အခန်း (၃-၄)

စာစဉ် (၁)

အခန်း(၃)

သူမွေးဖွားပြီးကတည်းက ရက်အနည်းငယ်ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မိုက်ကယ်လုပ်သမျှကတော့ တစ်နေ့လုံး ကလေးပုခက်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေရတာပါပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ရှန်းရှစာစဉ်တွေနဲ့ အန်နီမေးတွေမှာဆိုရင် ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့ ဒီလိုအချိန်ပိုင်းတွေကို ကျော်သွားတတ်ကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်နိုင်တဲ့အရွယ်အထိ အချိန်ကို ရှေ့တိုးလိုက်လေ့ရှိကြပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ ဘဝသစ်ရဲ့ စက္ကန့်တိုင်းကို ခံစားနေရရှာတယ်။ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ဖျော်ဖြေမှုဆိုလို့ ပုခက်ပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ ငှက်ရုပ်လေးတွေပဲ ရှိပါတယ်။

“မေမေ့ရဲ့ ရွှေမင်းသားလေး ဘယ်လိုနေလဲ”

‘ဘာကြီးလဲ ဘာလို့ ငါက အမေ့စကားတွေကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားရတာလဲ’

[သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်နိုင်ဖို့အတွက် အချက်အလက်တွေကို ကျွန်ုပ် လုံလောက်အောင် စုဆောင်းပြီးပါပြီ။ မင်း အဆင်ပြေစေဖို့အတွက် သူတို့ပြောတဲ့ စကားလုံးတွေကို မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ တိုက်ရိုက်နားလည်နိုင်အောင် ကျွန်ုပ် အလိုအလျောက် ဘာသာပြန်ပေးထားပါတယ်။]

နိုဗာ က သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာဟာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားက ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ပါပဲ။ အကယ်၍ သူက ဒီလောက်အထိ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားက သူ့ကို အလယ်ခေတ်ကမ္ဘာထဲ ပို့လိုက်တဲ့ကိစ္စကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ရပါတယ်။

အကောင်းဆုံးအချက်ကတော့ သူက အေအိုင်ကို အဲဒီလိုလုပ်ပေးဖို့ တောင်းတောင်မတောင်းဆိုရသေးတာပဲ။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ အစေခံတွေနဲ့ အိမ်စေတွေ စကားပြောနေတာကို နိုဗာ က ကြားပြီး ဘာသာစကားကို သူ့ဘာသာသူ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

“မေမေ့ရဲ့ မိုက်ကယ်လေးက ချစ်ဖို့မကောင်းဘူးလား ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောစမ်းပါဦး” လို့ သူ့အမေက ဆိုတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မကြီး။ သခင်လေးက ကျွန်မဘဝမှာ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အချစ်ဆုံးလေးပါပဲ” လို့ ဘေးနားက အစေခံမလေးက ပြန်ဖြေတယ်။

အံ့သြဖို့ကောင်းတာက ဒီကမ္ဘာမှာလည်း သူ့နာမည်က မိုက်ကယ် ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုကို သူ မမုန်းပါဘူး။ သူမက ပုခက်ထဲကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်တယ်။

“သခင်မကြီး၊ ကလေး နာသွားပါဦးမယ်”

“အို... ငါလည်း အသည်းယားသွားလို့ပါ။ ငါ့သားလေးက ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတော့ မနေနိုင်လို့ပါ”

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့အမေရဲ့ အချစ်ပိုမှုတွေကို စိတ်မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့ကို မွေးပေးခဲ့တာပဲလေ။ သူ မွေးဖွားပြီး ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူမက မျက်တောင်မခတ်တမ်း သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ။ သူမမှာ အစေခံတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ တစ်ပါးသူလက်ထဲ မအပ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ။

“မေမေနဲ့အတူ ကျင့်ကြံကြည့်ရအောင်လား ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သားလေးကလည်း မေမေ့လိုပဲ မြေဒြပ်စင်မှာ ပါရမီပါတဲ့ ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်လာမှာလားလို့...”

သူ့အမေက သူ့ကို ပုခက်ထဲကနေ ပွေ့ထုတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်တယ်။ သူမက သူ့ကို ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားပြီး သူ့နံဘေးကို ယားကျိကျိ လုပ်လိုက်သေးတယ်။

“မေမေ့ရဲ့ မိုက်ကယ်လေး... သားလေး အရွယ်ရောက်လာရင် မှော်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိသင့်သမျှ အကုန်လုံးကို မေမေ သင်ပေးမယ်။ ဟင်း... သားအဖေကတော့ ဆရာငှားပေးမယ်လို့ ပြောနေတာပဲ၊ အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး။ မေမေ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် သားကို အကုန်သင်ပေးလို့ ရတယ်”

သူမ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ခုနက အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ် လေးနက်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အခန်းထဲမှာ သဲပွင့်လောက်ရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရေမှော်ရောင် အစိမ်းရောင် အမှုန်အမွှားလေးတွေ ပေါ်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ လွင့်ပျံနေတဲ့ အဲဒီအမှုန်လေးတွေက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းပတ်လည်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အရေပြားထဲကို စိမ့်ဝင်သွားကြတယ်။

‘သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ’

[အဲဒါတွေက မြေဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင် တွေပါ။ သူမက အဲဒါတွေကို ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်မှာ စုစည်းပြီး ချက်အောက် စွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။]

မိုက်ကယ်က ဒီနည်းလမ်းကို စိတ်ကူးယဉ် အန်နီမေးတွေထဲမှာ မြင်ဖူးပါတယ်။ သူသာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက နောက်ပိုင်းမှာ အသုံးပြုဖို့အတွက် မှော်စွမ်းအင် တွေကို စုဆောင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း ဒါမှမဟုတ် နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။

သူက ဒီမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း စွဲလန်းသွားမိတယ်။ ဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ သူ ပြန်လည်ဝင်စားပြီးကတည်းက မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးအရာပဲ။ သူ့အမေက တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံပြီး မြေဒြပ်စင်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုစည်းခဲ့တယ်။ သူမ လုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ အနည်းငယ် မောပန်းသွားတဲ့ပုံ ပေါ်တယ်။ သူမက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပုခက်ထဲမှာ ပြန်ထားခဲ့တယ်။

သူမ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် မိုက်ကယ်က မှော်စွမ်းအင် တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ခဲ့ရလို့ ရင်ခုန်နေတုန်းပဲ။

‘ငါကော အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်လို့ရမလား’

[စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ မှော်စွမ်းအင် စုဆောင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ရရှိပါပြီ။]

[မှော်စွမ်းအင် စုဆောင်းခြင်းကို စတင်လိုပါသလား]

မိုက်ကယ်ကတော့ “ဟုတ်ကဲ့” လို့ပဲ ဖြေမှာပေါ့။ အကယ်၍ သူသာ အဲဒီ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမှုန်လေးတွေကို ထပ်မြင်ရမယ်ဆိုရင် ဒီကလေးဘဝရဲ့ ပျင်းရိမှုတွေကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။ သူက အချက်နှစ်ချက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်သလို တစ်နေ့လုံး ပုခက်ထဲမှာ နေရတာကိုလည်း အပျင်းပြေစေမှာပါ။

[ကျင့်စဉ်ကို ရယူနေသည်... ပြီးဆုံးပါပြီ]

ရုတ်တရက် မိုက်ကယ်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ပေါ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့အမေ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ မှော်စွမ်းအင် တွေကို စုဆောင်းဖို့ ကျင့်ကြံခြင်းအစပြုလိုက်တယ်။

အဲဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း သူ မသိဘူး။ အဲဒါက ဗီဇတစ်ခုလိုပဲ။ မှော်စွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက်ပဲ သီးသန့်လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ လက်မောင်းအသစ်တစ်ခု ထပ်ရလာသလိုမျိုးပဲ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ တစ်ခန်းလုံးမှာ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ အမှုန်လေးတွေ ပြည့်လာတယ်။

အခန်းထဲမှာ အစိမ်းရောင်၊ အပြာရောင်၊ အနီရောင်နဲ့ ငွေရောင် အလင်းတောက်နေတဲ့ အမှုန်လေးတွေ လွင့်ပျံနေတယ်။ ‘အစိမ်းရောင်က မြေဒြပ်စင်ဆိုရင် အပြာရောင်က ရေ၊ အနီရောင်က မီး၊ ငွေရောင်က လေ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား အဲဒါတွေက စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းအများစုမှာ ပါတဲ့ အခြေခံဒြပ်စင်ကြီးတွေပဲ’

[မှန်ပါတယ်။ ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဒြပ်စင်တွေက အဓိက ဒြပ်စင်ကြီး ၄ ပါးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။]

မိုက်ကယ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲမှာ အခန်းထဲက အမှုန်အမွှားအားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း ဒါမှမဟုတ် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဒြပ်စင်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ မှော်စွမ်းအင် တွေက သူ့အရေပြားထဲကို စိမ့်ဝင်သွားပြီး စွမ်းအင်ပင်လယ်ထဲမှာ စုစည်းသွားကြတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒြပ်စင်ကြီး ၄ ပါးရဲ့ အရောင်အတိုင်း စွမ်းအင်အမြုတေ ၄ ခု ဖြစ်ပေါ်လာသလို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီ မှော်စွမ်းအင် တွေက သက်ဆိုင်ရာ စွမ်းအင်အမြုတေတွေဆီ အလိုအလျောက် သွားစုကြပြီး ပိုကြီးလာအောင် လုပ်ဆောင်နေကြတယ်။

‘ငါက လေးခုစလုံးကို စုပ်ယူနိုင်တယ်ဆိုရင် ငါက သဘာဝဒြပ်စင် အားလုံးကို သုံးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား’

[ဟုတ်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့ အကုန်အစင် မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒီအခန်းထဲမှာ လက်ရှိ မရှိသေးတဲ့ တခြားဒြပ်စင်တွေလည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ မင်းက အဲဒါတွေနဲ့လည်း ကိုက်ညီမှု ရှိနိုင်ပါတယ်။]

ကြည့်ရတာ နတ်ဘုရားက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုတော့ နှမြောတွန့်တိုပြီး ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူက အန်နီမေးတွေထဲက ဒြပ်စင်အားလုံးကို တတ်ကျွမ်းနိုင်တဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေလို ဖြစ်လာပြီ။

‘ဒါက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် ပင်ပန်းတာပဲ’ စက္ကန့်အနည်းငယ်ပဲ ကြာသေးပေမဲ့ သူ အသက်ရှူ မဝသလို ခံစားနေရတယ်။

[အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း မှော်စွမ်းအင်ကို အလိုအလျောက် စုဆောင်းခြင်းအား စတင်နေပါသည်။]

မိုက်ကယ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး ခဏ အိပ်စက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မာန အမှုန်လေးတွေက သူ့အရေပြားထဲကို ဆက်လက် စိမ့်ဝင်နေကြတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့အမေ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး အခန်းထဲမှာ မြေဒြပ်စင်တွေ နည်းသွားတာကို သတိထားမိသွားတယ်။ ဒါကို သူ့သားက အကုန်စုပ်ယူလိုက်တာလို့ မသိဘဲ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ပဲ သူမက မှတ်ယူလိုက်ပါတော့တယ်။

စာစဉ် (၁)

အခန်း(၄)

မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ကလေးတစ်ဦးရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေဖြစ်တဲ့ တစ်နေ့ခင်းလုံး အိပ်စက်ခြင်းကိုပဲ ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်ရင်း နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြန်တယ်။ သူ ဒီလို ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ စိတ်မရူးသွပ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေနိုင်တာက မှော်စွမ်းအင် စုဆောင်းနေတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နေ့တိုင်း သူဟာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ မှော်စွမ်းအင် ဒြပ်စင် တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံးစုဆောင်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒြပ်စင် အမြုတေ တွေကို ပိုပြီးခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်နေခဲ့တယ်။

ဒြပ်စင်တွေကို ပိုပြီးစုဆောင်းမိလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီဒြပ်စင်တွေအပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကလည်း ပိုပြီး ထက်မြက်လာတာကို သူ သတိပြုမိလာတယ်။ အခုဆိုရင် လေထုထဲမှာ မှော်စွမ်းအင် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာနဲ့ ဘယ်လိုဒြပ်စင်တွေ ပါဝင်နေလဲဆိုတာကိုပါ သူ ခံစားသိရှိနေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မှော်စွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းတာက ဒီလိုအကျိုးကျေးဇူးတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ ကလေးခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သန်မာလာစေပြီး မတ်တတ်ရပ်နိုင်လုနီးပါးအထိ တိုးတက်လာစေခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *

ဒါတွေကိုတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မှာပဲ လေ့ကျင့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အချိန်က သူလိုချင်သလောက်တော့ မကြာလှဘူး။ သူ့အမေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ချော့မြူမခံနေရတဲ့ အချိန်မျိုးဆိုရင်လည်း အစေခံမလေးတွေက သူ့ကို လာပြီးစနောက်နေတတ်ကြသေးတယ်။ သူတို့တွေက သူ့ကို တော်တော်လေး အသည်းယားနေကြပုံပဲ။

တစ်အိမ်လုံးမှာရှိတဲ့ မြင်ကွင်းအကုန်လုံးကို လိုက်ပြရင်းနဲ့ သူ့ပါးလေးတွေကိုလည်း လိုက်ပြီး ဆွဲညှစ်နေကြတာပေါ့။ နတ်ဘုရားက သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းပြီး ခန့်ညားတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ ကောင်းချီးပေးလိုက်ပုံရတယ်။ သူကတော့ ပြောလေ့ရှိကြသလိုပဲ "အောင်မြင်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရတာ" ပါပဲ။

အထူးအဆန်းတစ်ခုကတော့ မိုက်ကယ်အနေနဲ့ သူ့မိဘတွေရဲ့ နာမည်ကို သိဖို့အတွက် နှစ်လလောက်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အမေက သူ့ကို "မေမေ" လို့ပဲ အတင်းခေါ်ခိုင်းနေတာကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖေကလည်း အိမ်မှာ အမြဲရှိမနေလို့ပဲ။

သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ စကားများတာကို နားထောင်ကြည့်သလောက်တော့ သူ့အဖေက အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ အပြင်မှာ အမြဲ အချိန်ကုန်နေတတ်တာပါ။ ညဘက်တွေမှာလည်း အိမ်ပြန်မလာနိုင်လောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေတာကို သူ့အမေက သိပ်မကြိုက်ဘဲ အမြဲတမ်း ပြစ်တင်ပြောဆိုနေတတ်တယ်။ "ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်" လား ဘာလား ဆိုတာတွေအကြောင်းပေါ့။

* * * * * * * * *

ဒါပေမဲ့ အစေခံတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်းစကားတွေကို သေချာနားစွင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့အမေရဲ့နာမည်က "လိုင်လီယာ" ဖြစ်ပြီး သူ့အဖေရဲ့နာမည်က "ဘတ်" ဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံကတော့ "မိုက်ကယ် ဗွန် ဗန်ဒါဘစ်" တဲ့။

ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံးနဲ့ သြဇာအရှိဆုံး မိသားစုဖြစ်တယ်လို့ နတ်ဘုရားက ပြောခဲ့တာပဲ။ သူ အိမ်အပြင်ကို မထွက်ရသေးတာကြောင့် အပြင်လောကရဲ့ အခြေအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိဘဝကိုတော့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာတယ်ဆိုဆို လေအေးပေးစက်တစ်လုံးတောင် မရှိကြပါဘူး။ သူကတော့ မိသားစုဆီကနေ ရမယ့် အမွေအနှစ်တွေကိုပဲ မျှော်လင့်နေရတာပါ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးပြီး သူ့ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာနဲ့ အဆင်ပြေအောင် သူ လုပ်နိုင်သမျှ လုပ်သွားမယ်လို့ တွေးထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက သူ လူလားမြောက်တဲ့အထိ စောင့်ရဦးမှာပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူရဲ့ ကလေးဘဝကိုပဲ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နေရဦးမှာပါပဲ။

* * * * * * * * *

မကြာခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်ဟာ အသက် တစ်နှစ် ပြည့်လာခဲ့ပြီး ဒါက ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုအတွက်တော့ အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့အမေက သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပဖို့အတွက် အိမ်အနီးအနားမှာတင် ခန်းမအသေးစားလေးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆောက်လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူ့မိသားစု ဘယ်လောက်တောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာသလဲဆိုတာကို မိုက်ကယ် ပထမဆုံး သိလိုက်ရတဲ့ အချက်ပဲ။

သူ့အမေက "အသေးစား" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ ခန်းမက တကယ်တော့ ဘောလုံးကွင်းတစ်ကွင်းစာလောက်ကို ကြီးမားနေတာပါ အဲဒီ ခန်းမရဲ့ အစကနေ အဆုံးအထိ သွားဖို့တောင် မြင်းရထားနဲ့ သွားရမယ့်အဆင့်ပဲ။ ဒါတင် မကသေးဘူး၊ သူ့အမေက အဲဒီလောက် ကြီးနေတာကိုတောင် သေးနေသေးတယ်ဆိုပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပါ။ သူမက ပြောသေးတယ်၊

"တောင်းပန်ပါတယ် သားလေးရယ်။ နောက်နှစ်ကျရင်တော့ ဒီထက်ကြီးတာကို မေမေ ဆောက်ပေးမယ်နော်။ သားရဲ့ ပထမဆုံး မွေးနေ့အတွက် ဒီလောက်လေးပဲ သုံးရတာ တကယ်ကို နည်းလွန်းပါတယ်။ အခုက အချိန်သိပ်မရလို့ ဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်ရတာ။ စိတ်မပူနဲ့နော်၊ နောက်တစ်ပွဲအတွက် နေရာကို မေမေ အခုကတည်းက စပြီး ပြင်ဆင်နေပြီ" တဲ့။

* * * * * * * * *

ဒီ ခန်းမအသေးစားလေးကို ဆောက်ဖို့အတွက် သုံးထားတဲ့ လူအင်အားကတင် မိုက်ကယ် ရေတွက်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘူဒိုဇာတွေ၊ မြေတူးစက်တွေ မရှိတာကြောင့် အရာအားလုံးကို လက်နဲ့ပဲ လုပ်နေကြရတာပါ။

မိုက်ကယ်ဟာ မှော်ဆရာတွေက မန္တန် တွေကို သုံးပြီး သစ်ပင်တွေကို လဲအောင်လုပ်တာ၊ ကျောက်တုံးကြီးတွေကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်နေတာတွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး မွေးနေ့ခန်းမကို ဆောက်ဖို့အတွက် နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့လူတွေဟာ တစ်သောင်းထက်မက ရှိနေမှာ အသေအချာပါပဲ။

[ မှော်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါပြီ။ ]

[ မှော်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါပြီ။ ]

[ မှော်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါပြီ။ ]

[ မှော်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါပြီ။ ]

[ မှော်ကျင့်စဉ် ကို ရရှိပါပြီ။ ]

* * * * * * * * *

ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံးအချက်ကတော့ မှော်ဆရာတွေ မန္တန် တွေကို ဘယ်လို သုံးနေကြသလဲဆိုတာကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရလိုက်တာပါပဲ။ ဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိတာကြောင့် သူတို့တွေက မှော်စွမ်းအင် တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဘယ်လို စုပ်ယူပြီး မန္တန်တွေဖြစ်အောင် ဘယ်လို ပြန်ထုတ်လိုက်သလဲဆိုတာကို သူ မြင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဥပမာအားဖြင့် သစ်ပင်တွေကို လဲကျသွားစေမယ့် လေပြင်းတွေကို ဖန်တီးချင်တယ်ဆိုရင် လေဒြပ်စင်တွေကို စွမ်းအင်ပင်လယ် ကနေ လက်ဆီကို စီးဆင်းစေပြီး အပြင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မှော်ပညာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရတာမျိုးပါ။ နိုဗာ ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အဲဒီ မန္တန်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က မှော်ကျင့်စဉ် တွေကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒီ မန္တန်ကို သူကိုယ်တိုင်ပါ အသုံးပြုနိုင်စေခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါကို လုပ်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် တွေ စုဆောင်းထားဖို့ပဲ လိုတာပါ။

* * * * * * * * *

ပုခက်ထဲကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မိုက်ကယ်ဟာ အဲဒီ မန္တန်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး။

--- လမ်းတလျှောက်မှာရှိတဲ့ အရာရာကို စုပ်ယူနိုင်မယ့် ကြီးမားတဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ မန္တန်ပါ။

မိုက်ကယ်ဟာ ဒီမန္တန်ကို သုံးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပေမဲ့ သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် မရှိသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ အလုပ်သမားတွေဆီကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ မန္တန်အများစုက ကြယ်နှစ်လုံးနဲ့ အထက်တွေဖြစ်နေတာကြောင့် လောလောဆယ်မှာတော့ အလှမ်းဝေးနေပါသေးတယ်။ ကံကောင်းတာက ကြယ်တစ်လုံးအဆင့်ပဲ ရှိတဲ့ မန္တန် ၄ ခု ပါဝင်နေတာပါ။

--- ရေလုံးတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တဲ့ မန္တန်။

--- လက်ထိပ်ကနေ မီးတောက်သေးသေးလေးတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်တဲ့ မန္တန်။

--- ကျောက်တုံးလေးတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး အပြင်ကို ပစ်လွှတ်နိုင်တဲ့ မန္တန်။

--- လိုရာအရပ်ကို လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်စေနိုင်တဲ့ မန္တန်။

* * * * * * * * *

မိုက်ကယ်ဟာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်တယ်၊ ဒြပ်စင် အမှုန်လေးတွေကို စွမ်းအင်ပင်လယ် ကနေတစ်ဆင့် သူ့ရဲ့ လက်ထိပ်တွေဆီ စီးဆင်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ပေါ်မှာ ရေလုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ လက်သီးဆုပ်လေးလောက်ပဲ ရှိတာပေမဲ့ သူဟာ ကလေးအရွယ်နဲ့တင် မန္တန် တွေကို သုံးနိုင်ပြီဆိုတာအတွက် လုံလောက်တဲ့ သက်သေပါပဲ

သူက ဒီလောက်နဲ့တင် မရပ်တန့်ချင်သေးပါဘူး။ နောက်ထပ် မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်သုံးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရေလုံးလေးရဲ့ ဘေးမှာ ကျောက်တုံးလေးတစ်တုံး ပေါ်လာပြန်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက လက်ချောင်းလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လောက်ရှိတဲ့ မီးတောက်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဒီ ဒြပ်စင် ၃ ခုဟာ လေထဲမှာ လွင့်ပျံနေပါတယ်။

နောက်ဆုံး မန္တန်အနေနဲ့ မိုက်ကယ်ဟာ လေပြင်းတစ်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အဲဒီ ဒြပ်စင် ၃ ခုလုံးကို နံရံဆီကို လွင့်စင်သွားအောင် ပစ်လွှတ်လိုက်ပါတော့တယ်။