အခန်း (၁၇၃၉-၁၇၄၀)

အခန်း (၁၇၃၉) - အတွင်းလူ

"ငါ မသိချင်ဘူး"

ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏လက်ထိပ်မှ စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ယန်သန့်စင်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွလေး ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

"ဘုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ သန့်စင်သော ယင်စွမ်းအင် များအဖြစ် တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးမှကြည့်နေသော မင်ဝမ်ကြယ်မှ ဒေသခံကျင့်ကြံသူများ မြင်တွေ့သွားကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာကြတော့သည်။

ယွန်းဖူအရှင်မြတ်သည်လည်း ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ ရေရွတ်မိသွားသည်။

တာတေထျန်းကျွင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသော ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ယွမ်ယန်သန့်စင်သူတော့ ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားပြီပဲ။ နောက်တစ်ယောက်က ငါပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက မင်းကို လမ်းပြပေးဖို့ ပြင်နေတာ"

ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ မသေခင် မင်းကို မေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

တာတေထျန်းကျွင်းက ဆိုသည်။

"ဘာလဲ"

"မင်း ငါနဲ့ ယွမ်ယန်သန့်စင်သူကို သတ်လိုက်ပြီးရင် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ ငါ့နောက်ကလူတွေရော၊ ယွမ်ယန်သန့်စင်သူနောက်က လူတွေရော တုံ့ပြန်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။ မင်းကတော့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကယ်ထားတဲ့ အဲဒီ အမာခံတပည့်တွေကော ပြေးနိုင်ပါ့မလား အခု သူတို့မှာ မသေမျိုးလှေ အစီရင် မရှိတော့ဘူး။ ချင်းမင်ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ သူတို့ အဝေးကြီး မသွားနိုင်ကြဘူးလေ"

တာတေထျန်းကျွင်းက ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ကယ်ထုတ်ထားတဲ့သူတွေကို ငါတို့မျိုးနွယ်စု လက်ထဲကိုပဲ ပြန်ပို့လိုက်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမှာက မီးအဆိပ် ထိုးနှက်တာတင် မကတော့ဘူးနော်"

"ဒါတွေကို မင်းက ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ ငါ သူတို့ကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမှာပါ"

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့ကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမယ် ဟုတ်လား"

တာတေထျန်းကျွင်းက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆို ရှဲ့ကျစ်ဌာန ကိုကော သွားဦးမှာလား အဲဒီကို ငါတို့လူတွေ ဝင်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်"

"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ၊ မင်းတို့လူတွေ ဝင်သွားလောက်ပြီဆိုမှတော့ ငါက ဘာသွားလုပ်ရဦးမှာလဲ "

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်

"ငါလုပ်စရာရှိတာ ငါလုပ်မှာပါ။ ရှဲ့ကျစ်ဌာနဘက်ကိုတော့ တာဝန်ယူမယ့်သူ သီးသန့်ရှိမှာပေါ့။ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အလုပ်အားလုံးကို ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ"

တာတေထျန်းကျွင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါဆို ငါ့မှာ ဘာမေးခွန်းမှ မရှိတော့ဘူး။ လက်စသတ်လိုက်ပါတော့"

ဖန့်ချန်သည် ယင်ဘူး ကို ထုတ်၍ ခပ်ဖွဖွလေး ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တာတေထျန်းကျွင်းနှင့် ကျန်ရှိနေသူများကို အထဲသို့ သိမ်းကျုံးထည့်လိုက်တော့သည်။

ယွန်းဖူအရှင်မြတ်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ တာတေထျန်းကျွင်းသည်လည်း ယွမ်ယန်သန့်စင်သူကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့အတွက် လူငယ်တစ်ယောက် သွားရှာပေးပါ။ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကို ဘက်ပြောင်းသွားတဲ့ ဒေသခံကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးလိုက်ပါ"

ဖန့်ချန်က ယွန်းဖူအရှင်မြတ်ကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ယွန်းဖူအရှင်မြတ်က စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မမေးဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မင်ဝမ်ကြယ်

"အလုပ်လုပ်ရတာ အဆင်ပြေအောင်လို့ အားလုံးပဲ ဒီဘူးသီးထဲကို ခဏဝင်နေကြပါ"

ဖန့်ချန်က ယန်ဘူး ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျိရှန့်တို့တစ်သိုက်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဘူးသီးက..."

ကျိရှန့်၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသော်လည်း အများကြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။ တစ်ဖက်လူက ဤသို့တောင်းဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် ဖန့်ချန်ကယ်ထုတ်ထားသော အမာခံတပည့် နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ယန်ဘူးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့ ဘူးသီးထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် ဤနေရာသည် သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခု ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ဓာတ်ငါးပါး မူလစွမ်းအင် များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရွှေဓာတ်၊ သစ်သားဓာတ်... ဓာတ်ငါးပါး စွမ်းအင်တွေ အကုန်ရှိနေတာပဲ။ စီနီယာဝမ်က ဒီစွမ်းအင်တွေကို စုဆောင်းထားတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ မသိဘူး"

တစ်ယောက်က ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို စပ်စုကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"ဒီဘူးသီးက ပိုပြီး ထူးဆန်းတယ်လို့ မင်းတို့ မခံစားရဘူးလား ငါတို့တွေ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ဒီထဲကို ဝင်လို့ရနေတာ။ ဆိုလိုတာက စီနီယာဝမ်က ဒီဘူးသီးကို သုံးပြီး ငါတို့ကို သယ်သွားနိုင်တယ်ပေါ့။ ပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ ရတနာ နဲ့တောင် တူနေပြီ"

နောက်တစ်ယောက်က ဆိုသည်။

"သက်ရှိတွေကို ထည့်လို့ရတဲ့ ရတနာဆိုတာ ရှားပါတယ်။ ဒီဘူးသီးက ဝိညာဉ်ရတနာစာရင်း ထဲက ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ်"

အားလုံးက တအံ့တဩ ရေရွတ်နေကြသည်။

ထိုစဉ် ကျိရှန့်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် လူငယ်လေးတစ်ဦး မျက်စိမှိတ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ"

အခြားသူများလည်း သတိထားမိသွားကြပြီး မေးလိုက်ကြသည်။

"သူက ငါတို့ထက် အရင် ဒီထဲကို ရောက်နေတာဆိုတော့ စီနီယာဝမ်ရဲ့လူ ဖြစ်မှာပါ"

တစ်ယောက်က လူငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေ လမင်းနန်းတော်မှ ချူယွဲ့သည်လည်း အခြားသူများနှင့်အတူ လူငယ်လေးရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အားလုံးက စပ်စုကာ ခန့်မှန်းနေကြစဉ်မှာပင် ချူယွဲ့က ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လူငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လူငယ်လေးမှာ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ချိန်မရဘဲ ထိုလက်ချက်ဖြင့်ပင် ပြာအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားကာ အစအနပင် မကျန်တော့ချေ။

လူတိုင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားကြပြီး ချူယွဲ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိကြသည်။

တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ချူယွဲ့ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ "

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလူငယ်လေးသည် စီနီယာဝမ်၏လူ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ စီနီယာဝမ်မှာ သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ချူယွဲ့က ဘာကြောင့် ကျေးဇူးကန်းသော အပြုအမူမျိုး လုပ်လိုက်ရသနည်း။

"လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာပဲကို၊ နင်တို့ ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့ဩနေကြတာလဲ"

ချူယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

လူတိုင်း သတိထားပြီး သူမနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။ ကျိရှန့်၏ အမူအရာမှာ ခဏမျှ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကလည်း မိစ္ဆာဘက်က လူ လား"

ချူယွဲ့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပေါ့ပါးနေပြီး ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်လိုက်ရသည့်ပုံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်းလည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ထိုလူငယ်လေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မရိုးရှင်းနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း စီနီယာဝမ်က ဤဘူးသီးထဲတွင် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ... ထိုလူငယ်လေးမှာ ချူယွဲ့၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ သူတို့ တားဆီးရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောင်တနှင့် အားနာမှုများ ပေါ်လာသည်။

ချူယွဲ့က ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"စောစောက ကျွန်မ သတ်လိုက်တဲ့လူက ထိုက်ချန်းနယ်မြေရဲ့ စစ်ရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှင်တို့တွေ ဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားပြီ။ အဲဒီ ဝမ်အမာခံတပည့် ဆိုတဲ့လူရဲ့ ဘေးမှာ အဆင့် ၉ ရှိနေရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ ကျွန်မတို့နဲ့ ရန်သူဖြစ်ရင် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု မှန်သမျှကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး"

"မင်း သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

တစ်ယောက်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သေဖူးတာပဲ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ အခုဆို ငါတို့ မင်ဝမ်ကြယ်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီ ထင်တယ်။ သူ ဘယ်လောက်အထိ ဝေးဝေး သွားနိုင်မလဲဆိုတာ ရှင်တို့ ခန့်မှန်းကြည့်ကြပေါ့"

ချူယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ငါတို့ အခု မင်ဝမ်ကြယ်ကနေ ထွက်လာပြီလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ကျိရှန့်က ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်"

ချူယွဲ့က ကျိရှန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်

"သူ ငါတို့ကို ဒီထဲ ထည့်လိုက်တာက မင်ဝမ်ကြယ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား "

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာဝမ်က ငါတို့ကို ပြောခဲ့တယ်၊ ငါတို့ကြားထဲမှာ အတွင်းလူ ပါနေနိုင်တယ်တဲ့။ ငါကတော့ သိပ်မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စီနီယာဝမ် ပြောတာ တကယ် မှန်နေပြီပဲ"

ကျိရှန့်က သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

ချူယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"သူက ငါတို့ကြားထဲမှာ အတွင်းလူရှိတာ ကြိုသိနေတယ် ဟုတ်လား ဘာလို့ သိတာလဲ ငါ့ဘက်က ဘာအမှားအယွင်းမှ မပြခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ ဒီဘူးသီးထဲ မဝင်ခင်အထိ ငါလုပ်ရမယ့် တာဝန်က ဘာလဲဆိုတာတောင် ငါကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ဘူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနေမှာလဲ "

"မင်းက ငါ့ကို လာမေးနေတာလား စီနီယာဝမ်ရဲ့ အကြံအစည်ကို မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ "

ကျိရှန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စီနီယာဝမ်က အတွင်းလူရှိတာ ကြိုသိနေမှတော့ မင်းအခု လုပ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စဟာ ကျရှုံးသွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်"

"ငါ သတ်ရမယ့်သူကို ခုနတင် သတ်လိုက်ပြီလေ"

ချူယွဲ့က အတင်းအကျပ် ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒါ စီနီယာဝမ်က မင်းကို အသတ်ခိုင်းတဲ့သူပဲ၊ မင်း တကယ် သတ်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကိုတော့ မင်း သေချာ နားလည်ထားသင့်တယ်"

ကျိရှန့်က စာနာသလို အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အမာခံတပည့်များ အားလုံးမှာလည်း သံသယများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။ အတန်ကြာသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး

သူတို့၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ထိကပ်သွားချိန်တွင် သူတို့မှာ ဘူးသီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချူယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဖာထျန်းအရှင်မြတ်က သူမကို အားဖြင့် ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

"ဝမ်... စီနီယာ၊ သူမကပဲ စီနီယာပြောတဲ့ အတွင်းလူပါပဲ"

ကျိရှန့်က ချူယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ချူယွဲ့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချူယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖန့်ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေ၊ လမင်းနန်းတော်"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်

"မင်းတို့ လမင်းနန်းတော်က ခရီးမထွက်ခင် ကိုယ့်လူတွေကို သေချာ စစ်ဆေးခဲ့ပုံမရဘူးပဲ"

"ရှင် ကျွန်မ ရှိနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

ချူယွဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၇၄၀) - ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းတို့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ

"သိချင်တာလား၊ ငါတို့ သတင်းအချက်အလက်ချင်း ဖလှယ်ကြရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ချူယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောသည်။

"ကျွန်မ သိထားတာ သိပ်မရှိဘူး၊ ကျွန်မဆီကနေ သတင်းရဖို့ မျှော်လင့်နေရင်တော့ စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်။ တာတေထျန်းကျွင်းက ကျွန်မထက် အများကြီး ပိုသိတယ်၊ သူပေးတဲ့ သတင်းတွေက ရှင့်ကို မကျေနပ်စေဘူးလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ရှိနေတာကို သူကပဲ ရှင့်ကို ပြောပြလိုက်တာလား"

"ငါ့ကို လာပြီး မစမ်းသပ်ပါနဲ့။ သူက ငါ့ကို တချို့အရာတွေ ပြောပြခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ မင်းရှိနေတာကိုတော့ သူ လုံးဝမသိဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ပြောရရင် မင်းရှိနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို သိတဲ့သူတွေကလည်း မင်းရဲ့ တာဝန်ကို သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ချူယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ရှင်က အဲဒီအချက်ကို သိနေမှတော့ ဘာလို့များ..."

သူမ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဖန့်ချန်က လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချကာ အသက်ကို ခြွေလိုက်တော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယင်လောကသို့ လာခဲ့ပြီးနောက် ယင်ဘူးထဲမှ တာတေထျန်းကျွင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မသတ်တာလဲ"

တာတေထျန်းကျွင်းသည် ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် ချူယွဲ့ကို မြင်သွားတော့သည်။

"မင်း"

တာတေထျန်းကျွင်းသည် လမင်းနန်းတော်၏ အမာခံတပည့်ဖြစ်သော ဤအမျိုးသမီးကို မှတ်မိသည်မှာ သေချာသည်။ တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် ဤသူနှင့်အတူ ယင်လောကသို့ ရောက်လာရသနည်း။

"တာတေထျန်းကျွင်း... မင်းသေပြီးတာတောင် ငါ မင်ဝမ်ကြယ်မှာ သုံးလကျော်ကျော် စောင့်ခဲ့သေးတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်မှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"ဒီအချက်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်"

တာတေထျန်းကျွင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ၊ ငါနဲ့ ယွမ်ယန်သန့်စင်သူက ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ ငါတို့တောင် ဒီမှာ သေသွားပြီဆိုမှတော့ အထက်ကလူတွေက သေချာပေါက် သတိကြီးကြီးနဲ့ ကိုင်တွယ်မှာပေါ့"

"ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားပါစေ၊ သုံးလလုံးလုံး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်သင့်တာပေါ့။ မင်းတို့ အထက်ကလူတွေဆီမှာ မင်းတို့ သေပြီးတဲ့နောက် ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သိနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနေမှသာ ဒါက ဖြစ်နိုင်မယ်။ ဥပမာ - ကောင်းကင်ဘုံနိယာမအတတ်ပညာကို သုံးပြီး မင်ဝမ်ကြယ်မှာ အဆင့် ၉ တစ်ယောက် ရှိနေနိုင်တယ်လို့ တွက်ချက်မိတာမျိုးပေါ့"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ယွီဖုန်းတို့ တစ်သိုက်က... ဒါတွေအထိ မင်းကို ပြောပြလိုက်တာလား"

တာတေထျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။

"ငါ စဉ်းစားနေတာက... မင်းတို့က ဒါတွေအားလုံးကို တွက်ချက်မိတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကို ဘယ်လို အကောင်အထည်ဖော်မလဲ ဆိုတာပဲ။ ငါ ကာကွယ်ထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ ပြန်လည်ဝင်စားသူ ကို မင်းတို့ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာမှာ ငါ ဝှက်ထားတယ်။

ဒါကို ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားကြည့်တော့မှ... မင်းနဲ့ ယွမ်ယန်သန့်စင်သူ မသေခင်ကတည်းက မင်းတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ဒီအချက်ကို တွက်ချက်မိပြီးသား ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။

မင်း တချို့အရာတွေကို သိနေပုံရပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ သိပုံမရဘူး။ ငါ ထွက်သွားရင် အဲဒီ အမာခံတပည့်တွေ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း မေးခဲ့တယ်၊ ဒါက မင်း စိတ်ပူရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ပေမဲ့ မင်း မေးခဲ့တယ်။

ငါ သူတို့ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ သိလိုက်ရတော့ မင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားတယ်။ ဆိုလိုတာက... ငါ သူတို့ကို ခေါ်သွားတာနဲ့ပဲ အဲဒီ တာဝန်က အောင်မြင်သွားပြီလို့ မင်း သိနေတာ မဟုတ်လား"

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သောအခါ တာတေထျန်းကျွင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ချူယွဲ့ကို ငေးကြည့်ရင်း

"မင်းက..."

"ဟုတ်တယ်၊ သူမက မင်းတို့လူပဲ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်

"မင်းတို့ တကယ် ရက်ရက်ရောရော ရင်းနှီးတာပဲလို့ ငါ ဝန်ခံရမယ်။ ဒီလို အကွက်မျိုး ဆင်ဖို့အတွက် ဒီလောက်များတဲ့ ထိပ်သီးပညာရှင်တွေကို အသုံးချရဲတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာတော့... တချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ အဲဒီလူက အကုန် မတွက်ချက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။

သူက တကယ့် ပြည့်စုံတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါ့မှာသာ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ရင် မင်းက ငါ့ဆီကနေ ရှဲ့ကျစ်ဌာနရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို လုယူပြီးတာနဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာပြီး အဲဒီလူစုကို ငါ ကယ်ထုတ်သွားဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်လား"

တာတေထျန်းကျွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ချူယွဲ့က တာတေထျန်းကျွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က စပ်စုပြီး တစ်ခွန်း ပိုမေးလိုက်လို့ သူက ဒီလို သံသယတွေ ဖြစ်သွားတာ။ သေရမှာပဲ သေရမှာကို ဘာလို့ စကားတွေ များနေတာလဲ"

တာတေထျန်းကျွင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"လူဆိုတာ အမှောင်ထဲမှာ သေချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး။ သူလည်း ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားလို့ မသေခင် မေးကြည့်တာပါ၊ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အပြစ်တင်ချင်ရင် မင်းကိုယ်မင်းပဲ အပြစ်တင်ပါ၊ မင်းက လက်သွက်လွန်းသွားတာကိုး"

"ဒါဆို... ရှင် ကာကွယ်နေတဲ့ ပန်းတိုင်ကို ကျွန်မ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့"

တာတေထျန်းကျွင်းက ချူယွဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချူယွဲ့၏ အမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မတို့ကို လာပြီး လှောင်ပြောင်နေတာပေါ့"

တာတေထျန်းကျွင်းက ချူယွဲ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန့်ချန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ

"မင်း နိုင်သွားပါပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်း ရိပ်မိသွားသလို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် မင်းနိုင်ပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်မှာလည်း နိုင်ဦးမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးနော်"

"ငါ မင်းတို့ကို လာလှောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိကကတော့ တချို့ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးချင်လို့ပါ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဘွဲ့နှင်းခြင်း တစ်ခုကို ရေးသားကာ ချူယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

"ချူရဲဘော်... အဲဒီ အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ မင်းတို့လူတွေ ကျန်သေးလား"

ချူယွဲ့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး

"ကျွန်မက ဘာလို့..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ချွေးစေးများ တစ်ကိုယ်လုံး ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

ဤနာကျင်မှုမှာ ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော မီးအဆိပ်ထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပြင်းထန်လှသည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး"

ချူယွဲ့သည် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဤစကားကို ပြောလိုက်သောအခါမှသာ နာကျင်မှုများ ချက်ချင်း လျော့ပါးသွားတော့သည်။

တာတေထျန်းကျွင်း၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်ဖက်လူက ချူယွဲ့ကို မည်သည့်နည်းလမ်းသုံး၍ ဤမျှ နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်သနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိချေ။ ပြီးတော့ ဘာကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို သူ့အပေါ်တွင် အသုံးမပြုရသနည်း။

"မင်း မသိဘူးလား ဒါကလည်း သဘာဝကျပါတယ်"

ဖန့်ချန်က တာတေထျန်းကျွင်းကို ကြည့်ကာ ထိုနည်းတူ ဘွဲ့နှင်းခြင်း တစ်ခု ရေးထိုးပေးပြီး တူညီသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းကော အဲဒီ အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ ဘယ်သူတွေက မင်းတို့လူလဲဆိုတာ သိလား"

တာတေထျန်းကျွင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချွေးများ ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း ထိုနာကျင်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဒူးမထောက်ဘဲ အတတ်နိုင်ဆုံး တောင့်ခံထားသည်။

"ဒီမေးခွန်းက တန်ဖိုးမရှိပါဘူး၊ တကယ်လို့ မင်းမသိဘူးဆိုရင် မသိဘူး လို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ရင် ရပြီ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ငါ မသိဘူး"

တာတေထျန်းကျွင်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ သူ၏ နာကျင်မှုမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးက..."

တာတေထျန်းကျွင်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သံသယအားလုံး ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

"မင်းက... လက်ရှိ ငရဲမင်း လား လက်ရှိ ငရဲမင်းက ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် ဖြစ်နေတယ်ပေါ့ "

တာတေထျန်းကျွင်းသည် ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်မိပြီး အကြည့်များမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။ သူတို့တွေ ဤမျှ ကြာရှည်စွာ ရှာဖွေခဲ့ရသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွက်ဆခဲ့မိချေ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး မသိဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်ခါတလဲလဲ စမ်းကြည့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးလုံးကို ယင်ဘူးထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းလိုက်တော့သည်။

"အားလုံးပဲ... အတွင်းလူကို ဖယ်ရှားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ စိတ်အေးလက်အေး ခရီးဆက်လို့ ရပါပြီ။ ဒီလူငယ်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းက အင်မတန် အရေးကြီးတယ်၊ အထဲရောက်ရင် သူ့ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦး"

ဖန့်ချန်က ဘေးနားရှိ လူငယ်လေးကို ညွှန်ပြကာ ကျိရှန့်တို့တစ်သိုက်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ အားလုံးကလည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ယန်ဘူးထဲသို့ ထပ်မံ အသိမ်းခံလိုက်ရပြန်သည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးက ကျွမ်းကျင်နေကြပြီဖြစ်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မအံ့ဩကြတော့ပေ။

"အားလုံးပဲ... ငါတို့ သူ့နားကို မကပ်ကြနဲ့ဦး။ စီနီယာဝမ်က အတွင်းလူကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီလို့ ပြောပေမဲ့ ငါတို့ကြားထဲမှာ ဒုတိယမြောက် အတွင်းလူ ရှိမနေဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ"

ကျိရှန့်က လူတိုင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် လူတစ်ယောက်က ထွက်လာပြီး ထိုလူငယ်လေးကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

အနီးနားရှိ လူအချို့က သတိထားနေကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူတို့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုလူငယ်လေးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထပ်မံ၍ အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြန်သည်။

"ဒုတိယမြောက် အတွင်းလူ..."

ကျိရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ တိုက်ခိုက်သူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကြတော့သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းတို့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ"