အခန်း (၁၉၅)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၅

ချီဖန့်သည် နည်းပညာဖလှယ်ပွဲမှ စိတ်ကူးသစ်များ ရရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး၊ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ထိန်းချုပ်ဗာလ်ဗ်အသစ်တစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲတော့သည်။

ယန်ရွှယ်နှင့် ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်များ ရှိခဲ့ပြီးသည့်တိုင်အောင် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မပြဘဲ၊ ပုံမှန်အတိုင်းပင် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် အလုပ်သွားခဲ့သည်။

ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ၏ သဘာဝမှာ အကန့်အသတ်မဲ့သော အင်အားများ ရှိနေတတ်လားဟု ယန်ရွှယ် တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိသည်။ မဟုတ်ပါက မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ကျန်းမာရေးမကောင်းသည့်ကြားမှ ဝူရှင်းသဲ့ကို မည်သို့ ကျော်တက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဒီဇိုင်းကို မအိပ်မနေ ဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချီဖန့်သည် ၎င်းကို ချက်ချင်း လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် မလောပေ။ သူသည် အခြားအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ကိုက်ညီစေရန် စိတ်ရှည်စွာ ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် စက်ပစ္စည်းများကို အမြဲတမ်း ပြုပြင်မွမ်းမံနေတတ်သူ ဖြစ်ရာ၊ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းက အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်သည်ကို မည်သူမျှ ခွဲခြားမသိနိုင်ပေ။

ပထမဆုံး နှင်းမကျမီမှာပင် မြို့အတွင်းရှိ ကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်အစီးရေ နှစ်ရာလုံးကို ပြုပြင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တဂျုံးဂျုံးမောင်းနှင်ကာ တက်သွားကြတော့သည်။

ယခင် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်ဟောင်းနှင့်သာ အသားကျနေသော ထွန်စက်မောင်းသမားများမှာ အစပိုင်းတွင် တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် အသားကျသွားကာ လုပ်ငန်းခွင် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကာလရှည်ကြာ ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် စိတ်ကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လည် သက်သေပြလို၍ပင်ဖြစ်စေ၊ သစ်တောစခန်းများမှ တင်ပြလာသော အချက်အလက်များမှာ အခြားမြို့များထက်ပင် သာလွန်နေခဲ့သည်။

၎င်းက ခရိုင်မှ အတွင်းရေးမှူးထန်ကို စိတ်အေးသွားစေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပြဿနာမှာ လူတွေ၏ အရည်အချင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ဟောင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဤအောင်မြင်မှု၏ သူရဲကောင်းဖြစ်သော ချီဖန့်ကို စက်မှုစက်ရုံက သတ္တမအဆင့် အင်ဂျင်နီယာအဖြစ် ရာထူးတိုးရန် တင်ပြခဲ့ပြီး၊ အတည်ပြုချက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကျလာခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အင်ဂျင်နီယာများကို အဆင့် ၁ မှ ၉ အထိ သတ်မှတ်ထားပြီး အဆင့် ၁ မှာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၆ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး၏ ခံစားခွင့်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်နှင့် ညီမျှရာ၊ သတ္တမအဆင့် ရရှိခြင်းမှာ သေးငယ်သော အောင်မြင်မှု မဟုတ်ပေ။

အလုပ်သမား တစ်သောင်းခန့်ရှိသော စက်ရုံကြီးများရှိ အင်ဂျင်နီယာအများစုပင် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ တန့်နေတတ်ကြပြီး၊ စတုတ္ထအဆင့်နှင့် အထက်ကိုမူ အထူးပြုစက်ရုံများအတွက်သာ သီးသန့်ထားရှိသည်။

ချီဖန့်မှာ အသက် ၂၇ နှစ်သာ ရှိသေးရာ သူနှင့် ရွယ်တူအများစုမှာ နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ရာထူးတိုးခြင်းနှင့်အတူ သူသည် မြို့နယ်အဆင့် စံပြအလုပ်သမားအဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းခံရသည်။ ယန်ရွှယ်သည်လည်း ချန်လှပ်မထားခဲ့ရပေ။ သူမ၏ ပုလင်းစိုက်နည်းမှာ ယခုနှစ် မှိုရောင်းရငွေကို သိသိသာသာ မြင့်တက်စေခဲ့သည်။

အရောင်းလမ်းကြောင်းများ ကျယ်ပြန့်လာသဖြင့် မှိုများကို ယခင်ကထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့ရာ၊ နှစ်ကုန်ပိုင်း မရောက်မီမှာပင် ပစ္စည်းများမှာ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးထန်သည် မြို့ထဲတွင် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ၏ ကုန်တင်ကားတစ်စီးကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြော်ငြာစာတန်းများကြောင့် လွဲချော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိရောက်သော ကြော်ငြာများကြောင့် ဈေးကွက်သစ်များ ပွင့်လာခဲ့ပြီး၊ သစ်သားပေါ်တွင် အခြေမခံတော့သော ပုလင်းစိုက်နည်းကြောင့် အခြားမြို့နယ်နှစ်ခုမှလည်း အော်ဒါများ ရရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းချန် မြို့ရှိ မြို့နယ် ခုနစ်ခုမှာ မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်နေကြပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ဒေသတွင်း အဓိက လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဈေးနှုန်းသင့်တင့်သော ပုလင်းစိုက်မှိုများမှာ ဈေးကွက်တွင် ပြည့်နှက်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ဝူကန်းနှင့် လျိုဟူ မြို့နယ်များက နောက်နှစ်တွင် ထုတ်လုပ်မှု တိုးမြှင့်ရန် စီစဉ်ထားကြပြီး မှိုမျိုးစေ့ ပုလင်းပေါင်း ၁၅,၀၀၀ ကို မှာယူထားကြသည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် စင်တာသည် ပုလင်းပေါင်း ၈၀,၀၀၀ ခန့် အော်ဒါရရှိထားရာ၊ ၎င်းမှာ ဆောင်းဦးရာသီတွင် ထပ်ရရှိနိုင်မည့် အော်ဒါများကို မတွက်ချက်ရသေးပေ။

ဤအပိုဝင်ငွေတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကျဲ့ဖန် ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နှစ်နှစ်အတွင်း သူတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို အရင်းကျေရုံသာမက အမြတ်ပင် ရရှိနိုင်တော့မည်။

နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီတွင် ယန်ရွှယ်သည် ပြန်သုံးသပ်ခြင်း အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပကာ၊ စင်တာ၏ အောင်မြင်မှုများကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး ထူးချွန်သူများကို ချီးကျူးကာ နောက်နှစ်အတွက် ပန်းတိုင်များကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ စင်တာက တခြား လုပ်ငန်းခွင်တွေနဲ့ မတူဘူး။ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်ကတည်းက မျိုးစေ့တွေကို စတင်ပျိုးထောင်ရတာဖြစ်လို့ အလုပ်ချိန်က ၂၄ နာရီပတ်လုံး ရှိနေရမယ်။ အလှည့်ကျ ဇယားဆွဲထားကြပါ၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင်တော့ အနားယူခွင့်တွေ ပြန်ပေးပါ့မယ်"

စင်တာ၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူမသည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် ကိုယ်တိုင် အလှည့်ကျ တာဝန်ယူခဲ့သည်။ တစ်ညလုံးတော့ မဟုတ်ပေ၊ ယခင်နှစ်ကမှ ငှားရမ်းထားသော ဒေသခံ အမျိုးသား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သန်းခေါင်ကျော်တွင် လာရောက် လွှဲပြောင်းယူမည် ဖြစ်သည်။

ကောချန်အန်း၊ လျန်ယွဲ့အာနှင့် ကျိုးဝမ့်ဟွေ့တို့မှာ အားလပ်ရက်တွင် ချန်ရွှေ့ရှိ မိဘများဆီ ပြန်ကြမည်ဖြစ်ရာ၊ သူတို့အတွက် အားလပ်ရက်အပြီး အလုပ်ဆင်းရန် ဇယားဆွဲပေးထားသည်။

ထိုလူငယ်မှာ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ထက် စော၍ သန်းခေါင်ကျော်တွင် ရောက်လာခဲ့သည်။ "မန်နေဂျာယန်၊ အိမ်ပြန်နားလို့ ရပါပြီ။ ကျွန်တော် ဖက်ထုပ်တွေ စားလာခဲ့ပြီးပါပြီ"

ရေနွေးအိုးနှင့် အပူချိန်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ လေ့ကျင့်ပေးထားပြီး စိတ်ချရသူဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချီဖန့်သည် သူမအတွက် ဖက်ထုပ်များကို စက်ဘီးဖြင့် ယူဆောင်လာပေးခဲ့ရာ၊ ၎င်းတို့မှာ နွေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် အေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ထိုနေရာမှာပင် စားလိုက်သည်။

"အားလုံး စားပြီးပြီလား။ အဘွား၊ ကျိအန်းနဲ့ ယန်ယွီတို့ အိပ်ကုန်ကြပြီလား"

"အားလုံး စားပြီပြီ"

ချီဖန့်က ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်နှင့် ရှာလကာရည်ကိုပါ ယူလာပေးခဲ့သည်။

"အဘွားနဲ့ ယန်ယွီကတော့ အိပ်သွားပြီ။ ကျိအန်းကတော့ အခန်းထဲမှာ ရေဒီယို နားထောင်နေတုန်းပဲ။"

ယန်ကျိအန်းသည် အလယ်တန်းကျောင်းတွင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများကို ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် ၎င်းဘာသာစကားများကို သူ၏ မိခင်ဘာသာစကားထက်ပင် ပိုကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်များမှာ အံ့သြနေကြပြီး၊ ကျိအန်းကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲနေသည်။ "ဘယ်သူမှ နားမလည်တော့ ကျွန်တော် စိတ်မလှုပ်ရှားလို့ ဖြစ်မှာပါ"

အထက်တန်း ရောက်သောအခါ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမှာ သူ့အတွက် မလုံလောက်တော့သဖြင့် ညဘက်တွင် နိုင်ငံခြား ရေဒီယိုအစီအစဉ်များကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စကားပြောနှင့် နားထောင်မှု စွမ်းရည်မှာ ယန်ရွှယ်ထက်ပင် သာလွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ အိပ်ပျော်နေပြီဟု ကြားသဖြင့် ယန်ရွှယ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် စားနေသည်။ ချီဖန့်က သူမ စားနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် စုံစမ်းကြည့်ထားတယ်။ ပြည်နယ် ဆရာအတတ်သင် တက္ကသိုလ်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ကျောင်းသားတွေ လက်ခံနေတယ်"

"ဌာနဆိုင်ရာ ထောက်ခံချက် လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား"

ဤခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်များမှာ အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားများအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အလုပ်ရှင်၏ ထောက်ခံချက်နှင့် နိုင်ငံရေးအရ စစ်ဆေးမှုများ လိုအပ်သည်။

"ကိုယ်တို့ ကျိအန်းကို ဆရာအလုပ်တစ်ခု အရင် ရအောင် လုပ်ပေးလို့ ရတာပဲ"

ချီဖန့်က သေချာ စဉ်းစားထားပုံရသည်။ "တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက်ကြာရင် ကျောင်းက သူ့ကို ထောက်ခံချက် ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

သူက ယန်ရွှယ်၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်ပေးလိုက်သည်။"သူက ပါရမီရှိသလို ဝါသနာလည်း ပါတာ။ သူ့ကို ရှေ့ဆက်ခွင့် မပေးရင် နှမြောစရာကြီး ဖြစ်မှာပေါ့။"

သို့သော် ထိုအချိန်ရောက်လျှင် နိုင်ငံတော်အဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်ရာ အထက်တန်း အောင်မြင်ပြီးသူအားလုံး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ၎င်းကို သိရှိထားသည်။ ချီဖန့်၏ အကြံပြုချက်မှာ ကျိအန်းအပေါ် စစ်မှန်သော ဂရုစိုက်မှုမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သူ့အတွက် ဆရာအလုပ်တစ်ခု ရှာပေးကြတာပေါ့။"

အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိအန်း ကျောင်းပြီးခြင်းနှင့် စာမေးပွဲ ကြေညာခြင်းကြားတွင် ကျောင်းများ၌ ဘာသာစကား ဆရာများ လိုအပ်နေသည်။

ဖက်ထုပ်များ စားပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဗြောက်အိုးသံများ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ နှင်းမှုန်များမှာ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူး၏ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များကြားတွင် ပါးလွှာသော နှင်းများပေါ်၌ ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ယန်ရွှယ်က ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "၁၉၇၆ ခုနှစ် ရောက်ပြီနော်"

ဗြောက်အိုးသံများကြောင့် ထိုစကားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် ချီဖန့် ချက်ချင်း မကြားလိုက်ပေ။

သို့သော် သူမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ချီဖန့်၊ ၁၉၇၆ ခုနှစ် ရောက်ပြီ။"

၁၉၇၆ ခုနှစ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤခေတ်ကာလ ကုန်ဆုံးရန် ရှစ်လသာ လိုတော့သည်။

နောက်ထပ် ရှစ်လဆိုလျှင် သူသည် သူ့ဆရာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ရန် ပွင့်လင်းစွာ ရပ်တည်နိုင်တော့မည်။

နောက်ထပ် ရှစ်လဆိုလျှင် သူသည် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပါရမီများကို စက်မှုစက်ရုံငယ်လေးတွင် ဖုံးကွယ်ထားရမည့်အစား သူ၏ သုတေသန လုပ်ငန်းများထံ ပြန်သွားနိုင်တော့မည်။

နောက်ထပ် ရှစ်လဆိုလျှင် လူအများအတွက် အဆုံးမရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရသော ဤဆယ်စုနှစ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားတော့မည်...

ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ ဦးထုပ်နှင့် ပဝါအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ တောက်ပပြီး ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများမှာတော့ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလှပဆုံးသော အလင်းရောင်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

လွန်ခဲ့သော ခုနှစ်နှစ်ခန့်က နှင်းများကြားတွင် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဘဝအတွက် အခွင့်အလမ်းသစ်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်မှာလည်း ထိုမျက်ဝန်းများပင် မဟုတ်ပါလား။

၁၉၇၆ ခုနှစ်သည် ယန်ရွှယ်အတွက် ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်ရှိနေကြောင်း ချီဖန့် ခံစားမိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သာယာနေသဖြင့် သူက "အင်း" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းများကို သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူ ရုတ်တရက် ရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ဖို့ လောနေလား"

သူ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နှင်းမှုန်လေးများ ခိုတွဲနေသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "မလောပါဘူး။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် သူ၏ စက်ဘီးပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည် “ကိုယ် အခုလေးတင် ပြီးသွားတဲ့ စနစ်အသစ်ကို မင်းကို ပြချင်လို့။"

အသက် ၆ နှစ်၊ ၇ နှစ်အရွယ် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မိဘများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် ချစ်သူသစ်များကဲ့သို့ပင် နှစ်သစ်ကူးအကြိုည၏ နှင်းများကြားတွင် စက်မှုစက်ရုံသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ကင်းတဲတံခါးကို ခေါက်သောအခါ ညစောင့်ဝန်ထမ်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အင်ဂျင်နီယာချီ၊ တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့လား"

သူ အပြင်ထွက်ကာ တံခါးဖွင့်ပေးရန် ခဏမျှ ကြာသွားသည်။

ချီဖန့်က ဘာမှ ရှင်းမပြဘဲ အသံတစ်ချက်သာ ပြုကာ သူ၏ အလုပ်ရုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် နင်းသွားတော့သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော စက်ရုံကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကင်းတဲမှ အလင်းရောင်သာ ရှိတော့သည်။ ချီဖန့်သည် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝန်လေးခြင်း မရှိဘဲ ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ထူထဲသော လက်အိတ်များ ကြားမှပင် သူ၏ ခိုင်မာသော ဆုပ်ကိုင်မှုကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး သူက သူမကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ကိုယ် ဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကတည်းက အပြီးသတ်ခဲ့တာ"

သူ ပြောလိုက်သည်။"ဒါကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေတာ ကြာပြီ။ အခုမှပဲ သေချာ အလုပ်လုပ်တော့တယ်။ မင်းကို ပြမယ်။"

သူ လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ယူပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။

"သိပ်မကြာပါဘူး။"

သူ၏ မျက်ဝန်းများက သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ၊ သူက စက်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ကာ အလုပ်စတော့သည်။

သူ အသက် ၁၇၊ ၁၈ အရွယ်တုန်းကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့မလားဟု ယန်ရွှယ် တွေးမိသည်။ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်သော်လည်း အတွင်း၌မူ တိတ်ဆိတ်သော စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်လောင်နေသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့အလုပ်ကို သူမကို ပြချင်သည်ဟု သူ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ၊ ကျိအန်းက သူ၏ စာမေးပွဲ ရလဒ်များကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသနေသည်နှင့် တူလှသည်။

အတွေးထဲ နစ်မျောနေသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ၊ ချီဖန့် အလုပ်ပြီးသွားကာ လက်ဆေးပြီး အလုပ်ဝတ်စုံကို လဲလိုက်ချိန်မှ သတိဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူက သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်သော သူသည် သူမကို အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ စက်ရှေ့သို့ ချီသွားကာ နေရာချပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူမဘေးတွင် တက်ထိုင်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။ ၎င်းမှာ ဝူရှင်းသဲ့ ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုကျစ်လျစ်လှသည်။

သူမသည် စက်မှုပိုင်းဆိုင်ရာများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများကို ပိုရိုးရှင်းအောင် လုပ်ထားသည်ကို သိနိုင်သည်။ သူမ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါ လုံးဝ ပြီးသွားပြီလား"

"အင်း။ အခုကတော့ ရေရှည် စမ်းသပ်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။"

သူ ထိန်းချုပ်ခလုတ်များပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။

"စီးကြည့်မလား"

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် ဝတ္ထုများနှင့် ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ခန့်ညားသော အမျိုးသားများက ဇိမ်ခံကားများဖြင့် အမျိုးသမီးများကို စွဲဆောင်သည့် အခန်းများကို သတိရသွားသည်။ သူမ၏ ချီဖန့်ကတော့ ဇိမ်ခံကားအစား ထွန်စက်တစ်စီးကိုသာ ပေးနိုင်သည်မှာ နှမြောစရာပင်။

သို့သော်လည်း ထိုချမ်းသာသော လူပျိုကြီးများပင် "ဒီထဲက စနစ်ကို ငါကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားတာ" ဟု မပြောနိုင်ကြပေ။ သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့"

ချီဖန့်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရိုမန်တစ်ဆန်မှုများကို မပြတတ်သော်လည်း၊ ၁၉၇၆ ခုနှစ်သို့ ကူးပြောင်းသော ထိုညတွင် သူမသည် သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျှဝေခံစားခွင့် ရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နေထွက်ချိန်တွင် သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချီဖန့်မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် အေးစက်စက် အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမကို ညသန်းခေါင်ယံတွင် စနစ်အသစ် သွားပြခဲ့သည့်သူ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယန်ရွှယ် သိသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို အသင့်ပြင်ထားပြီး၊ အချိန်ကောင်းကိုသာ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် မသိသော်လည်း ထိုအချိန်မှာ နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူး သစ်ထုတ်လုပ်ရေးရာသီအပြီးတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် နောက်ဆုံးနား၌သာ ရှိနေတတ်သော ကျန်းချန် သစ်တောဌာနသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ပထမနေရာသို့ ရုတ်တရက် တက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ လူအများမှာ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရသည်။

ပြည်နယ်အစိုးရထံမှ "ထူးချွန်ယူနစ်" ဆုကို ရရှိသောအခါ ဌာနအတွင်းရေးမှူးသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှ ကင်းဝေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်း ခရိုင်တွင်လည်း အတွင်းရေးမှူးထန်မှာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။ ဤရာထူးတွင် နှစ်အတော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မြို့တော်သို့ ရာထူးတိုးကာ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ချူမင်လီသာ ရာထူးတိုးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ချူမင်လီမှာမူ ဒါရိုက်တာအဆင့်မှ အတွင်းရေးမှူးအဆင့်သို့သာ တိုးသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ချူမင်လီသည် သူ၏ အထက်လူကြီးများအတွက် ကံကောင်းခြင်းများ ယူဆောင်လာပေးပုံရသည်။ သူ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့က ရောက်လေရာတွင် အောင်မြင်မှုများ ဆောင်ကျဉ်းပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ သစ်တောစခန်း၏ အကြီးအကဲဟောင်းမှာ ဌာနမှူး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ၊ ချူမင်လီမှာ ခရိုင်အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွမ်းချီရှန်းမှာလည်း လျိုဟူ၏ ထိပ်တန်းအရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခု အတွင်းရေးမှူးထန် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထိုပုံစံမှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ပျိုးရေးစင်တာ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားမည်လားဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူ၏ နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှု အများစုမှာ ယန်ရွှယ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့်၊ သူ မထွက်ခွာမီ ချူမင်လီထံသို့ သတိပေးစကား အချို့ ပြောကြားခဲ့သည်။

ချူမင်လီက သဘောပေါက်ပါသည်။ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ယန်ရွှယ်၏ ယာယီမန်နေဂျာ ရာထူးကို အတည်ပြုခန့်အပ်ရန် အစည်းအဝေး ခေါ်ယူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကန့်ကွက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပုံစံခွက် ဆင်ခြေများသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အသက် ၂၅ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး လုပ်သက် ၇ နှစ်သာ ရှိသေးသော သူမသည် အခြားမည်သည့် အဖွဲ့အစည်းတွင်မှ ခေါင်းဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍအတွက် အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က ချူမင်လီ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့လျှင် ပြီးတော့ မှိုစိုက်ပျိုးရေးက သူမအပေါ်တွင် အမှီမပြုခဲ့လျှင် သူမသည် ဒုတိယမန်နေဂျာပင် ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခု လေးနှစ်ပင် မပြည့်သေးမီ သူမကို မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးချင်ကြသည်လား။ ကျွမ်းချီရှန်းပင်လျှင် စင်တာသို့ မပြောင်းရွှေ့မီ ဌာနမှူးအဖြစ် နှစ်အတော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အချို့ကမူ ဤ "ဇွတ်တရွတ်နိုင်သော လူငယ်များ" ကို ကြီးကြပ်ရန်နှင့် ပြဿနာများ မဖြစ်အောင် တားဆီးရန် ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ခေါ်ယူသင့်ကြောင်းပင် အကြံပြုကြသည်။

ချူမင်လီက ချက်ချင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သလို နှစ်နှစ်အတွင်း စင်တာကို ဤမျှအထိ တိုးတက်အောင် မည်သူ လုပ်နိုင်သနည်း။

ကျွမ်းချီရှန်း ထွက်သွားသည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်သည် စင်တာကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်း ရှိမရှိမှာ ယခုဆိုလျှင် ထင်ရှားနေပြီ မဟုတ်ပါလား။