အခန်း (၁၁၃-၁၁၄)

အခန်း (၁၁၃) ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း

ကျွန်းပေါ်သို့ သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန့်စင်ခြင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိန်ပါးသော်လည်း ထင်ရှားသော မျက်ခုံးများ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အလွန် ချောမောလှပပေ၏။ သူသည်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရှိသူဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် ကျန်းဟုန်ယန်တို့ကို မြင်ချိန်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက ကျန်းဟုန်ယန်ဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပေ၏။

ဤတောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲ၏ တပည့် လီချန်ဟိုင်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟုန်ယန်ကို သဘောကျနေသူများထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လီချန်ဟိုင်သည် ကျိုးယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

သို့သော် ထို့နောက် လီချန်ဟိုင်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပြုံးလျက် ကျန်းဟုန်ယန်အား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမလေးဟုန်ယန်... အဓိက တောင်ထွတ်ကို ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ..."

ကျန်းဟုန်ယန် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။ သူမသည် လီချန်ဟိုင်ကို အလွန် စိတ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီ... ငါ ဘယ်သွားသွား ရှင့်ကို သတင်းပို့ဖို့ မလိုပါဘူးနော်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီချန်ဟိုင်၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“မင်းလို မိန်းမက... မင်းရဲ့ ဆရာလည်း သေပြီ... ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး မာကျောချင်ယောင် ဆောင်နေသေးတယ်... မင်းကို ငါ ဖမ်းမိရင် သေတဲ့အထိ နှိပ်စက်ပစ်မယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့မျိုးရိုးနာမည်ကို မင်းနာမည် ပြောင်းလိုက်မယ်..."

လီချန်ဟိုင်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ညီမလေးက အရမ်းအားနာလွန်းနေပါပြီ... ညီမလေးက အဓိကတောင်ထွတ်ကို လာခဲလို့ ငါက စပ်စုရုံသက်သက်ပါ..."

ကျန်းဟုန်ယန်သည် လီချန်ဟိုင်၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

လီချန်ဟိုင်သည် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမတွင် နာမည် သိပ်မကောင်းလှချေ။ သူသည် အပြင်စည်းမှ အမျိုးသမီး တပည့်တစ်ဦးကို သေသည်အထိ နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လူအများအပြားက သူ့ကို မနှစ်မြို့ကြချေ။

ကျန်းဟုန်ယန်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလီ... အခုကစပြီး ငါ့ကို ဂိုဏ်းတူညီမလေးကျန်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ... ငါ့ကို ညီမလေးလို့ ခေါ်နေတာက ငါတို့ တကယ်ပဲ ရင်းနှီးနေသလို ဖြစ်နေလို့ပါ..."

ကျန်းဟုန်ယန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် သူ သရုပ်ဆောင်နေသော ချူရှင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသဖြင့် သွားစွယ်ကို ကြိတ်ကာ သည်းခံနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

လီချန်ဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းနက်သွားသော်လည်း သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသားမှာမူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

လီချန်ဟိုင်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကျန်းဟုန်ယန်သည် ကျိုးယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သွားရအောင်..."

ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ကျန်းဟုန်ယန်၏နောက်မှ လိုက်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

လီချန်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသော်လည်း သူက ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟုန်ယန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီလူက အရမ်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာပဲ... သူက ဝက်ဝံတစ်ကောင်နဲ့ တူပြီး အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ်... ပြီးတော့ အစ်ကို့ရှေ့မှာ ခဏခဏ လာပေါ်နေတာ... အဲ့ဒါက ငါ့ကို အန်ချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီချန်ဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ အိုးမဲသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းနက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။

ကျန်းဟုန်ယန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်က ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ချူရှင်း၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေးက ဤမျှ ရန်တွေ့တတ်သော စရိုက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူမက တစ်ယောက်ယောက်ကို သေသည်အထိ စော်ကားမိရင် တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတာပဲ။

ထားလိုက်ပါ... ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီပြဿနာကို မင်းအတွက် ဖြေရှင်းပေးလိုက်မယ်။

ကျိုးယွမ် လျှို့ဝှက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး လီချန်ဟိုင်ကို သေဒဏ်ပေးလိုက်တော့၏။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းဟုန်ယန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဝင်သွားပြီးနောက် အသက်လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း၏ ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်း ခန်းမ၏ ယခင် ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ ယခု မဟာအကြီးအကဲ ဖြစ်မည်မှာ သေချာကြောင်း ကျိုးယွမ် ခန့်မှန်းစရာမလိုဘဲ သိလိုက်၏။

"မဟာအကြီးအကဲကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ကျိုးယွမ်နှင့် ကျန်းဟုန်ယန်တို့ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

အမျိုးသမီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ချူရှင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချူရှင်း... ဘိုးဘေးက လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်း ခန်းမက ရွှေအမြုတေအဆင့် ငါးယောက်ကို တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်... နေရာတစ်နေရာအတွက် မင်းကို ငါ စာရင်းသွင်းပေးထားတယ်... မနက်ဖြန် မင်းတို့ အယောက်နှစ်ဆယ်စလုံး ဘိုးဘေးဆီ အတူတူ သွားရမယ်... ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိမ့်မယ်..."

"အကြီးအကဲနျူက မရှိတော့ဘူး... အခုကစပြီး အရာရာတိုင်းအတွက် မင်းကိုယ်မင်း အားကိုးရတော့မယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ဘိုးဘေးက တပည့်တွေ ခေါ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းအတွက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... မင်း အဲ့ဒါကို ဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ နောက်ဆုတ်သွား၏။

ကျိုးယွမ်နှင့် ကျန်းဟုန်ယန်တို့၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုသနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမသည် မည်သူမဆိုမရှိဘဲ နေနိုင်သော်လည်း ဘိုးဘေးမရှိဘဲ လုံးဝ မနေနိုင်ချေ။

ဘိုးဘေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကျဆင်းသွားပြီဟူသောသတင်း ပေါက်ကြားသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်း ခန်းမသည် မကြုံစဖူးသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ငါ ချူရှင်းကို မသတ်ရင်တောင် သူက သိပ်ကြာကြာ အသက်ရှင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...။

ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီလွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်း ခန်းမ ဘိုးဘေး ပိုင်ချင်းဖျင်က တပည့်တွေကို လက်ခံချင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... လှည့်စားခံရတဲ့ သူတွေအားလုံးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို ဝါးမျိုပစ်ချင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်...။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ... မနက်ဖြန် ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် လျှို့ဝှက်စွာ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်...။

ဒါက ငါ့ဘာသာငါ လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်ဖို့ ပြီးပြည့်စုံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျန်းဟုန်ယန်မှာ ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိဘဲ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြသနေပေသည်။

"ဂုဏ်ပြုပါတယ် အစ်ကိုရှင်း... အစ်ကိုက ဘိုးဘေးရဲ့ တပည့် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

ကျိုးယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆက်မတွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်းဟုန်ယန်နှင့် အချိန်အများကြီး မကုန်ဆုံးချင်ခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချူရှင်း၏ နေအိမ်သို့ ဓားများပေါ်တွင် ပျံသန်းပြန်လာခဲ့ကြ၏။ ကျိုးယွမ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ငါ အပြင်သွားတာ နည်းနည်းကြာသွားလို့ အနားယူပြီး အားမွေးဖို့ လိုတယ်..."

"မင်း အရင် ပြန်သွားတော့... ငါ ရေချိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ဦးမယ်..."

"မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ဘိုးဘေးက ငါ့ကို သဘောမကျရင် ညီမလေးရဲ့ စေတနာကို ငါ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ဤအကြောင်းပြချက်မှာ အလွန် ခိုင်လုံလှသဖြင့် ကျန်းဟုန်ယန် သဘောတူရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။

ကျန်းဟုန်ယန်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကျန်းဟုန်ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏အရှေ့ရှိ အစ်ကိုကြီးမှာ ကွာခြားနေသည်ဟု သူမ ခံစားရသော်လည်း ဘာကွာခြားနေသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူမ အတိအကျ မသိရှိနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ သူမ၏ အလိုလို သိမြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ချူရှင်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ၎င်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ကျိုးယွမ်က ထိုင်ရန် ဖျာတစ်ချပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စတင် ကျင့်ကြံလေတော့၏။ သူသည် အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန် လျှို့ဝှက်လှပေသည်။ ကျိုးယွမ်သည် ယခုအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရသဖြင့် အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ပဉ္စမအလွှာအထိ အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံသင့်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညတစ်ည ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျိုးယွမ်သည် ဆေးလုံးတစ်လုံး ထုတ်ယူကာ ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံကို ပေးလိုက်သည်။ ဤကောင်က နေ့တိုင်း ဆေးလုံးတစ်လုံး မျိုချရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တကယ်ကို ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ဤကောင်သည် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ကာလတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အားစိုက်ထုတ်မှု များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ကျိုးယွမ်မှာ သူ၏ ငွေကြေးကို မနှမြောခဲ့ချေ။

သူ့ထံတွင် ယခုအခါ ဆေးလုံး အတော်များများ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို အခြားသူများထံမှ ခိုးယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ရှိ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ကျိုးယွမ်သည် လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များ အားလုံးကို သူ စုဆောင်းခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း ကျိုးယွမ်သည် ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး အသုံးမဝင်သော အရာများအားလုံးကို မီးရှို့ကာ ကောင်းမွန်သော အရာများကို စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲတွင် သိမ်းဆည်းခဲ့၏။

သာမန်ပစ္စည်းများအတွက်မူ သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားပြီး ကျိုးယွမ်က သူ၏လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း (၁၁၄) အိပ်မက်မှ နိုးထခြင်းနှင့် ထောင်ချောက်

ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက် တောင်ထွတ်...။

ဤသည်မှာ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမ၏ ဘိုးဘေး ပိုင်ချင်းဖျင် သီးသန့် ကျင့်ကြံရာ တောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ တောင်ထိပ်တွင် သုံးထပ်မျှော်စင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

ကျိုးယွမ်နှင့် ကျန်းဟုန်ယန်တို့ ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက် တောင်ထွတ်အရှေ့ရှိ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။

မနေ့က သူတို့ တွေ့ခဲ့သော လီချန်ဟိုင်နှင့် ထိုချောမောသော အမျိုးသားသည်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အားတင်းထားနော်... အစ်ကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

ကျန်းဟုန်ယန်သည် ကျိုးယွမ်ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းဟုန်ယန် စကားပြောအပြီးမှာပင် အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအေးစက်သော နှာမှုတ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီချန်ဟိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟုန်ယန် လီချန်ဟိုင်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူမ နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် မနေ့က မဟာအကြီးအကဲ အမျိုးသမီးသည် မျှော်စင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး သူမ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျှော်စင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော အလင်းဒိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အထဲကို ဝင်သွားကြ... မဟာအကြီးအကဲက မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်..."

အမျိုးသမီးသည် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဤအချိန်တွင် သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အရာမှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ်သည် ကျန်းဟုန်ယန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် အလင်းအတားအဆီးအတွင်းသို့ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဆယ် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းအတွင်း၌ မြူခိုးအလွှာပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာကာ အပြင်ဘက်ရှိ လူများအတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

"အားလုံးပဲ ပြန်ကြတော့... ဘိုးဘေးက သူတို့ကို စမ်းသပ်ဖို့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခု အသုံးပြုလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် သူတို့က ရက်အတော်ကြာ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမ မဟာအကြီးအကဲက လူတိုင်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဖွဲ့မှာ ဆက်မနေတော့ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်းဟုန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ အစ်ကိုကြီးက သူ မဝင်သွားမီလေးတွင် သူမကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ အလွန်မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေသည်။

အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ငါ့ကို ဘာလို့ ပေးခဲ့တာလဲ...။

အစ်ကိုကြီးက သူ၏ နေအိမ်တွင် တစ်ခုခု ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို ကျန်းဟုန်ယန် ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျန်းဟုန်ယန်သည် အစ်ကိုကြီး ချူရှင်းနေထိုင်ရာ နေရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာပင် ချူရှင်း၏ နေရာတွင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ရှိနေ၏။ ကျန်းဟုန်ယန် ၎င်းကို သူမ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် တင်လိုက်ရာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမကနေ ထွက်သွားတော့... ဆက်နေရင် မင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းဟုန်ယန် အံ့သြမှင်တက်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားချက်မှာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်။

ကျန်းဟုန်ယန်က ထွက်မသွားခဲ့ချေ။ အစ်ကိုကြီး ထွက်မလာမချင်း သူမ ထွက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဆယ်သည် မျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် အခြေတည်စိတ်ဝိဉာဥ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် တစ်ချက်တည်း ကတ်ကို သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ရွှေရောင်ရေနဂါးပျံကိုလည်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထွက်ပေါ်လာရန် ဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် လူအုပ်၏ အနောက်တွင် တမင်သက်သက် လျှောက်သွားခဲ့၏။ အရှေ့တွင် ရှိနေသူများမှာ အန္တရာယ် ပိုများကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့်တည်း။

ဤအချိန်တွင် အခြားသူများမှာ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ မတွေးတောခဲ့ကြချေ။ အများအပြားမှာ ဘိုးဘေး၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်းခံရရန် စိတ်ကူးယဉ်နေကြဆဲပင်။

လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမတွင် သင် ဘိုးဘေး၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သင့်ကို ဆက်ဆံပုံမှာ အကြီးအကဲတစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မျှော်စင်ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟို၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ဆံပင်ဖြူများနှင့် တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ရှိပေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အိုမင်းနေပုံ ပေါက်နေရတာလဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် ပိုင်ချင်းဖျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သော်လည်း သူသည် ထိုအချိန်ကထက် များစွာ အိုမင်းနေပုံ ပေါ်ပေ၏။

အခြားသူများသည် ဤအချိန်တွင် ပိုင်ချင်းဖျင်ကို မှတ်မိသွားကြပြီး အများအပြားမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

"ဘိုးဘေးကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

လူအများအပြား ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး အမြင့်ဆုံးသော ရိုသေမှုကို ပြသလိုက်ကြ၏။

ပိုင်ချင်းဖျင်သည် သူ၏အရှေ့ရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသော အရောင်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အခြေတည်စိတ်ဝိဉာဥ်အဆင့် အစောပိုင်းအထိ ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့်အခါကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤရွှေအမြုတေအဆင့် တပည့် နှစ်ဆယ်၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် အနှစ်သာရများဖြင့် သူ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် လုံလောက်သင့်ပေသည်။

ပိုင်ချင်းဖျင်သည် လူတိုင်းကိုကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ ပြင်းပြမှုကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

လူတိုင်းက မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက် ပိုင်ချင်းဖျင် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေလေးတို့... နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အခု အရမ်း အစွမ်းထက်နေပြီး ငါတို့ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမကလည်း အခက်ခဲဆုံး အချိန်ကို ရောက်နေတယ်..."

"လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်း ခန်းမရဲ့ နှစ်ထောင်ချီတဲ့ အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သွေးမြေကျခံဖို့ ဆန္ဒရှိကြရဲ့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ဒီခွေးမသား လူကောင်းကြီးက ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ... သူက နှစ်တစ်ထောင်လောက် အသက်ရှင်နေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး...။

ကျိုးယွမ်မှလွဲ၍ သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ဤအချိန်တွင် ပိုင်ချင်းဖျင်၏ စကားများထဲရှိ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

"ဘိုးဘေး... လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမက ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းကို ဒီအခက်အခဲကနေ ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ကူညီပေးရမှာပေါ့..."

မည်သူမျှ မဖြေဆိုမီ လီချန်ဟိုင်က အရင်ဆုံး စကားပြောလာ၏။

သူ စကားပြောအပြီးတွင် လှည့်ကာ ကျိုးယွမ်ကို ရန်စသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဂိုဏ်းအတွက် အရာအားလုံးကို... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေး... ကျွန်တော်လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့သည် ပိုင်ချင်းဖျင်အပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း ကတိပြုရန် ရှေ့သို့ တက်လာကြပြီး သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိကာ သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်နေကြ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချင်းဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြုံးရွှင်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်းတို့အားလုံး အရမ်းကောင်းတယ်..."

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ဘိုးဘေးဆီ လာခဲ့စမ်း..."

ပိုင်ချင်းဖျင် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီချန်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အခြားသူများအားလုံး လီချန်ဟိုင်ကို မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီချန်ဟိုင်သည် ကျိုးယွမ်ကို ရန်စသော အကြည့်တစ်ချက် ထပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချင်းဖျင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်က စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လီချန်ဟိုင် မကြာမီ ရယ်ရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"တပည့်လီချန်ဟိုင်က... ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

လီချန်ဟိုင်သည် ပိုင်ချင်းဖျင်၏ ဘေးသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ပိုင်ချင်းဖျင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"သေစမ်း... ဒီလိုလုပ်လို့ ရတာပဲ... ဒီလီချန်ဟိုင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောက်ကျစ်တာပဲ..."

ဤအချိန်တွင် လူအများအပြားသည် လီချန်ဟိုင်၏ အရှက်မရှိမှုကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသော်လည်း သူ၏ အရှက်မဲ့မှုကိုလည်း အထင်ကြီးသွားကြ၏။

ပိုင်ချင်းဖျင်သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လီချန်ဟိုင်... အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းက ကလေးကောင်းလေးပဲ..."

ပိုင်ချင်းဖျင် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏ ဘယ်လက်ကို လီချန်ဟိုင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

လီချန်ဟိုင် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စုပ်ယူမှု စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ချင်းဖျင်၏ လက်မှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီချန်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဆည်ပေါက်ကျသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပိုင်ချင်းဖျင်၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းကာ ပိုင်ချင်းဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လီချန်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် လီချန်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးမှာ လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရလေပြီ။

လီချန်ဟိုင်၏ ဆံပင်များမှာ ချက်ချင်း ဖြူသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီချန်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံး၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြင့် ပိုင်ချင်းဖျင်သည် ချက်ချင်း များစွာ နုပျိုသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ... ရွှေအမြုတေအဆင့် ဖြစ်ရတာက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဖြစ်ရတာနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားတာပဲ..."

ပိုင်ချင်းဖျင်သည် အခြားသူများကို အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မကြုံစဖူးသော ပြင်းပြမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအများအပြားမှာ သူတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အံ့အားသင့်စရာ မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လေးစားထိုက်သော ဘိုးဘေး၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသော လူအချို့မှာ ရူးသွပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘိုးဘေး၏ တပည့်လက်ခံခြင်းမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး၌ သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။