ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာ

"မင်း ကျူးယန်ကို သတ်လိုက်တာလား။"

"အင်း…"

"အလောင်းကရော ဘယ်မှာလဲ။"

"မသိဘူး။"

ချန်ဟွိုက်အန်က ဝမ်ရှိုယီ၏ လုံးဝ ရိုးသားနေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ရှိုယီက ကျူးယန်ကို သတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျူးယန်ရဲ့အလောင်း ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ မသိဘူးတဲ့လား။

ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမှုကို သတိထားမိသွားသော ဝမ်ရှိုယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ စီနီယာ မသိလို့ပါ။ ကျွန်တော် နတ်ဘုရား ဆင်းသက်ခြင်းအောက်မှာ ရှိနေတုန်းက ဘာတစ်ခုကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီ မိုးကြိုးအင်မော်တယ်က အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဘာမှလည်း မကြားရသလို ဘာမှလည်း မမြင်ရဘူး။ နတ်ဘုရား ဆင်းသက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ အဲဒီမိုးကြိုးအင်မော်တယ်က ကျူးယန်ကို သုတ်သင်ပြီးပြီလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် သတိပြန်ရလာပြီး မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ရောက်နေပြီ။"

"ဪ။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့ မင်း ဘာမှမသိတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။"

သူ လီချင်းရန်နှင့် အရင်က ဆွေးနွေးဖူးသည်။ စွမ်းအား ကွာဟချက် ကြီးမားလွန်းသည့် အခါတွင် နတ်ဘုရား ဆင်းသက်ခြင်း ခံရသော လူများသည် မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလေ့ရှိကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ပြီးတော့ ဝမ်ရှိုယီက ကောင်းကင်ယံက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျူးယန်ကို ဘယ်လိုသတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ မမှတ်မိတာ သဘာဝကျပါတယ်။

သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန် အမှန်တကယ် သိချင်နေသည်မှာ တောက်တီးက ကျူးယန်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ရယူနိုင်ခဲ့သလား ဆိုသည်ပင်။

အကယ်၍ ထိုမိုးကြိုးအင်မော်တယ်က ၎င်းကို ယူသွားခဲ့လျှင် မိစ္ဆာအုပ်စု၏ အစီအစဉ် တစ်ခုလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

တောက်တီးနှင့် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့က ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းတွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။ အတူတကွ ကြီးပွားမည်၊ အတူတကွ ဒုက္ခခံရပေမည်။

ထို့ကြောင့် တောက်တီးကို မည်သည့်ပြဿနာမျှ မကြုံတွေ့စေချင်ပေ။

"ဟူး... ငါသာ တောက်တီးနဲ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ငါတို့ အကြီးအသေး ကိစ္စတွေ အားလုံး ဆွေးနွေးလို့ ရတာပေါ့..."

ချန်ဟွိုက်အန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ။ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ စီနီယာက ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်တာလဲ…" ဝမ်ရှိုယီက နားစွင့်လိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါက မင်း ပါ့ကျီကို တွေ့လိုက်သေးလားလို့ မေးနေတာ။ ငါ အခု သူ့ကို ရှာဖို့လိုတယ်။ ငါ့ကို ဝိုင်းရှာပေးပါလား။"

"ရတာပေါ့။ ပါ့ကျီက စီနီယာနဲ့ အတူရှိနေတာဆိုတော့ ကျူးယန် စားတာကို ခံလိုက်ရတာတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်လူတွေကို အခုချက်ချင်း သွားရှာခိုင်းလိုက်မယ်။"

ပါ့ကျီက စီနီယာအတွက် မိသားစုဝင်တစ်ဦးလို ဖြစ်နေကြောင်း ဝမ်ရှိုယီ သိထားသဖြင့် သူ၏လူများနှင့်အတူ ဓားပျံစီးကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ရှိုယီ ထွက်သွားပြီးနောက် လီချင်းရန်ကို ခေါ်ကာ ချင်တောင်တန်းအတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သွေးသစ္စာစာချုပ်က ပြသနေသော ဦးတည်ရာသည် ထိုဘက်သို့ပင်

...

ချင်တောင်တန်းများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊

တောအုပ်အတွင်း ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းတစ်ခု၏ ရေများက သွေးများဖြင့် နီရဲနေသည်။

သွေးများ၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် ရေညာဘက်တွင်ပင်။

ပါ့ကျီက စမ်းချောင်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ဧရာမ မီးသွေးခဲကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မီးလောင်ကျွမ်းမှုများနှင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

၎င်း၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေပြီး ရေထဲသို့ ရောနှောသွားသည်။

သွေးများ စီးဆင်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အပင်များ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ငါးများနှင့် ပုစွန်များက ရေဆန်ကို ဆန်ကာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။

စွမ်းအင်က အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းကို အသက်ရှင်လျက် ရှိနေစေရန် မကာကာ ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။

ပါ့ကျီက ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က အဖြစ်အပျက်များကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပုံဖော်နေခဲ့သည်။

၎င်းက ကျူးယန်နှင့်အတူ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်မှ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက် လာခဲ့သည်။

ယခင် သံသရာတုန်းက ကျူးယန် မည်သို့ သေဆုံးခဲ့ကြောင်း ၎င်းက မေးခဲ့သည်။

ကျူးယန်က မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ပါ့ကျီ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ရှင်းလင်းနေတာပဲ။ မိုးကြိုးက ဘယ်ကနေ လာမလဲ။

သို့သော် အောင်ပွဲခံ၍ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှပင် မကြာခင်ပင် အထက်မှ မိုးကြိုးသံကြီး ဟိန်းဟောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် လျှပ်စီးများ လွှမ်းခြုံထားသော လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

ထိုလူက ဝမ်ရှိုယီ ဖြစ်ကြောင်း ပါ့ကျီ မှတ်မိလိုက်သည်။

သို့သော် လျှပ်စီးများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်လုံးများက သူ၏မျက်လုံးများ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဒါက ပိုမြင့်မားတဲ့ သတ္တဝါ၊ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။

ထိုနတ်ဘုရားကို မြင်လိုက်ရသော အခိုက်အတန့်မှာတင် ပါ့ကျီ သိလိုက်သည်။

“သွားပြီ” ဟူ၍ပင်။

ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံနေစရာ မလိုတော့။

နတ်ဘုရားက ကျူးယန်ကို အလွယ်တကူ အပြင်ထွက်လာအောင် တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီး ကျူးယန်က နောက်ဆုံး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နတ်ဘုရားက ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးပစ်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရာ ကျူးယန်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲခဲ့။

ဤသံသရာတွင်လည်း ကျူးယန်က မိုးကြိုးကြောင့်သာ သေဆုံးခဲ့ရ၏။

ပါ့ကျီက အဓိက ပစ်မှတ် မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းက မိစ္ဆာအမြုတေအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

သူတို့ တိုက်ပွဲ၏ ဂယက်ကို အနည်းငယ် ထိမိရုံနှင့်တင် ၎င်းကို သေလုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း သားရဲတစ်ကောင်၏ အစွမ်းထက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံသာ မရှိခဲ့လျှင် ၎င်း သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နေပါဦး..."

ပါ့ကျီ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ငါ တကယ်ပဲ သေရတော့မှာလား။

ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးဆိုရင် ပြီးတော့ သေရမယ့်အချိန် မရောက်သေးဘူး ဆိုရင် သေမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါဆို ပြီးခဲ့တဲ့ သံသရာတုန်းက ငါ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားခဲ့တာလဲ။

၎င်းက ဦးနှောက်ကို အပြင်းအထန် ညှစ်ထုတ် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မည်သည်မှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ကျူးယန်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရက ၎င်း၏အရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေ၏။

ထိုသွေးရောင် အလင်းတန်းလေးက ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတစ်ခုလို တုန်ခါနေသည်။

လေပြည်လေညင်းလေး တိုက်ခတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ၎င်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး၊

အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

[ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးက ရှေးဟောင်း သားရဲတွေ အားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ် အနှစ်သာရတွေကို ပေါင်းစပ်ရပါမယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပါပဲ ]

[ အရှင်မင်းကြီး တစ်ပါးတည်းသာ ဝင်စားခြင်း သံသရာကို အဆုံးသတ်နိုင်တာပါ… ]

...

ကျူးယန်၏ စကားများက ၎င်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

ပါ့ကျီ အပြင်းအထန် စဉ်းစားသော်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ မရခဲ့ပေ။

၎င်း လုပ်နိုင်သမျှက ကျူးယန်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို စားသုံးရန်သာ။

၎င်းက ကျူးယန်ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်၏။

ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ဝါးမျိုချလိုက်ပြီးနောက် တောက်တီး၏ မျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ ပါရမီ အပြည့်အဝ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

၎င်း၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဒုံးပျံလို ထိုးတက်သွားပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်က မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နှုန်းဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ဒဏ်ရာများ လျင်မြန်စွာ အနာကျက်လာသည်။

ပါ့ကျီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

ယခုအခါ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ၎င်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားအာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ် လာနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

၎င်းက သတိကြီးစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တက်လှမ်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ၎င်းတို့ကို နေရာမှာတင် သတ်ပစ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိပြီး သွေးသစ္စာစာချုပ် လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ပါ့ကျီ စိတ်အေးသွားသည်။

၎င်းက တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ယခုအခါတွင် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်နှင့် ညီမျှနေသော ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဆရာကြီးက ၎င်းအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ၎င်းက တက်လှမ်းသူများအတွက် နံပါတ်တစ် ရန်သူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးကို ဤကိစ္စထဲ ယခုထိ မဆွဲသွင်းချင်သေးပေ။

စစ်ပွဲ စတင်လာသည်နှင့် ၎င်းက စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ပါ့ကျီက စမ်းချောင်းဘေးတွင် ပြန်လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး ကြောင်နက်လေးတစ်ကောင်လို ကွေးကွေးလေးနေကာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်သည်။

...

ချန်ဟွိုက်အန် ပါ့ကျီကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် စမ်းချောင်းက ကြည်လင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က ငါးများ ပြည့်နှက်နေသော စမ်းချောင်းလေးတွင် ယခုအခါ မြက်ပင် တစ်ပင်မျှ မရှိတော့ဘဲ ပုစွန်တစ်ကောင်ပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ကြည်လင်နေသော ရေပြင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်တုံးများနှင့် အနည်အနှစ်များ ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

"ပါ့ကျီ။ ပါ့ကျီ…"

ချန်ဟွိုက်အန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေး လိုက်သည်။

ပါ့ကျီက ငါနဲ့အတူ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တာပဲ။

ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအပြင်ဘက်ကို ရောက်လာရတာလဲ။

ငါ မျှော်စင်ထဲမှာ ရှာကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ သွေးသစ္စာစာချုပ် ရှိနေရင်တောင်မှ တံခါးမပွင့်မချင်း ပါ့ကျီရဲ့ တည်နေရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

"ညှောင်…"

ပါ့ကျီက လှိမ့်လိုက်ပြီး ယခုမှ နိုးလာသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ၎င်း၏ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

"ကြောင်လို ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းက ကြောင်မဟုတ်ဘူး။ ထပြီးတော့ စကားပြောစမ်း…"

"အာ…" ပါ့ကျီက အလျင်စလို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်ဟွိုက်အန်ရှေ့တွင် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်လို ရပ်နေပြီး လုံးဝ သူရဲဘောကြောင်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီအပြင်ကို ရောက်နေတာလဲ။" ချန်ဟွိုက်အန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်…ကျွန်တော် မသိဘူး..." ပါ့ကျီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် မြူခိုးတွေ ဝါးမျိုတာ ခံလိုက်ရပြီးတော့ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ နိုးလာတဲ့အချိန် ပထမဆုံး မြင်ရတာက ဆရာကြီးပဲ။"

"တကယ်လား။" ချန်ဟွိုက်အန်က သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်ပါ။" ပါ့ကျီက မျက်လုံးကို ပြူးထားပြီး နားရွက်များကို ထောင်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ပါ့ကျီရဲ့ နာမည်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်…"

"အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ မင်း တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ။"

ပါ့ကျီက ထိုမျှရိုးသားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဟွိုက်အန် ထပ်မမေးတော့ပေ။

မျှော်စင်၏ ကျပန်း နေရာရွှေ့ပြောင်းသော စည်းမျဉ်းများကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။

တန်ခန်းက ပါ့ကျီသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး မျှော်စင်ထဲရှိ အကောင်များထဲမှ တစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း မြင်သွား၍ မသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် တက်လှမ်းသူများကလည်း ပါ့ကျီအပေါ် ခင်မင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ၎င်းသာ သူတို့အနီးအနားကို ရောက်သွားခဲ့လျှင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်နိုင်သည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"ဆရာကြီး။ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ…"

ပါ့ကျီက ချန်ဟွိုက်အန်ကို မော့ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ရေတွင်းက ပွင့်သွားပြီ။ ချင်တောင်တန်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ မြင့်တက်လာနေတာကို မင်း မခံစားမိဘူးလား။"

ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်၊

"မျှော်စင်ထဲကနေ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး လွတ်ထွက်လာတယ်။ မင်းကိုယ်မင်း သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်။ အဲဒီ မိစ္ဆာတွေက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထမှုကနေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ မင်းတို့လို သာမန်အကောင်တွေကို စားတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။"

ပါ့ကျီက မိစ္ဆာများ ၎င်းကို အန္တရာယ်မပြုကြောင်း သိသော်လည်း ကြောက်လန့်ဟန် ဆောင်ပြီး အမွေးများကို ထောင်ကာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံဖြင့် လိုက်လျောညီထွေ နေလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ပါ့ကျီ ဘယ်လောက် ကြောက်နေလဲ ကြည့်ပါဦး။ အဲဒီလောက်ကြီး မဆိုးပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။"

လီချင်းရန်က လက်ဝါးဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပါ့ကျီ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ပါ့ကျီ။ ဆရာနဲ့ ငါက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ။"

သူတို့ သုံးယောက်က ဝမ်ရှိုယီနှင့် အခြားသူများရှိရာ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ တက်လှမ်းသူများ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝန်းရံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူအုပ်၏ အလယ်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"အဲဒီအသံက... ဝမ်ရှိုယီပဲ။"

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။