီးလျှင် ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကျော် တန်ကြေးရှိသလို၊ ဝယ်ယူခွင့်ရရန်လည်း အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် စင်တာက ပိုင်ဆိုင်ပါက လူတိုင်း ငှားရမ်းနိုင်သဖြင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဖြန့်ဖြူးရေး လမ်းကြောင်းများ အဆင်ပြေသွားပါက မြို့နယ်များမှာလည်း ဝန်လေးခြင်း မရှိဘဲ ထုတ်လုပ်မှု တိုးမြှင့်နိုင်သလို၊ မြို့နယ်အသစ်များပင် ပါဝင်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်၏ အမြင်တွင် ဈေးကွက် ပြည့်နှက်သွားသည်ဆိုခြင်းမှာ မရှိပေ။ တစ်နိုင်ငံလုံးသည် သူတို့အတွက် ဈေးကွက် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုမြို့နယ်များက အကန့်အသတ် ရောက်ပြီဟု ထင်နေချိန်တွင် "ကိတ်မုန့်ကို ပိုကြီးအောင်" ကူညီပေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူမ ရရှိမည့် ဝေစုမှာလည်း သဘာဝအလျောက် ပိုကြီးထွားလာလိမ့်မည်။

အပြင်ပန်းတွင် စင်တာက အကုန်အကျခံရသလို ဖြစ်သော်လည်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးခနှင့် ရောင်းအား မြင့်တက်လာမှုကြောင့် သူတို့သည် အရှုံးမရှိဘဲ အမြတ်ပင် ထွက်လာနိုင်သည်။

ချူမင်လီသည်လည်း တွက်ချက်တတ်သူ ဖြစ်ရာ၊ ယန်ရွှယ်က သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းလင်းစွာ တင်ပြနေသည်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "မင်း ဒါကို ပြင်ဆင်နေတာ ကြာပြီပေါ့။ အချက်အလက်တွေက တော်တော်လေး စုံလင်တာပဲ"

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် မြို့နယ် သစ်တောဌာနများကို သွားမေးလျှင်ပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ယခင်က ကိန်းဂဏန်းများကို ဤမျှ တိကျစွာ မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအမျိုးသမီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် အရာအားလုံးကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီး၊ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအတွက် အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်က ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးနေသဖြင့် ချူမင်လီ စနောက်လိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။ မင်း နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်နှစ်စာအထိ ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးပြီလဲ"

၎င်းမှာ သူမ ဆက်ပါဝင်ပတ်သက်နေဦးမလားဆိုသည့် အပေါ်တွင် မူတည်ပေလိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ် နှိမ့်ချစွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားနေတာပါ"

သို့သော် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးမှသည် ထုတ်လုပ်မှု တိုးမြှင့်ခြင်း၊ ထို့နောက် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ တည်ထောင်ခြင်းအထိ သူမသည် လက်ရှိအလုပ် မပြီးခင်ကတည်းက နောက်ထပ် ခြေလှမ်းကို အမြဲ အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ မှိုစိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာပိုင်း ကျွမ်းကျင်မှုထက် သူမ၏ ဗျူဟာမြောက် စဉ်းစားပုံနှင့် ကြိုတင် မြင်နိုင်စွမ်းတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်ဟု ချူမင်လီ တွေးမိသည်။

သူ မြေပုံကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါကို အတွင်းရေးမှူး ထန်ဆီမှာ တင်ပြပေးပါ့မယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြောမယ်"

နည်းပညာအရဆိုလျှင် စင်တာက ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ဌာန၏ ငွေမဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပစ္စည်းရှားပါးသော ဤခေတ်တွင် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ရန်ပင် လက်မှတ်လိုအပ်ရာ၊ ကုန်တင်ကား တစ်စီး ဝယ်ရန်ဆိုသည်မှာ ဌာနဆိုင်ရာ ဝယ်ယူခွင့်သေချာပေါက် လိုအပ်သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူတို့ကဲ့သို့ ဌာနကြီးတစ်ခုအတွက် ဝယ်ယူခွင့်ရရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ ချူမင်လီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူးထန်သည်လည်း ယန်ရွှယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ သူမကို ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ "ကျဲ့ဖန် CA10 ဆိုရင် အဆင်ပြေမလား။ ပြေတယ်ဆိုရင် ဌာနကို ယွမ် ၁၂,၀၀၀ ပို့လိုက်ပါ"

ထိုခေတ်က ယွမ် ၁၂,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ မနည်းလှပေ။ သာမန် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ တစ်နှစ်စာ လစာမှာ ယွမ် ၅၀၀ မှ ၆၀၀ ခန့်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က သဘောတူလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မကြာခင် ငွေလာပေးပါ့မယ်" ထို့နောက် ဆက်မေးလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် ကူညီပါဦး။ ကျွန်မတို့အတွက် ကားဆရာ တစ်ယောက်လောက် ရှာပေးနိုင်မလား"

ထိုခေတ်က ကားမောင်းခြင်းမှာ အထူးပညာ တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ အများစုမှာ စစ်တပ်တွင် သင်ကြားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဝင်ငွေရှာနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သက်သေပြပြီး ဖြစ်ရာ အတွင်းရေးမှူး ထန်က ငြင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။ တစ်ပတ်ခန့် အကြာတွင် အသက် ၂၆ သို့မဟုတ် ၂၇ နှစ်ခန့်ရှိသော စစ်မှုထမ်းဟောင်း တစ်ဦး စင်တာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ကားကတော့ ရောက်မလာသေးပေ။ နောက်ထပ် တစ်လနီးပါး ကြာမှသာ ကျဲ့ဖန် CA10 ကားမှာ မီးရထားဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေကောသည် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပြန်ရောက်ကာစ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် စင်တာသို့ အလည်လာစဉ် ကားရောက်လာပြီဟု ကြားသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သွားကြည့်တော့သည်။

နောက်ပိုင်းခေတ်က ၁၀ တန်ကျော် တင်ဆောင်နိုင်သော ကားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျဲ့ဖန့် CA10 မှာ အလွန်ကြီးမားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စစ်စိမ်းရောင် ကိုယ်ထည်ရှိပြီး၊ ရှေ့ပိုင်းက အနည်းငယ် လုံးဝန်းကာ နှာတံ ထွက်နေသည်။

နိုင်ငံအတွင်း သံမဏိ ထုတ်လုပ်မှု နည်းပညာ နောက်ကျနေသေးသဖြင့် သံမဏိ ထွက်နှုန်းမှာ အမြဲတမ်း နည်းပါးခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကား၏ နောက်တွဲကို သံဖြင့် မလုပ်ဘဲ သစ်သားဖြင့်သာ လုပ်ထားကြသည်။

သို့သော် ဌာနအများစုမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် မြင်းလှည်းများကို သုံးနေကြဆဲ ဖြစ်သော ဤခေတ်တွင်၊ ဤကျဲ့ဖန့် CA10 ကားမှာ အမှန်ပင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဘူတာရုံတွင် လူတိုင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ကားဆရာသည် ကားထဲသို့ ဝင်ကာ အင်ဂျင်ကို အမြန်နှိုးလိုက်ပြီး စင်တာသို့ မောင်းသွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ပြဿနာမှာ ကားထဲတွင် ထိုင်ခုံ မလုံလောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က အထဲတွင် ထိုင်သဖြင့် လျိုဝေကောမှာ ကားနောက်တွဲပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ် လိုက်ရရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများဆုံး စိတ်ဝင်စားခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ၎င်းကို အတော်လေး သဘောကျပုံရသည်။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီးနောက် သူ ကားကို ပတ်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုကစပြီး မီးရထားလမ်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ထို့နောက် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရင်ဖွင့်ခဲ့သည်။"အရင်တုန်းက မင်းက တစ်နေ့မှာ ငါတို့ ပစ္စည်းပို့ဖို့ ကားတွေ သုံးရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတုန်းက ငါတို့ မယုံခဲ့ကြဘူး။ အခု တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်"

ကျိုးဝမ့်ဟွေ့နှင့် အခြားသူများလည်း ကားရောက်လာသည်ကို ကြည့်ရန် ထွက်လာကြသည်။

"နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ကားတွေတောင် သုံးနေရပြီ။"

သူတို့ လေးယောက် ယန်ရွှယ်၏ အိမ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံပြီး အစည်းအဝေး လုပ်ခဲ့စဉ်က ဤမှိုလုပ်ငန်းမှာ ဤမျှအထိ ကြီးထွားလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပေ။

လျိုဝေကောသည် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးအတွက် မှိုများကို ပထမဆုံးအကြိမ် လိုက်ရောင်းစဉ်ကလည်း သူ၏ ခြေရာများမှာ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။

ငါးနှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အရာများစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ သေချာပေါက် သိထားသော အရာတစ်ခုမှာ ယန်ရွှယ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ပိုကောင်းမွန်လာခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ချီဖန့် ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဝတုတ်တုတ် သားလေးနှင့်အတူ ဆေးဗူး တစ်ဗူး ပါလာခဲ့သည်။

သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ယခုနှစ် ရာသီဥတု နွေးလာသည်နှင့် သူသည် စက်ဘီးမှ ကလေးထိုင်ခုံကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ရှေ့တန်းဘားတန်းပေါ်တွင် ပေးထိုင်ထားသည်။

ထိုကောင်လေးမှာ ရှေ့တွင် ထိုင်ရသည်ကို အတော်လေး သဘောကျပုံရသည်။ စင်တာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူသည် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် စက်ဘီးဘဲလ် ကို အဆက်မပြတ် တီးတော့သည်။

"ဟေး၊ ငါတို့ရဲ့ ချီယန်ယွီ လာပြီပဲ" လျိုဝေကောက သူ့ကို စက်ဘီးပေါ်မှ မချပေးလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ"

ထိုကောင်လေးမှာ (ရိုးရာ အသက်တွက်နည်းအရ) ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အချီခံရသည်ကို သိပ်မကြိုက်တော့ပေ။ သူ ရုန်းကန်ရန် ပြင်သော်လည်း ကုန်တင်ကားကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နေရာမှာတင် မှင်တက်သွားတော့သည်။

လျိုဝေကောက သူ့ကို ကားရှေ့သို့ ချက်ချင်း ခေါ်သွားလိုက်သည်။ "ကဲ၊ စီးချင်လား"

ချီယန်ယွီလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ထို့နောက် လျိုဝေကော မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးဝေကောကို သတိရလား။ မဖြေခင် သေချာ စဉ်းစားဦးနော်"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့က သူမ၏ ခင်ပွန်းကို စွေကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။ နည်းနည်းလောက် တည်တည်တံ့တံ့ နေလို့ မရဘူးလား"

သို့သော် လျိုဝေကောက ထိုကောင်လေးထံမှ အဖြေကို ဇွတ်အတင်း တောင်းနေသည်။"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့ ယန်ယွီက ငါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတာကို။ ဟုတ်တယ်မလား ယန်ယွီ"

ရလဒ်အနေဖြင့် ကောင်လေးက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးဝေကောက ဒါကို မောင်းတတ်လို့လား"

ကောင်းပြီ၊ သူ့အဖေအတိုင်းပင် ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးတတ်လိုက်တာ။ လျိုဝေကောမှာ ချက်ချင်းပင် စကားမထွက်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ဦးလေးက မောင်းပေးမယ့်သူ ရှာပေးနိုင်တာပေါ့"

သို့သော် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ်တော့ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကားဆရာက ကားထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ကောင်လေးကို ကားတစ်ပတ် ပတ်စီးပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေး ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်ဆင်းလာပြီးနောက်၊ ချီဖန့်က ဆေးဗူးကို ဖွင့်ကာ စုတ်တံဖြင့် ကားနောက်တွဲတွင် စာတန်းများ စတင် ရေးဆွဲတော့သည်။

"မင်း ကားပေါ်မှာ လိပ်စာကတ်ရေးမလို့လား"

လျိုဝေကောသည် "XX ပြည်နယ်၊ ကျန်းချန်းမြို့၊ ချန်ရှန်းကောင်တီ မှိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ" ဟု စတင်ရေးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်က အသံတစ်ချက်သာ ပြုကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လျိုဝေကောက ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကြံက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ ဒီကား သွားတဲ့နေရာတိုင်း လူတွေက ငါတို့အကြောင်း သိကုန်တော့မှာ"

၎င်းမှာ လိပ်စာကတ် ဝေတာထက်ပင် ပို၍ ထိရောက်လှသည်။ လမ်းပေါ်က ခွေးတွေတောင် သူတို့တွင် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ ရှိမှန်း သိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဤအကြံကို အခြားသူများထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် အသံဖမ်းစက်များ မရှိသည်မှာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖွင့်ရန် အသံကိုပါ အသံဖမ်းထားပေလိမ့်မည်။

သူမ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း သုံးချင်ရင် တစ်ဖက်မှာ ရှင့်ရဲ့ အချက်အလက်တွေ ကပ်လို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကိုတော့ ကျွန်မတို့အတွက် ချန်ပေးထားရမယ်နော်"

"ရတာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ချီဖန့် ဆေးသုတ်တာ အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့" လျိုဝေကောက သဘောတူကာ သူ ဗဟုသုတသစ်တစ်ခု ရသွားကြောင်း ပြောဆိုသည်။

သို့သော် ချန်ရွှေ့ မြို့နယ်တွင်မူ ဤကားအတွက် လိုအပ်ချက်မှာ အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာရှိ မှိုများမှာ ရောင်းရလွယ်ကူသလို သူတို့ ငါးနှစ်ကြာ တည်ဆောက်ထားသော အရောင်းလမ်းကြောင်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကားကို စတင် အသုံးပြုချိန်တွင် ယန်ရွှယ်သည် ချန်ရွှေ့မြို့နယ်ကို အထူးတလည် အကြောင်းမကြားဘဲ၊ ကျွမ်းချီရှန်းကိုသာ အရင်ဆုံး ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

ချန်ရွှေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လျိုဟူ မြို့နယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးကို အစကနေ ပြန်စရမည် ဖြစ်သည်။

မေလတွင် ပထမဆုံး အသုတ်ကို ရောင်းချချိန်တွင်တော့ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပစ္စည်းက ဈေးပေါသလို၊ အခြားမြို့နယ်များမှ မှိုများလည်း ဈေးကွက်ထဲ မရောက်သေးသဖြင့် သူတို့ အမှန်တကယ် ငွေရခဲ့ကြသည်။

၎င်းက ပုလင်းစိုက်နည်းကို မဲနှိုက်ခဲ့သော သစ်တောစခန်းများအားလုံးကို သက်ပြင်းချနိုင်စေခဲ့သည်။ ဝူကန်းမြို့နယ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ယန်ရွှယ်ဆီသို့ အော်ဒါများ လျင်မြန်စွာ တင်ခဲ့ကြသည်။