အခန်း ၂၀၅ (ဇာတ်သိမ်း)

အပိုင်း ၂၀၅ (ဇာတ်သိမ်း)

"မနေ့က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အမျိုးသား သိပ္ပံညီလာခံကို ခမ်းမကြီး၌ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ စတင်ကျင်းပခဲ့ပါသည်။ ထိုင်ဝမ်အပါအဝင် ပြည်နယ်၊ စည်ပင်သာယာနယ်နိမိတ်နှင့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ ၃၀ မှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး..."

ယန်ကျိအန်း ထွက်ခွာသွားပြီး ချီဖန့်လည်း အဝေးသို့ ရောက်နေသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ အမြဲခံစားရသည်။ အရင်က ရေဒီယိုသတင်းများကို လူကြီးများ နားထောင်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကလေးလေး ချီယန်ယွီက နားထောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုကလေးငယ်သည် သူ၏ဦးလေးငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် စားပွဲပေါ်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ မှီလျက် နားထောင်နေပြီး ယန်ရွှယ်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ဒါ အဖေသွားတက်တဲ့ အစည်းအဝေးလားဟင်"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ သူက သူ့ကိုယ်စားရော၊ သူ့ဆရာ့ကိုယ်စားရော တက်ရောက်တာ"

ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ချော့သိပ်ပြီးကာစပင် ရှိသေးသည်။ တစ်လသားအရွယ် ကလေးမလေး၏ မျက်နှာမှာ နုနယ်ဖောင်းအိနေပြီး သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို ပါးပြင်ဘေးတွင် ကွေးထားသည်မှာ သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက "ရုပ်ဆိုးတယ်" ဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံရတော့မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူ၏အဖေအကြောင်း ရေဒီယိုတွင် ပါလာသည်ကို ကြားသည်နှင့် ထိုကောင်လေးက ကြုံးဝါးတော့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ကြီးလာရင် ဒီအစည်းအဝေးကို သွားတက်မယ်။ ကားမောင်းပြီး သွားမှာ"

ထိုကောင်လေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အရပ်ရှည်လာခဲ့သော်လည်း ကားများအပေါ်ထားသည့် သူ၏ဝါသနာမှာ လျော့ပါးမသွားပေ။ သူသည် သူ၏အဖေ စက်ဘီးကိုပင် စမ်းစီးကြည့်ချင်၍ ချောင်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အဘွားယန်မှာ အနီးနားတွင် သိမ်းဆည်းစရာရှိသည်များကို လုပ်ကိုင်နေရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ ကားမောင်းသွားတာပေါ့။ မင်းရဲ့ အဘွားကိုလည်း တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားဦး"

ထို့နောက် သူမက ဖိအားသုံးအိုးတစ်လုံးကို မကိုင်ကာ ယန်ရွှယ်ကို မေးခဲ့သည်။ "ဒါကို စာတိုက်ကနေ ပို့လို့ရမလား။ ဒါက တော်တော်ဈေးကြီးတာ၊ သူများကို ပေးလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး။"

တရုတ်သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာတက္ကသိုလ်၏ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းကို ဤလ ၁ ရက်နေ့တွင် ယန်ကျင်း၌ တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးလုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သဘာဝအတိုင်း အဘွားယန်နှင့် ကလေးများကိုလည်း ချန်ထားခဲ့၍ မရပေ။

ထို့ကြောင့် မြေးမလေးနှင့် မြေးသမက်နောက်ကို လိုက်ကာ ကျေးလက်မှ မြို့သို့ ပြောင်းလာခဲ့ပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဘွားယန်သည် မြို့တော်သို့ ထပ်ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေရပြန်သည်။ ၎င်းမှာ သူမအတွက် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာတစ်ခုကို လက်တွေ့ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် အပြောင်းအရွှေ့မှာ များစွာဝေးကွာလှသဖြင့် အရင်ကကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ယူသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်များကို ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခွေးနှစ်ကောင်မှာ အိုမင်းနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ မူလက လျိုမိသားစုမှ လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် လျိုဝေကောက သူတို့၏ နောက်ဆုံးအချိန်များအထိ ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ အဘွားယန်သည် ယူမသွားနိုင်သော ကျန်ရှိသည့် ကြက်များကိုလည်း အိမ်နီးနားချင်းများကို ပေးကမ်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

ကျန်ရှိသော အိမ်သုံးပစ္စည်းများကိုမူ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး အတွေ့အကြုံရှိသည့် ယန်ရွှယ်က ကုန်တင်ယာဉ်ဖြင့် ယန်ကျင်းသို့ ပေးပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘွားယန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမ ဖိအားသုံးအိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပို့လို့ရပါတယ်အဘွား။ အရမ်းကြီးတာမျိုး မဟုတ်ရင် အားလုံး ပို့လို့ရတယ်"

ထိုအိုးကို မူလက မှိုမျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးရန် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နှစ်နှစ်အကြာတွင် စမ်းသပ်စီမံကိန်းမှာ အောင်မြင်စွာ လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ အိမ်သုံးအိုးအဖြစ်သာ အသုံးပြုတော့သည်။

အဘွားယန် စိတ်အေးသွားကာ အိုးကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ချန်ထားခဲ့ရမည့် ပရိဘောဂများကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားရှာသည်။

"နှမြောစရာကြီး။ အားလုံးက ကောင်းနေသေးတာကို"

သူမမှာ ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး အမြဲတမ်း စေ့စေ့စပ်စပ် သုံးစွဲတတ်သူဖြစ်ရာ တစ်ခုခုကို စွန့်ပစ်ရမည်ဆိုလျှင် မခံစားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊ ဒီမှာ ရဲဘော်ချီဖန့်နဲ့ ရဲဘော်ယန်ရွှယ်တို့ နေပါလား?"

ယန်ရွှယ် တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သောအခါ ယူနီဖောင်းဝတ် အရာရှိတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ ယန်ရွှယ်ပါ။ ဘာကူညီပေးရမလဲရှင်"

အရာရှိက အထဲသို့ ဝင်လာပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဝူရှင်းသဲ့ ချန်ရှန်းမှာ ရှိနေစဉ်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းစရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။"

ဝူရှင်းသဲ့ကို စုံစမ်းရန် ရောက်လာခြင်းပင်။ တစ်နှစ်အကြာတွင် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသော နိုင်ငံရေးအရ အရေးယူမှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ဝူရှင်းသဲ့သည် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ရှိဇနီးကို ကွာရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ အချို့သော လှေများမှာ တက်ရလွယ်သော်လည်း ဆင်းရန် ခက်ခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ဇနီးမှာ ယခင်က ကွာရှင်းမှုကို စတင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုစဉ်က ကွာရှင်းမှုရရှိရန် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ခင်ပွန်းဟောင်း၏ မိသားစုကို အသေအလဲ နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဝူရှင်းသဲ့က မည်သို့ပင် ဆင်ခြေပေးစေကာမူ သူ၏ဇနီးက သူ့ကို အထာနပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် အာဏာနှင့် သြဇာရှိစဉ်က သူမ၏မိသားစုကို အားကိုးခဲ့ပြီး၊ ယခု သူတို့ အရှိန်အဝါ ကျဆင်းသွားသောအခါမှ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်နေခြင်းကို သူမက အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"အရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘာသာ လွတ်အောင်ရုန်းပြီးမှ နောက်မှ ပြန်ကူညီမယ်" ဆိုသည့် သူ၏ စကားများမှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။ သူမကို အရူးဟု ထင်နေသည်လား။

ဝူရှင်းသဲ့တွင် အားကိုးစရာ နည်းပညာ အရည်အချင်းလည်း မရှိသလို၊ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကွာရှင်းထားသော အသက်ကြီးသူတစ်ဦးအတွက် သူ့ကို ကယ်တင်ပေးမည့် နောက်ထပ် သြဇာရှိသော ဇနီးအသစ် ရှာတွေ့ရန်မှာလည်း မလွယ်ကူတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ အားကိုးတကြီး တက်စီးခဲ့သော ထိုသင်္ဘောကြီးမှာ ယခုအခါ သူ့ကိုပါ ဆွဲနှစ်ကာ ရေအောက်နက်နက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်တွင် သက်သေအထောက်အထားများ ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ ဤစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများက ဝူရှင်းသဲ့ထံသို့ မရောက်ရှိခဲ့လျှင်ပင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဖြစ်လာမည့် အတွင်းပိုင်း သန့်စင်မှုများတွင် သူမ ထိုသက်သေများကို တင်ပြရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူမအနေဖြင့် ပိုပိုသာသာ ပြောနေရန် မလိုပေ။ ဝူရှင်းသဲ့သည် ထိုလူများနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ပတ်သက်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် သင်္ချိုင်းတွင်း တူးထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပံ့ပိုးမှု မပါလျှင်ပင် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပင်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် နောက်ထပ် အရာရှိနှစ်ဦး ထပ်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုချန်ချင်း၏ အမှုကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်နှင့် ဝေရှု့ရှန်တို့၏ အသနားခံစာမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိခြင်း ခံရပြီး အလေးအနက်ထား စစ်ဆေးခံရပြီ ဖြစ်သည်။ ခဏမျှအတွင်း ယန်ရွှယ်ပင်လျှင် သူတို့ ဤနေ့ရက်ကို မည်မျှကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရသည်ကို သိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။

ချီဖန့်မှာ သတင်းကို ကိုယ်တိုင်ကြားရန် အိမ်တွင် မရှိသဖြင့်၊ သူသည် ယန်ကျင်းရှိ သိပ္ပံညီလာခံသို့ တက်ရောက်နေကြောင်း အရာရှိများကို အသိပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် သူ၏ လိပ်စာအတိုင်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ မရှိသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ အချက်အလက်အချို့ စုဆောင်းပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုအကြောင်းကို ချီဖန့်ထံသို့ ချက်ချင်း စာရေးလိုက်သော်လည်း၊ စာမရောက်မီမှာပင် သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများနှင့် ကိုယ်တိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ညီလာခံ တက်ရောက်ပြီး တစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့က ဟိုတယ်သို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချီဖန့်သည် အလိုလို ယန်ရွှယ်ကို သတိရမိသည်။

သူမ ဤသတင်းအတွက် ဝမ်းသာနေလိမ့်မည်ကို သူသိသည်။ သူ့အတွက်၊ ဝေရှု့ရှန်အတွက်နှင့် သူတို့၏ ဆရာအတွက် ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်ကို အံ့သြမိသည်မှာ ချီဖန့်သည် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ အခန်းဖော်ကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် သူသည် အရာရှိများနှင့်အတူ ဟိုတယ်တွင် ထိုင်ကာ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူတင်ပြထားသော စာများပါ အချက်အလက်များကို အတည်ပြုရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာများ မှန်ကန်မှုရှိမရှိကို အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

စုချန်ချင်းသည် ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ခြင်းနှင့် ပြည်ပမှ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် စာအဆက်အသွယ် ရှိခြင်းတို့ကြောင့် သစ္စာဖောက်အဖြစ် စွပ်စွဲခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်၏ သက်သေများမှာ အဓိကအားဖြင့် ထိုစာများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဘာသာပြန်များ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မူရင်းစာများမှာ ဖျက်ဆီးခံရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူတင်ပြသည့်အရာများမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ခက်ခဲနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် အရှည်ကြီး ရှင်းပြနေမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူက မေးလိုက်သည်။"ကျွန်တော် မဖတ်ရသေးတဲ့ စာအုပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အချက်အလက်တွေ ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိလား"

အရာရှိများမှာ အံ့သြသွားကြသော်လည်း အမှုဟောင်းများကို စစ်ဆေးရန် တာဝန်ပေးခံရသူများမှာ အချိန်မကုန်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ချီဖန့် မဖတ်ရသေးသော မကြာသေးမီက ထုတ်ဝေသည့် ယန်ကျင်းနေ့စဉ်သတင်းစာ အဟောင်းတစ်စောင်ကို ယူလာပေးခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် ၎င်းကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးကာ၊ ထိုသတင်းစာပါ အကြောင်းအရာ တစ်ခုလုံးကို စာလုံးပေါင်းမလွဲ ပြန်ရွတ်ပြခဲ့သည်။

အရာရှိများသည် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ မယုံကြည်နိုင်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အံ့သြလေးစားမှု၊ ထို့နောက်တွင်မူ အသိအမှတ်ပြုမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ရပ်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ စာတွေက ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေပါ။ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖတ်ဖူးပါတယ်"

သူ ဖတ်ဖူးသောကြောင့် ဘာတွေပါဝင်သည်ကို သူသိသည်။ ဝူရှင်းသဲ့လည်း သိသည်ကို သူသိသည်။ ထိုအသိတရားကပင် သူ၏ ဒေါသကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခေတ်ကာလ မည်မျှပင် မှောင်မိုက်ပါစေ၊ အရှည်ကြာဆုံးသော ညပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိရစမြဲ ဖြစ်သည်။

လူသားဆန်မှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဥပဒေတို့ကို နင်းခြေခဲ့သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ လုပ်ရပ်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မည်။

ကြိုးစားအားထုတ်သူများ၊ စေတနာအပြည့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သူများနှင့် တိတ်တဆိတ် ပေးဆပ်နေသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် တရားမျှတမှုကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

ဧည့်သည်များကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ချီဖန့်သည် ဘောပင်ကို ကိုင်ကာ၊ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်များကို သူနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့သူ ယန်ရွှယ်ထံသို့ သတင်းကောင်းပါသော စာတစ်စောင် ရေးသားလိုက်သည်။

စာကို ပို့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယန်ရွှယ်ထံမှ စာတစ်စောင်ကို သူ ပြန်ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း သတင်းကို သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း အသိပေးချင်နေခဲ့ကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လက်ရေးလေးများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ယခင်က မခံစားဖူးသော တည်ငြိမ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် လမ်းပြကြယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

သူ့အကြောင်းကို တွေးပေးသူ၊ သူ့ကို နားလည်ပေးသူနှင့် သူ၏ အတွေးများကို ဝေမျှပေးနိုင်သူ ရှိနေခြင်းပင်။ ဤနွေးထွေးမှုမှာ ရှည်လျားသော ညမကုန်ဆုံးမီကပင် သူ ရရှိထားနှင့်ပြီးသော လမ်းပြမီးအိမ် ဖြစ်သည်။

မတ်လ ၃၁ ရက်နေ့တွင် ၁၄ ရက်ကြာ အမျိုးသား သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာညီလာခံမှာ ခမ်းမကြီးတွင် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီးနောက် ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် စင်ပေါ်သို့ နှစ်ကြိမ်တက်ခဲ့ရသည်။ ပထမအကြိမ်မှာ ထူးချွန်သော စီမံကိန်း အောင်မြင်မှုများအတွက် ဆုကို လက်ခံရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်မှာ "အဆင့်မြင့် သိပ္ပံသုတေသနပညာရှင်" အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု ခံရခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်။

စီမံကိန်းခေါင်းဆောင် မဟုတ်ဘဲ အဓိက ပံ့ပိုးကူညီသူတစ်ဦးအနေဖြင့် နောက်ဆုံးဂုဏ်ပြုဆုကို ရရှိသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သဖြင့် လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်မိစေခဲ့သည်။

ထူးချွန်ဆု လက်မှတ်ပေါ်ရှိ ရင်းနှီးနေသော အမည်ကို ကြည့်ရင်း ချီဖန့်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ခက်ခဲစွာ ရရှိခဲ့သော ထိုဆုကို သူ၏ ဆရာကွယ်လွန်သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဝေရှု့ရှန်ထံသို့ စာတိုက်မှ ပေးပို့လိုက်သည်။

ဤဂုဏ်ပြုမှုမှာ သူ၏ဆရာနှင့်သာ ထိုက်တန်ပြီး၊ ဆရာ၏ ကြိုးစားမှုများမှာ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဝေရှု့ရှန် သိရှိရန် လိုအပ်သည်။

ညီလာခံမှ စုချန်ချင်းကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြမည့်နေ့မှာ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဧပြီလတွင် "ပြည်သူ့နေ့စဉ်သတင်းစာ" ၌ မတရားသဖြင့် အကျဉ်းကျခံရကာ ကွယ်လွန်ခဲ့သော ပရော်ဖက်ဆာ စုချန်ချင်းအား အပြစ်မှ ကင်းစင်ကြောင်းနှင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးကြောင်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ပါရှိလာခဲ့သည်။

စုချန်ချင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ပံ့ပိုးမှုများစွာကို ဖတ်ရှုရင်း ချီဖန့်မှာ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ယန်ရွှယ်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် ဤသတင်းစာကိုလည်း ဝေရှု့ရှန်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ အကြာကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော တရားမျှတမှု၏ လေးနက်သော အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။

သူ အံ့သြသွားသည်မှာ ဝေရှု့ရှန်သည်လည်း သူ့အကြောင်းကို တွေးနေခဲ့ခြင်းပင်။ သူမသည် စာအထူကြီး တစ်စောင်နှင့်အတူ ပြည်နယ်အစိုးရမှ စုချန်ချင်း၏ အရိုးပြာကို မြှုပ်နှံသည့် အခမ်းအနား ကျင်းပပေးမည့် သတင်းကို ပေးပို့လာခဲ့သည်။

၎င်းတင်မကဘဲ စုချန်ချင်း၏ ပုံတူပန်းချီလွှာကို ချင်းဟွာတက္ကသိုလ်၏ မှတ်တမ်းဂေဟာတွင် ထားရှိကာ၊ သူ့အား တက္ကသိုလ်၏ အထူးခြားဆုံးသော ရှေ့ဆောင်လမ်းပြများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မတို့လည်း သွားကြရအောင်”

စာကိုဖတ်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ် အကြံပြုလိုက်သည်။

“သူ့နောက်ဆုံးခရီးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လိုက်ပို့သင့်တယ်လေ။”

သူတို့သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်အနီးတွင် နေစရာနေရာ ရှာဖွေပြီးစီးခဲ့ပြီ။ သို့သော် ဤကိစ္စက ပို၍ အရေးကြီးသည်။

တစ်ခုတည်းသော အခက်အခဲမှာ သူတို့၏ “ချစ်သူများနေ့” ရင်သွေးလေးပင် ဖြစ်သည်။ နို့စို့အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ချီဖန့်၏ ဘဝကို ပုံဖော်ပေးခဲ့သည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံရာတွင် သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အချိန်မဆွဲခဲ့ပေ။ အခမ်းအနား မကျင်းပမီ တစ်ရက်အလိုတွင် ချင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဝေရှု့ရှန်မှာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမနှင့် စုချန်ချင်းတို့ တစ်ချိန်က အတူနေထိုင်ခဲ့သည့် အိမ်ဟောင်းသို့မူ ပြန်မသွားခဲ့ပေ။

ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်ကာလများက သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြူဖွေးစေခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှစ်ရှည်လများ တောင့်တခဲ့သော ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ယခုအခါ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေသည်။

ယန်ရွှယ် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။ ဝေရှု့ရှန်အား စုချန်ချင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းမှ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သမီးငယ်လေး ချီကျစ်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါမှသာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နွေးထွေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြန်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူ့မျက်လုံးလေးတွေက ရှောင်ဖန့်နဲ့ တူလိုက်တာ” သူမ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

“ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ မင်းနဲ့ တူတယ်နော်။”

ချီဖန့်၏ ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းများက သူတို့ကလေးများ၏ ရုပ်ရည်တွင် ဘာကြောင့် ဤမျှ လွှမ်းမိုးနေသည်ကို ယန်ရွှယ် မသိပေ။ ကလေးနှစ်ဦးလုံးမှာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများကို အမွေမဆက်ခံဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်သာ တူကြသည်။

သို့သော် ဤသမီးငယ်လေးမှာ သူ၏အစ်ကိုထက် ပို၍ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ဖခင်အပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ချီဖန့်ပင် သက်ပြင်းချဖူးသည်။“နှစ်ယောက်လုံးသာ သမီးလေးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ”

သူသည် သားဖြစ်သူငယ်စဉ်က ဆိုးနွဲ့ပုံကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ချီယန်ယွီကမူ ၎င်းတို့ကို မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင်မူ စက်ကိရိယာများနှင့် ကားများအကြောင်း ပြောဆိုရင်း ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သမီးငယ်လေး ကျစ်ယွီမှာ သုသာန်သို့ လိုက်ပါရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဝမ်ကျန်းရုန်၏ ဇနီးက ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး၊ မိဘနှစ်ပါးမှာ ဂါရဝပြုရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

မြှုပ်နှံသည့်နေ့တွင် မိုးအုံ့နေသော်လည်း မိုးမရွာပေ။ လေးလံသော ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ သုသာန်သို့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဒေသခံအရာရှိများ၊ တက္ကသိုလ်လူကြီးများ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် စုချန်ချင်း၏ တပည့်ဟောင်းများ အပါအဝင် လူတစ်ရာနီးပါး တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

အတိတ်က သူတို့ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ လက်ရှိတွင် မည်သို့ တွေးတောနေကြသည်ဖြစ်စေ စုချန်ချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် ထိုက်တန်သော ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူရင်း ဇာတ်လမ်းလမ်းကြောင်းတွင်မူ ဝူရှင်းသဲ့က သူ၏ သုတေသနရလဒ်များကို ခိုးယူခဲ့သဖြင့် စုချန်ချင်းမှာ ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် သုတေသန သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် အမည်ပျောက်ခဲ့ရသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည် ထူထောင်ပေးခံရသူများထဲတွင် သူသည် လူသိနည်းသော သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တောက်ပသော အရည်အချင်းမှာ ဝူရှင်းသဲ့၏ ခိုးယူမှုအောက်တွင် မှေးမှိန်ခဲ့ရသည်။

ချီဖန့်အနေဖြင့် ဝူရှင်းသဲ့နှင့် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးခဲ့ပြီး အသက် ၄၀ ကျော်တွင် ဘဝကို အဆုံးသတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပင်။စုချန်ချင်း၏ အမွေအနှစ်မှာ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေပြီး၊ ချီဖန့်သည်လည်း ကျန်းမာစွာဖြင့် သူမ၏ အနားတွင် ရပ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်နောက်မှ လိုက်ကာ စုချန်ချင်း၏ ဂူရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး၊ လေးစားဖွယ်ကောင်းသော ဤဆရာကြီးအား ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် အဖြူရောင် ပန်းတစ်ပွင့် ချထားခဲ့သည်။

မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော သိပ္ပံပညာရှင်များနှင့် သုတေသန ပညာရှင်များ အားလုံး စုချန်ချင်းကဲ့သို့ပင် နောက်ကျနေသော်လည်း တရားမျှတမှုကို ရရှိကြပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။

ထို့နောက်တွင် ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို သူ့အား ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော အဘိုးဖြစ်သူ၏ ဂူဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် ထိုအဘိုးအိုမှာ တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက် မဖြစ်မီကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းသော ဤတောင်ကုန်းများတွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူရင်း၊ သူသည် စောစီးစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သူ့သားနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် အိပ်စက်နေသည်။

သူ့ဦးလေးများ၏ ဂူဗိမာန်များပေါ်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ၏ လက်ရေးလှစာလုံးများကို ယန်ရွှယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ ခိုင်မာပြတ်သားပြီး လွတ်လပ်သော စိတ်ဝိညာဉ် ပါဝင်သည့် လက်ရေးမျိုး ဖြစ်သည်။

ကလေးသုံးဦးကို မြှုပ်နှံခဲ့ရသော ထိုအဘိုးအိုမှာ ထိုသို့သော ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့်သာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းက သူမကို ချီဖန့်၏ လက်ရေးနှင့် သူနောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုသည့် အမည်နာမကို သတိရစေသည်။“ရှင် အသုံးပြုတဲ့ အမည်ကို အဘိုးက ရွေးပေးခဲ့တာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ သူ ကွယ်လွန်ခါနီးမှာ ပေးခဲ့တာ”

ချီဖန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကို လွတ်လပ်ပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိစေချင်လို့တဲ့။”

ထို့ကြောင့်ပင် “ရှု့” ဟူသော စာလုံး ဖြစ်လာသည်။ မူရင်း ဇာတ်လမ်းထဲတွင် သူ မည်မျှ ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရသည်ကို တွေးကြည့်လျှင် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ နာမည်ရင်းကော”

ထိုနာမည်မှာ အဘိုးအို၏ စတိုင်နှင့် မတူလှပေ။

အမှန်တကယ်ပင် မဟုတ်ပေ။

“အဖေက ရွေးပေးခဲ့တာ၊ လွတ်မြောက်ရေး မတိုင်ခင်လေးမှာပေါ့” ချီဖန့်က သူမ၏ နောက်ထပ်မေးခွန်းကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်အစ်ကိုက တိုက်ပွဲဝင်နေတာ။ အောင်ပွဲ ရစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့ (အောင်ပွဲ/ဖန့်)။”

“အားလုံးက ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒလေးတွေပဲနော်”

ယန်ရွှယ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခုချင်းစီက သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ ကောင်းကြပါတယ်။”

ချီဖန့်က “အင်း” ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေပြီး ခဏအကြာတွင် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ရွှယ် (နှင်း) ဆိုတာလည်း အရမ်းလှပါတယ်”

“ဒီနာမည်က အရမ်းရိုးနေပါပြီ”

ယန်ရွှယ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနာမည်နဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ မိန်းကလေး ယန်လည်း ကျွန်မနဲ့ နာမည်တူတာပဲလေ။”

“မတူဘူး”

ချီဖန့် အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အခြားသူများနှင့် မည်သို့ တူနိုင်ပါမည်နည်း။

ဤကမ္ဘာတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ မမျှော်လင့်ထားသော ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်သည်။ သူမကသာ ဤနာမည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဤနာမည်မှာ ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူဗိမာန်တွင် ဂါရဝပြုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်အဆင်းတွင် မိုးအုံ့နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ပြာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားပြီးမှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်မိကြသည်။

“ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ပိုးပေးဦးမလား”

“မင်းကို ထပ်ပြီး ပိုးပေးရဦးမလား”

သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်တည်း ပြောမိသွားကြပြီးမှ၊ မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်ရိပ်သန်းလျက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချီဖန့်၏ အပြုံးက သူ၏မျက်နှာကို လှပစွာ လင်းထိန်သွားစေသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ၏ မျက်တောင်နားလေးကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။

“ရှင် ပြုံးလိုက်ရင် ဒီလိုပုံစံကိုး”

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူ သူမ၏လက်ကို မဖမ်းမီ ထိုနေရာလေးကို ထပ်ပြီး တို့ထိလိုက်ပြန်သည်။

ချီဖန့်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်ရန် ဟန်ပြင်သော်လည်း သူမက ကျီစယ်လျက် လှည့်ထွက်သွားကာ၊ သူ၏ ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ သူမကို လုံခြုံစွာ ပိုးထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်း ဝလာသလိုပဲနော်။”

“ကျွန်မ အရပ်ရှည်လာတာပါ”

ယန်ရွှယ် အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့ စတွေ့စဉ်ကထက် နှစ်စင်တီမီတာသာ ပိုလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်စင်တီမီတာ ဆိုသည်မှာလည်း အရေးကြီးသည်ပင်။ သူမ သူ့ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မက လေးတယ်လို့ ပြောချင်တာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ အနေတော်ပါပဲ”

ချီဖန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ တစ်ခုခုကို နောက်ပြောင်ချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ ကျောပြင်မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး၊ ပိုးထားပုံမှာလည်း တည်ငြိမ်လှသည်။ ယန်ရွှယ် သူမမျက်နှာကို သူ၏ကျောပြင်တွင် အပ်ထားလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။”

ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူမ၏ အတိတ်ဘဝထက် နှစ်ပေါင်း ၃၀ ခန့် နောက်ကျနေသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူမ၏ ဟာကွက်များနှင့် နောင်တများစွာကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် သူမတွင် အောင်မြင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခု ရှိသည်။ တက္ကသိုလ်တက်ရမည့် အိပ်မက်မှာလည်း လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီ၊ မိသားစု၊ ကလေးများနှင့်... သူလည်း ရှိသည်။

ပြီးနောက် သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် အမြဲရှိနေမည့်၊ သူမကို အမြဲတမ်း ပင့်တင်ပေးမည့် ဤကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးရှိသည်။ သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း အမြဲအားကိုးနိုင်မည့် တည်မြဲသောအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ မည်မျှပင် အမြင့်သို့ ပျံသန်းပါစေ၊ မည်မျှပင် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ပါစေ၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဘဝနှစ်ခုစာ ရှာဖွေခဲ့ရသော လုံခြုံမှုပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က သူမ၏ အတွေးများကို သဘောတူသကဲ့သို့ “အင်း” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအခါ၊ သူမ တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရသည်။

“ရှင် တမင်တကာ လမ်းကြောင်းအဝေးကနေ သွားနေတာလား”

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တုံ့ဆိုင်းမသွားဘဲ၊ လေသံမှာလည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါ အောက်ဆင်းတဲ့ လမ်းပဲလေ။”

ယန်ရွှယ်မှာ အယုံအကြည် မရှိပေ။ “ဘယ်သူ့ကို ညာနေတာလဲ။ အပေါ်တက်တုန်းက ဒီလောက် မကြာပါဘူး။”

သက်သေရှာရန် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ခုနက ဒီလမ်းကနေ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက မျက်စိမကန်းသေးပါဘူးနော်။”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမက သူ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

“ကဲပါ၊ ကျွန်မကို ချပေးတော့။ မြန်မြန် မပြန်ရင် ကျစ်ယွီလေး ငိုနေတော့မယ်။”

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သမီးငယ်လေးမှာ ငိုနေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ရာ ချီဖန့်မှာ ယန်ရွှယ်၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ၊ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် သွားယူပေးကာ သမီးလေး၏ ပေကျံနေသော အဝတ်များကို သွားရောက် လျှော်ဖွတ်ပေးတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာမှာ အရင်ကကဲ့သို့ တင်းမာမနေတော့ပေ။

ချန်ရှန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့ပြီပင်။ သူတို့အိမ်မှာ ရောင်းချပြီးဖြစ်ရာ အပြောင်းအရွှေ့သာ ကျန်တော့သည်။

ပစ္စည်းအများစုကို ကြိုတင် ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့ သယ်ဆောင်စရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း၊ လူအုပ်ကြီးက သူတို့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

လျိုဝေကော၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့၊ လျန်ယွဲ့အာ၊ ကောချန်အန်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက လက်ထပ်သွားခဲ့သည့် ကောင်းသိုင့်တီနှင့် ယန်ရွှယ် သင်ကြားပေးခဲ့သော တပည့်များပင် လာရောက်ကြသည်။

ရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို ကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ လူအများကြီး လာပို့ကြတာလဲ။ ကျွန်မနဲ့ ချီဖန့်က ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဤနေရာသည် သူမ၏ အိပ်မက်များ အမြစ်တွယ်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော သံယောဇဉ်များနှင့် အမှတ်တရများ ရှိနေသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သူမ တစ်နေ့ ပြန်လာဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသလို၊ ချီဖန့်လည်း အလားတူ ခံစားရမည်ကို သူမ သိသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက သူတို့ကို ရထားဘူတာအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လက်ပြ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ရထားသည် ယန်ကျင်း ဘူတာသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့သည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ၊ အိတ်များကို သယ်လျက်၊ အဘွားယန်ကို တွဲကူပြီး၊ ယန်ယွီ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာမည့် သတင်းကို ကြိုတင် ရရှိထားသော ယန်ကျိအန်းမှာ ဘူတာတွင် စောင့်ကြိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီမှာပါ! အစ်မ၊ အဘွား၊ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ!”

သူသည် အကွက်စိပ် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ ပညာတတ်ဆန်သော ပုံစံမှာ ယခင်က ယန်ရွှယ်ကို လိုက်ပို့စဉ်က တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်သုတ်ခဲ့သော ကောင်လေးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

ချီဖန့်က အဘွားယန်ကို ပိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယန်ကျိအန်းက အောက်သို့ ငုံ့ပေးကာ အဘွားယန်ကို သူ၏ကျောပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ပဲ ပိုးပါရစေ ယောက်ဖ။”

ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့မှ လျှောက်သွားသော သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြားသူများ အားကိုးနိုင်သည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်။

ယန်ရွှယ်မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ချီဖန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတို့၏ ဘဝသစ်ဆီသို့ ရှေ့ဆက် လှမ်းတက်လိုက်တော့သည်။

~ပြီးပါပြီ~