ဒီဘုရင်က မင်းကို ခေါ်သွားမယ်

သူတို့ရှေ့မှ မိစ္ဆာသည် အမှန်တကယ် ကျူးယန် ဟုတ်မဟုတ်ကို ဝမ်ရှိုယီ လုံးဝ မသေချာခဲ့ပေ။

သို့သော် ၎င်းပြသနေသော လက္ခဏာများကို ကြည့်ရလျှင် ဟုတ်လောက်သည်။

ရှန်ဟိုင်းကျင်းအရ ထိုသတ္တဝါက ရှေးဟောင်း ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ အထဲမှ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်တိုင်ကြီးကို ဝင်တိုက်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြပြီး နွီဝါးနှင့်ပင် ရန်ငြိုးရှိခဲ့ဖူး၏။

ကောင်းကင်ရေတွင်း အစောင့်အကြပ်က သာမန် သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်နိုင်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လညး ဤမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။

ဒါနဲ့ စီနီယာနဲ့ မရီးတို့ကို မတွေ့ရတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ။ သူတို့က ကျူးယန် သတ်တာကို ခံလိုက်ရပြီလား။

ထိုအတွေးကြောင့် ဝမ်ရှိုယီ၏ ရင်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများက ဒေါသလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒီမိစ္ဆာတွေက တကယ် သေထိုက်တယ်။

သူတို့ ကျေနပ်ဖို့အတွက် လှပတဲ့အရာ ဘယ်နှခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လိုသေးတာလဲ။

"ဝေါင်း…"

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် ကျူးယန်က ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနှစ်ဖက်နဲ့ ရုတ်တရက် ထုလိုက်ပြီး ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို နှိမ့်ချကာ တက်လှမ်းသူတွေဆီ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

တက်လှမ်းသူများက ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

၎င်းက သူတို့အပေါ် တောင်ကြီးတစ်တောင် ပြိုကျလာသည်နှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။

အနည်းငယ် အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးတဲ့ အခင်းအကျင်းက ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

"မပြေးကြနဲ့။ အခင်းအကျင်းအတိုင်း နေကြ။" ဝမ်ရှိုယီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ သူ့စကားကို နားမထောင်ကြ။

လူတိုင်း၏ ပထမဆုံး အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန်ပင်။

တက်လှမ်းသူများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် တာဝန်ဆိုသော စကားများ အားလုံး လုံးဝ မေ့ပျောက်သွား၏။

"သွားပြီပဲ။"

ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွား၏။ တက်လှမ်းသူများက ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ ကျူးယန်ကို ယှဉ်နိုင်ရန်ပင် မလွယ်သည်ကို ယခု သူတို့က ထွက်ပြေးပြီး ကျောပြင်များကို ဖော်ပြနေခြင်းက အသက်ကို ကံကြမ္မာဆီ ပေးအပ်နေသည်နှင့် အတူတူပင်။ အဆုံးသတ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ သေဆုံးခြင်းပင်။

ထို့ပြင် သူ မျှော်လင့်ထားသော အတိုင်းပင်…

ကျူးယန်က လည်ပတ်နေသော တံစဉ်းတစ်ခုလို လူအုပ်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သွားလေသည်။ ၎င်း ဖြတ်သွားသော နေရာတိုင်း လူများနှင့်မြင်းများ လွင့်စင်သွားပြီး ၎င်း၏လက်သည်းနှင့် တစ်ချက် ကုတ်လိုက်သည်နှင့် ခြေလက်များနှင့်အသားစများက နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် တခြားသူများ ကျူးယန်၏ လမ်းကြောင်းအပေါ် တည့်တည့် ရောက်နေသည်ကို မြင်သော် ဝမ်ရှိုယီ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ ချန်ဟွိုက်အန်၏ အဓိက လက်အောက်ငယ်သားများကို အန္တရာယ်မှ ဆွဲထုတ်ရန် သူ အစွမ်းကုန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒီမိစ္ဆာက ဘယ်အဆင့်လဲ။ ကြောက်စရာကြီး။ ငါတို့မှာ ခုခံဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိဘူး။" ကျောက်ရင်းက မြေကြီးထဲမှ မီးတိုင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြေးဝင်လာသော ကျူးယန်ကို လုံးဝ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ရင်း၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက ကျူးယန်အပေါ် ခြစ်ရာတစ်ခုပင် မကျန်ရစ်စေခဲ့။

ထိုမျောက်ဝံကြီးက အသွေးအသားဟု ထင်ရသော်လည်း ထူထဲသော အမွေးများ အောက်တွင် မာကျောသော အကြေးခွံအလွှာတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ ကျောက်ရင်း၏ လျှပ်စီးခုတ်ချက်က မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးပွားများသာ ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့၏။

"ခင်ဗျားတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုရဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကို သုံးမယ်ဆိုရင်၊ ဒီအကောင်က အဆင့်တောင် သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တက်လှမ်းသူတွေရဲ့ စံနှုန်းအရဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာက အနည်းဆုံး ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်သေးတာ ရှင်းနေတယ်။"

ဝမ်ရှိုယီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပါ့ကျီကို မတွေ့ရပေ။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေက ပို၍ မှောင်မိုက်သွား၏။

ပါ့ကျီလည်း အစားခံလိုက်ရပြီလား။

ဒါဆိုရင် စီနီယာ အသက်ရှင်ဖို့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီပေါ့။

အရှင်မရဲ့ ဟောကိန်းက မှန်ကန်နေခဲ့တာပဲ။ ဒီမိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ခရီးစဉ်က အန္တရာယ်များတယ်။ ကောင်းကင်ရေတွင်းကို ဖွင့်ဖို့အတွက် တက်လှမ်းသူတိုင်းက သေချာပေါက် သေဆုံးရမယ့် အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့လည်း ငါ ဦးဆောင်လာတဲ့ မျှော်စင်ကိုပဲ အောင်မြင်စွာ ဖွင့်နိုင်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှင်မက ငါ့နောက်မှာ ရပ်တည်နေလို့ပဲ။

သောင်းကျန်းနေသော ကျူးယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွား၏။

သူက လက်ကို လှန်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ တောက်ပနေသော ရွှေရောင် အဆောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းက ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ရှိသော်လည်း…

အရှင်မအတွက်၊ ကောင်းကင်ရေတွင်းအတွက်၊ ထို့နောက် ကလဲ့စားချေဖို့အတွက်…

သူ့တွင် တုံ့ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိတော့။

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အမိန့်၊ ယင်နဲ့ယန်ကို သက်သေပြု၊ မိုးကြိုးချောက်ကမ်းပါးနဲ့ နက်နဲဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သခင်ကြီး၊ ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အားလုံးကို ချုပ်နှောင်တော်မူပါ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်အတိုင်း သွားစမ်း။"

ဝမ်ရှိုယီက ဘယ်လက်နှင့် လက်ကွက်ကို ဖော်လိုက်ပြီး ညာလက်က အဆောင်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်၏ အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အနက်ရောင် တိမ်တိုက်တွေ စုရုံးလာ၏။

ဂျိန်း…

ရေစည်လောက် ထူထဲသော မိုးကြိုးသွားကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပစ်ချလာပြီး မျှော်စင်ကြီးကို တည့်တည့် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။

လျှပ်စီးတန်းက မရေမတွက်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမှတ်အသားများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှိုယီ၏ခေါင်းထက်ကို ရောက်ရှိသွား၏။

မိုးကြိုးစွမ်းအားများ စီးဝင်လာသည်နှင့် ဝမ်ရှိုယ်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထို့နောက်မှာတော့ သူ၏အမူအရာက တည်ငြိမ်သွားပြီး အေးစက်ကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အသွင်ကို ဆောင်သွား၏။

ကျောက်ရင်းနှင့် တခြားသူများက သူ့ကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့အတွက်တော့ သူတို့ရှေ့မှ ကောင်လေးသည် ရုတ်တရက် သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သူ၏ မျက်ဆန်များ အထဲတွင် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မိုးကြိုးများအကြားမှ လေထဲကို မြောက်တက်သွား၏။ သူ၏ဆံပင်များက လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေပြီ သုံးပေ ပတ်လည်မှာ ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းတွေ တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများက ခဏတာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြသနေသော်လည်း အထဲမှ အေးစက်သည့် ရက်စက်မှုနဲ့ လောကကြီးနှင့် ကင်းကွာနေသော အသွင်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ရှိုယီက လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ပေ။

သူက အားလုံး၏အထက်တွင် ရပ်နေသာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

...

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်၏ အောက်ထပ်များ၌။

အခြား နေရာလွတ်တစ်ခုတွင်။

ကျူးယန်က ပါ့ကျီ၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်။

ထိုနေရာတွင်တော့ ၎င်းက တက်လှမ်းသူများကို သတ်ဖြတ်နေသော သောင်းကျန်းသည့် သားရဲ မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းက မိမိ၏ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးနေသော အမတ်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

အပြင်ဘက်မှ မိုးကြိုးသံ တစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် တစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

ကျူးယန်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ အချိန်မရှိတော့ဘူး။"

"ဘာလို့လဲ။" ပါ့ကျီက နားမလည်နိုင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီဘုရင် ရောက်နေပြီပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

၎င်းက လက်သည်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျူးယန်ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သားရဲတွေ အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး တက်လှမ်းသူတွေကို သတ်ပစ်လို့ ရတယ်။ ဒီဘုရင် ခွန်အားတွေ ပြန်ရလာတာနဲ့ အထက်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေကိုတောင် စိန်ခေါ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး။"

သို့သော် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျူးယန်က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါရုံသာ လုပ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက အစောကြီးကတည်းက သတ်မှတ်ခံထားရ ပြီးသားပါ။ အရှင်မင်းကြီး လာသည်ဖြစ်စေ၊ မလာသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား၊ မိုးကြိုးဌာနရဲ့ အစစ်အမှန် သခင်ကြီး လက်ချက်နဲ့ ကျွန်တော် သေရမှာပါ။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စွမ်းအား ဖြစ်သွားမလား။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ တက်လှမ်းသူတွေအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားမလား ဆိုတာပါပဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တာဝန်က နဂါးဝိညာဉ် အမွေဆက်ခံသူကို အဲဒီ သတ္တဝါတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုရအောင် ကူညီပေးဖို့ပါပဲ။ ဒါက ဒီဝင်စားခြင်း သံသရာမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပါ။"

ပါ့ကျီက ကျူးယန်၏ မျက်လုံးတွေထဲတွင် သေခြင်းတရားကို မြင်လိုက်ရ၏။

၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစများ လှုပ်ခတ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

ရှေးကာလတွေတုန်းက ကျူးယန် မည်မျှ တန်ခိုးကြီးခဲ့ကြောင်းကို ၎င်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျူးယန် သွားသော နေရာတိုင်းတွင် စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားပြီး အလောင်းများက ကွင်းပြင်များတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

၎င်းက နွီဝါးကိုပင် အာခံရဲခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျူးယန် ဘာကိုမှ မကြောက်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်ကိုရော၊ မြေကြီးကိုရောပါ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ ၎င်းက ယခုအခြေအနေထိ ရောက်အောင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံထားရပြီး ကံကြမ္မာအကြောင်းသာ ပြောကာ အသက်ကို ဆန္ဒအလျောက် ပေးဆပ်နေလေပြီ။

"ဒီဘုရင်ကတော့ မယုံဘူး။ ထွက်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ။ ဒီဘုရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။"

ပါ့ကျီက ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟပြီး ကျူးယန်ကို တစ်ကောင်လုံး မြိုချဖို့ အသင့် ဖြစ်နေသည်။

၎င်းက တောက်တီး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကိုမဆို မျိုချပစ်နိုင်၏။

၎င်း၏ အစာအိမ်က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အိတ်ကပ် နေရာလွတ် တစ်ခုပင်။

အကယ်၍ ၎င်းက ကျူးယန်ကို မျိုချလိုက်လျှင် မည်သူမှ သတိမထားမိဘဲ သူ့ကို ခိုးထုတ်သွားနိုင်သည်။

ကျူးယန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

၎င်းက မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ထွက်ပေါက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တချို့အရာများကို စကားလုံးများနှင့် ရှင်းပြ၍ မရပေ။

ပါ့ကျီ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ တွေ့ကြုံခံစားရန် လိုအပ်၏။

ကံကြမ္မာ၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ၎င်း ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် နားလည်သွားပါလိမ့်မည်။

"ဒီဘုရင် မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။"

ပွင့်နေသော ထွက်ပေါက်ကို မြင်သော် ပါ့ကျီ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

၎င်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားလေပြီ။

အပြင်ရောက်တာနဲ့ ခဏလောက် ပုန်းအောင်းနေပြီးမှ ဆရာကြီးကို ပြန်ရှာမယ်။

အဲဒီဆရာကြီးဆီမှာ ငါ့ကို လက်ခံထားပြီးသား ဝမ်ရှိုယီဆိုတဲ့သူ ရှိတယ်။

အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကာအကွယ်ပဲ။

တက်လှမ်းသူတွေ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

တခြား နေရာလွတ်တစ်ခု၌။

ယခု မိုးကြိုးဌာန နတ်ဘုရား ဝင်ပူးခံထားရသော ဝမ်ရှိုယီက ကျူးယန်၏ ကိုယ်ပွား အလောင်းဆီမှ လျှပ်စီးလှံတံ တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အလောင်းက ဖုန်မှုန့်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ကျူးယန်ရဲ့ ဒီပုံစံက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်။

ပြီးတော့ ကျူးယန်ရဲ့ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရလည်း မပါဘူး။

ဒါက တကယ့်ကျူးယန် မဟုတ်တာ အသေအချာပဲ။

ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ နဖူးပေါ်မှာ ရွှေရောင် ဒေါင်လိုက် မျက်ဆန်တစ်ခု ပွင့်လာ၏။

မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်း တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး…

ထိုအထဲမှာ အပြေးအလွှား သွားနေသော ပါ့ကျီ၏ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေသည်။

"မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မိုးကြိုးချောက်ကမ်းပါးနှင့် နက်နဲဂိုဏ်း၏ အစစ်အမှန် သခင်ကြီးက လျှပ်စီးလှံတံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။

ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးက ပိတ်သွားသည်။

လျှပ်စီး တစ်ချက် လက်သွားသည်နှင့် သူက ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။