အခန်း (၅၇-၅၈)

စာစဉ်(၅)

အခန်း(၅၇)

အိုင်းဇ်က သူ့ရဲ့ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်ပြီး နာရီနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့မှ ဒီပစ္စည်းရဲ့ လက်ရာမြောက်ပုံကို သူ သတိထားမိတော့တယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒါဟာ အချိန်ကို တိတိကျကျ တိုင်းတာနိုင်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုဆိုတာကို သူ ချက်ချင်းပဲ ရိပ်မိသွားခဲ့တယ်

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဘတ် ဗန်ဒါဘစ်နဲ့ သူ့မိသားစု ဒီနိုင်ငံကို လာလည်တုန်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲ ထည့်ထားဖို့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးသွားတာပါ" လို့ အဘိုးအိုက ရှင်းပြတယ်။

"ကျွန်တော်တို့လည်း ဒါကို ဘာအတွက် သုံးရမှန်း မသိပေမဲ့ သူတို့ကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ချင်တာနဲ့ လက်ခံထားလိုက်တာပါ"

အိုင်းဇ်က နာရီကို ဆက်ပြီး စစ်ဆေးနေရင်း အတွင်းဘက်က စက်ယန္တရားတွေကို မြင်နိုင်ဖို့ အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒီနာရီက..." အိုင်းဇ်က ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"ဒါက တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မှာပဲ"

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေဟာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဘတ် ဗန်ဒါဘစ်ဆီကနေ ဒီလက်ဆောင်ကို စတင်ရရှိတုန်းက သူတို့ သိပ်ပြီး အရေးတယူ မရှိခဲ့ကြဘူး။ အချိန်မှန် အသံမြည်တတ်တဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုလောက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အိုင်းဇ်က ဒီလောက်အထိ ချီးကျူးနေတာကြောင့် ဒီပစ္စည်းရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးကို သူတို့ ပြန်ပြီး သုံးသပ်မိကြတယ်။

"အရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ"

အိုင်းဇ်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း နာရီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဒီနာရီက ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာ အားလုံးကို ပိုပြီး တိကျအောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အချိန်ဆိုတာ ဝေဝေဝါးဝါး ခန့်မှန်းရတဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး"

ဗန်ဒါဘစ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အိုင်းဇ် ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ဒီပစ္စည်းကို မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ကြည့်ရုံနဲ့တင် တကယ့်အသုံးဝင်ပုံကို သူ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

"အလှမ်းဝေးတဲ့ နေရာဒေသတွေကြားမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ချိတ်ဆက်ဖို့ ဘာလို့ ခက်ခဲနေလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား။ လတိုင်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါး သန်းနဲ့ချီပြီး ဘာလို့ ဆုံးရှုံးနေရသလဲဆိုတာကိုရော မင်းတို့ သိကြလား" လို့ သူက အကြံပေးတွေကို မေးလိုက်တယ်။

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေက အိုင်းဇ်ရဲ့ မေးခွန်းကို အသေအချာ စဉ်းစားနေကြပြီး တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်

"အကွာအဝေး ဝေးလံတဲ့အခါ တိကျတဲ့ ဆက်သွယ်မှု မလုပ်နိုင်လို့ပါ အရှင်။ ပင်လယ်တစ်ဖက်ကမ်းက လုပ်ငန်းတွေဆီကို သတင်းပို့သူတွေ စေလွှတ်နေရတာနဲ့တင် အချိန်တွေကုန်တာတွေ ဖြစ်နေရပါတယ်"

အိုင်းဇ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

"မှန်တယ်။ အခု ပင်လယ်တစ်ဖက်ကမ်းက ငါတို့လူတွေဆီမှာလည်း ဒီလိုနာရီမျိုး ရှိတယ်လို့ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်။ ငါတို့က သူတို့ကို မနက်စောစော ဒီနာရီရဲ့ ခုနစ်ခုမြောက် မျဉ်းကြောင်းရောက်ရင် ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့လိုက်တော့လို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က ငါတို့ပြောတဲ့အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလိမ့်မယ်"

"သူတို့က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို နောက်မကျစေဘဲ အချိန်မီ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးအတွက် ဘယ်လောက်အထိ အလားအလာရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့ မြင်ပြီလား။ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ လည်ပတ်ပုံကို ဒါက ဘယ်လို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ သဘောပေါက်ပြီလား"

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေက လူအတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ အိုင်းဇ်က ဒီနာရီရဲ့ တကယ့် အသုံးဝင်ပုံကို ရှင်းပြလိုက်တဲ့အခါ ဒီ ရိုးရှင်းတဲ့ ကိရိယာက ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ဘယ်လောက်အထိ သက်ရောက်မှုရှိမလဲဆိုတာကို သူတို့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတယ်။

"ဘုရားရေ... အရှင် ပြောသလိုပါပဲ။ ဒီနာရီက ပိုပြီး စနစ်ကျတဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် သော့ချက် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်"

"စီးပွားရေးတင်မကဘူး၊ တခြား အသုံးဝင်ပုံတွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတယ်။ လမ်းကြောင်းပြတာတွေ၊ ရုံးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ မှော်ပညာ တိုးတက်မှုတွေမှာတောင် သုံးလို့ရတယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ ဆေးရည်တွေ ဖော်စပ်ဖို့အတွက် ဒီလိုနာရီမျိုး လိုချင်နေတဲ့ မှော်ဆရာ တစ်ယောက်အကြောင်းတောင် ငါ သိသေးတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီနာရီကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ..."

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ဘတ် ဗန်ဒါဘစ်က သူတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ရဲ့ အရေးပါပုံကို မသိခဲ့ကြတဲ့အတွက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြတယ်

အိုင်းဇ်က သူ့အကြံပေးတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဘတ်ရဲ့ သားလေးက ဒါကို ဖန်တီးခဲ့တာလို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ဘတ်က လိမ်မယ့်လူမျိုး မဟုတ်တာကို သိပေမဲ့လည်း အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် ဆန်းသစ်တဲ့ ကိရိယာမျိုးကို သူ့ဘာသာသူ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ မယုံနိုင်သေးဘူး။ အဲဒီကလေးက မှော်ပညာမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှုမှာလည်း ဒီလောက်အထိ ဉာဏ်ကောင်းမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး

"အဲဒီအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့အရာကို တကယ်ပဲ ဖန်တီးနိုင်တာ ဟုတ်ရဲ့လား" လို့ အိုင်းဇ်က သူ့အကြံပေးတွေကို မေးလိုက်တယ်

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ကြားမှာ အနေရခက်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်

"တကယ်တော့ အရှင်။ မိုက်ကယ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေပါတယ်..."

မိုက်ကယ်နဲ့ ဗန်ဒါဘစ်တို့ ဒီနိုင်ငံကို လာလည်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အဘိုးအိုက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်မှာ မှော်မျှော်စင်က ပါရမီရှင်တွေကိုတောင် ကျော်လွန်တဲ့ မှော်ပါရမီ ရှိနေတဲ့အကြောင်း သူတို့ ပြောပြလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆန်းသစ်မှုတွေအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြကြတယ်

အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ ပါရမီနိုးထခြင်း အခမ်းအနားမှာ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည် တစ်ခုကို သူ ရရှိခဲ့တဲ့အကြောင်းကိုပါ ပြောပြလိုက်တာပဲ

ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီတွေ ရှိနေမှတော့ မိုက်ကယ်က ဒီနာရီကို ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မပါဘဲ သူ့ဘာသာသူ ဖန်တီးခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ဖို့ မခက်တော့ဘူး။

ဒီသတင်းကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အိုင်းဇ် ဗန်ဒါဘစ်ဟာ သူ့ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ သူက အဝေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေပုံရတယ်

အိုင်းဇ် တစ်ခုခုကို စတင်သတိထားမိလာတယ်။ အစအနတွေ အားလုံးက စုစည်းသွားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အမှန်တရားတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာတယ်

အိုင်းဇ် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားခဲ့တယ်။

ဒီလို သိရှိလိုက်ရတာက သူ့အတွက် အရမ်းကို အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလွန်းတာကြောင့် သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီအပြုံးကနေ ရယ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်းတော်မင်းရင်ပြင် တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ရဲ့ ရယ်သံတွေပဲ ဟိန်းထွက်သွားတော့တယ်။

"ဟ... ဟဟ... ဟားဟားဟားဟား"

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ အိုင်းဇ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြတယ်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဗန်ဒါဘစ် ခြင်္သေ့ကြီးဟာ အသက်ကြီးမှ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလားလို့တောင် သူတို့ တွေးမိနေကြတယ်။

"ငါ့ရဲ့ ကံတရားက ကုန်ဆုံးမသွားသေးဘူးပဲ" လို့ အိုင်းဇ်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါးကို ကျေးဇူးတင်နေသလိုမျိုး မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဘယ်လို ဆိုလိုတာပါလဲ" လို့ အကြံပေးက မေးလိုက်တယ်။

"ဗန်ဒါဘစ် မျိုးရိုးထဲမှာ ငါ့လို စီးပွားရေး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါလာတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက ဗန်ဒါဘစ် မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသားဆီကို ရောက်သွားခဲ့တာပဲ"

ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ ဘာမှ နားမလည်နိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေကြတုန်းပဲ။

"ဒီလက်ရာ၊ ဒီဉာဏ်ရည်၊ ဒီဆန်းသစ်မှု... ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက နတ်ဘုရားမဆီက သူ ရရှိခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ"

"ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်။ မိုက်ကယ်က ရီနေးတား ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ"

မိုက်ကယ် ဒီနိုင်ငံကို လာလည်တုန်းက အိုင်းဇ် ဒီမှာ မရှိခဲ့တာကတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပါပဲ။ မဟုတ်ရင် အဲဒီကလေးရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရမှာ။ သူ့ကို အနားမှာ ခေါ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာအောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့မှာပဲ။

အခုတော့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အခမ်းအနားကို သူ ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့တွေ သူ့အပေါ် စိတ်ဆိုးနေကြလောက်ပြီ။ မိုက်ကယ်ကို အမွေအနည်းငယ်ပဲ ပေးခဲ့တာကြောင့်လည်း သူ အမုန်းခံရနိုင်တယ်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ဗန်ဒါဘစ် ခြင်္သေ့ကြီးဟာ အဲဒီနေ့က သူ မရှိခဲ့တာက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ အမှားဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို နောက်မှ သိရှိသွားခဲ့ရတယ်။ ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး နောင်တ ဖြစ်လာတော့မှာပါ။

အိုင်းဇ်က သူ့အကြံပေးတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"မိုက်ကယ်က ငါ့ဆီကနေ ဘာကို အမွေရခဲ့တာလဲ"

"ခြောက်သွေ့လွင်ပြင် ပါ အရှင်" လို့ အဘိုးအိုက ဖြေလိုက်တယ်။

"ဟားဟားဟားဟား" အိုင်းဇ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀ အတွင်းမှာ တစ်ခါမှ မပြခဲ့ဖူးတဲ့ တက်ကြွမှုမျိုးနဲ့ ထပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်ပြန်တယ်။

"ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဟားဟားဟား... မိုက်ကယ်၊ မင်းမှာလည်း ငါ့လိုမျိုး စီးပွားရေး သွေးပါလာတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်ပါယာကို တည်ဆောက်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြစမ်း... အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ မြေရိုင်းပြင်ကြီးနဲ့ မင်း ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါ။ ရီနေးတား ကို ငါ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်အောင် မင်း ဘယ်လို တည်ဆောက်မလဲဆိုတာ ပြစမ်းပါ"

"မင်းသာ လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ဗန်ဒါဘစ် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို မင်းကို ပေးဖို့ ငါ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၅)

အခန်း(၅၈)

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ဘဝအတွက် အရေးအကြီးဆုံး တင်ပြချက်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။

ခြောက်သွေ့အရပ်ဒေသကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်မယ့် သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို မိဘတွေသဘောတူလာအောင် အပြတ်အသတ် နားချရမှာပါ။ သူ့အဖေကတော့ သဘောတူလောက်ပေမဲ့ သူ့အမေကတော့ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားမှာ အသေအချာပါပဲ။

စကားပြောရတာ အဆင်ပြေချောမွေ့အောင်လို့ မိုက်ကယ်က အိပ်ရာထဲအထိ မနက်စာ လာပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ အရသာရှိတဲ့ ပန်ကိတ်တွေ၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်နဲ့ ကြက်ဥကြော်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာပါ။

“မေမေ... ဖေဖေ... သား တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိလို့ပါ”

မိုက်ကယ်က တတ်နိုင်သမျှ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

“သား ခြောက်သွေ့အရပ်ဒေသကို အမွေဆက်ခံခွင့်ရခဲ့တာ မှတ်မိကြတယ်မလား။ အဲဒါကလေ...”

မိုက်ကယ်က ခြောက်သွေ့အရပ်ဒေသမှာပဲ အခြေချပြီး ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်မယ့် သူ့ရဲ့အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြပါတော့တယ်။

သူ့ရဲ့ တီထွင်မှုတွေ တိုးတက်လာဖို့ဆိုရင် ရေနံပေါများတဲ့ အဲဒီနေရာမှာ နေထိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်မှာလို့ သူက ပြောပြပါတယ်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားရဲ့ သဘောတရားတွေနဲ့ အခြားသော စွမ်းအင်အသုံးချမှုတွေအကြောင်းကိုလည်း အနည်းငယ် ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။

“မိုက်ကယ်... မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။ ခြောက်သွေ့အရပ်ဒေသဆိုတာ ဆယ်နှစ်သားကလေးတစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်နိုင်တဲ့နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ လူနေလို့မရတာကို ထားဦး၊ မင်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်မယ့် စည်းကမ်းမဲ့ သတ္တဝါဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့နေရာပဲ”

ဘတ်က ဆုံးမစကား ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ။ ဒါပေမဲ့ သား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်”

မိုက်ကယ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

“မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုရှင်သန်မှာလဲ။ ဘာစားမှာလဲ။ ဘာသောက်မှာလဲ။ ဘယ်မှာနေမလဲ။ မင်းကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးမှာလဲ”

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက ဘတ်ဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆက်တိုက်မေးခွန်းထုတ်နေပေမဲ့ အပြတ်အသတ်တော့ ငြင်းဆိုခြင်း မရှိသေးပါဘူး။ မိုက်ကယ်အနေနဲ့ သူ့အဖေဆီကနေ ခွင့်ပြုချက်ရအောင် နားချဖို့ပဲ လိုတာပါ။

သူက ဘတ်ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို အသေးစိတ်ကျတဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မှော်အတတ် ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အဲဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အစားအသောက်နဲ့ ရေမရှိရင်တောင်မှ သူ ရှင်သန်နိုင်မှာပါ။ လေထုထဲမှာ မှော်စွမ်းအင် ရှိနေသရွေ့ သူဟာ အာကာသထဲမှာတောင် အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မိုက်ကယ်က အကြွင်းမဲ့ ဒြပ်စင်ဘက်စုံအကာအကွယ် စွမ်းရည်ကို ပြသလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီစွမ်းအင်က သူ့ကို ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်အောက် ရှိတဲ့ ဘယ်မန္တန် ဒါမှမဟုတ် ဘယ်မှော်စွမ်းအားနဲ့မှ တိုက်ခိုက်လို့မရအောင် ကာကွယ်ပေးထားတာပါ။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့သားဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ဘတ် သိသွားပါတော့တယ်။

ဆယ်နှစ်သားအရွယ် သူ့သားကို ယှဉ်နိုင်မယ့် သတ္တဝါဆိုလို့ ပင်လယ်နက်ထဲက သတ္တဝါဆိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် အမှောင်တိုက်ကြီးထဲက သတ္တဝါတွေပဲ ရှိပါတော့မယ်။

ဒါ့အပြင် ရီနေးတားမှာ ပြန်ရောင်းဖို့အတွက် ဆန်းသစ်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေကို ဆက်တိုက် တီထွင်သွားမယ့် အစီအစဉ်ကိုလည်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒါဟာ သူ့သားအတွက် အကောင်းဆုံးလမ်းစပဲလို့ ဘတ် စတင်လက်ခံလာပါတော့တယ်။

ဘတ်ကတော့ စတင်ပြီး သဘောတူလာပါပြီ။

အဖေဖြစ်သူရဲ့ ထောက်ခံတဲ့အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် မိုက်ကယ် တစ်ယောက်တည်း ကျိတ်ပျော်သွားပါတယ်။ အခု ကျော်ဖြတ်ရမယ့် နောက်ထပ် အတားအဆီးတစ်ခုကတော့ သူ့အမေပါပဲ။

လိုင်လီယာကတော့ တစ်လျှောက်လုံး ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပါတယ်။ မိုက်ကယ် ဘာတွေရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သိအောင် ဘတ်က မေးခွန်းတွေ မရပ်မနား မေးနေပေမဲ့ လိုင်လီယာကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။

လိုင်လီယာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်လာပါတယ်။

“မေမေ့သားလေးကို သဲကန္တာရထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့တော့ မမျှော်လင့်နဲ့ဦး...”

သူမက အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

တစ်ခုခု မလုပ်ရင်တော့ သူ့အမေ ပေါက်ကွဲတော့မယ်ဆိုတာ မိုက်ကယ် သိလိုက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက သင်းကွဲစလိုင်းမ် ဖြစ်တဲ့ ဖတ်ချ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြပြီး မိဘတွေကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။

“မေမေ ကြည့်ပါဦး။ ဒါက ဖတ်ချ်တဲ့။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးထဲကို ဝင်ပူးနိုင်တယ်”

ပြီးနောက်မှာတော့ သူက အိတ်ထဲကနေ သစ်သားရုပ်သေးရုပ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီရုပ်လေးက သူ့အတိုင်းပဲ ရွှေရောင်ဆံပင်တွေ၊ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ ဖြစ်ပြီး ခြေလက်တွေကိုလည်း လှုပ်ရှားလို့ ရပါတယ်။

“ဖတ်ချ်... သွား”

မိုက်ကယ်က စလိုင်းမ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

သင်းကွဲစလိုင်းမ်က သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ခုခွဲလိုက်ပြီး ပုံတူတစ်ခုက သစ်သားရုပ်လေးထဲကို ခုန်ဝင်ကာ အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

“အဟမ်း... အဟမ်း”

မိုက်ကယ်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအသံက သစ်သားရုပ်လေးဆီကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

“တွေ့လား မေမေ။ သားတို့ ဒီရုပ်လေးကတစ်ဆင့် စကားပြောလို့ ရနေတုန်းပဲ။ မေမေ ဒီရုပ်လေးကို အမြဲဆောင်ထားလို့ ရတယ်လေ။ အဲဒါဆို သားက မေမေ့အနားမှာ စိတ်ဝိဉာဉ်အနေနဲ့ အမြဲရှိနေမှာပေါ့”

ဒါဟာ သူ့အမေ စိုးရိမ်နေတဲ့ ဝေးကွာနေမှုအတွက် မိုက်ကယ်ရဲ့ ဖြေရှင်းချက်ပါပဲ။ ဖတ်ချ်ရဲ့ ပုံတူခွဲတွေဟာ မိုက်ကယ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့အတွက် သူက ဘယ်ပုံတူခွဲကနေမဆို ဘေးနားမှာ ရှိနေသလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူ စကားပြောနိုင်မှာပါ။

လိုင်လီယာက ရုပ်သေးရုပ်လေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်နေပါတယ်။

“ငါ့အနားမှာ... အမြဲတမ်း ငါ့အနားမှာ...”

သူမက ရုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပါတယ်။

“မိုက်ကယ်... မင်း အမေကို ဖေဖေနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ခဏလောက် ထားခဲ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ တစ်ညလုံး စဉ်းစားဖို့ လိုလိမ့်မယ်”

ဘတ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။

မိုက်ကယ်ကလည်း သူတို့ဆန္ဒကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်အောင် ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်နှစ်သားကလေးကို တောထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ညနှောင်းပိုင်းမှာတော့ ဘတ်က လိုင်လီယာကို နားဝင်အောင် ပြောဖို့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

“ချစ်ရယ်... ဒါဟာ မိုက်ကယ်အတွက် မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ သူ့ကို ငါတို့စံအိမ်ထဲမှာပဲ အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားရင် သူ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး အတောင်ပံဖြန့်ခိုင်းရမယ်။ ဒါက သူ့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ သူသာ ပါရမီတွေ ပြသနိုင်ပြီး ခြောက်သွေ့အရပ်မှာ ထူးခြားတဲ့အရာတွေ ဖန်တီးနိုင်ရင် ကိုယ့်အဖေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရလာနိုင်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် မိုက်ကယ်ကို သာမန်မြေးတစ်ယောက်လိုပဲဆက်ဆံခဲ့တာကို သူ နောင်တရသွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ် သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့က သူ့ကို ကူညီလို့ မရဘူး။ မိုက်ကယ်က သူ့ဘာသာ တည်ဆောက်ရမှာ။ ဒါကြောင့် ချစ်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်ချင်နေပါစေ... သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး ခြောက်သွေ့အရပ်မှာ သူ့အသိုက်အမြုံ သူ တည်ဆောက်ခွင့် ပေးလိုက်ရအောင်”

ဘတ်က ဘယ်လိုပဲ ပြောနေပါစေ လိုင်လီယာကတော့ နားထောင်ပုံမရပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမလက်ထဲက ‘မိုက်ကယ်ရုပ်လေး’ ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

“အမြဲတမ်း ငါ့အနားမှာ... ဟင်း ဟင်း... ဟင်း ဟင်း ဟင်း... ဒါက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ် ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ မိုက်ကယ်လေး ရှိနေမှာပဲ”

လိုင်လီယာက အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အတွက် ဘတ်တောင် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လိုင်လီယာက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အဲဒီအစား အရုပ်လေးကိုပဲ လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။

“ဖတ်ချ်... မင်းနာမည်က အဲဒါမလား။ ခဏလောက် ထွက်လာခဲ့စမ်း”

အခန်းထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကြောင့် ကျနေတဲ့ အရုပ်ရဲ့အရိပ်ဟာ ရုတ်တရက် ကွေးကောက်လှုပ်ရှားသွားပြီး အရိပ်နင်ဂျာဝတ်စုံ အပြည့်အစုံနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဖတ်ချ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မကြီး ဖတ်ချ် အဆင်သင့်ပါပဲ”

စလိုင်းမ်လေးက ချစ်စရာကောင်းအောင် အလေးပြုလိုက်ပါတယ်။

“ကဲ... မင်းက လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးဆိုရင် မိုက်ကယ်ဆီမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြရမယ်နော်။ ဟုတ်ပြီလား”

လိုင်လီယာရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရူးသွပ်မှုတွေ အထင်းသားပေါ်လွင်နေပါတယ်။

ဖတ်ချ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မကြီး။ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ် မိုက်ကယ်ဆီမှာ ဖြစ်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်”

“အသေးစိတ်ကအစ”

လိုင်လီယာက ပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

စလိုင်းမ်ကတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့ အမေကို စိတ်မဆိုးစေချင်တာကြောင့် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ပြနေပါတယ်။

“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...”

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ဖတ်ချ်က သတ္တိမွေးပြီး စကားစလိုက်ပါတယ်။

“သခင်မကြီး... သခင်မကြီးက မိုက်ကယ်အပေါ် ဒီလောက်တောင် သံယောဇဉ်ကြီးနေမှတော့... ကျွန်တော် ဖွဲ့စည်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ဂိုဏ်းငယ်လေးအကြောင်းကို သိချင်လားခင်ဗျ”

လိုင်လီယာရဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေ ပင့်တက်သွားပါတယ်။

“ပြောကြည့်လေ......”

* * * * * * * * *