အခန်း (၁၉၉)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၁၉၉

ဝူရှင်းသဲ့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်သေးချေ။ ပြန်ရမည့်နေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုအထိ သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို လွှတ်မပေးသေးဘဲ ယောက်ဖဖြစ်သူထံ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ယောက်ဖဖြစ်သူထံ ဆက်သွယ်၍ မရခင်မှာပင် အခြားသတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ယောက်ဖ မှီခိုအားထားနေရသည့် သြဇာအာဏာရှိသူကြီးမှာ ရာထူးမှ ကျသွားပြီဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဦးစွာ သူက မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်များက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတစ်ဦးတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူအချို့၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။

ထို့နောက်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ စာသားများ ပြောင်းလဲထားသည့် နံရံကပ်စာစောင်များကို မြင်လာရသည်။ ရေဒီယိုကို ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ပြည်သူများက လမ်းမပေါ်ထွက်၍ အောင်ပွဲခံနေကြသည့် သတင်းများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယခုမှပင် ယောက်ဖဖြစ်သူထံ အဘယ်ကြောင့် ဆက်သွယ်၍မရရသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။ သူ၏ယောက်ဖသည်လည်း ထိုကျဆုံးသွားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခဏတာမျှ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့က သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ ကြောက်နေ၍ မဖြစ်ချေ။ သူသည် အစောပိုင်းကာလများက ဟိုက်ဒရောလစ်သုတေသန ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် အောင်မြင်စွာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ပြီး ယခုထက်မြင့်သော ရာထူးနေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုတော့ နည်းလမ်းရှိရမည်။ သူသာ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားနိုင်လျှင်၊ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့် လျှောက်ထားပြီး ထိုမိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှုအားလုံးကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်တောက်နိုင်လျှင်...

ယခုအချိန်တွင် ချီဖန့်၏အကြောင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ဝူရှင်းသဲ့သည် အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိန်းသိမ်းခံထားရသူများကို လွှတ်ပေးလိုက်ရသည့်အခါတွင် သူသည် မည်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချီဖန့်သည်လည်း ဝူရှင်းသဲ့ကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းလှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ပထမဆုံးအသိမှာ ယန်ရွှယ်ကို ရှာရန်ပင် ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးအဖွဲ့က သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးနေကြောင်း သိနေသော်လည်း၊ သူမ၏ သတင်းကို နေ့စဉ်ကြားနေရသော်လည်း သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ သူမထံမှ တစ်ဖက်တစ်လမ်းမျှ မကွာဝေးခဲ့ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် အဖမ်းခံရစဉ်က ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကိုပင် ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပြုံးပြနိုင်ခဲ့သည်။ ချီဖန့်၏ ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာမူ အားတင်းထားပုံရသည်။ သူမသည် ချူမင်လီ၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့နှင့် ကော်မတီဝင်များကို လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမအား စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ချီဖန့်သည်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များကို ခေတ္တထိန်းချုပ်ကာ သူမနှင့်အတူ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ချူမင်လီက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုတော့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူကြပါ"

ထို့နောက် သူတို့၏ ပစ္စည်းများပါသည့် ကတ်ထူသေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို ပြန်ပေးကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေ စုံ၊ မစုံ စစ်ကြည့်ပါဦး။ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဒီမှာ ရှိနေတုန်းမို့လို့ အခု စစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဤစကား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ပစ္စည်းများ ကျန်ခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိထက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူထားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သေချာစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာ မျက်နှာပျက်နေကြသော်လည်း အပြစ်မရှိသည့် လူနှစ်ဦးကို ရက်ပေါင်းများစွာ အကြောင်းမဲ့ ဖမ်းဆီးထားခဲ့သဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ကြပေ။ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ တစ်ခုခု လိုနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"နာရီနှစ်လုံး ပျောက်နေတယ်။ ပထမဆုံးနေ့က ကျွန်တော်တို့ဆီက သိမ်းသွားတဲ့ နာရီတွေပါ"

ချူမင်လီသည် ချက်ချင်း စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါလေး ရှာပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦးမလား"

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကဆိုလျှင် နာရီနှစ်လုံး ပျောက်ဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အသက်နှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခြင်းသည်ပင် ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၌ ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုရန် သတ္တိလည်းမရှိ၊ အရှိန်အဝါလည်း မရှိတော့ပေ။

မကြာမီတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အထဲဝင်သွားပြီး ရှန်ဟိုင်းတံဆိပ် နာရီတစ်စုံကို ယူဆောင်လာပေးသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ယန်ရွှယ် လှမ်းယူမည်အပြုတွင် ချီဖန့်က ဦးအောင် ယူလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ကို မကာ နာရီကို သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ပေးလိုက်သည်။

အခြားဘာမှ ပျောက်ဆုံးခြင်းမရှိတော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ဆိုကာ ဧည့်ရိပ်သာမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ပြာကြီးအောက်သို့ ရောက်သောအခါ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို မဆွဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှည်လျားသန်မာပြီး နွေးထွေးခြောက်သွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကာရံထားသည့် မာကျောသော အကာအရံကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားပြီး အတွင်းမှ နူးညံ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပြုံနေခဲ့သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမ၏လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အဆင်ပြေပါတယ်"

သူမက ပြန်ပြောကာ မည်သူမြင်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဝတ်အစားလဲချင်တယ်၊ ရေချိုးချင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဖွား၊ ကျိအန်းနဲ့ ယန်ယွီတို့ကို တွေ့ချင်တယ်"

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ပင်ပန်းသော အလုပ်များကို မလုပ်ရတော့သဖြင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများသည် နူးညံ့နေပြီး ထိုနူးညံ့မှုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် အရည်ပျော် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချီဖန့်က သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ "မကြာခင် တွေ့ရမှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်းက ခံစားခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများအကြောင်း နှစ်ဦးသား မပြောဖြစ်ကြပေ။ အသံတိတ်နေခြင်းကပင် သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူတို့သည် လက်ချင်းတွဲလျက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးမှ လက်ကိုလွှတ်ကာ သေတ္တာများကို ပြင်ဆင်ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ လမ်းပေါ်ရှိ အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိကြသည်။ ချီဖန့် ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သတင်းကောင်း ရောက်လာပြီ ထင်တယ်"

စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားရသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။ ဝူရှင်းသဲ့ အဘယ်ကြောင့် ထပ်ဒုက္ခမပေးတော့သည်ကိုလည်း သိသွားသည်။ ချီဖန့်သည် ဝူရှင်းသဲ့က သူတို့ဘက်က အတွင်းရေး ပြိုကွဲသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ပို၍ တောင့်ခံထားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်က အိမ်မက်ကဲ့သို့ပင်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသော အချိန်များ၊ သူ့ကို တစ်ချိန်က ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည့် လူများမှာ ယခုအခါတွင်တော့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အတိတ်က အရိပ်မည်းများ ပြန်မလာခင် ခဏတာမျှ ရရှိသည့် ရောင်နီဦးအမှား သို့မဟုတ် ခဏတာ လွတ်ငြိမ်းခွင့်များသာ ဖြစ်နေမလားဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ယန်ရွှယ်က သူ၏နဖူးပြင်ကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ ဖိနှိပ်ပေးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့ဦး။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ထို့ကြောင့် သူသည် ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူမနှင့်အတူ အိမ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ကျောင်းသွားနေကြသဖြင့် ဒုတိယအဖွားဖြစ်သူတစ်ဦးသာ အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘွားယန်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အို့! မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာကြပြီလား"

သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သလို စိုးရိမ်စိတ်လည်း ရှိနေသည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲချင်လို့ပါ။ အဘွား၊ ကျိအန်းနဲ့ ယန်ယွီတို့ကိုလည်း သတိရနေတာ"

ယန်ရွှယ်က ယခင်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားဖြစ်သူက တိုက်တွန်းကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။"ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်သွားကြတော့၊ ကိုယ်ပေါ်က မကောင်းတဲ့ အညှိအဟောက်တွေ စင်သွားအောင် လုပ်ကြ"

ထို့နောက် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။"ကျိအန်းနဲ့ ယန်ယွီအတွက်တော့ စိတ်မပူနဲ့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားတယ်လို့ပဲ ငါပြောထားတာ။ ဟိုလူတွေ အိမ်လာရှာတဲ့နေ့ကလည်း သူတို့ အိမ်မှာ မရှိကြဘူး။"

ထိုအခါမှ သူတို့နှစ်ဦး စိတ်အေးသွားကြသည်။ သူတို့ အမြန်ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ယန်ကျိအန်းတစ်ယောက် သူ၏တူလေးကို ကျောင်းမှ ပြန်ခေါ်လာသည်နှင့် ကွက်တိဆုံခဲ့သည်။

အသက် (၁၇) နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက်လေးမှာ ယန်ရွှယ်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်စာမက ပိုမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် တူလေးပြောသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးရင်း လမ်းလျှောက်လာနေသည်။

ချီယန်ယွီမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ "ဦးလေး၊ သားအဖေနဲ့ အမေက ဘယ်ကို ခရီးသွားကြတာလဲ။ သူတို့က ဌာနချင်းမှ မတူတာ"

ကလေးက အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး ဌာနမတူသည်ကိုပင် သူ သိနေပြီပင်။ မိဘတွေ ခရီးအတူသွားလျှင် ငိုရုံသာသိသည့် ကလေးဘဝကနှင့် မတူတော့ပေ။

သူက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာပင် သုံးသပ်ပြသေးသည်။"အဖေက အမေ့ကို အပြင် လိုက်ပို့တာလား။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဦးလေးဝေကောတောင် ဒေါ်လေးကျိုးကို အပြင်လိုက်ပို့သေးတာပဲ။"

ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်က ထိုအချက်ကို အလေးအနက် တွေးတောနေပြီး "ကောင်းတဲ့အကြံပဲ" ဟု သားဖြစ်သူကို ထောက်ခံလိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဟိုဘက်က ကလေးနှစ်ယောက် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ချီယန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

ယန်ကျိအန်းကတော့ ထိုသို့ ပြေးမလာသော်လည်း ခြေလှမ်းများက အလွန်မြန်လှသည်။ လူစုနှစ်စုမှာ တစ်စုတည်းဖြစ်သွားပြီး အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချီယန်ယွီ၏ တတွတ်တွတ်စကားပြောသံများဖြင့် စည်ကားနေတော့သည်။

ညစာစားပြီးမှသာ ယန်ကျိအန်းသည် လူရှင်းချိန်ကို စောင့်ကာ အစ်မဖြစ်သူထံ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လာတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း တွေဝေနေပုံရသည်။

ယန်ရွှယ်က တစ်ခုခု ခိုင်းစရာရှိသည်ဟု ထင်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုလူငယ်လေးက သူမကို စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "မမ၊ မမနဲ့ အစ်ကိုကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကလေးက အရွယ်ရောက်လာပြီ။ မည်သူမျှ မပြောပြသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အရိပ်အယောင်များမှတစ်ဆင့် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။

ယန်ရွှယ်က မောင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ယန်ကျိအန်းက သူမ လက်လှမ်းမီစေရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ပေးရသည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ"

သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ပြုံးယောင်သန်းနေခဲ့သည်။

"အနာဂတ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဘဝက ပိုပိုပြီးတော့ပဲ ကောင်းလာတော့မှာ။"

နှစ်ရက်အကြာတွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အလုပ်ခွင်သို့ အသီးသီး ပြန်ဝင်ကြသည်။ ယန်ရွှယ် အလုပ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဌာနမှ လူတိုင်းက ဝိုင်းကြိုဆိုကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြသည်။

အချို့ဆိုလျှင် ရှားစောင်းလက်ပတ်ခြောက်များကို ရေစိမ်ကာ ယန်ရွှယ်ပေါ်သို့ အမြန်ပက်ဖြန်းပြီး အညှီအဟောက်များ စင်ကြယ်စေရန် ပြုလုပ်ပေးကြသည်။

လူစုက သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဝိုင်းမေးပြီးနောက် ယန်ရွှယ် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရုံးခန်းကို မရှင်းရသေးဘူး မဟုတ်လား"

"မရှင်းရသေးပါဘူး" လျိုယွဲ့အာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ပြန်လာတဲ့နေ့ကပဲ သတင်းပို့ထားတယ်လေ၊ ရုံးခန်းကို မရှင်းရသေးရင် မရှင်းနဲ့ဦးဆိုလို့။"

ယခင်က စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ခဏခဏ လာရှာတတ်သဖြင့် သူတို့လည်း မထိရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် ယနေ့အထိ ဒီအတိုင်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုယွဲ့အာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်က "ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ပါလာသည့် အိတ်ထဲမှ ကင်မရာတစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ အံ့သြသွားစဉ်မှာပင် ယန်ရွှယ်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ တံခါးဝမှနေ၍ ထောင့်တစ်ခုကို အမိအရ ဓာတ်ပုံရိုက်သည်။ ထို့နောက် အတွင်းသို့ဝင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသည်များကို ချိန်ရွယ်ကာ ရိုက်တော့သည်။

"နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လျန်ယွဲ့အာသာမက ကောချန်အန်းနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ပါ ရောက်လာကြသည်။

"နောင်တစ်ချိန်မှာ လိုအပ်လာရင် သက်သေဖြစ်အောင်လို့ပါ။"

ယန်ရွှယ်မှာ သူတစ်ပါး အနိုင်ကျင့်သမျှကို ငြိမ်ခံနေမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမက ချီဖန့်ကိုလည်း သူ့ဘက်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားရန် မှာထားသေးသည်။

သူမသည် ဓာတ်ပုံများပေါ်တွင် ရက်စွဲတပ်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံများကို ဆေးပြီးနောက် စာအိတ်တစ်ခုထဲ ထည့်ကာ ချီဖန့်၏ သေတ္တာအသေးလေးထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို အပ်နှံထားသည့် ပစ္စည်းများလည်း မကြာမီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမကို ကြည့်ရင်း ချီဖန့်က သူမသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘာအခက်အခဲမျှ ထပ်မရှိတော့ဘဲ ဝူရှင်းသဲ့ကလည်း သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် အခွင့်အရေး ထပ်ရတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ မည်သို့ စိတ်ချနေသနည်း။

ယန်ရွှယ်၏ ယုံကြည်ချက်က မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ချီဖန့် မသိသော်လည်း နောက်ပိုင်းလများတွင် အရာအားလုံးသည် ကောင်းမွန်သော ဘက်သို့သာ ဦးတည်နေခဲ့သည်။

နှစ်သစ်သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျင်းရှိ သူ၏ဖခင်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ထိုစာထဲတွင် မိသားစုအတွက် နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပါရှိပြီး အမှားပြင်ဆင်ကာ ခြစ်ထုတ်ထားသည့် စာလုံးအချို့လည်း ပါဝင်သည်။

ယန်ရွှယ်က နားမလည်သဖြင့် ချီဖန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်က ထိုစာလုံးများကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အရင်က ကိုယ့်ဆရာ ကိစ္စမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်တွေပဲ"

ဤသည်မှာ အရိပ်အမြွက်ပြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထိုအချိန်ကာလနှင့် ဆက်စပ်ကာ ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ အာဏာပိုင်များက အချို့လူများကို သီးခြားခွဲထုတ်ကာ စတင်စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ချီကျင်းဝေထံမှ နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ရောက်လာပြန်သည်။ ထိုစာထဲတွင်လည်း လူအမည်များနှင့် အသံထွက်တူသော အမှားပြင်ထားသည့် စာလုံးများ ပါရှိပြန်သည်။

ချီဖန့်က ထိုစာကို တိုးတိုးလေးဖတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင် သုံးယောက်စလုံး အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ"

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောပြွမ်းနေသည်။

သူ့ဆရာ ဒုက္ခရောက်စဉ်က ချီကျင်းဝေမှာ ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန် ပြန်လည်ကုစားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆယ်နှစ်အကြာတွင် ထိုလူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေခဲ့သော ဤကမ္ဘာကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲလာပြီဟု ထင်ရသည်။

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ပြောခဲ့သော "ဒါ ၁၉၇၆ လေ" ဆိုသည့် စကားကို သတိရမိသည်။ ၁၉၇၆ ၏ ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ဤအရာများကို ရည်ညွှန်းခြင်းလော။

ဤသည်မှာ သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သော အချိုးအကွေ့၊ အမှောင်ထုထဲတွင် နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရသည့် အလင်းရောင်စက်လော။

ချီဖန့် မျက်လွှာချကာ စာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ယန်ရွှယ်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ရဲ့ သုတေသနရလဒ်တွေကို အခု တင်ပြဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ မင်းထင်လား"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး တိုင်ပင်လိုစိတ်၊ ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပါရှိနေသော်လည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ခြင်းများ လုံးဝမပါရှိပေ။

"ကျွန်မက ဘယ်လိုသိမှာလဲ" ဆိုသည့် စကားမှာ ယန်ရွှယ်၏ လျှာဖျားသို့ ရောက်လာသော်လည်း သူမက ခေတ္တရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်တန်ပြီ ထင်တာပဲ"

သူမ ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရာအားလုံးက ပုံမှန်အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရောက်နေပြီ။ ဟိုလူတွေကလည်း ကိုယ့်ပြဿနာနဲ့ကိုယ် ဖြစ်နေကြပြီဆိုတော့ အခွင့်အရေး ထပ်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ချီဖန့်သည် သံသယအရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ သူမ၏ပါးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

ဤစာအုပ် (ယန်ရွှယ်) မှာ နက်နဲပြီး နားလည်ရ ခက်ခဲလှသည်။ နေ့ညမပြတ် ဖတ်နေသည့်တိုင်အောင် အချို့အရာများမှာ ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစာအုပ်သည် ဖတ်ရှုခြင်းကို မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို မမြင်နိုင်သောအခါတွင် စွန့်စားကာ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။

အခက်ခဲဆုံးအချိန်များတွင် အမြဲတစေ အဖော်ပြုပေးခဲ့ပြီး လက်မလျှော့ရန်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မှာ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိကြောင်း အမြဲပြောပြနေသည့် စာအုပ်လည်း ဖြစ်သည်...

ချီဖန့်သည် ကိစ္စများစွာကို ထပ်မတွေးချင်တော့ပေ။ သူမ အချိန်တန်ပြီလို့ ပြောခဲ့တာကြောင့်၊ ဟိုလူတွေရဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်မလာသေးဘဲ ဝူရှင်းသဲ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မပြုရသေးပေမဲ့လည်း သူ သူမကို ယုံကြည်လိုက်သည်။