အခန်း (၁၉၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၄

သို့သော် ဇွန်လတွင် သစ်တုံးစိုက် မှိုများ ဈေးကွက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ သူ ဘယ်နေရာမှာပဲ သွားမေးမေး နေရာတိုင်းတွင် ရောင်းချသူ ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရေရှည် လက်တွဲနေသူများအတွက်မူ သူတို့သည် ပစ္စည်းမရိတ်သိမ်းမီ ကတည်းကပင် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ကာ အရေအတွက်များကို မေးမြန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက်ပင် သူတို့ထံမှ ဝယ်နိုင်သည်ဟု ပြောသော ဌာနအချို့လည်း ရှိသော်လည်း အခြေအနေများက ရှင်းလင်းလှသည်။ ဈေးနှုန်းကို အများကြီး လျှော့ပေးရမည် ဖြစ်သလို၊ လာဘ်ငွေများကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲသဖြင့် ဌာနသို့ ပြန်လည် အစီရင်ခံသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွမ်းချီရှန်းသည် အခြားမြို့နယ်များ၏ ရောင်းအားနယ်ပယ်ကို သိရှိရန် ယန်ရွှယ်ထံသို့ အထူးတလည် ဖုန်းဆက် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဤမေးမြန်းမှုအပြီးတွင် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ လူတိုင်းမှာ ဆိတ်ဆိတ်နေသွားကြတော့သည်။ သူတို့ကို နှစ်နှစ်တိတိ နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ခဲ့သော အတွင်းရေးမှူးဟူကိုလည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆဲဆိုမိကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ အာရုံမစိုက်ဘဲ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို စတင်ခဲ့ပါက၊ ထိုအချိန်တွင် ချန်ရွှေ့မြို့နယ် တစ်ခုတည်းသာ ဈေးကွက်ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် ဝေစုအချို့ကို လုယူနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပင်။ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခရိုင်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့မှာ အစောဆုံး စတင်သူများ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်စုန့်ခရိုင်ရှိ မြို့နယ်နှစ်ခုထက်ပင် နောက်ကျသွားခဲ့ကာ ဈေးကွက်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

မူလက သစ်တုံးစိုက်ပျိုးနည်း မဲပေါက်ခဲ့သည့် သစ်တောစခန်းနှစ်ခုမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ အားလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်သနည်း။ မှိုတွေအားလုံးကို အလဟဿ အပုပ်ခံလိုက်လို့ မရသည် မဟုတ်ပါလား။

အခြေအနေမှာ မဲနှိုက်စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုလင်းစိုက်နည်း မဲပေါက်ခဲ့သည့် သစ်တောစခန်းတစ်ခုမှ အတွင်းရေးမှူးက မပြောဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "နောက်နှစ်ကျရင် ငါတို့နဲ့တူတူ ပုလင်းစိုက်နည်းပဲ ပြောင်းလုပ်လိုက်ပါလား"

ဒါပေမယ့် ဆောက်ပြီးသား မှိုစိုက်ခင်းတွေကကော။ ဒီအတိုင်းပဲ အလကား ပစ်ထားလိုက်ရမှာလား။ စိုက်ပျိုးရေး အခန်းအသစ်တွေ ဆောက်ဖို့ကလည်း ပိုက်ဆံ ထပ်ကုန်ဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစကားမှာ တခြားသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။ တစ်ယောက်က သူ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကော ဘာမှမထိခိုက်ဘူးလို့ ထင်နေလား"

အကယ်၍ သူတို့က ပုလင်းစိုက်နည်းကို သုံးနိုင်လျှင် ဝူကန်း မြို့နယ်ကလည်း သုံးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ အခြားမြို့နယ်များကလည်း ဤမှိုအမျိုးအစားမှာ ရောင်းရလွယ်ကူကြောင်း သိသွားပါက သူတို့လည်း လိုက်စိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရောင်းလမ်းကြောင်းများအတွက် ပြိုင်ဆိုင်ကြရဦးမည် ဖြစ်ကာ၊ သူတို့မှာ နောက်ကျမှ စတင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် အားနည်းချက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ပြောခဲ့သူမှာ ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ အတွင်းရေးမှူးဟူ၏ တာဝန်မဲ့မှုကို စိတ်ထဲမှ ဆက်ဆဲဆိုနေတော့သည်။

ကျွမ်းချီရှန်းသည် သူတို့ ဆွေးနွေးပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို တခြားနေရာတွေမှာ သွားရောင်းရအောင်။ ဒီမှာ သူတို့နဲ့ လိုက်ပြိုင်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

သူတို့လည်း အခြားနေရာများတွင် သွားရောက် ရောင်းချချင်သော်လည်း ကားတစ်စီး လိုအပ်သည်။ အချို့နေရာများအတွက်မှာ ပစ္စည်းများ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းရုံဖြင့် မရဘဲ၊ မီးရထားလမ်း မရောက်နိုင်သည့် ပြဿနာလည်း ရှိနေသည်။

လူတိုင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေကြသော်လည်း တိုက်ရိုက်တော့ မပြောဝံ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့ မပြောလျှင်ပင် ကျွမ်းချီရှန်းက သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိပါသည်။ "စိုက်ပျိုးရေးစင်တာက အခုလေးတင် 'ကျဲ့ဖန်' ကားတစ်စီး ဝယ်ထားတယ်၊ အဲဒါက ငါတို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာကြသည်။ သစ်တုံးစိုက်သူဖြစ်စေ၊ ပုလင်းစိုက်သူဖြစ်စေ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"စိုက်ပျိုးရေးစင်တာက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ။ ကားတစ်စီးတောင် သီးသန့် ဝယ်ထားတယ်ဆိုတော့။ မဟုတ်ရင် ဒီမှိုတွေကို ဘယ်မှာ သွားရောင်းရပါ့မလဲ။"

"ဒါဟာ အတွင်းရေးမှူးကျွမ်းက စိုက်ပျိုးရေးစင်တာနဲ့ ရင်းနှီးလို့လည်း ပါတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်း ရတာ။"

လေထုမှာ ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားခဲ့ပြီး လျိုဟူ မြို့နယ် သစ်တောဌာန၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အပြုသဘောဆောင်သော ပုံရိပ်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လာရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ အရောင်းဝန်ထမ်းများမှာ အခြားနေရာသို့ မသွားတော့ဘဲ၊ အခြားမြို့နယ်များမှ ဝန်ထမ်းများ မရောက်သေးသည့် ဝေးလံသော နေရာများသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ကာ မှိုရောင်းချချင်ကြောင်း ပြောသောအခါ ဒေသခံဆိုင်များနှင့် သမဝါယမဆိုင်များမှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုမြို့သည် တောင်နှင့် နီးစပ်ခြင်း မရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းများ ထွက်လေ့မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နမူနာပစ္စည်းများကို ပြသပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း အမှန်တကယ် သင့်တင့်သဖြင့် လူများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အော်ဒါများ တင်လာကြရာ ကားတစ်စီးစာနီးပါး ရရှိခဲ့သည်။

ကုန်တင်ကားကြီး လျိုဟူမြို့နယ်သို့ ပစ္စည်းတင်ရန် ရောက်ရှိလာသောနေ့တွင် အမှန်ပင် လူအများ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ရိုးသားသော ဒေသခံများမှာ ကားနောက်တွဲပေါ်တွင် ကြော်ငြာစာတန်းများ ရိုက်နှိပ်ထားသော ကားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ လူများမှာလည်း မမြင်ဖူးကြသဖြင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကား၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြော်ငြာများ ကပ်နိုင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စာရွက်ကြီးများ ရှာကာ ကြော်ငြာများ ရေးသားပြီး ချက်ချင်း ကပ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကြော်ငြာများဖြင့် လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာန တစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်များကို တင်ဆောင်ထားသော ကားကြီးမှာ လျိုဟူမှ ထွက်ခွာကာ ချန်ရှန်း၊ ထို့နောက် ကျန်းချန်မြို့အပြင်ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ခရိုင်အတွင်းထက်ပင် ပို၍ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခရိုင်အတွင်းရှိ လူများကတော့ ချန်ရှန်းခရိုင် မှိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာအကြောင်း သိကြသော်လည်း၊ အပြင်ဘက်ရှိ လူများစွာမှာမူ မသိကြသေးပေ။

ကားမှာ လမ်းခရီးတွင် ဆီဖြည့်ရန်ဖြစ်စေ၊ ထမင်းစားရန်ဖြစ်စေ ရပ်လိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက်က အမြဲ လာမေးလေ့ရှိသည်။

"ဒါက ဘာပစ္စည်းတွေလဲ"

ကားဆရာကို မထွက်ခွာမီကတည်းက သေချာ ညွှန်ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလာလျှင် "ကားပေါ်မှာ ပါတာက ကျွန်တော်တို့ စင်တာက မျိုးစေ့တွေနဲ့ စိုက်ထားတဲ့ မှိုတွေပါ။ ဒါက လူလုပ် စိုက်ပျိုးနည်းနဲ့ စိုက်ထားတာ" ဟု ဖြေရမည် ဖြစ်သည်။

ကြော်ငြာ နှစ်ဖက်က ဘာလို့ ကွဲနေတာလဲဟု မေးလာလျှင် သူတို့ စင်တာက မျိုးစေ့ရောင်းချပြီး စိုက်ပျိုးနည်း သင်ကြားပေးရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဤမှိုများကိုမူ အခြားစိုက်ပျိုးရေး စခန်းတစ်ခုတွင် စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖြေရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကြိုတင် ချိတ်ဆက်ထားသော ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ပစ္စည်းများပင် မချရသေးမီ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိထားမိသွားသည်။

"ချန်ရှန်းခရိုင်၊ လျိုဟူမြို့နယ် မှိုစိုက်ပျိုးရေး စခန်းလား။ ဒီမှာ မှိုတွေ ရောင်းတော့မလို့လား။"

ထိုခေတ်တွင် ဖျော်ဖြေစရာ များများစားစား မရှိပေ။ အသစ်အဆန်းများကို မည်သူက မမြင်ချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ ပစ္စည်းများကို အရောင်းစင်ပေါ် မတင်ရသေးမီမှာပင် သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ဆိုင်ရှင်မှာ ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း အရောင်းတင်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။ သို့သော် လူအများအပြား လာမေးနေကြသဖြင့်၊ အလေးချိန် ချိန်တွယ်ကာ အရေအတွက် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အိတ်တစ်အိတ်ကို အရင်ထုတ်ကာ ပြသထားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဈေးနှုန်းက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤအိတ်ကို အရင်ရောင်းပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ဂိုဒေါင်တွင် သိမ်းဆည်းကာ အခြားဆိုင်ခွဲများသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အစပိုင်းတွင် ဝယ်သူထက် လာကြည့်သူက ပိုများသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထုတ်ကုန်အသစ် ဖြစ်သဖြင့် လူများက ကောင်းမကောင်း မသိကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ် သင့်တင့်လှသည်။ တစ်ကတ်တီ မဝယ်နိုင်လျှင်ပင် တစ်အောင်စလောက်တော့ ဝယ်နိုင်ကြသည်။ ရေစိမ်လိုက်လျှင်လည်း အများကြီး ပွားလာသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက် လူများမှာ ထပ်ဝယ်ယူရန် ပြန်လာကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် အခြားမြို့များတွင် ဆွေမျိုးရှိကာ၊ ဆွေမျိုးများထံမှ မှိုများ လက်ဆောင်ရဖူးပြီး စားဖူးသူများမှာ ပို၍ ဝယ်ကြသည်။

လျိုဟူမြို့နယ် သစ်တောဌာနမှ လူများမှာ စိတ်ရှည်စွာ ခဏစောင့်ပြီးနောက် နောက်ထပ် အော်ဒါအသစ်များကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဒုတိယအကြိမ် ကားလွှတ်လိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပစ္စည်းများ အပြည့် တင်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ သူတို့ လုံးဝ စိတ်အေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကားပေါ်မှ ကြော်ငြာစာတန်းမှာ အလွန် သိသာလွန်းသဖြင့် လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်တောင် သတိထားမိပေလိမ့်မည်။ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာသို့လည်း မှိုစိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု နှစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် တကယ် စိုက်ပျိုးဖြစ်မလား ဆိုသည်မှာ အဓိက မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ဖုန်းဆက်လာခြင်းမှာ စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ၏ ကြော်ငြာ အောင်မြင်သွားခြင်းကို ပြသနေပြီး၊ လူသိများလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းလာတိုင်း ယန်ရွှယ်သည် လက်ရှိတွင် သူတို့ဘက်၌ ရှိသော စိုက်ပျိုးနည်း နှစ်မျိုးအကြောင်းနှင့် သူတို့ ပေးနိုင်သော နည်းပညာ အကူအညီများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် အသေးစိတ် ရှင်းပြလေ့ရှိကာ၊ စင်တာသို့ လာရောက် လေ့လာရန်လည်း ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။

သူမ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် လျန်ယွဲ့အာက ရေတစ်ခွက် သူမရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန် သောက်လိုက်ဦး။ နင် စကားပြောနေတာ တော်တော် ကြာသွားပြီ။"

ယန်ရွှယ်မှာ စကားပြောလွန်းသဖြင့် အမှန်ပင် ရေငတ်နေသည်။ သူမ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ဖန်ခွက်ကို မလိုက်သည်။

"နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့ လုပ်ငန်း ပိုကြီးလာတဲ့အခါ ဒီဖုန်းတွေကို သီးသန့် ကိုင်တွယ်ဖို့ ဝန်ဆောင်မှု ပေးမယ့်သူတစ်ယောက် ငှားရမယ်။"

လျန်ယွဲ့အာက ထိုစကားကို ရယ်မောလိုက်သည်။ "အခုက မကြီးသေးဘူးလား။ တစ်ပြည်နယ်လုံး ငါတို့ မျိုးစေ့စင်တာ အကြောင်း သိနေကြပြီလေ။"

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ကျန်းချန်းမြို့အောက်ရှိ ခရိုင်နှစ်ခုမှာသာ အမှန်တကယ် စိုက်ပျိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်း သုံးပြည်နယ်လုံးတွင် မှိုစိုက်ပျိုးရန် သင့်တော်သော နေရာများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့အာသည် သူမတွင် ရည်မှန်းချက်နှင့် အစီအစဉ် ရှိနေကြောင်း သိသည်။ သူမသည် အချိန်မတိုင်မီအထိ ဘာကိုမျှ လွယ်လွယ်နှင့် ပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ထပ်မမေးတော့ပေ။

"ဒီနေ့လည်း ချီယန်ယွီကို သွားကြိုဦးမှာလား"

ချီယန်ယွီလေးမှာ (ရိုးရာတွက်နည်းအရ) ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပထမတန်း ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ စာလုံးများစွာ သိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ တရားဝင်အားဖြင့်တော့ ကျောင်းမတက်ရသေးသော ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို အနီးနားရှိ သစ်တော အမှတ် (၁) မူလတန်းကျောင်း၏ မူကြိုတန်းသို့ ပို့ထားခဲ့သည်။

သူ တစ်ခုခု သင်ယူရသည်ဖြစ်စေ၊ မသင်ယူရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ အဓိကမှာ သူသည် ရွယ်တူများနှင့် ဆော့ကစားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးလာပြီ ဖြစ်သော အဘွားယန်နှင့်အတူ အိမ်မှာပဲ အမြဲ နေနေလို့ မဖြစ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချီဖန့်က အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် စက်ဘီးဖြင့် သွားကြိုလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုရက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်မှာ ပြည်နယ် လယ်ထွန်စက်စက်ရုံ၏ နည်းပညာဖလှယ်ပွဲ တက်ရောက်ရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားနေသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ အလှည့် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီယန်ယွဲ့လေးမှာ သူ့အမေကို ပိုမြင်ချင်လား၊ သို့မဟုတ် သူ့အဖေ စက်ဘီးကို ပိုစီးချင်လား ဆိုသည်မှာ ပြောရန် ခက်လှသည်။ ယန်ရွှယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချီဖန့် ဒီနေ့ ပြန်ရောက်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပဲ သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ်"

ယန်ရွှယ် ရောက်သွားချိန်တွင် ကစားကွင်းရှိ ကလေး ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပြန်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော ကလေးများမှာ မိသားစုဝင်များ လာကြိုသည်ကို စောင့်ရင်း ဆော့ကစားနေကြသည်။

သူမ၏ သားလေးမှာလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူသည် အတော်လေး လူချစ်လူခင် ပေါသူ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်လေးများ၊ ကောင်မလေးများ ဝိုင်းအုံကာ သူ့ကို အတူတူ ဆော့ရန် ခေါ်နေကြသည်။

ချီယန်ယွီလေးမှာ လူတိုင်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံသည်။ ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် သူသည် လူမှုရေး၌ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အကြံတစ်ခုခု ရှိတိုင်း မှေးစင်းသွားတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို သွားကြိုကာ ပြန်ရန် ပြင်သောအခါ ကလေးများမှာ သူ့ကို လုံးဝ မလွှတ်ချင်ကြပေ။ သူမတို့နောက်ကို လိုက်လာမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ သူ့ကို ဖက်ထားကာ မလွှတ်ပေးကြပေ။

ကောင်လေးက ငယ်သေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို သူ့အဖေ သင်ကြားပေးသည့် "အမျိုးသား ကျင့်ဝတ်အတန်း" ပို့ဖို့ စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

ချီဖန့်တွင် ကျော်ကြားသော စကားတစ်ခွန်း ရှိသည်။ "ကျွန်တော် အမျိုးသမီး ရဲဘော်တွေကို မသိဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ သားလေးကတော့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို ပြုံးပြနေတတ်သည်။

သားအမိ နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဘွားယန်မှာ မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။ သူမက တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေပြီး၊ သူတို့ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းရှေ့တွင် လက်ညှိုးလေး တင်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည်။

ကောင်လေးမှာ "ဘွားဘွား" ဟု ခေါ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့လက်ကလေးဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာမှ သူက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

"မင်းအဖေ ပြန်ရောက်နေပြီ၊ သူ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" အဘွားယန်က ထိုသို့ပြောကာ သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ယူပြီး သူ့ကို သူမ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်က အထဲသို့ ဝင်ကြည့်သည်။ ချီဖန့် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို သူမ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

စာရေးစားပွဲရှိ အမျိုးသားမှာ တံခါးဘက်ကို ကျောပေးကာ အားတက်သရော စာရေးနေသည်။ သူမ တံခါးဖွင့်သည်ကိုပင် မကြားပေ။ သူ အပြင်ထွက်တုန်းက ယူသွားသော အိတ်မှာ ဘေးနားရှိ ခန် ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူနှင့် မတူပေ။ သူ၏ စရိုက်အရ ဆိုလျှင် အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ပစ္စည်းများကို နေရာတကျ ပြန်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိတ်ကို မသိမ်းရသေးသည်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးပြီး အချိန်မရ ဖြစ်နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထမင်းစားချိန် ရောက်သောအခါ သူမ သူ့ကို ခေါ်သော်လည်း အကြောင်းမပြန်သဖြင့် ထမင်းကိုသာ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ဟင်းများကို အဘွားယန်က ပန်ကိတ်များဖြင့် လိပ်ပေးထားသဖြင့် ချက်ချင်း စားနိုင်သည်။ သူမ ချီဖန့်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ ထမင်းစားဖို့ မမေ့ရန် အချက်ပြပြီးနောက်၊ ဘာမှမပြောဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် ညအိပ်ချိန်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အတွေးများကို မဖြတ်တောက်တော့ဘဲ၊ သူမဘာသာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အိပ်ရာထဲ ဝင်လိုက်သည်။

သူမ တစ်မှေး မှိန်းနေစဉ်မှာပင် ချီဖန့် သတိထားမိသွားပုံရသည်။ သူ လာပြီး မီးပိတ်လိုက်ကာ၊ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ထုတ်ပြီး သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အပြင်မှ ကြက်တွန်သံ ကြားရချိန်အထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမ ဘေးနားသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ မေးလိုက်သည်။ "ပြီးသွားပြီလား" သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ထားသော်လည်း ပုံမှန်ထက် ပို၍ တောက်ပနေသော အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့် "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ကြည့်လာပြီး၊ သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်ဝန်းထောင့်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ၏ အပြုအမူနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသလို၊ ရက်အတော်ကြာ ဝေးကွာနေခဲ့သော်လည်း အားအင်အပြည့်ဖြင့် အသင့်ဖြစ်နေသော အရာတစ်ခုကိုလည်း ပို၍ ခံစားမိသည်။

တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲနေပြီးမှ သူ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် အားအင်ပြည့်နေရလဲ သူမ မသိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နံနက်ခင်း အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့မှာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေဝါးသော မြင်ကွင်းအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းထားသလို၊ မြင့်တက်လာသော စိတ်ဆန္ဒများကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ရွှယ်သည် သူမ လက်အောက်ရှိ ဆံပင်တိုလေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အမျိုးသားက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်ကာ သူမ နားနားသို့ ကပ်ပြောလိုက်သည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ရွှယ်၊ နောက်ဆုံး ထိန်းချုပ်တဲ့ ဗာလ်ဗ်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ် အဖြေရှာတွေ့သွားပြီ။"

ယန်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမ ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်ပေ။ သူ ဘာအကြောင်း ပြောနေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင်တော့ သူသည် ပြတ်သားသော ခြေလှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။