အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း (၁၀၅) ချင်းလင် ဒုက္ခရောက်ပြီ

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းဝမ်ယို၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းပြောတဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားဆိုတာ နန်ကုန်းယွီလား..."

"ဟုတ်ပါတယ် မင်းသား..."

ချင်းလင်က လေးစားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းဝမ်ယို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"မင်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... မင်းက ငါ့ဆီ လာပြီး အလုပ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုတာကို နန်ကုန်းယွီဆီ ငါ သွားပြောပေးရမလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် တွေဝေမနေဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသား ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ချင်းလင်က သခင်လေးရဲ့ အစေခံ ဖြစ်နေပါပြီ... ပြီးတော့ တစ်သက်လုံး သခင်လေးရဲ့ အစေခံပဲ ဖြစ်နေမှာပါ... တခြား ဘယ်သူနဲ့မှ ဘယ်တော့မှ အတူမရှိနိုင်ပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ယိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ဆီမှာ ဘာကောင်းတာ ရှိလို့လဲ... သူက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ ရှိတာလေ..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်းလင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသား... မင်းသားက သခင်လေးကို စော်ကားတာကို ချင်းလင် ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး... သခင်လေးက အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို တောင်းပန်ပါ..."

သူမ စကားပြောအပြီးတွင် ချွဲချိုက်အာသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်ကာ စူးရှသွားပြီး နန်ကုန်းဝမ်ယိုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ယို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချွဲချိုက်အာကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မှားမပြောခဲ့တာ... ငါက ဘာလို့ တောင်းပန်ရမှာလဲ..."

"ရှင်..."

ချင်းလင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားသော်လည်း သူမ မစော်ကားရဲသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိထားလေသည်။ သခင်လေးအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေချင်သဖြင့် သူမ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ယိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထပ်မံစကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆရာ ယန် ဝင်လာသဖြင့် သူသည် ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်လေသည်။

ဆရာ ယန်က အတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်းလင် ရှိနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းရဲ့ သခင်လေးက ဘယ်သူလဲ..."

ချင်းလင်သည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး လေးစားစွာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ဆရာ့ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ သခင်လေးက ကျန်းပေ့မင်းသားပါ..."

ဆရာ ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသား... နန်ကုန်းယွီ... သူ ဘယ်သွားလို့လဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချင်းလင်သည် သူမ၏ ကျောင်းသား တံဆိပ်ပြားကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ့ကို သတင်းပို့ပါတယ်... သခင်လေးက ကျမ်းစာစံအိမ်ကို သွားပြီးတော့... ဒီငယ်ကျွန်ကို အတန်းတက်ခိုင်းပြီး ပြန်ရောက်ရင် ပြန်ပြောပြခိုင်းတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဆရာ ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ကျောင်းသား တံဆိပ်ပြားက ဒီမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... တံဆိပ်ပြား မပါဘဲ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ဆရာ ယန် ဤအချက်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ကောလာဟလ တစ်ခုကို သတိရသွားပြီး သူ ပြောမည့် စကားကို မြိုချလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အခု ထိုင်လိုက်တော့..."

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ကာ အရှေ့သို့ တည့်တည့်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။

ဆရာ ယန်က လှည့်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတို့တွေ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်းနဲ့ လိုဏ်ဂူကောင်းကင် အဆင့်သုံးဆင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတွေအကြောင်း ပြောကြမယ်..."

...

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး လထွက်လာကာ နေဝင်သွားလေသည်။

ကြီးကြပ်ရေးရုံး၊ ကျမ်းစာစံအိမ်။

နန်ကုန်းယွီသည် လက်ဟန်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး ပေါင်းစည်းခြင်း ကမ္ပည်းစာသည် ဆေးဖို အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ဝီ..."

ဆေးဖိုက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် တည်ငြိမ်စွာနေပြီး အပူချိန်လျှော့ချရန် ဆေးဖိုဖျက်ဆီးခြင်း သန့်စင်သောမီးတောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် နန်ကုန်းယွီသည် ဆေးဖိုဖျက်ဆီးခြင်း သန့်စင်သောမီးတောက်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆေးဖိုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ဆေးလုံး ကိုးလုံးသည် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်နှင့် သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းမိသွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဆေးထွက်ရှိနှုန်း ကျဆင်းသွားပြီလား..."

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ ဆေးလုံး ကိုးလုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်မိသွားရလေသည်။

"အဲ့ဒီထဲက တစ်လုံးက အနာအဆာပါတဲ့ ဆေးလုံး ဖြစ်နေတယ်... ဆိုလိုတာက ထွက်ရှိနှုန်းက ၈၀% ပဲ ရှိတယ်... ဒါက နည်းနည်း နိမ့်လွန်းတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်၌ ထိပ်တန်းအဆင့် နှစ်လုံး၊ အထက်တန်းအဆင့် တစ်လုံး၊ အလယ်အလတ်အဆင့် နှစ်လုံးနှင့် အဆင့်နိမ့်အဆင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် ဆေးလုံး သုံးလုံးအပြင် စွန့်ပစ်ဆေးလုံး တစ်လုံးတို့ ပါဝင်လေသည်။

ရလဒ်က မဆိုးပေမဲ့ ယခင်က ပထမဆုံး ဆေးဖော်စပ်မှုမှာတင် ၁၀၀% ဆေးထွက်ရှိနှုန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး နည်းပါသေးသည်။

" ထားပါလေ... ဒါက ငါ ပထမဆိုး ဘုရင်အဆင့် ဆေးလုံး လုံးကို ဖော်စပ်တာပဲလေ... ဝိညာဉ်ဘုရင် ဆေးလုံးက ဖော်စပ်ရ ပိုခက်တယ်ဆိုတော့ ဒီရလဒ်က တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားထဲရှိ ဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ စွန့်ပစ်ဆေးလုံးကိုတော့ ဆေးဖိုဖျက်ဆီးခြင်း သန့်စင်သောမီးတောက်နှင့် ပြာဖြစ်အောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မီးရှို့လိုက်လေသည်။

သူသည် အရာအားလုံးကို သပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် ဆေးလုံးကို သိမ်းထားပြီး ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်ဘုရင် ဆေးလုံးအားလုံးကို အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်းသို့ ရောင်းချလိုက်ရာ အမှတ် သန်း ၄၀၀ ရရှိခဲ့လေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် ရှဲဒိုးချမ်းကို အဖုံးအကွယ် ဖယ်ရှားခိုင်းပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ထလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ဒုတိယထပ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စူးရှင်းမုန်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အစ်မ ရှင်းမုန်း... မရသေးဘူးလား..."

စူးရှင်းမုန်းသည် သူ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"သခင်လေး... အခုထိ မရသေးဘူး... အလုပ်ဖြစ်နိုင်တဲ့ဟာ အကုန်စမ်းကြည့်ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေသေးဘူး..."

စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်နေပုံရလေသည်။

"ဘယ်လိုပြောရမလဲ... ဒီကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ အားလုံးကို ကျွန်မ ကျွမ်းကျင်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ ချီ စွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆွဲသွင်းလို့ မရသေးဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ဟန်ဆောင်အံ့အားသင့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ကျွန်တော်က အလယ်အလတ်အဆင့် သတ္တု ဝိညာဉ်အမြစ်လေ... မယ်တော်နဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ္တုဂုဏ်သတ္တိ ကျင့်စဉ်ပညာရပ် ပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကို သင်ယူပြီးတော့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားတာပဲ..."

စူးရှင်းမုန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဆရာပြောတာက... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်နဲ့ ကျင့်စဉ်ပညာရပ် ဂုဏ်သတ္တိတွေက မကိုက်ညီဘူး (ဒါမှမဟုတ်) ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေရင်တောင် ကျင့်ကြံလို့ ရသင့်တယ်တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းထူးခြားတယ်... ဘယ်ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို သုံးသုံး... လှုံ့ဆော်လို့ မရဘူး... ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ... ကျွန်မ လက်လျှော့တော့မလို့ပဲ..."

နန်ကုန်းယွီ ရှေ့တိုးသွားပြီး သူမ၏လက်ကို ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မ ရှင်းမုန်း... စိတ်မပျက်ပါနဲ့... တစ်နေ့နေ့ကျရင် အစ်မကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို ရလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်လိုက်ပါ..."

"သခင်လေးရဲ့ အားပေးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စူးရှင်းမုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... အချိန်နှောင်းနေပြီ ထင်တယ်... ပြန်ကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ကျမ်းစာစံအိမ်ထဲမှ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

သူက ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ညနေပိုင်း သုံးပုံတစ်ပုံ ကျိုးနေပြီ... ကြီးကြပ်ရေးရုံး အဝင်ဝကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး မယ်တော့်ကို ရှာကြရအောင်... ပြီးရင် ချင်းလင်ကို စောင့်မယ်လေ..."

"အင်း..."

စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ကြီးကြပ်ရေးရုံး အဝင်ဝသို့ မရောက်မီ လမ်းတွင် ချင်းလင်နှင့် ဆုံခဲ့ကြပေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ဆံပင်များ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေကာ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေလေသည်။

သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ချွဲချိုက်အာ ရှိနေပြီး သူမ၏ အမွေးအတောင်များ ထောင်နေကာ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ချင်းလင်... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်းလင်သည် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်... အရင် ပြန်ကြရအောင်..."

"သခင်... မဟုတ်ဘူး..."

ချွဲချိုက်အာက စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်းလင်က သူမကို တားလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား ချိုက်အာ... ငါ မင်းကို ပြောထားတာတွေ မေ့သွားပြီလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချွဲချိုက်အာ၏ မျက်လုံးများ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ချင်းလင်... အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မင်း ငါ့ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားတာလား..."

"ကျွန်မ..."

ချင်းလင်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ ပြောလို့မရဘူး... ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး မမေးပါနဲ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ် မပြောဘူးလား..."

"ပြောလို့မရပါဘူး..."

ချင်းလင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ခိုင်မာနေပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမကို ကြီးကြပ်ရေးရုံး တံခါးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"သခင်လေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"အိမ်ပြန်မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှုန်မှိုင်းနေပြီး အဆုံးမရှိသော ဒေါသများ ပါဝင်နေပေသည်။

အခန်း (၁၀၆) မင်းကို ပြောခိုင်းရမှာပေါ့

နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာ မမှန်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချင်းလင်သည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားပြီး စကားမပြောရဲတော့ပေ။

စူးရှင်းမုန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် စကားမပြောရဲပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ဝင်ပြီး ဖြောင်းဖျရန် ကြိုးစားပါက နန်ကုန်းယွီက သူမကိုပါ ဒေါသထွက်လာနိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဝိညာဉ်အလှမွေးသားရဲနှစ်ကောင်ဖြစ်သော စာကလေးနှင့် နဂါးလေးတို့သည် တုန်ရီနေပြီး ချင်းလင်နှင့် နန်ကုန်းယွီတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင် အသီးသီး လိမ္မာပါးနပ်စွာ နားနေကြပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအုပ်စုသည် ကြီးကြပ်ရေးရုံး အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောင်းသား အများအပြား ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြပြီဖြစ်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင်လည်း လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ချင်းလင်ကို လူအုပ်ကြားမှ ဆွဲထုတ်ကာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး အခြားလူများစွာကလည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။

"ရှောင်ယွီ..."

ထိုအချိန်မှာပင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် နန်ကုန်းယွီ၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းလာလေသည်။

"ရှောင်ယွီ... သား ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ... မင်းကို တနေကုန် ရှာမတွေ့ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမရှိချေ။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ချင်းလင်နဲ့ တခြားသူတွေကို ဘေးဖယ်ထားပေးပါ... ကျွန်တော် ရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

"ရှောင်ယွီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နန်ကုန်းယွီ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို သူမ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားလေသည်။

"အစ်မ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို လှန်လိုက်ရာ စစ်ချန် ဓားက သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင် ပေါ်လာပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရှောင်ယွီ... သား ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်လူကို အနိုင်ကျင့်ထားလို့... အဲ့ဒီလူနဲ့ သွားရှင်းမလို့..."

သူ ပြောနေစဉ် သူ့ထက် အနည်းငယ် အရပ်ပိုရှည်သော စစ်ချန် ဓားကို ဆွဲကာ နန်ကုန်းရိုရွှေဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြပေသည်။

"ရှောင်... ရှောင်ယွီ... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပြီး နန်ကုန်းယွီ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယအစ်မ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ကျွန်တော် လမ်းမေးရုံလေးပါ..."

"လမ်းမေးမယ် ဟုတ်လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးမိသွား‌ လေသည်။

"ဘာလမ်းကို မေးမှာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မည်းမှောင်ပြီး တွေးတောနေဟန် ရှိပေသည်။

"ကျွန်တော့်လူကို ဘယ်သူ အနိုင်ကျင့်တာလဲဆိုတာ မေးမလို့ပါ... ဒုတိယအစ်မ မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်... တကယ်လို့ မသိဘူးဆိုရင်လည်း တခြားလူကို သွားမေးရမှာပေါ့..."

"ငါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည်လည်း ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် မျက်လုံးများ နီရဲကာ ရောင်ရမ်းနေသော ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်မိသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်လည်း အမီလိုက်လာလေသည်။

"ရှောင်ယွီ... အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဓားချပြီး အစ်မကြီးနဲ့ စကားမပြောရတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှေဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်မ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အစေခံ ချင်းလင်က ကျွန်တော့်အစား အတန်းသွားတက်ပေးတာ... ဒါပေမဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရတယ်... အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ ကျောင်းသားများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလို့ တွေးလိုက်ကြလေသည်။

တချို့လူတွေရဲ့ နှလုံးသားက တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး မကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ မရေမရာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

တချို့လူတွေကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

"ငါ ဘာတွေပြောနေတာလဲ... အစေခံတစ်ယောက် အနိုင်ကျင့်ခံရတာလေးကို... ဒီလောက် အကြီးအကျယ် လုပ်နေစရာ လိုလို့လား..."

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး ရွှေအပ်တစ်ချောင်းက သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖောက်ဝင်သွားလေသည်။

"အား..."

လူတိုင်း အော်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခုနက စကားပြောခဲ့သော ကောင်လေး၏ လက်ဖဝါးတွင် လက်မအရွယ်အစားခန့်ရှိ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ပေါက်ဝက မှောင်မည်းနေပြီး သွေးထွက်လာတာကို မမြင်ရဘူး... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်း၏။

ထိုအချိန်မှာပင် နန်ကုန်းယွီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ရွှေအပ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ခုနက စကားပြောခဲ့သော ကောင်လေးကို ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။

သူ၏အမူအရာမှာ မှုန်မှိုင်းနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ ကြားရအောင် ထပ်ပြောလို့ ရမလား..."

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ငါ့အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး နန်ကုန်းယွီကို မော့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။

"မင်းအဖေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင်... မင်းအဖေကို ရှာဖို့ ပြတ်နေတဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်နဲ့ သွားခိုင်းမယ်ဆိုတာ ယုံလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူငယ်လေး၏ အမူအရာ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။ ဤလူက သူပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်လုပ်နိုင်လောက်တယ်လို့ သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်သွားပေသည်။

အခု သူ့မှာ ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိပေမဲ့... သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က ကောင်လေးရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် မြွေလေးတစ်ကောင် ရှိနေတာလေ... ဒါက သူ့ကို အထင်ကြီးဖို့ လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်မှာ။

ဤအရာကို တွေးမိသည်နှင့် ကောင်လေးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်ထပ် စကားမပြောရဲတော့ပေ။

"ဟမ့်..."

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရွှေအပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ နန်ကုန်းရိုရွှေကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒုတိယအစ်မ..."

"ငါ... ငါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် နန်ကုန်းယွီကို ဤကဲ့သို့ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ဘေးမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူမကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ မမေးတာလဲ... ကျွန်တော်က အဖြေကို သိနိုင်တယ်လေ..."

နန်ကုန်းယွီသည် စကားပြောသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိ အဝတ်အစားသေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဤလူ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ သိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူ့လူကို ခိုးသွားတာပဲ။

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း သိတယ်ဆိုမှတော့... ပြေလေ"

နန်ကုန်းယွီ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို မြင်ချိန်တွင် လူငယ်လေးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဟမ့်... ငါက ကျန်းနန်..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏လည်ပင်းကို ဓားတစ်လက်က လာထောက်ထားလေသည်။

"မင်း ဆက်ပြော ငါ နားထောင်မယ်..."

သူ၏လည်ပင်းမှ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်လေးသည် တံတွေးမျိုချမိသွားပြီး မှုန်မှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံး ပိုပုသော နန်ကုန်းယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"မင်း... မင်း ဓားကို ချလိုက်... ငါက တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသားရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ နန်ကုန်းဝမ်ယိုပဲ..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကျပ်လိုက်ရာ သူ၏ဓားမှာ သွေးများ စွန်းထင်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသား ဟုတ်လား... ငါက ကျန်းပေ့မင်းသား ဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုတာ မမေ့နဲ့... ငါ ဘာဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းကို ပြမယ်..."

မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး...

နန်ကုန်းဝမ်ယိုက အလျင်အမြန် လက်မြှောက်လိုက်၏။ သူက ဓားကို အတင်းလုယူချင်သော်လည်း ဒီကောင်လေးက မဆင်မခြင် တစ်ခုခုလုပ်မှာကို ကြောက်နေပေသည်။

ထို့အပြင် နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားဖြစ်သော ဧကရာဇ်၏ ရွှေရောင်အမိန့်တော်ပြားကိုကြောက်နေပေသည်။

ဒီအမိန့်တော်ပြားကို မြင်ရတာက အရှင်မင်းကြီးကို မြင်ရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ချင်းယိုအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ သုံးခုပဲ ရှိတာ... ဒါပေမဲ့ အားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဤအချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ယိုသည် လုံးဝ မလှုပ်ရဲတော့ချေ။

သူ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"ငါ ပြောမယ်... အဲ့ဒါက သူတို့သုံးယောက်ပဲ... မင်း ဓားချလို့ရပြီလား..."

သူ ပြောနေစဉ် လူအုပ်ထဲရှိ လူငယ်သုံးဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ နန်ကုန်းဝမ်ယိုက သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးမှာ ဖြူရော်သွားကြလေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူတို့သုံးဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်ပြီး စူးရှနေပေသည်။

သူသည် နန်ကုန်းဝမ်ယို၏ လည်ပင်းမှ စစ်ချန် ဓားကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချွဲချိုက်အာ... ယင်ရွှမ်... ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းထား... သူတို့ ပြန်ခုခံရင် သတ်ပစ်လိုက်... ကျန်တာ ငါ တာဝန်ယူမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

သို့သော် ထို့နောက် ယင်ရွှမ်နှင့် ချွဲချိုက်အာတို့သည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အခြားနှစ်ဦးဆီသို့ တည့်တည့် သွားကြပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကောင်လေး သုံးဦး၏ အမူအရာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်လိုက်ကြလေသည်။

"ဆရာ... ကြီးကြပ်ရေးရုံးထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် လူသတ်တော့မယ်..."

"မင်းတို့ အစောင့်တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

"လာပြီး ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးကြလေ..."

သူတို့ ပြောနေစဉ် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးကြပေသည်။

တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသား နန်ကုန်းဝမ်ယိုသည် လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် အစောပိုင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် နန်ကုန်းယွီကို ပြန်မခုခံခဲ့ကြချေ။ ၎င်းမှာ သူတို့ တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေသောကြောင့် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်လေ၏။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ရှားရဲမှာလဲ။

ထူးဆန်းသည်မှာ အစောင့်များက တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ဘာကိုမျှ မမြင်ရသကဲ့သို့ ကြီးကြပ်ရေးရုံးကို ပုံမှန် အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးမှ အေးစက်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟမ့်... မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတာလဲ..."