အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၉) ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းများ

"ဒုတိယအကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်မှာ ဂိုဏ်းနဲ့ လဲလှယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်းအသုတ် တစ်သုတ် ရှိတယ်... အဲ့ဒါတွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်တန်မယ် ထင်လဲ..."

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထန်ချောင်ဝူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ထန်ချောင်ဝူက ပြုံးလျက် ၎င်းကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ခဏတာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

"အကြီးအကဲကျိုး... မင်းက လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းခန်းမကို တကယ်ပဲ ဓားပြတိုက်ခဲ့တာလား..."

ထန်ချောင်ဝူသည် ကျိုးယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ငြင်းဆိုနေရန် မလိုအပ်ချေ။

သိထားရမည်မှာ ထိုလက်စွပ်ထဲတွင် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းလန်းမ၏ ကျင့်စဉ်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းများ၏ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း စာလိပ် သောင်းနှင့်ချီ၍ အနည်းဆုံး ရှိပေသည်။

ထို့ပြင် အမျိုးမျိုးသော မှော်လက်နက်များ၊ ဝိညာဉ်ရတနာများနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များလည်း ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် များပြားလှ၏။

"အကြီးအကဲကျိုး... ငါ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးပါ... ပစ္စည်းစာရင်း မှတ်တမ်းတင်ပြီးတာနဲ့ မင်းကို ငါ အကြောင်းကြားပါ့မယ်..."

ထန်ချောင်ဝူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

ကျိုးယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ ဒုတိယအကြီးအကဲ... ကျွန်တော် မလောပါဘူး..."

အချိန်အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ထန်ချောင်ဝူကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

ကျိုးယွမ် ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထန်ချောင်ဝူသည် ဤကိစ္စကို သတင်းပို့ရန် ဘိုးဘေးထံသို့ ချက်ချင်း သွားတော့သည်။

ဓားတစ်ရာမိစ္ဆာသခင် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရပါတယ်... သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် သူ့ကို အစားထိုးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးလိုက်ရုံပေါ့... ငါတို့ဆီမှာ တခြားဟာတွေ အများကြီး မရှိပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကတော့ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထန်ချောင်ဝူ ရယ်မောလိုက်မိ၏။ သူ လိုချင်သမျှမှာ ဘိုးဘေးက စကားတစ်ခွန်း ပြောပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဘိုးဘေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မရှားပါချေ။

ကြာပန်းတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ အချိန်အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် စတင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ကြာပန်းတောင်ထိပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးယွမ်သည် ထိုအချိန်အားလုံးနီးပါးကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှ လူများသည် အစပိုင်းတွင် သတိထားခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာကြ၏။

ထိုနေ့တွင် ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ကြာပန်းတောင်ထိပ်သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲကျိုး ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှာ ရှိလား..."

ထန်ချောင်ဝူသည် ပြုံးလျက် ကြာပန်းတောင်ထိပ်၏ ပင်မခန်းမဆီသို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

ထန်ချောင်ဝူ စကားပြောအပြီးမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲသို့ ခုန်တက်လာရာ ၎င်းမှာ ကျိုးယွမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒုတိယအကြီးအကဲ... ဒါကို ယူလိုက်စမ်း... လမင်းကျဆင်းခြင်း..."

ကျိုးယွမ် တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ မြင့်တက်လာကာ အခြေတည်စိတ်ဝိဉာဥ်အဆင့် အစောပိုင်း၏ ဖိအားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ထန်ချောင်ဝူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေသော်လည်း တောက်ပသော လမင်း၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် ထန်ချောင်ဝူ၏ အနောက်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်၏ လက်ဝါး လှန်သွားသည်နှင့်အမျှ ထန်ချောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လိုက်ပါ လန်ကျသွားပြီး လေထဲမှ ပြုတ်ကျသွား၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထန်ချောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေဆယ်ကျော်ခန့် အကွာသို့ စောင်းငဲ့ လွင့်စင်သွားကာ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။

သူသည် အခြေတည်စိတ်ဝိဉာဥ်အဆင့် နှောင်းပိုင်းတွင်ရှိပြီး အကြီးအကဲကျိုးမှာ အခြေတည်စိတ်ဝိဉာဥ်အဆင့် အစောပိုင်းတွင်သာ ရှိသော်လည်း ပြိုင်ဘက်က ထိုအကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

တောက်ပသောလမင်းခန်းမ၏ လမင်းကျဆင်းခြင်းအကြောင်းကို သူ သိထားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှကြီးမားမနေသင့်ချေ။

ထန်ချောင်ဝူသည် ကျိုးယွမ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ဤအကြီးအကဲကျိုးမှာ စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ရုတ်တရက် ထန်ချောင်ဝူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤလမင်းကျဆင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။

သူ ကောရိုရှီရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ ရခဲ့တာများလား...။

ဤအတွေးများသည် အကြိမ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ လှည့်ပတ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အခိုက်အတန့်လေးသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။

"တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်း အသစ်တစ်ခု ရရှိတဲ့အတွက် အကြီးအကဲကျိုးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်... အနာဂတ် စစ်မြေပြင်မှာ မင်း သေချာပေါက် ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာတော့မှာပဲ..."

ထန်ချောင်ဝူက ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒုတိယအကြီးအကဲ... ကြွပါ..."

ထန်ချောင်ဝူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏နောက်မှ ကြာပန်းတောင်ထိပ်၏ ဧည့်ခံခန်းမအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွား၏။ ထိုရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း အမျိုးသမီးက ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် လာချပေးသည်။

ထန်ချောင်ဝူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အကြီးအကဲကျိုး... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းပေးခဲ့တဲ့ အရာတွေထဲမှာ..."

"တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းတွေ အများကြီး ပါပေမဲ့ အများစုက အခြေခံအဆင့်တွေပဲ ဖြစ်နေတယ်..."

"ဒီကိစ္စကို ဘိုးဘေးနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ခဲ့တယ်... သူတို့ကို အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်သန်းနဲ့ လဲလှယ်သင့်တယ်လို့ သူက ပြောတယ်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွား၏။ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်သန်း ဟုတ်လား... သူ လုံးဝကို ချမ်းသာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ... ကျိုးယွမ်မှာ ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး..."

ကျိုးယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ချိန်တွင် ထန်ချောင်ဝူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ကျိုးယွမ်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျိုးယွမ် ပေးအပ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ ၎င်းထက် များစွာ ပိုမို တန်ဖိုးရှိပေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို လေလံတင် ရောင်းချပါက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း ၃၀ မှ ၄၀ အထိ ရရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အခြေခံကျင့်စဉ်များစွာရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ များစွာ အသုံးမဝင်သဖြင့် ဈေးနှိမ့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးယွမ်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားပြီး ၎င်းကို စနစ် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

ကိစ္စပြီးပြတ်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ထန်ချောင်ဝူ ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အကြီးအကဲကျိုး... မင်းကို ငါ ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မယ့်သူ အရေအတွက် နည်းပေမဲ့... တစ်လကြာရင် ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲကို မင်း လူလွှတ်ဖို့ လိုသေးတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရတဲ့ တောင်ထိပ်က ပထမဆုရတဲ့သူကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀,၀၀၀ ဆုချရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာရှိတယ်..."

"ဒါကြောင့် အကြီးအကဲကျိုးအနေနဲ့ ဒီကိစ္စအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... နောက်ဆုံးအဆင့် မဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း အံ့သြမှင်တက်သွား၏။ သူ၏ ကြာပန်းတောင်ထိပ်ရှိ အားနည်းသူ အနည်းငယ်ဖြင့် တပည့်ရာနှင့်ချီ ရှိသော ထိုတောင်ထိပ်များနှင့် သူ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁ သန်းကို မဆိုထားနှင့် ၁၀၀,၀၀၀ ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် သူ မသတ်မှတ်ခဲ့ချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မျက်နှာနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စလေ ဟုတ်တယ်မလား... သစ်ပင်တစ်ပင်က ၎င်းရဲ့ အခေါက်နဲ့ ရှင်သန်သလိုပဲ လူတစ်ယောက်ကလည်း ၎င်းရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရှင်သန်တာပဲ...။

"ဒုတိယအကြီးအကဲ... ကျွန်တော်ကလည်း ဂိုဏ်းဝင်အသစ် တစ်ယောက်ပါပဲ... ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ကြာပန်းတောင်ထိပ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကျွန်တော် ဝင်ပြိုင်လို့ ရနိုင်မလား..."

ကျိုးယွမ်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထန်ချောင်ဝူ အံ့သြမှင်တက်သွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကျိုး... ဒီပြိုင်ပွဲက တပည့်တွေအတွက်ပါ... အကြီးအကဲတွေ ပါဝင်ခွင့် မရှိပါဘူး..."

ထန်ချောင်ဝူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

သေမင်းတမန် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းသာ ဝင်ပြိုင်ရင် အဲ့ဒီတပည့်တွေတော့ နာကျင်မှု ကမ္ဘာကြီးထဲ ရောက်သွားတော့မှာပဲ... ပြီးတော့ သူတို့က မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...။

ဤကာလအတွင်း နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင်ဖြစ်စေ နဂါးတောင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင်ဖြစ်စေ အများဆုံး ဆွေးနွေးပြောဆိုခံရသူမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အသက်အငယ်ဆုံး အကြီးအကဲဖြစ်သော ကျိုးယွမ်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

အကြီးအကဲကျိုးတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်နေကြ၏။

ထန်ချောင်ဝူ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀,၀၀၀ ကို သေချာပေါက် ပေးလိုက်ရတော့မည့်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

"ဒုတိယအကြီးအကဲ... တပည့်တွေကြားက ပြိုင်ပွဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိလား..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ အကြောင်းမဲ့သက်သက် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ကျိန်တွယ်နိုင်ပေသည်။ သူ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ထန်ချောင်ဝူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကျိုးက တကယ့်ကို အဓိကအချက်ကို ထိမိတာပဲ..."

"ဒီပြိုင်ပွဲကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ဆိုပြီး နှစ်ပိုင်း ခွဲထားတယ်... သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဘယ်သူမဆို စာရင်းသွင်းနိုင်တယ်..."

"တောင်ထိပ်တစ်ခုစီက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုစီအတွက် လူငါးယောက်ထက် ပိုပြီး စာရင်းသွင်းခွင့် မရှိသလို စုစုပေါင်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ အရေအတွက်က ဆယ်ယောက်ထက် မပိုရဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးယွမ်င လုံးဝ နားလည်သွား၏။ သူ ဆက်ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

လှဲလျောင်းလိုက်တာနဲ့ သဘာဝကျကျ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ပြိုင်ပွဲ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မေးမြန်းပြီးနောက် ကျိုးယွမ်သည် ထန်ချောင်ဝူကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ်သည် ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှ လူများအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိသော်လည်း ထိုကိစ္စကို သူတို့အား အသိပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကို သူတို့ထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သေချာစွာ ကျင့်ကြံရန် ပြောကာ ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်တော့၏။

ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်သောင်းကို မြင်ချိန်တွင် အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။ ဤအကြီးအကဲကျိုးမှာ အလွန် သဘောရက်ရောလွန်းလှပေသည်။ အကြီးအကဲကျိုးကို သူတို့ လုံးဝ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လို့မရချေ။

အခန်း (၁၂၀) ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ၊ ကျိုးယွမ် ပျင်းရိနေခြင်း

သူသည် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက စီစဉ်သော ပြိုင်ပွဲကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း အမျိုးသမီးဖြစ်သော ထန်ယန်ထံသို့ လွှဲအပ်ထားလိုက်၏။

သူ၏ လက်အောက်တွင် အရေးမပါသော လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှုံးနိမ့်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀,၀၀၀ ကို သူ ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးယွမ်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး ဤအခြားသော ကိစ္စများအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရေး လက်စွဲစာအုပ် အနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးထားလိုက်၏။

သူ့ထံတွင် တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်း အမြောက်အမြား ရှိပြီး အများစုကို ကျင့်ကြံရန် မဆိုထားနှင့် လေ့လာရန်ပင် သူ အချိန်မရှိချေ။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

အကယ်၍ ထန်ယန်သာ ကျိုးယွမ်ကို မပြောခဲ့ပါက ဤကိစ္စကို သူ လုံးဝ မေ့သွားလောက်ပေ၏။

ပြိုင်ပွဲနေ့ ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ကျိုးယွမ်မှာ သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူသည် လမင်းကျဆင်းခြင်းကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ အပြည့်အဝ ကျင့်ကြံပြီးဖြစ်ပေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းသည် လူသတ်သည့် အမျိုးအစား မဟုတ်သော်လည်း လုံးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

လမင်းကျဆင်းခြင်း၏ ပစ်မှတ်ထားခံရသူများသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် နှစ်စက္ကန့်ခန့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းပြန်လန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ခေါင်းစိုက်ကျသွားမည် ဖြစ်၏။

ကျွမ်းကျင်သူများ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် အသက်ရှူ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် အသက်ရှူ တစ်ဝက်ခန့်ပင်လျှင် တိုက်ပွဲ၏ လားရာကို ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ အသက်ရှူ နှစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ကျိုးယွမ်သည် ဤတိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် ၎င်းကို အထူး သဘောကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေရန် ဤမျှ အချိန်များစွာ အသုံးပြုရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ပင်မရင်ပြင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ပင်မစစ်တလင်းပေါ်တွင် ကုလားထိုင် ဆယ့်နှစ်လုံး ရှိသည်။

၎င်းတို့အနက် နှစ်လုံးမှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျန်ဆယ်လုံးမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပိုနိမ့်ပေသည်။ ဤကုလားထိုင်များမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်ရာထူးရှိများအတွက် နေရာများ ဖြစ်၏။

ထိပ်ဆုံးနှစ်နေရာမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေး ဓားတစ်ရာ မိစ္ဆာသခင်နှင့် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်တို့အတွက် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အကြီးအကဲများအတွက် ဖြစ်သော ကုလားထိုင် ဆယ်လုံးအနက် ကိုးလုံးမှာ လူပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကုလားထိုင် တစ်လုံးသာ လွတ်နေသေး၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရော မဟာအကြီးအကဲပါ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးချေ။

ကျိုးယွမ်က ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှ တပည့်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားပြီး တပည့်အများအပြားက ကျိုးယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး တပည့်များဖြစ်ပြီး ကျိုးယွမ်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ ခြားနားနေပေသည်။

အခြားအကြီးအကဲများ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒသမမြောက် အကြီးအကဲ ကျိုးယွမ်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောလှပနေ၏။

"ငါသာ ဒဿမမြောက် အကြီးအကဲနဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်ခွင့်ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ..."

အမျိုးသမီးတပည့် အများအပြား မျက်နှာနီမြန်းသွားကြပြီး ကျိုးယွမ်၏ အကြည့်က သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို မကော့ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။ ၎င်းက သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဖွယ် ရင်သားများကို ပိုမို ပြည့်ဖြိုးလာစေ၏။

ကျိုးယွမ်က တည်ငြိမ်စွာနေပြီး ထန်ယန်နှင့် အခြားသူများကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကြာပန်းတောင်ထိပ်မှ တပည့်များ အားလုံး အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ကျိုးယွမ်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ချောင်းယန်၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဆရာ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ချောင်းယန် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အခုကစပြီး ငါ့ကို တတိယအကြီးအကဲလို့ ခေါ်လို့ရပါပြီ..."

ကျိုးယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာတစ်ခါဖြစ်ဖူးရင် အမြဲတမ်း ဆရာပါပဲ... အနာဂတ်မှာ တပည့်က ဘယ်ကိုပဲ ရောက်ရောက် အမြဲတမ်း ဆရာ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေမှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ချောင်းယန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူမသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော အမူအရာတစ်ခုကိုလည်း ပြသလိုက်၏။

ဆဋ္ဌမအကြီးအကဲ ထန်ကျင်းမှာ အမနာလိုဆုံးဖြစ်ပြီး ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာကို မြင်ရခြင်းက သူ၏ တန်ဖိုးကို သူမ မမြင်ခဲ့မိကြောင်း ပို၍ပင် ခံစားရစေသည်။

ကျိုးယွမ်က သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆရာ... ဝါးကိုးပင်တောင်ထိပ်မှာ လူအများကြီး ရှိတယ်... ပြီးတော့ ဆရာက မှော်အဆောင်ပညာတွေ ရေးဆွဲတဲ့အခါ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး သုံးရတယ်မလား..."

"ဒီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တချို့ ရှိပါတယ်... တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုတယ်လို့ သဘောထားပေးပါ..."

ချောင်းယန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အလိုအလျောက် ယူလိုက်၏။ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းအတွင်း၌ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်သန်း အပြည့် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကျိုးယွမ်မှာ အလွန်တရာ ချမ်းသာကြောင်း သူ သဘာဝကျစွာ သိရှိထားသော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကို ဆရာဖြစ်သူအား ဂါရဝပြုရန် ဆန္ဒရှိသူမှာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလောက်ပေမည်။

ချောင်းယန်က စကားမပြောနိုင်မီ ကျိုးယွမ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် အကြီးအကဲ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်သည် သူတို့ကြားတွင် နေရာမှားနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အသက်နှစ်ဆယ်စွန်းစွန်းသာ ရှိသေး၏။ သူသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဤအဘိုးကြီးများနှင့် အချိန်ကုန်နေရလေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပင်မခုံတွင် ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာ၏။ သူတို့မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်ကို ကျိုးယွမ် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန် အေးစက်နေသော်လည်း သူမသည် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်၏ အနောက်တွင် အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို မျက်နှာဖုံးအနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လန်ချင်းရွှယ် ရပ်နေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲတို့ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်၏ အကြည့်က သူ့အပေါ် ခဏတာ ကျရောက်လာသည်ဟု ကျိုးယွမ် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ မော့မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ့အတွက်မူ သူမက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ တစ်ဖက်လူကို တောင်းဆိုစရာ ဘာမှ မရှိချေ။ သူသည် ဆန္ဒကင်းမဲ့နေသဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေခြင်းဖြစ်၏။

လန်ချင်းရွှယ်၏ အကြည့်မှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ ပိုကြိုးစားလေ တစ်ဖက်လူနှင့် ပိုဝေးကွာသွားသလို ခံစားရလေပင်။

သူမသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်းသို့ ယခုလေးတင် တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ကျိုးယွမ်နှင့် ကွာဟချက်ကို ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို သိသာလာသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ၎င်းက သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာဟချက်မှာ ထပ်မံ ကျယ်ပြန့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လန်ချင်းရွှယ်ကို သဘောပေါက်သွားစေသည်။

ကျိုးယွမ် ပြန်ထိုင်ပြီးနောက် သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ ပြိုင်ပွဲများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသလို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀,၀၀၀ ကိုလည်း သူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မျက်နှာပျက်ရမည်ကို သို့မဟုတ် အခြားအရာများကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ စောင့်နေသည်မှာ အရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်၏။ အဓိကအင်အားစုသုံးခုက နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို ဘယ်အချိန် တိုက်ခိုက်မလဲ။

ဤအဓိက အင်အားစုများကို ချေမှုန်းပြီးနောက် သူ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာမည်ဖြစ်သည်။

အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေကို သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ဆုန်းဟူနယ်မြေကို သွားမလားဆိုတာ ကျိုးယွမ် မဆုံးဖြတ်ရသေးချေ။

နှင်းနယ်မြေမှာ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အဓိက နယ်မြေသုံးခုနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေ၏။

သူသည် နှင်းနယ်မြေမှတစ်ဆင့် အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေကို သွားနိုင်သလို ဆုန်းဟူနယ်မြေကိုလည်း သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤနယ်မြေ နှစ်ခုစလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အများကြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသဖြင့် သူ မဆုံးဖြတ်ရသေးချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်၏ တွေးတောနေမှုများမှာ မဟာအကြီးအကဲ ရှန်ထောင်း၏ ဖြတ်ပြောခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရ၏။

"တပည့်တို့... ဒီနေ့ဟာ နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးနေ့ ဖြစ်သလို တပည့်အားလုံး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြသရမယ့် အချိန်လည်း ဖြစ်တယ်..."

"နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းဟာ ဆုလာဘ်တွေ ပေးတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ နှမြောလေ့မရှိဘူး... ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း အများကြီး မရှိဘူး... အရာအားလုံးက အင်အားအပေါ်မှာပဲ အခြေခံတယ်..."

"ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြသပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းတို့ကို မှတ်မိနေအောင် လုပ်ကြ... အကြီးအကဲ အားလုံးက မင်းတို့ကို မှတ်မိနေအောင် လုပ်ကြစမ်း..."

ရှန်ထောင်း၏ စကားများမှာ တိုတောင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း ၎င်းတို့က နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေကြ၏။

ပြိုင်ပွဲကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကစားသမားများကြား ပြိုင်ပွဲဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ဤရွှေအမြုတေအဆင့်များကြား တိုက်ပွဲများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဟု မဆိုလိုသော်လည်း စစ်မြေပြင်တစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု လိုအပ်နေပေသည်။

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် တပည့်များထဲတွင် သတ်ဖြတ်ရာတွင် ထူးထူးခြားခြား ပြတ်သားသူများကို သူ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

သူတို့ သွေးတွေကို အလုံအလောက် မတွေ့ရသေးတဲ့ပုံပဲ... အတွေ့အကြုံတချို့ ရဖို့အတွက် စစ်မှန်တဲ့ စစ်မြေပြင်ကို သူတို့ကို ပို့သင့်တယ်...။

သို့သော် အခြားအကြီးအကဲများကမူ ကျိုးယွမ်၏ အမြင်ကို သဘောမတူခဲ့ကြချေ။ သူတို့က မကြာခဏ ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး ယခုနှစ်၏ ရွှေအမြုတေအဆင့်ပြိုင်ပွဲမှာ ယခင်နှစ်များကထက် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေကြ၏။

အကြီးအကဲ အများအပြားမှာ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြပြီး အချို့မှာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးများကိုပင် ပြသနေကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ရှီးမန်ချွေ့ရွှယ်ပင်လျှင် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး ယခင်နှစ်များကထက် များစွာ သာလွန်ကာ ၎င်းမှာ မြောက်ပိုင်းမိုးမြို့ တိုက်ပွဲနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။