အခန်း (၇-၈)

စာစဉ် (၁)

အခန်း(၇)

နောက်ဆုံးတော့ မိုက်ကယ်ဟာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကြီးကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတော်များများမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာကြောင့် သိုလှောင်ရုံထဲက သတ္တုအချို့ကို သခင်လေးအတွက် အလွယ်တကူ ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။

ဒီစီမံကိန်းကို ဘယ်နေရာမှာ အကောင်အထည်ဖော်မလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိုက်ကယ်မှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာမှာ အိမ်ခြံဝင်းအကျယ်ကြီး ရှိနေတာရဲ့ အားသာချက်ကတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာလွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပါပဲ။

ဗန်ဒါဘစ်အိမ်တော်ကို တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေ ဝိုင်းရံထားတဲ့ တောအုပ်အလယ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ တခြားလူတွေနဲ့ ဝေးကွာပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေလည်း မရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့်လည်း မိုက်ကယ်ဟာ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ မြှင့်တင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းရည်ကို အသုံးချပြီး နံရံတွေကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်ပြင်ကို ခိုးထွက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာတော့ ၁-စတား အဆင့်ရှိတဲ့ လေပေါ်ခုန်ခြင်း ဆိုတဲ့ မှော်မန္တန်က သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။

'ငါ့ရဲ့ စီမံကိန်းတွေကို ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ လုပ်နိုင်မယ့် နေရာမျိုး လိုအပ်တယ်။ နိုဗာ... အဲဒီလိုနေရာမျိုး ရှာပေးနိုင်မလား'

[တည်နေရာကို စစ်ဆေးနေပါတယ်... စကန်ဖတ်နေပါတယ်...]

ရုတ်တရက် မိုက်ကယ်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ တောနက်ထဲကို ညွှန်ပြနေတဲ့ မြှားကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာပါတယ်။ သူဟာ အဲဒီမြှားနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုရဲ့ အောက်ခြေက ညီညာနေတဲ့ နံရံတစ်ခုရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

'မင်းရဲ့ စိတ်ကူးကို ငါကြိုက်တယ်။ ဒီမှာ ဂူအသေးလေးတစ်လုံး ငါဆောက်လို့ရတာပဲ'

မိုက်ကယ်ဟာ ၁-စတား အဆင့်ရှိတဲ့ ကျောက်ခွဲမန္တန်ကို သုံးပြီး နံရံကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွင်းထုခဲ့ပါတယ်။ မန္တန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ဘတ်စကတ်ဘောအရွယ်အစားရှိတဲ့ အတွင်းဘက်ချိုင့်ဝင်မှုလေးတွေဟာ ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နံရံပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

'ဝိုး... ဒါကတော့ အချိန်နည်းနည်း ပေးရဦးမှာပဲ'

မိုက်ကယ်ဟာ သူကိုယ်တိုင် 'စီမံကိန်းအခန်း' လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ အခန်းကို ထွင်းထုဖို့အတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးခဲ့ရပါတယ်။

ဒီအလုပ်ကနေ အကျိုးကျေးဇူး နှစ်ခုရခဲ့ပါတယ်။ ပထမတစ်ခုက သူတစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေလို့ရမယ့် အခန်းတစ်ခု ရလာတာဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ မန္တန်တွေကို လေ့ကျင့်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအင်တွေကို တိုးတက်လာစေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ စီမံကိန်းအခန်းကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ တောင်တံတိုင်းအတွင်းထဲမှာ အလျား ၂၀ မီတာ၊ အနံ ၂၀ မီတာနဲ့ အမြင့် ၅ မီတာ ရှိတဲ့ အခန်းကို ဖန်တီးခဲ့တာကြောင့် တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှပါတယ်။

ဒါ့အပြင် သူဟာ ၂-စတား အဆင့်ရှိတဲ့ သတ္တုကွေးညွှတ်ခြင်းမန္တန်ကို သုံးပြီး သတ္တုနဲ့လုပ်ထားတဲ့ စားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ စားပွဲခုံတွေကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ရေဘုံဘိုင်အတွက် လိုအပ်မယ့် ပိုက်တွေကို ဖန်တီးဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့မှ မိုက်ကယ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ စတင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ။

အိမ်တော်ထဲမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းဟာ နံရံတွေကို တူနဲ့ထုရိုက်နေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရပါတယ်။ တုန်ခါမှုတွေဟာ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီး မီးဖိုဆောင်မှာရှိတဲ့ အစေခံမလေးတွေတောင် အဲဒီတုန်ခါမှုကို ခံစားနေရပါတယ်။

"ဟိုအပေါ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" လို့ အစေခံမလေးတစ်ယောက်က မေးလိုက်ပါတယ်။

"သခင်လေးပဲလေ။ သူ တစ်ခုခုကို တိတ်တဆိတ် လုပ်နေတာ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဘူးလို့ မှာထားတယ်" လို့ ဘတ်တာက ပြန်ဖြေပါတယ်။

"ဒီအသံတွေက ဘာလဲဟင်။ အန္တရာယ်များပုံပဲ။ ငါတို့ သွားတားသင့်လား။ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးကလည်း တစ်လလုံးလုံး အိမ်မှာရှိကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

အစေခံမလေးတွေဟာ သခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် စိုးရိမ်လာကြပါတယ်။ သူ့အမေက သူမမြို့ပြင်သွားနေတုန်း သူလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်ခွင့်ပေးထားခဲ့ပေမယ့်လည်း သခင်လေးက ဒီလောက်အထိ အကြီးအကျယ် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ အစေခံတွေ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။ အသံတွေက အိမ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးနေသလိုတောင် ကြားနေရတာကိုး။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ မီးဖိုဆောင်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ အစေခံမလေးတွေအားလုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ အဝတ်အစားတွေပေါ်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ကွန်ကရစ် အပိုင်းအစတွေ ပေပွနေတာကြောင့်ပါ။

"အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားနေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပျင်းတောင် ထူနေကြတာလား။ ဟားဟား... တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်လိုက်ရတာပဲ" မိုက်ကယ်က အစေခံတွေကို ပြောရင်း ခွက်ထဲကို ရေလောင်းထည့်လိုက်ပါတယ်။

သူဟာ နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး အမောဖြေလိုက်ပါတယ်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ ကောင်းသောနေ့လေး ဖြစ်ပါစေဗျာ"

ပြီးတော့ သူဟာ သူ့အခန်းဆီကို ပြန်တက်သွားပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါနေစေတဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပရောဂျက်လေးကို ဆက်လုပ်နေပါတော့တယ်။ အစေခံမလေးတွေကတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အလို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းမွန်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ရဲ့ ရေဘုံဘိုင်ပရောဂျက်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ သူ့ရဲ့ ရေချိုးခန်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နံရံတစ်ခုမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ရေဘုံဘိုင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါက အပေါ်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ လက်ကိုင်ပါတဲ့ ကွေးနေတဲ့ ပိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒီဘုံဘိုင်အောက်မှာတော့ ဇလုံအသေးလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဇလုံအောက်ခြေက ပိုက်တွေကတော့ ကြမ်းပြင်အောက်ထဲကို ဆင်းသွားပါတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ရလဒ်ကို သိရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လာပါပြီ။

မိုက်ကယ်က ရေဘုံဘိုင်ရဲ့ လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါ ပိုက်တွေထဲကနေ ရေသံတွေ ပွက်ပွက်ထွက်လာတာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ရေစက်အချို့ဟာ ဇလုံထဲကို စတင်စီးကျလာပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရေစက်လေးတွေကနေ ရေစီးကြောင်းလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပုံမှန်အတိုင်း အားကောင်းတဲ့ ရေစီးကြောင်းကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။

"ငါ အောင်မြင်ပြီဟေ့"

မိုက်ကယ်ဟာ ပျော်လွန်းလို့ အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့တယ်။

သူဟာ ဇလုံထဲက ရေတွေကို လက်နဲ့ခပ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ပက်လိုက်ပါတယ်။ တစ်လလောက် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသမျှ အခုတော့ အသီးအပွင့်တွေ ခံစားရပါပြီ။

ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် မိုက်ကယ်ဟာ အိမ်တော်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးမှာ ရေတိုင်ကီအကြီးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ရပါတယ်။ ကမ္ဘာ့ဆွဲအားနဲ့ လေဖိအားတို့ ပေါင်းစပ်ပြီး ရေတိုင်ကီထက် နိမ့်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေသရွေ့ ရေတွေဟာ ပိုက်ထဲကနေ အလိုအလျောက် စီးဆင်းလာမှာပါ။

ဒါကိုလုပ်ဖို့အတွက် သူဟာ နံရံတချို့နဲ့ ကြမ်းပြင်တချို့ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပိုက်တွေသွယ်တန်းခဲ့ရတာကြောင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးဟာ အရူးတစ်ယောက် ဖျက်ဆီးထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာတုန်းကလို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝမျိုးရဖို့ တစ်လှမ်း ပိုနီးစပ်သွားပြီ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ဒါဟာ ဒီကမ္ဘာအတွက် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ထူးခြားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

"သခင်လေး... ဟို အသံတွေအကြောင်း ကျွန်မတို့ စကားပြောဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်"

ဘတ်တာဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ရေချိုးခန်းဆီကို တန်းသွားခဲ့ပါတယ်။ အခန်းတစ်ဝိုက်မှာ ပျက်စီးနေတာတွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူလုပ်ချင်တိုင်း လုပ်ပြီး အိမ်တော်ကို မဖျက်ဆီးသင့်ကြောင်း မကျေမနပ် ပြောဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမဟာ ရေဘုံဘိုင်ကို တွေ့သွားပါတယ်။

ပိုက်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မြစ်တစ်စင်း ရှိနေသလိုမျိုး ရေတွေဟာ စီးကျနေဆဲပါ။ သူမဟာ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။

"သခင်လေး... ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

မိုက်ကယ်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဪ... ဒါလား။ ဒါကို ရေဘုံဘိုင်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော် ဝါသနာအရ လုပ်ကြည့်ထားတာပါ။ စမ်းကြည့်ချင်လား"

ဘတ်တာဟာ စိတ်ဝင်စားသွားပေမယ့်လည်း စိုးရိမ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒီ 'ရေဘုံဘိုင်' ထဲကနေ ရေတွေ စီးဆင်းလာအောင် ဘယ်လိုမှော်ပညာမျိုး သုံးထားသလဲဆိုတာ သူမ မသိဘူးလေ။

သူမ အနားကို တိုးလာတဲ့အချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က ဇလုံထဲက ရေတွေနဲ့ သူမကို ရုတ်တရက် ပက်လိုက်တာကြောင့် သူမ လန့်သွားပါတယ်။

ရေရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။ ဒါဟာ မှော်ပညာနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ရေမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ရေတွင်းထဲက တိုက်ရိုက်ထွက်လာတဲ့ သဘာဝရေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

စာစဉ် (၁)

အခန်း(၈)

အစေခံတစ်အုပ်ကြီးဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံးဟာ 'ဘုံဘိုင်ခေါင်း' လို့ ခေါ်တဲ့ အရာထဲကနေ မှော်ပညာမပါဘဲ စီးကျလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရေတွေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြမှင်သက်နေကြတာပါ။

“ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အမြန်ကြီး စီးကျနေရတာလဲ ”

“ အနောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ရေတွေကို မှုတ်ထုတ်ပေးနေတာလား ”

ဘတ်တာက မိုက်ကယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ သခင်လေး၊ ဒါကို သခင်လေးကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာလား ”

“ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ” လို့ သူတို့အားလုံးက သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မေးကြတယ်။

မိုက်ကယ်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။

“ အဲဒါက တကယ်တော့ ထူးထူးခြားခြားကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကမြေဆွဲအားနဲ့ ဖိအားကို အသုံးချလိုက်ရုံပါပဲ။ နားလည်လွယ်အောင် ပြောရရင် မြေဆွဲအားကြောင့် ရေက အောက်ကို စီးဆင်းသွားတယ်၊ အဲဒီမှာ ပိုက်တွေကိုသာ ဆက်သွယ်လိုက်ရင်...”

ရေဖိအား ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာကို သူက သူတို့လေးတွေကို ခဏလောက် သင်ပြလိုက်တယ်။ ဒါတွေကတော့ နိုဗာ ဆီကနေ သူရရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ ဖြစ်တာကြောင့် သူပြောနေပုံက တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်နားလည်နေတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

အစေခံတွေကတော့ ဒါကို မသိကြပါဘူး။ သူတို့က သခင်လေးရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်းနဲ့ သခင်လေးရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အံ့သြလို့ မဆုံးဖြစ်နေကြတယ်။ ဒီဘုံဘိုင်ခေါင်းက မှော်ပညာလို့ပဲ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကူးက ဒီလောက်အထိ ရိုးရှင်းနေတာကို ဘယ်သူမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ကြဘူးဆိုတာကို သူတို့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတယ်။

“ သခင်လေး သခင်လေးက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ ” လို့ အစေခံမလေးတစ်ယောက်က ချီးကျူးလိုက်တယ်။

“ ဒါကို သခင်မကြီးဆီ ချက်ချင်း သွားပြောရမယ် သခင်လေးက ရုပ်ရည်တင် ခန့်ညားတာမဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ရည်ပါ ထက်မြက်တယ်ဆိုတာ သိရင် သူမ တကယ့်ကို အံ့သြသွားမှာပဲ ”

မိုက်ကယ်က လက်မြှောက်ပြီး သူတို့ကို တားလိုက်တယ်။

“ မေမေ အိမ်ပြန်မလာခင်အထိ သူ့ကို မပြောဘဲ နေပေးရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်ချင်ဘူး ”

မိုက်ကယ်အနေနဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ သူလုပ်ချင်တာကို စိတ်ကြိုက်လုပ်ခွင့်ရနေတာက သူ့မိဘတွေ မြို့ပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ထွက်သွားကြလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ကို တားမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ အမေဖြစ်သူသာ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ဒါကို မြင်သွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ သူ မသိနိုင်ဘူး။

“ သခင်လေး၊ ဒါက ဘာလဲဟင် ”

အစေခံတစ်ယောက်က လက်ဆေးကန် ဘေးနားမှာရှိတဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ် သတ္တုခွက်ကြီးကို သတိထားမိသွားတယ်။ အဲဒီခွက်ကြီးက နံရံမှာ တပ်ဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကြမ်းပြင်ထဲကိုပဲ မြှုပ်ပြီး တပ်ဆင်ထားတာပါ။

အဲဒီခွက်ထဲမှာ ရေတွေ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အပေါ်မှာတော့ ဘာဘုံဘိုင်ခေါင်းမှ မရှိပါဘူး။

“ ဪ အဲဒါလား အဲဒါကို အိမ်သာလို့ ခေါ်တယ် ”

ဒါကတော့ သူ ဒီအိမ်ထဲမှာ ရေပိုက်စနစ်ကို အဓိက တပ်ဆင်ချင်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။

မိုက်ကယ်ဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ ၅ နှစ်တာ ရှင်သန်ခဲ့ရတဲ့အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကိစ္စဝတ္တရားတွေကို ချုံပုတ်ထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် အိုးတစ်လုံးထဲမှာပဲ ဖြေရှင်းခဲ့ရတာပါ

ဒီကမ္ဘာက လူတွေကတော့ ဒါက ပုံမှန်ပဲမို့လို့ မစင်နံ့တွေကို ကျင့်သားရနေကြပေမဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ ကမ္ဘာမှာ နေခဲ့တဲ့ မိုက်ကယ်အတွက်တော့ ဒါက တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း မိုက်ကယ်က စနစ်ကျတဲ့ ရေပိုက်စနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။

အခုလောလောဆယ်တော့ ရေဆိုးသန့်စင်စနစ်ကို မဖန်တီးနိုင်သေးတာကြောင့် အိမ်သာက ဆွဲချလိုက်တဲ့ ရေတွေအားလုံးဟာ ပိုက်တွေထဲကနေတစ်ဆင့် အိမ်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရှိတဲ့ မြစ်ထဲကို စီးဝင်သွားမှာပါ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒါကို ပိုကောင်းအောင် ပြုပြင်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါနဲ့တင် အဆင်ပြေနေပါပြီ။

“ ဪ ကျွန်မ သိပြီ ဒါက ရေသောက်ဖို့ မဟုတ်လား ”

မိုက်ကယ်က ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

“ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ပြမယ်ကြည့် ”

သူက အိမ်သာဆီကို လမ်းလျှောက်သွားပြီး အိမ်သာရေတိုင်ကီ အပေါ်မှာရှိတဲ့ ခလုတ်လေးကို နှိပ်လိုက်တယ်။

ရေတွေက အိမ်သာပိုက်ထဲကို စီးဝင်သွားပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာမှာ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ အိမ်သာရေဆွဲချတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အစေခံတွေအတွက်တော့ အဲဒီအသံက အိမ်သာခွက်အောက်မှာ သတ္တဝါတစ်ကောင် ပုန်းနေသလိုမျိုး ဘုန်းဘုန်းလဲအောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဟိန်းသံကြီးလို ဖြစ်နေပါတယ်။

အစေခံအားလုံး လန့်သွားကြပြီး အခန်းထဲကနေတောင် အပြင်ကို လန်ထွက်ကုန်ကြတော့မလိုပါပဲ

“ သခင်လေး၊ အဲဒါက တိရစ္ဆာန် တစ်မျိုးမျိုးလား ”

မိုက်ကယ်က ရယ်လိုက်တယ်။ “ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို အိမ်သာလို့ ခေါ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ... ကိစ္စဝတ္တရားတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့ နေရာပေါ့ ...”

အစေခံတွေက အိမ်သာကို ကြောက်နေကြတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ရဲ့ စကားက သူတို့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။

“ ဆိုလိုတာက ... ကိစ္စဝတ္တရားဆိုတာ ... အပေါ့သွားတာနဲ့ အလေးသွားတာကို ပြောတာလား ”

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ “ ဒီခွက်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မင်းတို့ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းရမယ်။ ပြီးသွားပြီဆိုရင် ဒီက ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရုံပဲ၊ အဲဒီအခါ ရေတွေက မင်းတို့ စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ အရာတွေနဲ့အတူ အကုန်လုံးကို ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘုံဘိုင်ခေါင်းမှာ လက်ဆေးလိုက်ရုံပဲ။ အဲဒါဆိုရင် မင်းတို့လည်း သန့်ရှင်းသွားပြီပေါ့ ”

အစေခံတစ်ယောက်ကတော့ ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။

“ အဲဒါတွေကို 'ဆွဲချ' ပြီးရင် ဘယ်ကို ရောက်သွားမှာလဲဟင် ”

“ ကျွန်တော်က ပိုက်တွေကို အိမ်နားက မြစ်ထဲအထိ ဆက်ထားတယ် ”

သူတို့အားလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီးမှ ဒီအိမ်သာရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို သတိထားမိသွားကြပါတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်အိမ်လုံးက စွန့်ပစ်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ တာဝန်ယူရတာက သူတို့လေ။ အဲဒါတွေကို ကိုယ်တိုင် ဂေါ်ပြားနဲ့ ခပ်ထုတ်ပြီး မြစ်ထဲသွားပစ်ရတာက တကယ့်ကို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။

ဒါတင် မကသေးဘူး။ အိမ်ထဲက ညစ်ပတ်နေတဲ့ အိုးတွေနဲ့ ကျင်းတွေကို သန့်ရှင်းဖို့အတွက် ရေတွေ အများကြီး သုံးရသလို အင်အားလည်း အများကြီး စိုက်ထုတ်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ 'အိမ်သာ' နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့ အဲဒါတွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ခလုတ်တစ်ချက် နှိပ်ရုံနဲ့ အရာအားလုံးက ဆွဲချသွားမှာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ လက်တွေကိုလည်း 'ညစ်ပတ်' ခံစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

ဒါတင်မကဘဲ အနံ့အသက်တွေကိုပါ ဖျောက်ပေးနိုင်ဦးမှာလေ

“ ဒါက တကယ့်ကို အပြောင်းအလဲကြီးပဲ ဒါမျိုး ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ”

“ သခင်လေး ... သခင်လေးရဲ့ ... ဒီတီထွင်မှုက ... ပါရမီရှင်အဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်နေပြီ ”

“ ရေကို အံ့မခန်း အသုံးချနိုင်တာပဲ သခင်လေးက တချို့ မှော်ဆရာတွေထက်တောင် ပိုပြီး ဆန်းကြယ်နေပြီ သခင်လေး ”

အစေခံတွေကတော့ သူ့ကို ချီးကျူးလို့ မဆုံးတော့ပါဘူး။ သူတို့က ဘုံဘိုင်ခေါင်းနဲ့ အိမ်သာကို ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့အတိုင်း သေသေချာချာကို ကြည့်နေကြတာပါ။

တချို့ဆိုရင် ဘုံဘိုင်ခေါင်းက စီးကျလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရေတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရေတွေနဲ့ ပက်ပြီး ကစားနေကြပါသေးတယ်။

“ ဟားဟားဟား ” မိုက်ကယ်က ရယ်လိုက်တယ်။ ရေပိုက်စနစ်ကို သူ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကလည်း သူက သူတို့လိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာပါ။

“ ကဲ ကဲ တော်ကြတော့ ဒါက မင်းတို့အတွက် မသင့်တော်ဘူး။ ငါတို့က အလုပ်ကို အလေးထားရမယ် ”

ဘတ်တာက အစေခံလေးတွေ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မဖြစ်အောင် ချက်ချင်းပဲ တားလိုက်ပါတယ်။ သူတို့က သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဆိုတာကို မေ့ပြီး ပျော်ပါးကစားနေကြတာပါ။ ဒါက အခန်းထဲမှာ စုပြုံနေကြကတည်းက စပြီး မရိုမသေ ဖြစ်နေကြတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

“ အပြင်ထွက်ကြ မင်းတို့အားလုံး သခင်လေးရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာကြတယ်လို့ သခင်မကြီးကို မပြောခင် အခုချက်ချင်း အပြင်ကို ထွက်ကြတော့ ”

အစေခံတွေက သခင်မကြီးက သူတို့ကို မနာလိုဖြစ်သွားမှာကို တကယ် ကြောက်နေကြတာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ကျောပြင်ကို မတ်ပြီး အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားကြပါတယ်။

ဘတ်တာကလည်း သူတို့ကို စနစ်တကျ ရှိအောင် လိုက်ပြီး ထိန်းသိမ်းရင်းနဲ့ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေကို တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး ခံစားဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။