အခန်း (၂၀၃)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၂၀၃

အဘွားယန်မှာ ဘာမှ နားမလည်တော့သလို ခံစားရပြီး ချီဖန့်က မကန့်ကွက်သဖြင့် သူမလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ယန်ရွှယ်၏ ကျန်းမာရေးကို ပိုဂရုစိုက်လာပြီး အထူးသဖြင့် ညဘက်တွင် စာကို အကြာကြီး ဖတ်ခွင့်မပြုတော့ပေ။

သူမ၏ မြေးမလေးနှင့် မြေးလေးအား မပင်ပန်းစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘွားယန် စောင့်ကြည့်မနေလျှင်ပင် ဆရာချီက စောင့်ကြည့်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်သည် နေ့တိုင်း အချိန်ပေးကာ ယန်ရွှယ်အတွက် အထူးကျူရှင်ပေးလေ့ရှိသည်။

မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ ပုံမှန်လေ့လာနေစဉ်အတွင်း ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းဘက်တွင်လည်း သတင်းမရောက်ရှိမှာ စိုးသဖြင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့ကို အကြောင်းကြားရန် ယန်ရွှယ်က ကျိုးဝေဟွေ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တိတ်ဆိတ်သော ဒုတိယအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် နေခဲ့သည့် နင်ရှု့မှာ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လာပြီးနောက် သူ၏တာဝန်များကို အလေးအနက် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် သတင်းကို အသံချဲ့စက်မှ အကြိမ်ကြိမ် ကြေညာပေးခဲ့သဖြင့် သစ်တောစခန်းရှိ လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။

လျိုချွမ်းချိုင်သည် သူမ၏ မိသားစုနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆရာအတတ်သင်ကောလိပ်သို့ လျှောက်ထားရန် ပြင်ဆင်နေပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ရပ်တည်ရန် ရည်မှန်းထားသည်။

မကြာမီ တရားဝင် မှတ်ပုံတင်ခြင်း စတင်ခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့သည် လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး မည်သည့်ကျောင်းများကို လျှောက်ထားရမည်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လူများစွာမှာ ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ပြန်လည်ကျင်းပသည်ကို မသိကြဘဲ ၁၉၇၈ ခုနှစ်ဟုသာ ထင်နေကြသည်။ ယန်ရွှယ်က သိသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် စာမေးပွဲ မဖြေမီမှာပင် လျှောက်လွှာတင်ရမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ စာမေးပွဲဖြေပြီး ရမှတ်ထွက်လာချိန် သို့မဟုတ် အဖြေလွှာများနှင့် တိုက်စစ်ပြီး ရမှတ် ခန့်မှန်းချိန်တွင် လျှောက်လွှာတင်ရသည်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကြိုတင်၍ လျှောက်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ကိုးကားချက်မှမရှိဘဲ မိမိ၏ အရည်အချင်းကို ခန့်မှန်းခြင်းနှင့် ကံအပေါ်တွင်သာ အားကိုးရသဖြင့် အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ရှိရုံဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် လွဲချော်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ စာမေးပွဲမှာ ဆယ်နှစ်ကြာ ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နိုင်ငံတော်မှာ ပညာရှင်များကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။ ဤစာမေးပွဲမှာ အရာအားလုံးထက် ထိရောက်မှုနှင့် အဆင်ပြေမှုကိုသာ ဦးစားပေးထားသည်။

ယန်ကျိအန်းမှာ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် နိုင်ငံခြားဘာသာသိပ္ပံ၏ အင်္ဂလိပ်စာဌာနကို လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ဘာသာရပ် ၅ ခုကို ဖြေဆိုပြီးနောက် ထပ်ဆောင်း နိုင်ငံခြားဘာသာစကား စစ်ဆေးမှုကိုလည်း ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ဇီဝဗေဒဌာနကို လျှောက်ထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မှိုစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ဤနယ်ပယ်တွင် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပိုသင်ယူလိုစိတ် ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှိုစိုက်ပျိုးရေးမှာ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်နှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်ဟု ထင်သော်လည်း ထိုစဉ်က စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ကို စိုက်ပျိုးရေးစက်မှုသိပ္ပံဟုသာ ခေါ်ဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

အမည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးသုံး စက်ကိရိယာ သုတေသနကိုသာ အဓိကထားပုံရသည်။ ထိုခေတ်က တက္ကသိုလ်အသီးသီးရှိ ဘာသာရပ်များမှာ အခြေခံအဆင့်သာ ရှိသေးပြီး နောက်ပိုင်းကဲ့သို့ အထူးပြု ဘာသာရပ်များ များများစားစား မရှိသေးပေ။

အားလုံး တက်ရောက်လိုကြသည့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကြီး တစ်ခုဖြစ်သော ချင်းဟွာတက္ကသိုလ်တွင်ပင် ဇီဝဗေဒဌာန မရှိသေးသောကြောင့် ဝင်ခွင့်လမ်းညွှန်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ရွှယ် အံ့သြခဲ့ရသည်။

လျှောက်လွှာတင်သည့် ကာလကုန်ဆုံးသည်နှင့် ပြည်နယ်အာဏာပိုင်များက စာမေးပွဲရက်ကို နိုဝင်ဘာလနှောင်းပိုင်းတွင် သတ်မှတ်ခဲ့ရာ သူတို့ပြည်နယ်မှာ နိုင်ငံအတွင်း တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲကို ပထမဆုံး ကျင်းပသည့် ပြည်နယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သိပ္ပံဘာသာရပ် စာမေးပွဲကို ချန်ရှန်း အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်နှင့် ယန်ကျိအန်းတို့ နှစ်ဦးလုံး ထိုနေရာမှာပင် ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း အခန်းမတူကြပေ။

မိသားစုတစ်ခုတည်းမှ ဖြေဆိုသူ နှစ်ဦးရှိနေပြီး တစ်ဦးမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဖြစ်နေသဖြင့် စာစစ်ဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများပင် စိတ်မအေးဖြစ်ကာ သူတို့ကို လိုက်ပို့ရန် ကားတစ်စီး စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယန်ရွှယ် ဘာကြောင့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေချင်နေရသလဲဆိုသည်ကို လူများစွာက နားမလည်ကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တက္ကသိုလ်တက်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလုပ်ရရန်ဖြစ်ပြီး ယန်ရွှယ်မှာ အလုပ်ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမက ရင်းနှီးသူများကိုသာ အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။

"ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းလဲနေပြီ၊ လူတွေကလည်း လိုက်နိုင်ရမယ်။ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်မှသာ နောက်ကျကျန်ခဲ့တာမျိုး မဖြစ်မှာ။"

မှိုမျိုးစိတ်များကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ မျိုးစိတ်အသစ်များ မိတ်မဆက်ဘဲ သို့မဟုတ် အသစ်ပြန်မစိုက်ပျိုးဘဲ ထားလျှင် မျိုးဆက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ၎င်းတို့မှာ မလွဲမသွေ မျိုးညံ့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသည်၊ မူဝါဒများ ပြောင်းလဲသည်၊ ယနေ့ သူတို့ သိထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ မနက်ဖြန်တွင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ အမြဲတည်တံ့နေမည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သင်အမှန်တကယ် တတ်မြောက်ထားသည့် ပညာသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက်ကလေးကို ဗိုက်ထဲထည့်ကာ စာမေးပွဲခန်းသို့ သွားခဲ့ပြီး၊ ပထမမြောက်ကလေးနှင့် ကလေးနှစ်ဦးလုံး၏ ဖခင်ဖြစ်သူတို့က သူမကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

ကိုယ်ဝန်ရင့်မာနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး စာမေးပွဲခန်းသို့ ဝင်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ ကလေးနှင့် ခင်ပွန်းတို့က လိုက်ပို့ခြင်းမှာ ထိုစဉ်က အလွန်ပင် ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ ယခင်ဘဝမှာဆိုလျှင် ဤအခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ သတင်းစာခေါင်းကြီးပိုင်းတွင် ပါဝင်ရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကွဲပြားနေသည်။

သို့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စာမေးပွဲခန်းထဲ ဝင်လာခြင်းမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။

ယန်ရွှယ် ဝင်သွားသည့် အချိန်မှစ၍ သူမကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ စာစစ်သူပင်လျှင် သူမ၏ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို စစ်ဆေးစဉ် အကြည့်အချို့ တန့်နေခဲ့သည်။ သူမကမူ ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။

မေးခွန်းလွှာများ ဝေလိုက်သည်နှင့် သူမသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို စာမေးပွဲထဲတွင်သာ အာရုံနှစ်မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ ရပ်နားထားပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ကျင်းပသည့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှုရှိလှသည်။ ပြင်ဆင်မှုများမှာ လျင်မြန်လှသလို စာမေးပွဲကျင်းပခြင်း၊ ရမှတ်များ ထုတ်ပြန်ခြင်းနှင့် ဝင်ခွင့်စာလွှာများ ပေးပို့ခြင်းတို့မှာလည်း ခဏချင်းအတွင်း ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

စာမေးပွဲကို နိုဝင်ဘာလကုန်တွင် ကျင်းပခဲ့ပြီး ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် ရမှတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရမှတ်များ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောင်းက ယန်ရွှယ်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်လာခဲ့သည်။

အဓိကမှာ သူမသည် အမှတ် အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ချန်ရှန်းတွင် အတော်အတန် လူသိများသူဖြစ်ရာ ကျောင်းက သူမဆီသို့ သတင်းကောင်းကို ဦးစားပေး အသိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သတင်းရရချင်းတွင် ယန်ရွှယ်သည် ယန်ကျိအန်း၏ ကျောင်းသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ရမှတ်များ ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ မည်သို့ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်ကို လှမ်းမေးခဲ့သည်။

ယန်ကျိအန်းကလည်း သူမအား သတင်းကောင်း ပြန်ပြောရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရမှတ် ၃၄၆ မှတ် ရရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ၏ကျောင်းတွင် ဒုတိယရသူထက် အမှတ် ၆၀ တိတိ သာလွန်နေသည်။

ယခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ပြည့်မှာ ၄၀၀ သာ ရှိသည်။ ဝိဇ္ဇာအခြေပြု ကျောင်းသားများအတွက် သင်္ချာ၊ တရုတ်စာ၊ နိုင်ငံရေး၊ သမိုင်းနှင့် ပထဝီဝင် ဘာသာရပ်များကို ဖြေဆိုရပြီး၊ သိပ္ပံအခြေပြု ကျောင်းသားများအတွက်မူ သင်္ချာ၊ တရုတ်စာ၊ နိုင်ငံရေး၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ ဘာသာရပ်များ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျိအန်းမှာ ကျောင်းပြီးသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး တစ်လခန့်သာ လေ့လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပညာသင်ကြားခြင်းကို အလေးမထားကြသည့် ခေတ်ကာလမျိုးတွင် သူ၏ရမှတ်မှာ နည်းပါးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံမှတစ်ဆင့် သိနိုင်သည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ အင်္ဂလိပ်စာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းမှာ သူ၏ ရွယ်တူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ မောင်လေးကို ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ ယန်ကျိအန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်မရော။ အစ်မက ဘယ်လောက်ရလဲ"

ယန်ရွှယ်မှာ ကျောင်းပြီးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အမှတ်နည်းမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လပေါင်းများစွာ ကြိုတင်လေ့လာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရမှတ်မှာ ယန်ကျိအန်းထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားနေသည်။

သူမသည် ၃၆၂ မှတ် ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် သင်္ချာ၊ တရုတ်စာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒတို့တွင် ကောင်းမွန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံရေးဘာသာရပ်တွင်မူ အမှတ်အနည်းငယ် လျော့နည်းခဲ့သည်။

သို့သော် သူမတွင် အားသာချက်တစ်ခု ရှိသည်။ အခြားသူများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းသက်သက်ဖြင့် ဖြေဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူနေစရာ မလိုဟု ခံစားရသဖြင့် ရလဒ်ကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် ထုတ်မပြောသည့်တိုင် သိသင့်သူများကတော့ သိရှိသွားကြသည်။ ချူမင်လီကပင် သူမအတွက် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ ရမှတ်များကို စုံစမ်းပေးခဲ့ပြီး သူမအနေဖြင့် ဝင်ခွင့်ရမည်မှာ သေချာကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဇန်နဝါရီလတွင် သူမနှင့် ယန်ကျိအန်းတို့ နှစ်ဦးလုံး ဝင်ခွင့်စာလွှာများ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ စာအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော အလွန်ရိုးရှင်းသည့် စာရွက်လေးများသာ ဖြစ်သည်။

စာရွက်ပေါ်တွင် အခြေခံဝင်ခွင့် အချက်အလက်များနှင့် ကျောင်းအပ်ရန် နောက်ဆုံးရက်၊ ကော်မတီ၏ တရားဝင်တံဆိပ်တို့သာ ပါဝင်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ပြင်ဆင်ရမည့် ပစ္စည်းစာရင်း ပါဝင်သော လမ်းညွှန်ချက်လည်း ပါရှိသည်။

ပထမဆုံးမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ရိက္ခာနှင့် ဆီဆိုင်ရာ လွှဲပြောင်းလက်မှတ်များ ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ၁၅ ရက်စာ အမျိုးသားအဆင့် အထွေထွေသုံး ရိက္ခာကူပွန်များနှင့် ခေါင်းဆောင်၏ ရွေးချယ်ထားသော စာစုများကိုလည်း ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ယခင်အချိန်များနှင့် စတိုင်ချင်း မတူသော်လည်း ယန်ရွှယ်သည် ဝင်ခွင့်စာလွှာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားစဉ် ရင်ထဲ၌ ဆို့တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဝင်ခွင့်စာလွှာကို သူမ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီနည်း။ ဘဝနှစ်ခု၊ ကွဲပြားသော အာကာသနှင့် အချိန်ကာလနှစ်ခု၊ အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကြားတွင် ရောယှက်နေသော ဘဝနှစ်ခု။

သူမ၏ အိပ်မက်များတွင် သူမသည် သူမ၏ ဆန္ဒများကို မကြာခဏ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နိုးလာသောအခါတွင်မူ ဟာတာတာနှင့် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်မှုများကို ထုတ်မပြရဲဘဲ ဖောက်သည်များကို ပြုံးပြလျက် ကြိုဆိုကာ ဖခင်ဖြစ်သူကိုလည်း ဂရုစိုက်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် ဝင်ခွင့်စာလွှာပေါ်မှ စာလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ထပ်ဖတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာပြီး ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွလိုက်သည်မှာ ချီဖန့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားက သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အခန်းထဲတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများက သူမဆီမှာသာ ရှိနေပြီး၊ ထိုအခိုက်အတန့်ရှိ သူမ၏ ခံစားချက်အားလုံးကို သူ နားလည်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော နက်ရှိုင်းသည့် နောင်တကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိသည်။ ထိုနောင်တကို သူက ကူညီဖြေဖျောက်ပေးချင်သည်၊ ဟာကွက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသပေးချင်နေသည်။

ယန်ရွှယ် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်လေးများ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ယခင်ကထက် ပို၍ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယန်မိသားစုတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား နှစ်ဦး ရှိလာခဲ့သည်။ လူသိရှင်ကြား မကြေညာသည့်တိုင် သူတို့၏ ရမှတ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက မကြာမီ သိရှိသွားကြသည်။

ထို့ပြင် ယန်ရွှယ်မှာ ယန်ကျင်းရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာနှင့် ချန်ရှန်းမြို့မှ ထွက်ခွာသွားတော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကျင်းချွမ်မှ ခရိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ခြင်းနှင့် မတူပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ဝေးလံသော နေရာသို့ သွားရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်ဆုံတွေ့ရန် မသေချာတော့ပေ။ လူတိုင်းက သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးကြသလို တစ်ဖက်မှာလည်း နှမြောတသခြင်းများ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် နှမြောတသနေသည့်ကြားမှပင် နှစ်ကုန်ပိုင်း နောက်ဆုံးအစည်းအဝေးအပြီးတွင် ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ချူမင်လီထံသို့ နုတ်ထွက်စာ တင်ခဲ့သည်။

"ငါက မင်းကို အလုပ်သမား-လယ်သမား-စစ်သား တက္ကသိုလ်တစ်ခုဆီ ထောက်ခံပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မင်းဘာသာမင်း ဝင်ခွင့်ရသွားပြီပဲ"

ချူမင်လီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့သည်။

အချိန်ကာလ ရှစ်နှစ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အတွင်းရေးမှူးချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နှစ်ကာလများ၏ အမှတ်အသားများ ရှိနေခဲ့ပြီ။ သူ၏ သဘောကောင်းသည့် ပင်ကိုယ်စရိုက်အပြင် ယခုအခါ ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး အတူတူပါပဲ။ နောင်ကျရင် စိုက်ပျိုးရေးစင်တာကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အတွင်းရေးမှူးချူကို အားကိုးရပါဦးမယ်"

"ဒါပေါ့။ ငါက ချန်ရှန်းမြို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုအနေနဲ့ မှိုစိုက်ပျိုးရေးကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဖို့ ပြည်နယ်အစိုးရဆီ လျှောက်ထားပြီးသားပါ" ချူမင်လီ ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက နုတ်ထွက်စာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ထွက်သွားပြီ။ ငါ့အတွက် ဒီတစ်ခါ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိတော့ဘူးလား"

၎င်းမှာ နောက်ပြောင်ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်လည်း ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။"မရှိပါဘူး။ ထုတ်လုပ်မှု တိုးမြှင့်တာနဲ့ ပြည်နယ်ပြင်ပကို ရောင်းချတာတွေကတော့ နောက်လာမယ့် မန်နေဂျာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မှာပါ"

အမှန်တကယ်တော့ သူမတွင် အစီအစဉ်အချို့ ရှိသော်လည်း ထုတ်ပြောရန် စောလွန်းနေသေးသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ရလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူမင်လီ ဤရာထူးမှာ ရှိနေဦးမည်လားဟု သူမ တွေးမိသည်။ အကယ်၍ မရှိခဲ့ပါကလည်း ဤလုပ်ငန်းကို ဆက်ထိန်းသိမ်းနိုင်မည့် ယုံကြည်ရသော လူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်သည်။

သို့သော် ချန်ရှန်းမှာ သူ၏ အခြေခံနှင့် အစပြုရာ နေရာဖြစ်သည်။ သူမကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ဤသံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး ဤမြေကို ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

ဤမြေနှင့် ဤတောအုပ်များသည် အနာဂတ်တွင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးမှ သစ်တောထိန်းသိမ်းရေးသို့ ကူးပြောင်းမည့် အခြေအနေကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး အခွင့်အလမ်းသစ်နှင့် အစသစ်များကို ရရှိလိမ့်မည်ဟုလည်း သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

အလုပ်ကိစ္စအားလုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက် အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သားအကြား နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့အကြားတွင် ကောင်းမွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆက်ဆံရေး ရှိနေဆဲပင်။

ချူမင်လီက ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "မင်း တက္ကသိုလ်သွားရင် ချီဖန့်လည်း မင်းနောက်ကို လိုက်မှာ မဟုတ်လား။ ပြည်နယ်ထရက်တာစက်ရုံက သူ့ကို ပြည်နယ်အဆင့်ကို လွှဲပြောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာကြာပြီ"

သိပ္ပံညီလာခံအတွက် အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို မတ်လ ၁၈ ရက်တွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။ ချီဖန့်သည် ပြည်နယ်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နှင့်အတူ ထိုအချိန်တွင် ပါဝင်တက်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်ထရက်တာစက်ရုံမှာ ဤနေရာမှ အခြေအနေများကို မသိရှိဘဲ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ချီဖန့်က ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်နှင့်အတူ သွားချင်ရုံ သက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ယန်ရွှယ်က ချူမင်လီအား မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပေ။"လာမယ့်နှစ်မှာ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်တွေ ပြန်စတော့မယ်လို့ ကြေညာထားတယ်။ သူက တရုတ်သိပ္ပံနှင့် နည်းပညာတက္ကသိုလ် ရဲ့ ဘွဲ့လွန်ကျောင်းကို လျှောက်ထားချင်နေတာပး"

ချီဖန့်သည် အချိန် ၁၀ နှစ် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်ကို အောင်မြင်စွာ တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ဘွဲ့ကြိုအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် သီးခြားစီမံကိန်းများ လုပ်ဆောင်ရန် မလွယ်ကူပေ။

မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲအတိုင်း ဝူရှင်းသဲ့သည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ သုတေသနရလဒ်များကို ခိုးယူခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးမရှိဘဲ၊ လက်စားချေရန် သက်သက်သာ ဦးတည်နေသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့သဖြင့် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ပညာဆက်သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။