အခန်း (၁၅-၁၆)

စာစဉ်(၂)

အခန်း(၁၅)

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ ရေပူစမ်းစီမံကိန်းကို စတင်အကောင်အထည်ဖော်ပါတော့တယ်။ ဒါက သိပ်ပြီးတော့ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူလိုအပ်တာက ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ရယ်၊ ရေကို သင့်တော်တဲ့အပူချိန်ဖြစ်အောင် အောက်ကနေ ထင်းနဲ့မီးဖိုပြီး အပူပေးဖို့အတွက် သီးသန့်အခန်းငယ်တစ်ခုရယ်ပဲ လိုတာပါ။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့နေတဲ့နေရာအနားမှာ မီးတောင်တွေမရှိတော့ ရေပူစမ်းအတွက် ရေရဖို့က သိပ်မလွယ်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လူလုပ်ရေပူစမ်းတစ်ခုအနေနဲ့တော့ ဖန်တီးလို့ရနိုင်ပါသေးတယ်။

သူက ရေပူစမ်းတည်ဆောက်ဖို့အတွက် အိမ်အနားက သင့်တော်တဲ့နေရာကို နိုဗာ ဆီမှာ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အေအိုင် အကူက မြစ်အနားက မြေပြန့်နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပေးပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ရေပူစမ်းဒီဇိုင်းအတွက် ရောမခေတ်က ပုံစံကို ယူဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ရောမလူမျိုးတွေက သူတို့ရဲ့ ရေချိုးဆောင်တွေမှာ ကြမ်းပြင်နဲ့ ရေကို အပူပေးဖို့အတွက် လေပူနဲ့ မီးခိုးတွေကို အသုံးပြုခဲ့ကြတာပါ။

* * * * * * * * *

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက အောက်ခြေမှာ အုတ်မြစ်တစ်ခုကို စတင်ဖန်တီးလိုက်ပြီး မီးခိုးနဲ့ မီးတောက်တွေ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်ဖို့အတွက် တိုင်အသေးလေးတွေနဲ့ ဖြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီတိုင်တွေရဲ့ အပေါ်မှာမှ ရေချိုးဆောင်ရဲ့ တကယ့်ကြမ်းပြင် ရှိလာမှာဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ ကြယ်နှစ်လုံးအဆင့်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးထွင်းထုခြင်းမန္တန် ကို အသုံးပြုပြီး မြေပြင်ပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးတွေကို ရေချိုးဆောင်အတွက် လိုအပ်တဲ့ တိုင်တွေနဲ့ ကြမ်းပြင်တွေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။

ဒီမှော်ပညာက အသုံးပြုသူကို ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကနေ ကျောက်သားအပိုင်းအစတွေကို ဖြတ်တောက်ထွင်းထုနိုင်စေပါတယ်။

သူက အဲဒီမန္တန်ကို ကြယ်တစ်လုံးအဆင့်ရှိပြီး အလွန်အသုံးဝင်တဲ့ ကျောက်သားဆက်စပ်ခြင်းမန္တန်နဲ့ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘိလပ်မြေအသုံးမပြုဘဲ ကျောက်တုံးတွေကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ချောမွေ့စွာ ဆက်စပ်ပေးနိုင်တာပါ။

ဒီမှော်ပညာက အသုံးပြုသူကို ဆင်တူတဲ့ မြေသားဒြပ်စင်ပစ္စည်းတွေကို မူလကတည်းက တစ်သားတည်းဖြစ်နေသလိုမျိုး ပေါင်းစပ်နိုင်စေပါတယ်။

ဒါက အလွန်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်တာကြောင့် မိုက်ကယ်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ စွမ်းအား တွေကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ပါဘူး။

မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်တွေကနေ စတင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ အစိမ်းရောင် မှော်စွမ်းအင် အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာတာကို အစေခံတွေက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရပါတယ်။

အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဝက်ဝံတစ်ကောင်ထက်ကြီးတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးကို မှော်ပညာနဲ့တင် မချီနိုင်တာကို သူတို့တွေ ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတာပေါ့။

"သခင်လေးက... သူက မှော်ပညာကို သုံးနေတာပဲ"

"ငါ မအံ့ဩသင့်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူ တကယ်ကြီး မြေဒြပ်စင်မှော်ပညာကို သုံးနေတာပဲ အဲဒါက သာမန်မန္တန်လည်း မဟုတ်ဘူးနော် ကြယ်နှစ်လုံးအဆင့် ခက်ခဲတဲ့ မှော်ပညာကြီး"

အခြေအနေကို သိပ်နားမလည်တဲ့ အစေခံမလေးအချို့ကတော့ ခေါင်းကုတ်ရင်း "သခင်လေးက မှော်ပညာ တော်တာ အံ့ဩစရာလား ပါရမီရှင်အများစုကလည်း အသက်ငါးနှစ်မှာ မှော်ပညာ သင်ကြတာပဲလေ..."

အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အိမ်စေကြီးတွေကတော့ အစေခံမလေးကို ကြည့်ပြီး "အေး... ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သိပ်မထူးဆန်းဘူးပေါ့... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက သူတို့နဲ့ မတူဘူး"

"မင်း ဒီအိမ်တော်ကို မှော်ဆရာတစ်ယောက်ယောက် လာသင်ပေးတာ မြင်ဖူးလို့လား သခင်မကြီးက သခင်လေးကို မြေဒြပ်စင်မှော်ပညာအကြောင်း သင်ပေးနေတာကော မြင်ဖူးလို့လား"

အိမ်စေကြီးက အချက်ကျကျ ထောက်ပြလိုက်တော့မှ အစေခံမလေးတွေဟာ မိုက်ကယ်က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်လဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြပါတယ်။

သူ အခု အသုံးပြုနေတဲ့ မန္တန် တွေ အကုန်လုံးက ကိုယ်တိုင်သင်ယူထားတာတွေပဲလေ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သင်မပေးထားဘူး။ ဒါက မိုက်ကယ်ဟာ အဲဒီမန္တန်တွေကို အကဲခတ်ရုံ ဒါမှမဟုတ် ဗီဇအသိနဲ့တင် တတ်မြောက်သွားတာကို ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး ဒါက သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့အရာပါ။

"ပြီးတော့... ငါတို့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ တစ်နာရီနီးပါး ရှိတော့မယ် ဒါပေမဲ့ သူက အမောတောင် မဖောက်သေးဘူး သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင် ပမာဏက ဘယ်လောက်တောင် များနေတာလဲ"

"သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးတို့ကတော့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေးအတွက် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ သူက လက်မှုပညာမှာတင် ပါရမီရှင်ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ မှော်ဆရာကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာတွေလည်း ရှိနေတာ"

"သခင်မကြီးသာ ဒါကို သိရင် သိပ်ပျော်မှာပဲ။ သူ့သားက မြေဒြပ်စင်မှော်ပညာမှာ ပါရမီရှင်တဲ့လေ"

မိုက်ကယ်က မြေဒြပ်စင်မှော်ပညာတင်မကဘဲ တခြားသော အဓိက ဒြပ်စင် သုံးမျိုးမှာပါ ကျွမ်းကျင်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိဖို့ကတော့ အချိန်တစ်ခု ထပ်စောင့်ရဦးမှာပါ။

* * * * * * * * *

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အမိုးမပါတဲ့ ရေပူစမ်းကြီးက အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

အရင်ဘဝက ရေချိုးဆောင်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ ဒါက အတော်လေးကြီးတဲ့ ကန်ကြီးတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိနေနေတဲ့ အိမ်တော်ကြီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ ရေအိုင်သေးသေးလေး တစ်ခုလိုပါပဲ။

သူက ကန်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်တယ်၊ အမျိုးသားတွေအတွက် တစ်ဖက်၊ အမျိုးသမီးတွေအတွက် တစ်ဖက်ပေါ့။

အလုပ်ပိတ်ချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ အစေခံတွေနဲ့ အိမ်စေတွေအားလုံးကို ရေပူစမ်းအဝင်ဝမှာ စုခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အပြင်မှာ ရှိနေတာတောင် အဝင်ဝကနေ ထွက်လာတဲ့ အပူရှိန်ကို သူတို့ ခံစားနေရပြီ။

"သခင်လေး၊ ဒီတစ်ခါရော ဘာတွေ ဖန်တီးလိုက်ပြန်ပြီလဲ" လို့ ဘတ်တာက မေးပါတယ်။

မိုက်ကယ်က ထင်းစည်းကို ယူပြီး ရေချိုးဆောင်ရဲ့ 'အောက်ထပ်' အပေါက်ထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း မီးကို ပိုတောက်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။

"ဒါက ရေပူစမ်းလို့ ခေါ်တယ်။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီးရင် ကျန်တဲ့အချိန်မှာ ရေပူပူလေးထဲ စိမ်ပြီး အနားယူလို့ရတယ်။ ဒါက တကယ်ကို လန်းဆန်းစေတယ်"

တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ပြီးမှ ရေပူပူနဲ့ ချိုးရမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်က အနားယူဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး စိတ်ကူးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။

"ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

"သခင်လေးကတော့ ဒီတစ်ခါလည်း တကယ့်ကို အစွမ်းပြလိုက်တာပဲ"

"ဒီကလာတဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေနဲ့တင် ကျွန်မမျက်နှာက ပိုနုပျိုလာသလိုပဲ"

လူတိုင်းက စပ်စုချင်တဲ့၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ ရေချိုးဆောင်ထဲကို ဝင်သွားကြပါတယ်။ မိုက်ကယ်က အိမ်စေတွေကို ညာဘက်အခြမ်းကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး အစေခံမလေးတွေကိုတော့ ဘယ်ဘက်အခြမ်းကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။

"ဒီမှာ အဝတ်အစားတွေ လဲရမယ်၊ ပြီးရင် တာဝါတစ်ခုယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆေးကြောရမယ်..."

သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်တာနဲ့ အစေခံတွေဟာ ရေပူစမ်းဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားကြပါတော့တယ်။

မိုက်ကယ်က အမျိုးသားရေချိုးခန်းဘက်ကို သွားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အစေခံမလေးအချို့က သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားကြတယ်။

"သခင်လေး၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"

"ဟို... ရေသွားချိုးမလို့လေ"

အစေခံမလေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဟို လူသန်ကြီးတွေနဲ့လား မဟုတ်တာ သခင်လေးရယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့ပါ"

မိုက်ကယ်က ပြုံးနေတဲ့ အစေခံမလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ပါးပြင်တွေ နီမြန်းလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ မေ့သွားတာ။ သူက အသက် ၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ဆိုလိုတာက လူတွေက သူ့ကို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံနေကြတာပါ။

"လာပါ၊ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ရေချိုးရအောင် သခင်လေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကျွန်မတို့ တိုက်ပေးမယ်"

မိုက်ကယ် နောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်လိုက်မိတယ် "အဲ... ရပါတယ်... အားနာစရာကြီး..."

အစေခံမလေးအများစုက ငယ်ငယ်လေးတွေပါ၊ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိကြတာ။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက သေဆုံးသွားတဲ့ အသက်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့တွေက ကလေးတွေလို့တောင် ပြောလို့ရပါတယ်။

"လာပါ သခင်လေးရယ်။ သခင်လေး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျွန်မတို့ပဲ ရေချိုးပေးခဲ့တာပဲကို။ ရှက်မနေပါနဲ့"

အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ အစေခံမလေးတစ်စုက မိုက်ကယ်ကို အမျိုးသမီးရေချိုးခန်းဘက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားကြပါတော့တယ်။

'ရပါတယ်... ဒါက အဆင်ပြေမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား ငါက ၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာပဲ... ငါ လျှောက်မကြည့်ရင် အဆင်ပြေမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား နိုဗာ'

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၂)

အခန်း(၁၆)

ရေပူစမ်းအတွင်းမှာတော့ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ရေပန်းကစားသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်လို့ နေပါတယ်။ အားအင်တွေကို ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးစေတဲ့ ရေပူတွေထဲမှာ အစေခံမလေးတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်း တကယ်ကို အပန်းဖြေနေကြပုံရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မမြင်ရပါဘူး။ သူက ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို လက်နဲ့ အုပ်ထားတာကြောင့်ပါ။

“ သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လာဆော့ပါဦးလားရှင် ”

အစေခံမလေးတွေက သူ့ကို ဝိုင်းစနောက်ကြပါတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သခင်လေးကတော့ ခေါင်းကိုပဲ ခါယမ်းနေမိတယ်။ သူတို့အမြင်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

“ သခင်လေးက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ ”

မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ယောက်ျားရင့်မာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို မနည်းထိန်းချုပ်နေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစေခံမလေးတွေကတော့ သူ့ကို အခြေအနေ လွယ်ကူအောင် လုပ်မပေးကြပါဘူး။

“ ကြည့်စမ်း၊ ငါ့အသားအရေက တကယ်ကို ချောမွေ့သွားတာပဲ။ လာစမ်းကြည့်ပါဦး ”

“ ကြည့်ပါဦး၊ အဲဒီနေရာကို လာမကိုင်နဲ့လေ ”

“ ဟီးဟီး ... နင့်မှာ ဒီလောက်အထိ အဖုအထစ်အပြည့်နဲ့ ရှိနေမယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး ”

“ တိုးတိုးနေစမ်းပါ နင်ကလည်း ပြောရသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တင်ပါးကြီးနဲ့ ထိုင်နေနိုင်တာကို ငါတောင် မယုံနိုင်ဘူး ”

* * * * * * * * *

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူတိုင်းဟာ ရေပူစမ်းထဲက ထွက်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝတ်ရုံတွေကိုယ်စီ ဝတ်ထားကြပါတယ်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ နိဗ္ဗာန်ရောက်သွားသလိုမျိုး တစ်ခါမှမကြုံဖူးတဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေရပုံပါပဲ။ သူတို့ဘဝမှာ ဒီလောက်အထိ စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး သန့်ရှင်းသွားတယ်လို့ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပါဘူး။

“ သခင်လေး၊ မှာထားတဲ့ နွားနို့တွေ ရပါပြီခင်ဗျာ ”

လှည်းပေါ်ကနေ နွားနို့ပုံးအကြီးကြီးကို သယ်လာရင်း အစေခံအမျိုးသားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်ပါတယ်။ ရေပူစမ်းမှာ အပန်းဖြေပြီးရင် လုပ်သင့်တဲ့ အရေးကြီးဆုံးအရာကတော့ နွားနို့သောက်ဖို့ပါပဲ။ အပူချိန်ကြောင့် ထွက်သွားတဲ့ ချွေးတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ။

မိုက်ကယ်က သူတို့ကို နွားနို့သောက်ရမယ့် ပုံစံကိုတောင် သင်ပေးလိုက်ပါသေးတယ်။ လက်တစ်ဖက်က နွားနို့ကို မော့သောက်ပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။

“ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အရည်တောင် ပျော်သွားတော့မလားပဲ ”

“ အပန်းဖြေတယ်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးကို ပြောတာကိုး ... ”

ရေပူစမ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ချီးကျူးသံတွေက တရစပ်ပါပဲ။ ဒီအစေခံတွေဟာ ကလေးဘဝကတည်းက အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသူတွေမို့လို့ ဒီလိုမျိုး အတွေ့အကြုံသစ်ကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးကြပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေဟာ နီမြန်းပြီး ချောမွေ့နေတာကြောင့် ဆယ်နှစ်လောက် ပြန်ငယ်သွားသလိုမျိုး ထင်ရပါတယ်။

မိုက်ကယ်လည်း ကျေနပ်သွားပါတယ်။ သူက ထိုင်ခုံပေါ်မှာထိုင်ရင်း ကြယ်ရောင်စုံတဲ့ ညအောက်မှာ သူတို့တွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြတာကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဘဝကို ဘယ်လောက်အထိ သက်သောင့်သက်သာ ဖြတ်သန်းလို့ ရတယ်ဆိုတာကို သူ သင်ပေးလိုက်တာပါ။ သူ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်သွားချင်ပါသေးတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုလည်း ဒါမျိုးတွေ ပြသချင်မိတယ်။

* * * * * * * * *

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ တစ်နေ့တာရဲ့ အစကို အချက်ပေးတဲ့ နာရီခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ အစေခံတွေဟာ စောစောထပြီး အလုပ်တွေကို စလုပ်ကြပါတော့တယ်။ မနေ့က အပန်းဖြေခဲ့တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ အားအင်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး အရင်ကထက် နှစ်ဆလောက် ပိုပြီး အလုပ်တွင်နေကြပါတယ်။

သူတို့တွေ ရေကန်ထဲကို ရေဖြည့်ဖို့ ရေမော်တာတွေ မောင်းကြတယ်၊ အိမ်ကြီးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြတယ်၊ အိပ်ရာခင်းတွေလဲပြီး ဥယျာဉ်ကိုလည်း စံချိန်တင်လောက်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ပြုပြင်လိုက်ကြပါတယ်။ မွန်းတည့်ခေါင်းလောင်းတောင် မထိုးသေးခင်မှာပဲ အိမ်ကြီးထဲက အလုပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပါပြီ။

သူတို့တွေဟာ ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းကို ချက်ချင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြပါတယ်။ နေလှန်းထားတဲ့ ဆပ်ပြာပုံစံခွက်တွေကို အိမ်ထဲကို သယ်ယူသိမ်းဆည်းကြပါတယ်။ သခင်လေးရဲ့ ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည် လုပ်ငန်းမှာ ကူညီပေးခြင်းအားဖြင့် သခင်လေး သူတို့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ပြန်ဆပ်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ မျှော်လင့်နေကြတာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အလုပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် မိုက်ကယ်ဟာ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တွေကို အလုံအလောက် ရရှိသွားပါပြီ။ အိမ်ကြီးထဲမှာတော့ ဆပ်ပြာတုံးတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အပေါ်မှာတော့ ခေါင်းလျှော်ရည် ပုလင်းလေးတွေ ရာနဲ့ချီပြီး ရှိနေပါတယ်။

“ ကျွန်မ ဒီပစ္စည်းတွေကို မဒမ်တို့ဆီ သွားပို့လိုက်ပါ့မယ် ”

ကပ်စတယ်လ်က ပြောပါတယ်။ ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တွေက ရေမွှေးထက်တောင် ပိုပြီး မွှေးကြိုင်တယ်ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ မဒမ်တွေဆီကနေ ကြိုတင်မှာယူမှုတွေ ရှိနေတာပါ။

အဲဒီလူအနည်းငယ်ဟာ ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တွေကို သေတ္တာလိုက် မှာယူထားကြသလို တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားနဲ့ ကြားသိကြတဲ့ တခြားမဒမ်အချို့ကလည်း ကပ်စတယ်လ်ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဝယ်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းနေကြပါတယ်။

“ ကောင်းပြီလေ ”

မိုက်ကယ်က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အစေခံတွေဟာ ပစ္စည်းသေတ္တာတွေကို လှည်းပေါ် တင်ပေးကြပြီး ကက်စတယ်လာကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပို့ဆောင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မထွက်ခွာခင်မှာ မိုက်ကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု လှည့်မေးလိုက်ပါတယ်။

“ သခင်လေး ... အကယ်၍ သူတို့က ဒါတွေကို ဘယ်ကရလဲလို့ မေးရင် ကျွန်မ ဘာပြောရမလဲဟင် ”

အစေခံတွေဟာ သခင်လေးရဲ့ တီထွင်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို သေချာထိန်းသိမ်းထားကြပါတယ်။ မိုက်ကယ်ရဲ့ မိဘတွေဆီ စာရေးတဲ့အခါမှာတောင် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း အိမ်ကြီးမှာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘူးလို့ လိမ်ညာရေးသားခဲ့ကြတာပါ။ ဒါက အလုပ်ထုတ်ခံရနိုင်တဲ့အထိ ပြစ်မှုကြီးပေမဲ့ သခင်လေးအတွက်ဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် တန်ပါတယ်။

‘ အင်း ... ဒီလုပ်ငန်းကို ငါ့မိဘတွေ မသိအောင် လျှို့ဝှက်ထားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နာမည်အသစ်တစ်ခု လိုလိမ့်မယ် ... ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီနာမည်တစ်ခုဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား ’

“ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ဒါတွေက ရီနေးတား လို့ ခေါ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကနေ ရတာလို့ ”

ကက်စတယ်လာဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ စကားကို မှတ်သားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

“ ရီနေးတား ...ရီနေးတား ဆပ်ပြာ ... ရီနေးတား ခေါင်းလျှော်ရည် ... ဒါက ကုမ္ပဏီအတွက် တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ သခင်လေး။ အမျိုးသမီးတွေသာ သခင်လေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တစ်ကျော့ပြန် မွေးဖွားလာသလို ခံစားရမှာ အသေအချာပဲ ”

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ တခြားကမ္ဘာကနေ တကယ်ပဲ ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ အဲဒီနာမည်ကို ပေးခဲ့တာဆိုတာကိုတော့ သူမ မသိရှာပါဘူး။

* * * * * * * * *

ကက်စတယ်လာဟာ မြို့ထဲကို လှည့်လည်ပြီး ပထမဆုံး ဖောက်သည်တွေဖြစ်တဲ့ မဒမ်တွေရဲ့ အိမ်ကြီးတွေဆီကို ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည် သေတ္တာတွေကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။

မဒမ်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ သမီးပျိုတွေဟာ ပစ္စည်းတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖွင့်ကြည့်ပြီး အနံ့ခံကြည့်ကြပါတယ်။ ကက်စတယ်လာပြောခဲ့သလိုပဲ အနံ့က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းအောင် မွှေးကြိုင်လှပါတယ်။

သူတို့တွေဟာ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူတို့ရဲ့ အစေခံတွေကို ရေချိုးဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းကြပါတော့တယ်။ အခုချက်ချင်းပဲ ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်ကို စမ်းသုံးကြည့်ချင်နေကြတာပါ။

“ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ မဒမ်က ဒီဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တွေကို စောင့်နေတာ ကြာပြီမို့လို့ အခုတလော စိတ်တိုနေတာပါ။ ဒါက ပစ္စည်းဖိုးပါ၊ ပြီးတော့ ပင်ပန်းသွားတဲ့အတွက် အပိုဆုကြေး နည်းနည်းလည်း ပါပါတယ် ”

မဒမ်ရဲ့ အစေခံအမျိုးသားက ကက်စတယ်လာကို ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ပြည့်နေတဲ့ အိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ အလေးချိန်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူမ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုများနေမှန်း သိသာပါတယ်။

သူမ ပြန်တော့မယ့်အချိန်မှာ အဲဒီအစေခံက သူမရဲ့ လှည်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

“ ဟို ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လာပို့ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ ”

ကက်စတယ်လာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ “ ရတာပေါ့၊ မှာလိုက်ပါ ”

“ အော် ... ဒါနဲ့ မဒမ်ကို အခုလို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဖန်တီးတဲ့သူရဲ့ နာမည်ကို သိလို့ရမလား ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ ”

ကပ်စတယ်လ်ဟာ သူမရဲ့ သခင်လေးအကြောင်းကို ကြွားချင်ပေမဲ့လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပါတယ်။

“ ဒါက ရီနေးတား လို့ ခေါ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကနေ ထုတ်လုပ်တာပါ။ စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ မပြောနိုင်တော့ပါဘူး ”

* * * * * * * * *

ကက်စတယ်လာဟာ အဲဒီညမှာပဲ ပစ္စည်းပို့တာတွေကို အကုန် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တခြားဖောက်သည်တွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကလည်း ပထမဆုံး မဒမ်လိုပဲ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေကြတာပါ။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းသည်တွေဟာ ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်း သတိထားမိကြပါတယ်။ မဒမ်တွေဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ မွှေးရနံ့လေးတွေကြောင့်တင် ခင်ပွန်းသည်တွေရဲ့ ချစ်ခင်ဂရုစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားကြပါတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့တွေ မြို့ထဲကို လှည့်လည်သွားလာတဲ့အခါမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ အသားအရေနဲ့ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ဆံပင်တွေကြောင့် တခြားအမျိုးသမီးတွေကပါ အားကျနေကြပါတယ်။

မဒမ်တွေက သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေအကြောင်းကို ကြွားဝါပြောဆိုကြတဲ့အခါမှာတော့ ရီနေးတား ဆပ်ပြာနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ ကင်းစ်ဘရစ်ချ်မြို့က ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မဝယ်မဖြစ် ဝယ်ယူရမယ့် ထိပ်တန်း တံဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် စွဲထင်သွားပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *