မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း

ထျန်ကွေ့နုန် တစ်ယောက်တည်းသာမက သူ့အနီးရှိ သိုင်းသမား တစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့် ကျုံးညီနောင် သုံးဖော်ပါ ခေါင်းမူးနောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေ၍ လဲကျသွားကြတော့သည်။ ကျန်ရစ်သူများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒရောသောပါး နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။ နေရာ တစ်ခုလုံး လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားချေပြီ။

‘နှမြောစရာပဲ...’

ချူကျန့် စိတ်ထဲမှ မသိမသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဤမျှများပြားသော ရန်သူများထဲမှ ထျန်ကွေ့နုန် နှင့် အခြားလူ တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ လေအောက်ဘက် အနီးကပ်နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သောကြောင့် ချန်လင်းစု ၏ နှလုံးသားခုနစ်ခုပန်း ဖယောင်းတိုင် အဆိပ်ငွေ့ကို တိတ်တဆိတ် ရှူရှိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်လူ (၂၀) ၊ (၃၀) ခန့်မှာမူ ဖယောင်းတိုင်မှ ထွက်လာသော အဆိပ်ငွေ့များ လေထဲတွင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော အဆိပ်ဖြစ်စေကာမူ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွား၏။

သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သည့် ထျန်ကွေ့နုန် နှင့် သူ၏လူများ အဆိပ်မိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်လူများမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီဖြစ်၍ အဆိုးရွားဆုံး အကျပ်အတည်းကြီးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေပြီ။

ချူကျန့် ၏ အမိန့်ကိုပင် စောင့်မနေတော့ဘဲ ချန်လင်းစု သည် ဆေးလုံး (၂) လုံးကို ထုတ်ယူကာ မြောင်ရန်ဖုန်း နှင့် ဟူဖေး တို့ထံ အဆိပ်မမိစေရန် လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။

ထျန်ကွေ့နုန် သည် အတွင်းအား နက်ရှိုင်းသူပီပီ သတိမလစ်ဘဲ ကျန်နေသေး၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှလုံးသားခုနစ်ခုပန်း အဆိပ်ကို ခုခံရန် အတွင်းအားကို လည်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဆေးဘုရင်ကြီး... ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... ဘာလို့ မြောင်ရန်ဖုန်း ကို ကူညီပြီး ကျုပ်တို့ကို လုပ်ကြံရတာလဲ...”

ထိုအခါ ၊ ချူကျန့် သည် အဝေးရှိ လူ (၂၀) ၊ (၃၀) ခန့်ကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အသည်းကြွေမြက် အဆိပ်ကို လူလွှတ် မခိုးခဲ့ဘူးဆိုရင်... မြောင်ရန်ဖုန်း တစ်ယောက် အဆိပ်မိပြီး မျက်စိကွယ်သွားတဲ့ အချိန်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကွက်တိကျနေမှာလဲ... ငါ့အဆိပ်ကို အပြင်လူတွေ ဝင်စွက်ဖက်လို့ ရမယ်ထင်နေလား...”

သိုင်းလောကသည် မည်မျှပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် ဝန်မလေးသည့် နေရာဖြစ်ပါစေ၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများတော့ ရှိသည်။ ထျန်လုံ ဓားဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော ထျန်ကွေ့နုန် သည် သြဇာအာဏာ ကြီးမားသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အဆိပ်လက်ဝါး ဆေးဘုရင် ကသာ သူ့အား အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ဆေးဘုရင်၏ တပည့်ဖြစ်သော ချန်လင်းစု အနေဖြင့် သိုင်းလောကတွင် ရပ်တည်ရန် အခက်အခဲ တွေ့နိုင်သည်။ ထျန်ကွေ့နုန် ၏ နောက်ခံ ဂိုဏ်းကလည်း သည်းကြီးမည်းကြီး လက်စားချေ တိုက်ခိုက်လာမည်မှာ သေချာပြီး ချူကျန့် လည်း ပြဿနာထဲ ပါသွားပေလိမ့်မည်။ ဟူကျိုး မြို့မှ မန် မိသားစုသည် ဆေးဘုရင် မျိုးဆက်များ၏ မဟာရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်နေပြီမို့ ချူကျန့် အနေဖြင့် သူ၏ ဘဝတွင် နောက်ထပ် ဇာတ်ကောင် ရန်သူများကို ထပ်မတိုးချင်တော့သလို ကစားပွဲ၏ အခက်အခဲ အဆင့်ကိုလည်း ပိုမမြင့်တင်လိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိခြင်း ဟု ခေါ်သည့် ဤယုတ္တိတန်သော အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေ အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဆေးဘုရင်ကြီး... ဒါ အထင်လွဲနေတာပါဗျာ... ကျုပ် ခင်ဗျားရဲ့ အသည်းကြွေမြက် အဆိပ်ကို လုံးဝ မခိုးခဲ့ပါဘူး...”

ထျန်ကွေ့နုန် က ကပျာကယာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ မြောင်ရန်ဖုန်း က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ဆေးဘုရင်ကြီး... ထျန်ကွေ့နုန် ကို ကျုပ် ဘာသာကျုပ် ရှင်းပါ့မယ်... ဆရာကြီး ဝင်ပါစရာ မလိုပါဘူး...”

ချူကျန့် သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသော မြောင်ရန်ဖုန်း အတွက်နှင့် အင်အားကြီးမားသော သိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုကို ရန်စရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးကို ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး...”

ပြောပြောဆိုဆို ချန်လင်းစု ထံမှ အဆိပ်ဖြေဆေး တစ်လုံးကို ယူကာ ထက်ဝက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ထျန်ကွေ့နုန် ထံသို့ တစ်ဝက် လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။

“ဒါက အဆိပ်ဖြေဆေး တစ်ဝက်ပဲ... မင်းကိုယ်ထဲက အဆိပ် တစ်ဝက်ကို ပြေစေလိမ့်မယ်... (၃) ရက် အတွင်း မင်း ငါ့အဆိပ်ကို မခိုးခဲ့ဘူးဆိုတာ သိရရင် ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ကို ပို့ပေးမယ်... အခု ထွက်သွားကြတော့...”

ထျန်ကွေ့နုန် သည် ဖြေဆေးတစ်ဝက်ကို ဖမ်းယူလိုက်သော်လည်း ကျန်တစ်ဝက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုံးဝ မလုရဲပေ။ သူသည် ဒဏ်ရာရသူများကို ကယ်ဆယ်ကာ သူ၏ လူများနှင့်အတူ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားရာ မကြာမီ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟူဖေး သည် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကျုံးညီနောင် သုံးဖော်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းစု ထံမှ ဖြေဆေးတောင်းကာ သူတို့ကို တိုက်လိုက်၏။ ကျုံးညီနောင် သုံးဖော်မှာ အရှက်ရသွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဝန်ခံလိုက်ကြသည်။

“ကျုပ်တို့ရဲ့ သိုင်းပညာက နိမ့်ကျတော့ သခင်ကြီးမြောင် ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... အခုတော့ ခင်ဗျားတို့ကိုပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ...”

“ကျုံးမိသားစုက သူရဲကောင်း သုံးဖော်က လူအင်အား မမျှလို့ အဖမ်းခံခဲ့ရတာပါ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျုပ် မှတ်ထားပါ့မယ်...”

မြောင်ရန်ဖုန်း က သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျုံးညီနောင် သုံးဖော်မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြသည်။ မြောင်ရန်ဖုန်း က သူတို့ကို မျက်နှာပန်းလှအောင် ပြောပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် ဆက်နေရန် ရှက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ရာ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဟူဖေး က မြောင်ရန်ဖုန်း အား တွဲကူပေးကာ ချူကျန့် နှင့် ချန်လင်းစု တို့က နောက်မှ လိုက်ပါရင်း မြောင်ရန်ဖုန်း ၏ နေအိမ်သို့ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

အိမ်တွင်းရှိ ဒဏ်ရာရသူများကို ထျန်ကွေ့နုန် ၏ လူများက ကယ်ဆယ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟူဖေး က အိမ်ကို ရှင်းလင်းပေးပြီးနောက် မြောင်ရန်ဖုန်း က သူတို့ သုံးဦးအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူကျန့် အား လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ဆရာကြီးဝူချန်း နဲ့ ရင်းနှီးပါတယ်... မိတ်ဆွေက ဆရာကြီးဝူချန်း မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်... နာမည်လေးများ သိခွင့်ရမလားဗျာ...”

ချူကျန့် နှင့် ချန်လင်းစု တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ အဆိပ်လက်ဝါး ဆေးဘုရင် သည် ဆရာကြီးဝူချန်း ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်၏။ သို့သော် ချန်လင်းစု က ခေါင်းခါပြလိုက်သဖြင့် သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ ဆရာနှင့် မြောင်ရန်ဖုန်း တို့၏ ပတ်သက်မှုကို သူမ မသိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ချူကျန့် သည် သူ၏ ခြုံထည်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ကိုယ်ကိုမတ်၍ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ် အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ချူလော့ကျွင်း ပါ ခင်ဗျာ... ဒီနေ့ လူယုတ်မာတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ဆေးဘုရင် အယောင်ဆောင်ရတာကလွဲပြီး တခြား နည်းလမ်း မရှိခဲ့လို့ပါ... တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းမိသွားပါတယ်... သခင်ကြီးမြောင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

မြောင်ရန်ဖုန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားပြီး လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလိုက်သည်။

“သြော်... နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ သေမင်းအဆောင် နဲ့ တခြား နတ်ဆိုးကြီးတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး အဝါရောင်မြစ် ရေဘေးသင့် ပြည်သူတွေအတွက် ငွေတန်ချိန် တစ်သန်း လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ လူငယ်သိုင်းသမား ချူ ဆိုတာ မင်းကိုး... မင်းနာမည်ကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ... ဒီနေ့ လူချင်း တွေ့ရတာ လူငယ်သိုင်းသမား ချူ က တကယ်ကို ဉာဏ်ပညာရော သတ္တိပါ ပြည့်စုံတာပဲ... မင်းက မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ တကယ့်ကို ခေါင်းဆောင်ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ... ဆရာကြီးကော က တပည့်ကောင်း တစ်ယောက် ရထားတာပဲ...”

ထိုကဲ့သို့သော ချီးကျူးစကားများကို ကြားရတိုင်း ချူကျန့် တစ်ယောက် နေရထိုင်ရ ခက်လှသည်။ သို့သော် သိုင်းလောကတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားမှု အမှတ်မှာ ထင်ရှားကျော်ကြား အဆင့် (၈၀၀၀) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆင်ခြေဖုံး တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သော မြောင်ရန်ဖုန်း ပင်လျှင် သူ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးနေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ချေ။

ချူကျန့် သည် “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း သေးသေးလေးက ကြွားဝါစရာ မရှိပါဘူး ခင်ဗျာ” ၊ “သခင်ကြီးမြောင် ရဲ့ နာမည်ကမှ ပိုကြီးကျယ်ပါသေးတယ်... ကျွန်တော့်လို လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဒီလို မြှောက်ပြောဖို့ မလိုပါဘူး” စသည့် စိတ်ရင်းမှန်သော ယဉ်ကျေးသည့် စကားများကို ကပျာကယာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ ထိုအပြုအမူက မြောင်ရန်ဖုန်း အား သူ့ကို ပို၍ အထင်ကြီးသွားစေပြီး ဤလူငယ်လေးသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်မျှဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော နာမည်ကောင်းကို ရရှိထားသော်လည်း မာနမကြီး၊ စိတ်မလောတတ်သည်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှသည်ဟု တွေးလိုက်မိတော့သည်။

ထိုစဉ် ချန်လင်းစု က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးမြောင်... ထိုင်ပါဦး... ရှင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ အရင် ကြည့်ပေးပါ့မယ်...”

“ဒီ မိန်းကလေးက...”

မြောင်ရန်ဖုန်း က မေးလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတော့ ဟူဖေး စကားပြောခွင့် ရသွားကာ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်၏။

“ဒီ မိန်းကလေး လင် က ဆေးဘုရင် ရဲ့ တပည့်လေ...”

ထိုအခါ မြောင်ရန်ဖုန်း ငေါက်ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သြော်... မင်းက ဆရာကြီးဝူချန်း ရဲ့ တပည့်ကိုး... မင်းကို ငါ ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ် မိန်းကလေး...”

ထို့နောက် သူသည် ဆရာကြီးဝူချန်း နှင့် အတိတ်က ရန်ငြိုးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။

“အကယ်၍ ဆရာကြီးဝူချန်း သာ ဒီမှာရှိနေရင် ငါ့မျက်လုံးတွေကို ကုပေးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ကိုယ့်ဆရာရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘာမှ လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး... မင်းတို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လာခဲ့ပေးတဲ့အတွက် ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

သူသည် အလွန် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်လှသည်။ ချန်လင်းစု ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုလည်း... ကျွန်မ သွားတော့မယ်လေ...”

ဟူဖေး တစ်ယောက် ပြာယာခတ်သွားပြီး ဝင်တား၏။

“မိန်းကလေး လင်... မင်းသာ မကူညီရင် သခင်ကြီးမြောင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့...”

မြောင်ရန်ဖုန်း က လက်မြှောက်ကာ ဟန့်တားလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီငယ်... မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ကံကြမ္မာ ပါပဲ... ဘာလို့ သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေမှာလဲ...”

ချန်လင်းစု က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“သခင်ကြီးမြောင်... သခင်ကြီးရဲ့ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း က လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ်... အဲဒီဓားသိုင်းက ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို မြင့်တက်လာစေနိုင်တယ် ဆိုတာ တကယ်ပဲလားရှင့်...”

မြောင်ရန်ဖုန်း တစ်ချက် တုံ့ခနဲ ရပ်လိုက်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုကနေတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာနိုင်တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း ကို လေ့ကျင့်မှရယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဉာဏ်ရည်အတွက် အဓိက သော့ချက်က နားလည်သဘောပေါက်မှု ပဲ... ဓားကို အကြိမ် တစ်သောင်းလောက် လေ့ကျင့်ကြည့်... သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းလာလိမ့်မယ်... သိုင်းပညာ ဉာဏ်ရည်ကို မြှင့်တင်ချင်တယ် ဆိုရင် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ လိုတယ်... ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ အားသာချက်တွေကို သင်ယူရင် သဘာဝကျကျနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေ ရလာပြီး ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာလိမ့်မယ်...”

ချူကျန့် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်တွင် အဆင့်မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်အမျှ သဘောတရား အားလုံးကို နားလည်လာမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သိုင်းပညာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်တက်လာခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိ၏။

‘အကယ်၍ ဒီသဘောတရားက ဂိမ်းထဲမှာပါ သက်ရောက်မှု ရှိမယ်ဆိုရင်... ငါက ဘာလို့ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း ကို သင်ယူနေစရာ လိုတော့မှာလဲ... ငါ့ဘာသာ ဖန်တီးထားတဲ့ ဓားသိုင်းကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ရင်ရော ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည် မြင့်တက်လာနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...’

ချူကျန့် ခေါင်းခဲမတတ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချန်လင်းစု က အကြံပြုလိုက်၏။

“သိုင်းသူရဲကောင်းမြောင်... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဆေးဘုရင် ရဲ့ ကျေးဇူးကို မယူချင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်မလည်း အတင်း မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုချူ က ဓားသိုင်းတွေကို အတော်လေး ဝါသနာပါတယ်... အကယ်၍ သိုင်းသူရဲကောင်းမြောင် သာ သူ့ကို မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း ကို သင်ပေးမယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ ရှင့်မျက်လုံးတွေကို ကုပေးပါ့မယ်... ဒါဆိုရင် နှစ်ဖက် ကျေပြီပေါ့... ဘယ်လိုသဘောရလဲရှင့်...”

“လူငယ်သူရဲကောင်း ချူ က သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့် ရဲ့ အချစ်တော် တပည့်လေ... သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့် မှာ ဓားသိုင်း အမြောက်အမြားကို ကျွမ်းကျင်ပြီး မက်မွန် ကျွန်း မှာလည်း လောကတစ်ခွင် ကျော်ကြားတဲ့ သေသပ်လှပတဲ့ ဓားသိုင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲကို... ငါ့ရဲ့ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း ကို သင်ယူဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားထုတ်နေရတာလဲ...”

မြောင်ရန်ဖုန်း က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုချူ မှာ ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲတွေ ရှိနေလို့ပါ... သိုင်းသူရဲကောင်းမြောင် သဘောတူနိုင်မလား မသိဘူးနော်...”

ရုတ်တရက် ချူကျန့် အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း သည် မည်သည့်အဆင့် ရှိမှန်း သူ မသိချေ။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်အဆင့် ဖြစ်နေလျှင် သို့မဟုတ် ရတနာအဆင့် ဖြစ်နေလျှင် ၎င်းကို သင်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် သိုင်းလောက တစ်ခွင်လုံးသို့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်သွားပြီး သူ၏ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်သလိုများ ဖြစ်သွားမည်လား။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ကပျာကယာ လှမ်း၍ တားလိုက်၏။

“မိန်းကလေး လင်... မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း က သခင်ကြီးမြောင် ရဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ်လေ... သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကိုသာ ကုပေးလိုက်ပါ...”

ထိုအခါ မြောင်ရန်ဖုန်း သည် သူ့အပေါ် ပို၍ပင် အထင်ကြီးသွားကာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။

“လူငယ်သိုင်းသမား ချူ က သဘောထားကြီးပြီး စိတ်ထားကောင်းတဲ့ သူရဲကောင်းပဲ... ဒီနေ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ အရှက်ခွဲခြင်းကနေ မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်... ငါ့မျက်လုံးတွေကို မကုပေးရင်တောင်မှ ငါသိသမျှ မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း တွေကို မင်းကို အကုန် သင်ပေးလိုက်လို့ ဘာများ နစ်နာသွားစရာ ရှိမှာလဲ...”

ချန်လင်းစု ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း က ကျော်ကြားပြီး သေသပ်လှပတဲ့ ဓားသိုင်းပါပဲ... ကျေးဇူးဆပ်စရာ မလိုပါဘူး... ရှင့်မျက်လုံးတွေကို အခုပဲ စပြီး ကုပေးပါ့မယ်...”

သူမသည် ချက်ချင်းပင် အပ်စိုက်ခြင်းနှင့် ဆေးကုသခြင်းများကို ပြုလုပ်ပေးရာ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မြောင်ရန်ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများ လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။

မြောင်ရန်ဖုန်း သည် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကာ ရွှင်မြူးသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး... လူငယ်သိုင်းသမား ချူ... မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း ကို အခုပဲ မင်းကို သင်ပေးမယ်...”