အခန်း (၉-၁၀)

‌🍋 Chapter 9

၎င်းမှာ တကယ်ကို လန်းဆန်းလှသည်။ WeChat Moments မှာ Post တစ်ခု တင်လိုက်ရုံနဲ့ ယွမ် ၂၀,၀၀၀ နီးပါး ရလိုက်တာပဲ။ ဒါဟာ တကယ်ကို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ငွေရှာနေတာပင်။

"ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် တစ်လကို ယွမ်တစ်သန်းကျော်တောင် ရှာနိုင်မှာပဲ!"

ထိုအတွေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသော်လည်း သူကတော့ လက်မခံခဲ့ပေ။

"သိုးမွေးကို နေ့တိုင်း ညှပ်လို့မရသလို၊ လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အမြဲတမ်း အမြတ်ထုတ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ သူတို့ကို ပြန်ပြီး အားဖြည့်ဖို့ အချိန်ပေးရမယ်"

"ဒါကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖွံ့ဖြတ်တိုးတက်မှု လို့ ခေါ်တာပေါ့၊ ငါကတော့ တကယ့်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး ပညာရှင်ကြီးပဲ"

သူသည် မိဘများနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့ညမှာတော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်အေးလက်အေး နားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဆုံးမရှိသော လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် စာမေး ပွဲများကို ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ပေ။

သူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ နားနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ကြည့်လိုက်ရာ လျို့မုယန် ဆက်သွယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ကျိုးထျန်း... ဒါတွေ အကုန်လုံး နင့်ကြောင့်ဖြစ်တာနော်!"

"ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ" ဟု သူက သိရက်နှင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ WeChat Moments မှာ အဲ့ဒီပုံကြီး တင်လိုက်တာလဲ၊ အခု အတန်း Group ထဲမှာ ကြည့်ဦး၊ ငါတို့နှစ်ယောက်အကြောင်း ဘာတွေ ပြောနေကြလဲဆိုတာ"

လျို့မုယန်မှာ Group ထဲက စာတွေကို ဖတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေပုံ ရသည်။

"ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအတန်းဖော်တွေက စိတ်ပုပ်နေကြတာပါ၊ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်စမ်းပါ"

"ဟွန့်... နင်ကတော့ တစ်ခုခုတော့ ရှင်းပြသင့်တာပေါ့"

"ကောင်းပြီ... ငါ Group ထဲမှာ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု တင်ပေးလိုက်မယ်"

ကျိုးထျန်း ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

"ငါကတော့ ဒီ 'သိုး' လေးတွေကို နောက်ထပ် ခဏလောက် အချိန်ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က အတင်းအကျပ် အမြတ်ထုတ်ခိုင်းနေတော့လည်း ငါ့အပြစ် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့၊ လျို့မုယန်ကိုပဲ အပြစ်တင်ကြတော့"

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စာရိုက်ကာ အတန်း Group ထဲသို့ တင်လိုက်သည်။

"တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက် - အတန်း Group ထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ လျို့မုယန်အကြောင်း ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ကောလာဟလတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းလင်းချက် ထုတ်ပြန်အပ်ပါတယ်"

"ပထမအချက်၊ ကျွန်တော်နဲ့ လျို့မုယန်ဟာ သာမန် သူငယ် ချင်းတွေသာဖြစ်ပါတယ်"

"ဒုတိယအချက်၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုနှစ်ခု ဆုံကြတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားခြင်း မရှိပါဘူး"

"တတိယအချက်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ သူငယ် ချင်းထက်ပိုတဲ့ ဘယ်လိုအပြုအမူမျိုးမှ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ကျေးဇူး ပြုပြီး Group ထဲမှာ လျှောက်ပြီး မခန့်မှန်းကြပါနဲ့"

"စတုတ္ထအချက်၊ ကျွန်တော် ထပ်လောင်းပြောချင်တာက တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်"

သူ စာရိုက်ပြီးပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုရှင်းလင်းချက်တွင် သူတို့ကြား၌ မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိကြောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အကြိမ်ကြိမ်အသားပေး ရေးသားလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းကပင် အခြားသူများ၏သံသယကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

အားလုံးကလည်း Weibo ပေါ်က အတင်းအဖျင်းတွေကို နေ့တိုင်း ဖတ်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရှင်းလင်းချက်မျိုးကို နှစ်စဉ် မြင်တွေ့နေကြသူများဖြစ် သည်။

သူ့ ရှင်းလင်းချက်သည် အတန်း Group ထဲတွင် ငြိမ်သက်စပြုနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည်မီးမွှေးပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ!"

"ခေါင်းကို သဲထဲနှစ်ပြီး ပုန်းနေတာပဲ!"

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် လိမ်နေတာပေါ့!"

"ဒါက လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ!"

.....

"အင်း... ငါတို့အတန်းထဲက လူတွေကတော့ တရုတ်စာ စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းကြမှာ သေချာတယ်၊ စကားပုံတွေကို အစီအရီ ရွတ်ပြနေနိုင်ကြတာပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် Group ထဲက စကားပုံအစီအရီကို သတိ ထားမိလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် အချဉ်ပေါက်မှုမှာ အရင်ကလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၅,၀၀၀ ကျော်အထိ ရရှိခဲ့သည်။

"တွေ့လား... ငါပြောသားပဲ၊ သိုးတွေကို အချိန်ပေးရမယ်၊ အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူး"

၅,၀၀၀ ကျော် ရလိုက်သည်ကလည်း မဆိုးလှပေ။ ယခုအခါ သူ့လက်ကျန်မှာ ၄၀,၀၀၀ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ဆီ သွားရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူ စောစောနားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါက သန်းပေါင်းများစွာသော အမြတ်အစွန်းများနှင့် ဆက် စပ်နေသည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်က ရုတ်တရက် အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

[ဒင်~!]

[စနစ်တာဝန် - လူအများအပြားထံမှ အမြင့်ဆုံး အချဉ်ဓာတ်ကို တစ်ပြိုင်နက်ရရှိရန်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် - လူအများအပြား အချဉ်ဓာတ် နှစ်ဆတိုးစေမည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု]

[တာဝန်ညွှန်းကိန်း - နန်အန်းလမ်းရှိ လျန်ကျား အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံးတွင် လူ ၁၀ ဦးထက်မနည်းထံမှ အမြင့်ဆုံး အချဉ်ဓာတ်ကို တစ်ပြိုင်နက်ရယူပါ။ ဤတာဝန်အတွက် အချိန်သတ်မှတ်ချက် မရှိပါ။]

[မှတ်ချက် - အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် ကျန်းရိုသည် Host နှင့် ယာယီ 'အချဉ်ဓာတ် အပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်မှု' ရှိနေ သည်။ ကျန်းရို ရရှိသမျှ အချဉ်ဓာတ် အားလုံးကို Host က ဆက်ခံရရှိမည်ဖြစ်သည်။]

သူသည် စနစ်က ဤအချိန်တွင် တာဝန်တစ်ခုပေးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီတာဝန်ရဲ့ ဆုလာဘ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ အရင်တစ်ခါလို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု သတင်းအချက်အလက်ကို ပေးတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီတာဝန်က အတော်လေး ခက်ခဲတယ်၊ လူ ၁၀ ယောက်ဆီက အချဉ်ဓာတ် ၉၉ ကို တစ်ပြိုင်နက် ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် အချဉ်ပေါက်အောင် လုပ်ရမလဲ"

သူ စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုအကျိုးဆောင်ရုံးတွင် အကျိုးဆောင် ၁၁ ယောက် သို့မဟုတ် ၁၂ ယောက်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် လူတိုင်းကို အမြင့်ဆုံး အချဉ်ပေါက်အောင် လုပ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စနစ်၏ မှတ်ချက်အရ သူ့ အချဉ်ဓာတ် ရရှိမှုမှာ ထိုမိန်းကလေးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ကျန်းရိုကို အခြားသူများ အချဉ်ပေါက်အောင် သူက နည်းလမ်းရှာပေးနိုင်လျှင် ထိုအချဉ်ဓာတ်များသည်လည်း သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ကျန်းရို၏ WeChat ကို ကြည့်ကာ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူ စောစောထပြီး အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ ဒီနေ့လည်း သူ့အမေက ဒေါ်လေးချန်ဆိုင်က ပေါက်စီများ ဝယ်ပေးသည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အပေါ် ယုံကြည်ထားသည်ကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် သူသည် အချဉ်ပေါက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။

မနက် ၉ နာရီခန့်တွင် သူသည် နန်အန်းလမ်းရှိ လျန်ကျား အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူက ကျောင်းဝတ်စုံ မဟုတ်ဘဲ အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး တက်ကြွနေပုံရသည်။

ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ အရင်တစ်ခါကလို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေသည်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ထားသော အမျိုးသား အကျိုးဆောင်တစ်ဦးက ချက်ချင်းကြို ဆိုသည်။

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ၊ အိမ်ငှားမလို့လား ဒါမှမဟုတ် ဝယ်မလို့လား။"

"ကျွန်တော် ချိန်းထားတာ ရှိပါတယ်၊ အကျိုးဆောင် ကျန်းရိုနဲ့ပါ"

ကျိုးထျန်းသည် ကျန်းရိုနှင့် WeChat မှတစ်ဆင့် ကြိုတင်ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီမိန်းကလေး၏စရိုက်ကို သူသိသည်။

ရိုးသားပြီး လောကဒဏ်၏အညစ်အကြေးများ မဝင်သေးသူဖြစ်ရာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူတွေ့ခဲ့ရသလို၊ စနစ်၏ မှတ်ချက်အရလည်း ကျိုးထျန်း သူမကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဩော်... ဒါဆို ကျွန်တော် သူမကို သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်"

ထိုအကျိုးဆောင်၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးသော အရိပ် အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကျိုးထျန်းက ထိုအမူအရာကို အမိအရ မြင်လိုက်သည်။

'သူက ကျန်းရိုကို မကျေနပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို အမြင်မကြည်တာလားတော့ မသိဘူး'

'ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ဝတ်ထားတာက အရမ်း ရိုးရှင်းလွန်းလို့ ထင်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ ငွေအမြောက်အမြား ရပြီးရင်တော့ ဝတ်ကောင်းစားလှလေးတွေ ဝယ်ဦးမှပဲ'

သူ့မိဘများမှာ အလွန်ပင် ချွေတာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့မိသားစုသည် အမြဲတမ်း လူမသိအောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မတွက်ချက်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် လူလတ်တန်းစား မိသားစုလေးသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်နေမိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှန်ဟိုင်း၏စံနှုန်းအရဆိုလျှင်တော့ သူတို့သည် အခုမှ လူလတ်တန်းစား ဖြစ်လာပုံရသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းရို အထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။

"ကျိုး... ရောက်လာပြီလား"

"ကျွန်တော့်ကို 'လူကြီးမင်း' လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ 'အတန်းဖော်' လို့ ခေါ်နေတာက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးယူနေသလို ခံစားရလို့" ဟု ကျိုးထျန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူတို့ မနေ့က WeChat တွင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြရာ အသက်ချင်း မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ကျန်းရိုသည် အနီးနားရှိ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ စတုတ္ထနှစ်ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် အလုပ်ဝင်သည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးပေ။

"ကောင်းပါပြီ ရှင်... ဒီနေ့ ဘယ်လို အိမ်မျိုးတွေကိုကြည့်ချင်လို့လဲ"

ကျိုးထျန်းက သူ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မပြောသေးပေ။ လူများ ၏ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို မခံရစေရန် တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လိုအပ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အိမ်အမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်ယူခြင်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးနားရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အစည်းအဝေးခန်းမှာ အလွတ်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူက တော့ ယခင်ကလို ဧည့်ဝတ်ပြုမှုမျိုး မရရှိသေးပေ။

"ကျန်းရို... ကျွန်တော် ပြောစရာရှိတယ်၊ ကျွန်တော် ပြောပြီးရင် အံ့ဩတာမျိုး၊ ထိတ်လန့်တာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့နော်"

ကျိုးထျန်း၏လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာကြောင့် ကျန်းရို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တော်တော်လေး ခိုင်မာပါတယ်" ဟု သူမက မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ထိုင်ခုံကို မြဲမြဲကိုင်ထားနော်၊ လိမ့်မကျစေနဲ့"

ကျိုးထျန်းက သတိပေးချက်တစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်ပြီးမှ သူမနားသို့ တိုးကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့တဲ့ စာရင်းထဲက အိမ်တွေကို ဝယ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

"ဘယ် အခန်းတွေကိုလဲ" ဟု ကျန်းရိုက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... အိမ် ၁၃ လုံးစလုံးကို"

ကျန်းရို : ...

ကျန်းရို၏ မျက်လုံးများမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရာမှ အံ့ဩခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ မကျေနပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ရှင်ကတော့ ပျင်းနေတာလား၊ ကျွန်မကို လာနောက်နေတာပဲ။"

သူမက တကယ် ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူက နောက်နေလို့လဲ၊ ကျွန်တော် အတည်ပြောနေတာ၊ အဲ့ဒီနေ့က မင်းပြတဲ့ အိမ် ၁၃ လုံးစလုံးကို ကျွန်တော် ယူမယ်။"

သူ့၏ အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကို မြင်သော အခါ ကျန်းရိုသည် သူဆိုလိုသည်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။

"ရှင်... ရှင် အတည်ပြောနေတာလား!"

သူမ ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်းက သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အမြန်ပြန်ဆွဲချလိုက်သည်။

"တိုးတိုးနေပါ၊ အော်မနေနဲ့၊ အကုန်လုံး ကြားကုန်ဦးမယ်"

ခဏအကြာတွင် ကျန်းရိုသည် သူမ ပေါင်ကိုဆိတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

🍋 Chapter 10

"အာ့... နာတယ်!"

ကျန်းရိုသည် သူမကိုယ် သူမ အိပ်မက်မက်နေသည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် ပေါင်ကို အားရပါးရ ဆိတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"မင်းကလည်း ရိုးသားလွန်းပါတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်တောင် အားနဲ့ဆိတ်ရလား" ကျိုးထျန်းက မနေနိုင်ဘဲ မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မယုံနိုင်လို့ပါ၊ ရှင် တကယ်ပဲ အိမ် ၁၃ လုံးစလုံးကို ဝယ်မယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား"

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို နောက်နေတယ်လို့ ထင်လို့လား"

ကျန်းရို၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ငွေစာရင်းများ အလုပ်ရှုပ်သွားတော့သည်။

‘အိမ် ၁၃ လုံး၊ စုစုပေါင်းတန်ဖိုး ယွမ်သန်း ၃၀ ကျော်၊ ကော်မရှင် ၂ ရာခိုင်နှုန်း၊ ကုမ္ပဏီနဲ့ ခွဲဝေပြီးရင် ငါ ၄၅ ရာခိုင်နှုန်း ရမယ်၊ ဆိုလိုတာက ယွမ် ၃ သိန်းနီးပါးပဲ’

ယွမ် ၃ သိန်းဆိုသည်မှာ နန်အန်းလမ်းရှိ လျန်ကျား အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံးတွင် စတိုမန်နေဂျာတစ်ယောက်၏ တစ်နှစ်စာ ဝင်ငွေမျိုး ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် အလုပ်ဝင်တာ တစ်လပဲ ရှိသေးသောလည်း ငွေအများကြီး ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ရောက်နေသလို ခံစားနေရပြီး ထိုအိပ်မက်ထဲမှ ဘယ်တော့မှ မနိုးထချင်တော့ပေ။

၎င်းမှာ သူမက အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးသဖြင့် ကော်မရှင် အနည်းငယ်သာ ရသေးခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ဝါရင့်အကျိုးဆောင်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကော်မရှင်က ယခုထက် ပိုများပေဦးမည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အိမ်အမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်ရာ ကော်မရှင်ကို အနိမ့်ဆုံးအထိ ဈေးဆစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ဒါတောင်မှ သူမ၏ ဝင်ငွေက ယွမ် ၁ သိန်းထက် ကျော်လွန်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ဟေး... ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ၊ ကြောင်သွားတာလား"

ကျိုးထျန်းက သူမမျက်နှာရှေ့တွင် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ ကျန်းရိုသည် ထွက်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော သွားရည်များကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်ရတာထက် ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါဆို... ဘယ်တော့လောက် အရောင်းအဝယ် အပြီးသတ်ချင်သလဲရှင်"

"တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ လိုအပ်ချက် အချို့ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါတွေကို မှတ်ထားပေး"

ကျန်းရို သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ပထမအချက်၊ အမည်ပေါက်ပြောင်းတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလက်မှတ်ကိစ္စတွေအပါအဝင် အားလုံးကို ၁၀ ရက်အတွင်း အပြီးသတ်ရမယ်”

ဤလိုအပ်ချက်မှာ တကယ်တမ်းတွင် အတော်လေး ခက်ခဲသော်လည်း အချိန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

"ဒုတိယအချက်၊ ဒီကိစ္စကို တခြားအကျိုးဆောင်တွေ မသိပါစေနဲ့၊ လျို့ဝှက်ထားပေးပါ”

"တတိယအချက်၊ အဲ့ဒီအိမ်ပိုင်ရှင် ၁၃ ယောက်စလုံးက ဝယ်တဲ့သူက တစ်ယောက်တည်းဆိုတာကို မသိစေနဲ့၊ နောက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အိမ်တွေအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း သူတို့ မသိပါစေနဲ့”

"စတုတ္ထအချက်၊ ဈေးနှုန်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မယ်ဆိုရင် သတ်မှတ်ဈေးထက် ၁ ရာခိုင်နှုန်း ဒါမှမဟုတ် ၂ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးရတာကို ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်တယ်၊ ငွေသားနဲ့ပဲ ချေမယ်၊ အဓိကကတော့ အိမ်တွေကို အမြန်ဆုံး ရဖို့ပဲ”

ကျိုးထျန်းသည် သူကြိုတင်စဉ်းစားထားသော အချက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဤကိစ္စတွင် အရေးကြီးဆုံး အချက်သုံးချက်မှာ အချိန်၊ အချိန် နှင့် အချိန် ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက အချက်အလက်များကို အမြန်လိုက်မှတ်နေသည်။ ကျိုးထျန်း၏ လိုအပ်ချက်များကို နားထောင်ပြီး သူမ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားသည်။

သူတို့ အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံးတွင် သတင်းကွန်ရက် အလွန်ကောင်းမွန်ရာ ဖျက်သိမ်းရေး သို့မဟုတ် ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးရေး စီမံကိန်းများရှိလျှင် ချက်ချင်း သိလေ့ရှိသည်။

သို့သော် နန်အန်းကျေးရွာ ဖျက်သိမ်းမည့် သတင်းကိုတော့ သူမ မကြားမိသေးပေ။ ဖျက်သိမ်းမည့် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ထက် ဈေးနှုန်းများစွာ နိမ့်ကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဖျက်သိမ်းရေးသာ မရှိခဲ့လျှင် ကျိုးထျန်း၏ လုပ်ရပ်မှာ သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ စိတ်ပူရမည့် ကိစ္စမဟုတ်တော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... အားလုံး မှတ်သားထားပြီးပါပြီ။ အိမ်ပိုင်ရှင်တွေကို အခုပဲ စတင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော်ပြောတဲ့ အချက် ၄ ချက်ကို မှတ်ထားပါ၊ အဲ့ဒါတွေက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ နားလည်တယ်မလား"

ကျန်းရိုက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးစေရန် ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ အချဉ်ဓာတ် အမှတ်များမှ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဟွာရှ ဘဏ်ကတ်ကို သူ မနေ့က ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ကျန်းရိုထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်သည်။

"ဒီယွမ် ၁၀,၀၀၀ က မင်းအတွက် သီးသန့်ပေးတဲ့ ဆုကြေးပါ၊ နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ် ၁၀,၀၀၀ ထပ်ပေးဦးမယ်၊ ဒါတွေက အကျိုးဆောင်ခထဲမှာ မပါဘူးနော်"

သူက အခုကတည်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကြိုပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် နောက်မှပေးမည်ဟု ပြောပါက ကတိအလွတ်ပေးသည်ဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အခုချက်ချင်း အပြီးသတ်နိုင်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ထမင်းမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်!"

ကျန်းရိုမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အလေးအနက် ကတိပေးလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ WeChat အကောင့်ထဲက ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ကြည့်ပြီး ပျော်လွန်း၍ ခုန်မိတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးထျန်းက လူမသိစေရန် သတိမပေးထားခဲ့လျှင် သူမ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ဟစ်မိပေလိမ့်မည်။

အလုပ်မစရသေးခင်ကတည်းက ဆုကြေးကြိုပေးသည့် ဤမျှ ရက်ရောသောသူမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ပန်းတိုင်ကို အရောက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါသည် ကျိုးထျန်း လိုချင်သော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးထက် ပိုထိရောက်သော လှုံ့ဆော်မှု မရှိပေ။

သူသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ရှူး..." ဟု နှုတ်ခမ်းတွင် လက်တင်ပြပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရိုကတော့ ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပုံမှန်မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ အလုပ်ခုံသို့ ပြန်သွားလေသည်။

...

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးထျန်းသည် အေးအေးဆေးဆေး နားနေရင်း သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်သည်။ အားသည့်အချိန်တိုင်း လျို့မုယန်နှင့် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမက လူကြိုက်များသော နတ်သမီးလေးဖြစ်သလို ကျိုးထျန်းကလည်း သူမကို စိတ်ဝင်စားနေသည် မဟုတ်ပါလား။ မိသားစုချင်း ဆုံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှေ့ဆက်တက်မည့် ဘာသာရပ်များနှင့် သုတေသနလမ်းကြောင်းများအကြောင်း မကြာခဏ ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။ စကားပြောရင်းနှင့် စာမေးပွဲပြီးလျှင် အတူတူ ဂုဏ်ပြုကြရန် ကတိကိုလည်း ပြန်အမှတ်ရလာကြသည်။

"မုယန်... ငါတို့ ဘယ်လို ဂုဏ်ပြုကြမလဲဆိုတာ နင် အခုကတည်းက စဉ်းစားထားလို့ ရပြီနော်" ကျိုးထျန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

"ရလဒ်တွေတောင် မထွက်သေးဘူး၊ အရမ်းကြီး ယုံကြည်မှု မလွန်ပါနဲ့ဦး" လျို့မုယန်က မျက်စောင်းထိုးနေသည့် Emoji လေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့အရည်အချင်းနဲ့ကတော့ ယုံကြည်မှုမရှိလို့ မရဘူးလေ။ ပြောပါဦး... နင် ဘာတွေကို ကြိုက်တတ်လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်နေရာတွေကို သွားချင်ပေမယ့် မရောက်သေးတာမျိုး ရှိလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်ချင်သေးလဲ"

လျို့မုယန် ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး -

"အမှန်တော့ ငါက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရိုလာကိုစတာတွေ၊ ဒရော့တာဝါ တွေကို အမြဲစီးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်မရခဲ့ဘူး"

ကျိုးထျန်း အံ့ဩသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဤမိန်းကလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ချင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူကိုယ်တိုင် ထိုအရာများကို အနည်းငယ် ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မစီးနိုင်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အမြင့်ကနေ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသလို ခံစားရသည့် အလေးချိန်မဲ့ အခြေအနေမျိုးကို သူ မကြိုက်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမက ပြောလာပြီဖြစ်ရာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ နောက်ဆုတ်၍ မရပေ။

"ငါလည်း အဲ့ဒါတွေကို သွားစီးချင်နေတာ၊ အတူတူ သွားကြမလား"

"အိုကေလေ... ငါ Happy Valley ကို သွားချင်တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ စီးရတာ တော်တော် မိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်"

ရှန်ဟိုင်းရှိ Happy Valley ကစားကွင်းမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီး အိမ်နှင့်လည်း မဝေးလှပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ ငါတို့အတန်းထဲက မိန်းကလေးတွေကိုတော့ မခေါ်ဘူး၊ သူတို့က ဆူလွန်းလို့"

"အာ... ငါက ချွန်းယန်တို့ အုပ်စုကိုပါ ခေါ်မလို့ စဉ်းစားထားတာ"

ကျန်းချွန်းယန်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ကျိုးထျန်း ကျောချမ်းသွားရသည်။ ထိုမိန်းကလေးက အမြဲတမ်း အချဉ်ပေါက်ဆုံး သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပေးလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူမက လျို့မုယန်အပေါ် ဘယ်လို သဘောထားရှိနေသလဲဆိုတာ သူ တကယ် မသိတော့ပေ။

"သူတို့ကို ခေါ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း၊ ဖူတန့်တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ထားတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသား နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့် ဂုဏ်ပြုကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ"

"ဟွန့်... နင့်ရဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုနတ်သမီးလေးမှာ အမှန်တကယ်တော့ အေးစက်နေသူ မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အရည်အချင်းများက အလွန်မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ယောက်ျားလေး အများစုမှာ သူမရှေ့တွင် အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်မည်ကို ကြောက်ကာ စကားပင် မပြောရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကတော့ ထိုသူများနှင့် မတူပေ။ မျက်နှာပြောင်ဖို့ လိုအပ်သည်ကို သူ သိထားသည်။

ဇွန်လ ၁၁ ရက်နေ့ မနက်တွင် ကျန်းရိုထံမှ သတင်းကောင်း ရောက်လာသည်။ အိမ်ပိုင်ရှင် အားလုံးနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ပြီး လျို့ဝှက်ချက်မှာလည်း လုံခြုံမှု ရှိသည်။

အိမ် ၁၃ လုံးကို မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာနိမ့်ကျသော ပျမ်းမျှဈေးဖြင့် ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ဧရိယာ ၅၇၃ စတုရန်းမီတာ ရှိပြီး အခွန်အပါအဝင် နောက်ဆုံးဈေးမှာ ယွမ် ၃၂.၁၇ သန်း ဖြစ်သည်။ သုံးရက်အတွင်း ယခုမျှ ခရီးရောက်သွားခြင်းမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှသည်။

သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်ခန်းသည်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ဘဏ္ဍာရေးကုမ္ပဏီများမှတစ်ဆင့် ငွေကြေးများကို အမြန်ဆုံး ရရှိအောင် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း အတော်လေး မြင့်မားလှသည်။ တစ်လလျှင် အတိုးနှုန်း ၀.၆ ရာခိုင်နှုန်း ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် တစ်လခန့်သာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိုးငွေ ယွမ် ၂ သိန်းဆိုသည်မှာ ရလာမည့် အကျိုးအမြတ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူသည် နန်အန်းလမ်းရှိ လျန်ကျား အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်ရုံးသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

အိမ်ပိုင်ရှင် ၁၃ ဦးသည် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် အချိန်အသီးသီး ချိန်းဆိုထားကြရာ နှစ်ရက်အတွင်း အားလုံး ပြီးစီးမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အကျိုးဆောင်နှင့်အတူ အဝယ်သဘောတူစာချုပ်ကို ကြိုတင်ချုပ်ဆိုချင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ လူကိုယ်တိုင် ထွက်ပြသရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စာချုပ်ချုပ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုအနေဖြင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျိုးထျန်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လူတစ်အုပ်လုံးက သူ့ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်ကြတော့သည်။

ဤမျှ ငွေဝင်မည့် ဖောက်သည်မျိုးမှာ တစ်နှစ်မှ အနည်းငယ်သာ တွေ့ရတတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခုမှရောက်လာသည့် အလုပ်သင်မလေးက ယခုကဲ့သို့ ကံထူးသွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုလူအုပ်ကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

‘မလောကြပါနဲ့ဦး၊ ခဏနေရင် တကယ့် အချဉ်ပေါက်တာက ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို ငါ ပြမယ်’