အခန်း (၂၀၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၂၀၄

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ပြန်လည်ကျင်းပခြင်းနှင့်အတူ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်ကိုလည်း လုပ်ငန်းစဉ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ အချိန်ဇယား တင်းကျပ်မှုကြောင့် ၁၉၇၇ နှင့် ၁၉၇၈ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်များကို ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် တက္ကသိုလ်အသီးသီးရှိ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းများကို ပြန်တည်ထောင်နေကြပြီး ပထမဆုံး အတည်ပြုခံရသည်မှာ တရုတ်သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာတက္ကသိုလ်၏ ဘွဲ့လွန်ကျောင်း ဖြစ်သည်။

တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီနှင့် ဆက်နွယ်နေသဖြင့် သင်ကြားရေး အကြောင်းအရာများကို အကယ်ဒမီမှ တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်း၏ သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသနစွမ်းအားမှာ ချင်းဟွာနှင့် ပေကျင်း တက္ကသိုလ်များ၏ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းများထက်ပင် ပို၍ အားကောင်းသည်။

ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် ၎င်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဟု ထင်မြင်သည်။ စက်မှုပညာမှာ ချီဖန့်၏ ဝါသနာဖြစ်သည်။ သူ၏ ပညာကို ဆက်သင်ယူပြီး သူ၏ ဝါသနာကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ဝါသနာကို လက်စားချေရန် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

သူ၏ အင်ဂျင်နီယာအဆင့် အရည်အချင်းနှင့် သူပြီးမြောက်ခဲ့သော အရေးကြီးသည့် စီမံကိန်းတို့ကြောင့် သူသည် ဘွဲ့လွန်သင်တန်း တက်ရောက်စဉ်အတွင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သုတေသန စီမံကိန်းများကို လျှောက်ထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည် မူရင်းစာအုပ်ထဲကအတိုင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်သည့်လမ်းသို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်သည့် လမ်းသာဖြစ်လိမ့်မည်၊ အကျပ်အတည်းကြောင့် မဖြစ်မနေ လျှောက်ရမည့် လမ်း မဟုတ်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် မိသားစု၏ ချန်ရှန်းမြို့တွင် နောက်ဆုံးကျင်းပသော နွေဦးပွဲတော်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် တာဝန်ကျချိန် မရှိတော့ဘဲ ကလေးမွေးဖွားရန် အိမ်တွင် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အဘွားယန်က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးသလို မြေးဖြစ်သူ၏ ကျောင်းသွားရန် ပစ္စည်းများကိုလည်း ဝိုင်းကူပြင်ဆင်ပေးရင်း နေ့တိုင်း အိမ်ထဲတွင် ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။

ယန်ရွှယ်၏ ကလေးမွေးဖွားမည့် ရက်ချိန်းမှာ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ဖြစ်ရာ ကျောင်းအပ်မည့်အချိန်နှင့် မမီနိုင်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် ၎င်းကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝင်ခွင့်စာလွှာ ရရချင်းမှာပင် သူမသည် ကျောင်းသို့ စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့သည်။

စာထဲတွင် သူမ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြထားပြီး ကလေးမွေးဖွားပြီး တစ်လအကြာတွင် ကျောင်းလာအပ်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျောင်းအနေဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လျက် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရမှတ်မှာ နည်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ပြည်နယ်အတွင်း ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဝင်ခွင့်အမှတ်ထက် ၃၀၊ ၄၀ ခန့် ပို၍ မြင့်မားနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းမှ ပြန်စာရောက်လာပြီး သူမ၏ ကျောင်းအပ်ရက် နောက်ကျခြင်းကို သဘောတူခဲ့သည်။ အကယ်၍ တကယ်ပင် အဆင်မပြေပါက ဆောင်းဦးရာသီတွင် ၁၉၇၈ ခုနှစ် အတန်းနှင့်အတူ ကျောင်းတက်နိုင်ကြောင်းလည်း ပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖေဖော်ဝါရီလကုန်တွင် ယန်ကျိအန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျောင်းအပ်ရန် သွားခဲ့ရသည်။ မြေးလေးတစ်ယောက်တည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးဝေးသွားရမည်ဖြစ်ရာ အဘွားအို မည်သို့ စိတ်အေးနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ယန်ကျိအန်းကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုမျှအထိ စိတ်မလှုပ်ရှားပေ။ "ရပါတယ် အဘွားရဲ့။ အစ်မ ကျွန်တော့်အသက်တုန်းကဆို အရှေ့မြောက်ပိုင်းကို တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"

"အဲဒါက တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ လာရတာပါ"

အဘွားယန် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း အဲဒီလောက် အဝေးကြီး လွှတ်ချင်တယ်လို့ မင်းထင်လား။ အခုခေတ်မှာ ဘယ်သွားသွား ထောက်ခံစာ လိုနေလို့သာ ကလေးသူခိုးတွေ မရှိတာ။"

ယန်ရွှယ်မှာ သူမ၏ ခါးကို ထောက်ကာ ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေပြီဖြစ်ရာ လှုပ်ရှားရသည်မှာ ခက်ခဲနေသဖြင့် အဘွားယန်ကို ပစ္စည်းထုတ်ပိုးရာတွင် မကူညီနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် စာပို့သမား ရောက်လာပြီး ချီဖန့်အတွက် စာတစ်စောင် ပါလာကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ယန်ကျိအန်းက ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကာ သူ၏ ယောက်ဖအတွက် စာကို သွားယူပေးခဲ့သည်။

သူ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ချီဖန့်မှာ အတွင်းခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက စာကို ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆွဲဖောက်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စာအိတ်ကို ယန်ရွှယ်ထံ ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေ ပို့တာပဲ။"

တစ်စုံတစ်ရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလားဟု သူမ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချီဖန့်မှာ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။

စာရွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။ အတော်ကြာမှ သူ၏ အကြည့်ကို ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။

"အဖေ ပြောတာကတော့... အာဏာပိုင်တွေက သိပ္ပံပညာရှင် အချို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်အဖတ်ဆယ်ပေးတော့မယ်တဲ့။"

အမှန်တကယ်ပင် အာဏာပိုင်များသည် သိပ္ပံပညာရှင်အချို့အား အပြစ်မှ ကင်းစင်ကြောင်း ကြေညာပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးရုံသာမက လာမည့်လတွင် အရိုးပြာအိုး ဂုဏ်ပြု အခမ်းအနားကိုလည်း ကျင်းပပေးမည်ဖြစ်သည်။

စုချန်ချင်းမှာ ဤကျော်ကြားသော သိပ္ပံပညာရှင်များထဲတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ အာဏာပိုင်များအနေဖြင့် ဤပညာတတ်များ၏ နစ်နာမှုများကို ဖြေရှင်းပေးကာ တရားမျှတမှု ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေကြောင်း ပြသသည့် လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ချီဖန့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ဝေရှု့ရှန် တောင့်တခဲ့သည့် အချက်ပြမှုပင် မဟုတ်ပါလား။

“ဆရာကတော်ဆီ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ အသနားခံစာရေးပြီး တရားမျှတမှုအတွက် ယန်ကျင်းကို သွားပြီး တောင်းဆိုဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စောင်ရေးမယ်။ စောင့်မနေတော့ဘူး”

ယန်ရွှယ် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အပြစ်မှ လုံးဝကင်းစင်ကြောင်း ကြေညာချက်ထွက်ရန် နောက်ထပ် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့် ကြာနိုင်သေးသည်။ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေမည်။

ချီဖန့်သည် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ပြတ်သားသော အပြုံးကို ကြည့်ကာ “ကောင်းပြီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စာရေးရန် စားပွဲဆီသို့ အသွားတွင် ယန်ရွှယ်မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ချက်ချင်း သူမကို သွားရောက်တွဲကူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကလေးမွေးတော့မလို့လား”

ယန်ရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် အဘွားယန်မှာ သူမ၏ မြေးလေးကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့သလို ချီဖန့်သည်လည်း စာရေးရန် ကိစ္စကို မေ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို အမြန်ထုတ်ပိုးကာ ယန်ရွှယ်ကို ကျန်းချန် မြို့ပြဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ချန်ရှန်းမှာ မြို့အဖြစ် စတင်တည်ထောင်ခါစသာ ရှိသေးသဖြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းမှာ မမီသေးပေ။ ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားနိုင်ရန်အတွက် ကျန်းချန်းသို့ သွားရန် လိုအပ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ကြိုတင်စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားနိုင်သော်လည်း ခွဲစိတ်မွေးဖွားပေးနိုင်သည့် ဆရာဝန်ရှိသော နေရာမျိုးက ပို၍ စိတ်ချရသည်။

ချီဖန့်သည် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာမှ ကားဆရာကို သွားရောက်ခေါ်ယူခဲ့ပြီး စင်တာ၏ကားဖြင့်ပင် ယန်ရွှယ်ကို ကျန်းချန်းမြို့ပြဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ချီဖန့်နှင့် အဘွားယန်တို့မှာ ကားနောက်ခန်းတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။ ကလေးလေး ချီယန်ယွီကိုမူ ယန်ကျိအန်းနှင့် ထားခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖြစ်စဉ်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။ ဆေးရုံရောက်ပြီး သုံးနာရီအကြာမှာပင် ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မွေးဖွားခြင်းကို ကူညီပေးသည့် သူနာပြုက ထွက်လာပြီး သတင်းကောင်းကို ကြေညာပေးခဲ့သည်။“သမီးလေး မွေးပါတယ်။ မိခင်ရော ကလေးပါ ဘေးကင်းပါတယ်”

ချီဖန့် သူနာပြုအား ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အထဲဝင်ကြည့်လို့ ရမလား” ဟု

သူနာပြု ပြောလိုက်သည်။“ခဏစောင့်ပါဦး၊ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

ခဏအကြာတွင် မိသားစုဝင်များ ဝင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောသဖြင့် ချီဖန့်နှင့် အဘွားယန်တို့ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ရှိရာသို့ တန်းတန်း သွားလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မွေးဖွားရသည်မှာ မြန်ဆန်သဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ ပုံစံမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် သက်သာနေသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေဆဲပင်။

ချီဖန့်က သူမ အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေရန် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနာပြုက ကလေးကို အလေးချိန် ချိန်နေသည်ကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ သားလေး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

သူသည် ခုနက ကြေညာချက်ကို လုံးဝ နားမထောင်လိုက်ပုံရသည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ သားလေး မဟုတ်ဘူး” ဆိုသည့် စကားမှာလည်း ဘာကို ဆိုလိုခြင်းနည်း။ သူသည် သားယောက်ျားလေး ရမည်ကို မည်မျှတောင် စိုးရိမ်နေခဲ့သနည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူနာပြုမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသလို ယန်ရွှယ်လည်း အလားတူပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သမီးလေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုကလေးမှာ မွေးကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရန်သူကဲ့သို့ သဘောထားခံရလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ်သည် ခေတ္တမျှ အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် အဘွားယန် ချက်ပေးသည့် ဆန်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းအုံးဘေးရှိ ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

“ဒီနေ့က ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက်လား”

အဘွားယန်မှာ လပြက္ခဒိန်ကိုသာ သုံးလေ့ရှိသဖြင့် ချက်ချင်း နားမလည်ပေ။ ပန်းကန်များကို ဆေးရန် ယူသွားတော့မည့် ချီဖန့်ကမူ သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်”

ဤကလေးမလေးမှာ ရက်ရွေးတတ်လှသည်။ လွန်ခဲ့သော ကိုးနှစ်၊ ဤရက်၌ပင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချီဖန့် သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ကိုးနှစ်ရှိပြီ”

သူလည်း သတိရနေခဲ့ခြင်းပင်။ ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အပြုံးများကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အဘွားယန်က မြေးသမက်၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ရေဆေးတဲ့နေရာက လှေကားနားမှာပဲ၊ ငါ အိမ်သာသွားရင်း ဆေးလိုက်မယ်” သူမ ခုနကမှ အိမ်သာသွားခဲ့သည်ကို မေ့လျော့လျက် ပစ္စည်းများကို ယူကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်သည် ဆေးရုံကုတင်ဘေးတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် မွေးကင်းစ သမီးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၊ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် ပြောခဲ့သည်။ “ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက်ဆိုတာ အနောက်တိုင်း ချစ်သူများနေ့ (Valentine's Day) လည်း ဟုတ်တယ်”

သူ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် အဲဒါကိုလည်း သိတာလား”

သူသည် ရုရှားစာနှင့် အင်္ဂလိပ်စာကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် သိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူတို့ စတင်ဆုံတွေ့စဉ်က ထိုအကြောင်းကို များများစားစား မတွေးခဲ့မိသော်လည်း၊ ယခု ပြန်ကြည့်သောအခါ အရာအားလုံးမှာ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ယွီသည် သူ၏ ဦးလေးနှင့်အတူ ညီမလေးကို လာကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး၊ သူ၏ ညီမလေးမှာ အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျိအန်းက အတွေ့အကြုံရှိသူအဖြစ် သူ၏ တူလေးအား ပြောလိုက်သည်။ “သူ ကြီးလာရင် ချောလာမှာပါ။ မင်းလည်း ကလေးတုန်းက ဒီလိုပဲ”

တူလေးမှာ လုံးဝ မယုံကြည်သော်လည်း သူသည် “အစ်ကိုကြီး” ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသော်လည်း ညီမလေးမှာ ချစ်ဖို့ကောင်းကြောင်း ချီးကျူးရတော့သည်။

ချီဖန့်သည် သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသော်လည်း ထုတ်မပြောပေ။ ထိုအစား ယန်ကျိအန်းကို မေးလိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့ရဲ့လား”

“ဒီမှာပါ”

ယန်ကျိအန်းက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဝံပုလွေအစွယ်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် အဘွားယန် ကြိုတင်ချည်နှောင်ပေးထားသော အနီရောင်ကြိုးလေး ပါရှိသည်။

ချီဖန့်သည် ဝံပုလွေအစွယ်ကို သမီးဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဂရုတစိုက် ချည်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် ယန်ရွှယ်၊ ယန်ကျိအန်း၊ ချီယန်ယွီနှင့် သမီးငယ်လေးတို့တွင် ဝံပုလွေအစွယ် တစ်ခုစီ ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေအစွယ် လေးခုလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရှင်များ အသီးသီး ရှိသွားခဲ့ပြီပင်။

ခုနစ်ရက်အကြာတွင် ယန်ရွှယ် ဆေးရုံမှ ဆင်းခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်တွင် မီးနေသည်ဘဝဖြင့် ဆက်နားနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ချစ်သူများနေ့မွေးသည့် ကလေးမလေးကိုလည်း ချီကျစ်ယွီဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ ကလေးမွေးမီက ရေးခဲ့သော စာနှင့် ချီဖန့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တွေးတောတောင့်တခဲ့သည်များကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်။ “‘ကျစ်ယွီ’ ဆိုတာ ဆုံတွေ့သိရှိရခြင်းရဲ့ ကျေးဇူးတရား ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား”

ချီဖန့်သည် ထိုစာလုံးနှစ်လုံးကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးပြီးကာစ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ဘောပင်ကို ပိတ်ကာ သူမကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး”

ယန်ရွှယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက တိုးညှင်းစွာ ထပ်ပြောသည်။ “‘သိရှိခြင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ခြင်း’ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါ”

ဆရာဖြစ်သူမှာ သူ၏ ဘဝတစ်ဝက်၊ သူ၏ လမ်းပြနှင့် သူ၏ တစ်သက်တာ နောင်တနှင့် မပြည့်ဝသေးသော တောင့်တမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘုရားသခင်က သူ့ထံသို့ မိုးသက်လေပြင်းနှင့် မိုးသီးများ စေလွှတ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အေးစက်လှသော အချိန်ကာလရှည်ကြီးတွင် ထီးမိုးပေးမည့်သူနှင့် ခရီးအတူလျှောက်မည့်သူကို ပေးသနားခဲ့သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲရှိနေမည့်သူအချို့ ရှိသော်လည်း၊ ယခုမှစ၍ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းတွင် အတူရှိနေမည့်သူမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဤလူသားပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ ရင်သွေးလေးနှစ်ဦး၊ သူတို့၏ အဘွားနှင့် ယန်ကျိအန်း၊ ပြီးနောက် ခက်ခဲမှုများကြားမှ သူတို့ တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ဤမိသားစုလေးပင် ဖြစ်သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ယန်ကျိအန်းသည် အိတ်ကို လွယ်ကာ၊ သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သော အဘွား၊ အစ်မနှင့် ယောက်ဖ၊ တူနှင့် တူမလေးတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ယန်ကျင်းသို့ တစ်ယောက်တည်း ရထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ခွဲခွာပြီးနောက် လဝက်ခန့်အကြာတွင် ချီဖန့်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ ယန်ရွှယ်ထံသို့ ဘေးကင်းကြောင်း ပထမဆုံး စာရေးခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ပြည်နယ်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် မီးနေသည်ဘဝမှ ထွက်သည့်နေ့တွင် သူသည် ယန်ကျင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နှင့်အတူ ခန်းမကြီးအနီးရှိ နိုင်ငံပိုင်ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုရသည်။

မြို့တော်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း အစည်းအဝေးများစွာ ရှိခဲ့သဖြင့် ဝန်ထမ်းများမှာ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို နေရာချပေးပြီးနောက် အစည်းအဝေး မရှိချိန်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြောင်း ပြောပြကြသည်။

ချီဖန့်သည် ဟိုတယ်ပြင်ပရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ လူစာရင်းစစ်ပြီး လူစုခွဲလိုက်သောအခါ သူသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

“မင်းရဲ့ ယောက်ဖဆီ ပစ္စည်းသွားပို့မလို့လား”

ပြည်နယ်ထရက်တာစက်ရုံမှ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးက သူ့အား ရင်းရင်းနှီးနှီး မေးလိုက်သည်။ သူသည် ချီဖန့်တွင် ယန်ကျင်းရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် တက်နေသော ယောက်ဖတစ်ဦး ရှိသည်ကို သိထားသည်။

ချီဖန့် မငြင်းခဲ့ပေ။ အပြင်မထွက်မီ သူသည် ထိုလမ်းကြောင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်မှ ယူလာသော မုန့်များကို ယန်ကျိအန်းထံ ပေးပို့ရန် ဘတ်စ်ကား စီးသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျိအန်းမှာ စားနိုင်သောက်နိုင်သည့် အရွယ်ဖြစ်ရာ ကျောင်းမှပေးသော ရိက္ခာမှာ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုက သူ့အတွက် အမျိုးသားအဆင့်သုံး ရိက္ခာကူပွန်အချို့ကိုလည်း စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

သူ ပြန်လာသောအခါ နေဝင်ချိန် ဖြစ်နေပြီး နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေသည်။ ချီဖန့်သည် တည်းခိုဆောင်သို့ ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ဖန့်”

သူ့ကို ဤသို့ ခေါ်ဝေါ်မည့်သူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ချီဖန့် ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စက်ဘီးတစ်စီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချီခိုင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး”

ချီခိုင်သည် ချက်ချင်း စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

“မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။ မင်းရဲ့ ဇနီးကော မင်းနဲ့အတူ မလိုက်လာဘူးလား”

သူတို့ နောက်ဆုံးဆုံခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ချီခိုင်၏ ပုံစံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ပိန်ချောင်မနေတော့ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံများလည်း ပျောက်ကွယ်ကာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ဆုံတွေ့သောအခါတွင်မူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိမ်းသက်နေဆဲပင်။ ချီဖန့် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာ ညီလာခံ တက်ဖို့ တစ်ယောက်တည်း လာတာပါ”

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ စာများ အပြန်အလှန် ရှိခဲ့သော်လည်း စာအများစုမှာ ချီကျင်းဝေက ရေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်ကမူ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပေးပို့ခြင်း သို့မဟုတ် သားကြီးကို စာအနည်းငယ် ရေးခိုင်းခြင်းမျိုးသာ အများဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ချီခိုင်သည် စုချန်ချင်းက သူ့အတွက် တစ်စုံတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်ကို မသိသလို၊ သူသည် စနစ်ကို တိုးမြှင့်ခဲ့ပြီး ညီလာခံတက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားသည်ကိုလည်း မသိရှိပေ။

ချီဖန့်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချီခိုင်သည် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ၏ ငြင်းဆိုမှုကြောင့် ဤလူသားကို ပို၍ ဝေးကွာသွားစေခဲ့သည်ဟု ခံစားရသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ၏ ညီအတွက် ဂုဏ်ယူမိသည်။

နယ်စပ်ဒေသတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း၊ ပြန်လာသောအခါ သူသည် အသက် ၁၄ နှစ်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည့် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးအဖြစ်ပင် ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျောမှာ ဖြောင့်မတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ယုံကြည်ချက်မှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူ အမြဲတမ်း စွဲကိုင်ထားသည့် အရာများမှာလည်း မကြာမီ သူ၏ လက်တစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အတော်ကြာမှ ချီခိုင်က သူ၏ ညီငယ်အား ပြောလိုက်သည်။“မင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဖေ့ကို သွားတွေ့ပါဦး။ အဖေက အိုလာပြီ၊ ကျန်းမာရေးကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ညံ့သွားပြီ။”

ချီဖန့်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ချီခိုင်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်များမှာ ဤအခိုက်အတန့်ရှိ နေဝင်ရီတရော အချိန်ကဲ့သို့ပင် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး ဟိုတယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ချီဖန့်ကို မြင်ကာ အော်ပြောခဲ့သည်။ “မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား! ငါတို့ မင်းအကြောင်း ပြောနေကြတာ။ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ”

ချီဖန့် ပြန်လည် ထူးလိုက်ပြီး ပြန်လှည့်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ ချီခိုင်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချီဖန့်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့၊ ယန်ရွှယ်က ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ ဝင်ခွင့်ရတယ်၊ သူ့မောင်ကလည်း နိုင်ငံခြားဘာသာတက္ကသိုလ်မှာ ဝင်ခွင့်ရတယ်။ ကျွန်တော် မြို့တော်မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှာချင်တယ်”