ပါးနပ်ခြင်း

ကျန်းယွင်နန် နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြကုန်၏။ သူမသည် နျိုနျို၏ နားများကို ပိတ်ပေးရန် ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

နျိုနျိုကမူ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကျန်းယွင်နန်အား ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မေမေ... သမီး အကုန်ကြားပါတယ်... အဘွားက မေ့သွားလို့ ထင်တယ်... သမီးရဲ့ နားတွေက အရမ်း ပါးတာလေ...”

ကျန်းယွင်နန် - "..."

“ကြားပြီးရင်လည်း မေ့လိုက်တော့နော်... အဲ့ဒီ ကြောက်စရာ စကားတွေကို မယုံနဲ့ဦး...”

ကျန်းယွင်နန်က အလျင်အမြန် မှာကြားလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်၏။

“ဒီ အစ်မက... သခင်လေး အကြီးနဲ့ အငယ်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာတော့ မပြောသွားဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် အစေခံပွဲစားအား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အစေခံပွဲစားက နေရခက်စွာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“သခင်မရယ်... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီ လျှို့ဝှက်ချက်က လူကုံထံတွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာဆိုတော့... လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ထုတ်ပြောလို့ မရပါဘူးရှင့်...”

ကျန်းယွင်နန်ကလည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ကလေးများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း နျိုနျိုက မိခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီစကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မေမေ... တို့တွေ ဒီ အစ်မကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူးလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်နှာတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ နျိုနျိုသည် အမြဲတမ်း လိမ္မာယဉ်ကျေးသူ ဖြစ်သလို အပို တောင်းဆိုမှုများကိုလည်း တစ်ခါတလေသာ ပြုလုပ်တတ်သူပင်။ အထူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သခင်အိမ်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စော်ကားထားသော အစေခံမလေး တစ်ဦးကို ဝယ်ယူရန် ပြောဆိုနေခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“နျိုနျိုလေး... ဒီ အစ်မကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျလို့လားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လူများကလည်း နျိုနျိုအား လှမ်းကြည့်နေကြပြီး နျိုနျို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရသနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြကုန်၏။

နျိုနျိုက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလည်း သေချာတော့ မသိဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီ အစ်မက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေမိတာ... သူက လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ခံစားနေရတယ်လေ...”

နျိုနျို၏ ဝေေဝဝါးဝါး ပြောဆိုချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီးက အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေမှတော့... မေမေ စမ်းကြည့်ပေးပါ့မယ်လေ...”

နျိုနျို၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားရသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အစေခံပွဲစားနှင့် ဆွေးနွေးရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

အစေခံပွဲစားမှာမူ အခြေအနေကို ရှင်းပြထားပါလျက်နှင့် ကျန်းယွင်နန်က သူမ၏ ခြောက်နှစ်အရွယ် သမီးလေး စကားတစ်ခွန်းကြောင့်နှင့် လူကို အတင်း ဝယ်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့၏။

“သခင်မရယ်... ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ်... ဘာက ကောင်းတယ်၊ မကောင်းဘူးဆိုတာကို ဘယ်သိပါ့မလဲ... ဒီကိစ္စသာ လူကုံထံတွေရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားရင်တော့... ကျွန်တော်ရော သခင်မပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့... ကျွန်တော့်ကိုတော့ အခက်မတွေ့စေပါနဲ့တော့နော်...”

အစေခံပွဲစားက အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျလေသည်။

အကယ်၍သာ ဤလူတစ်စုသည် ယနေ့ သူနှင့် ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု မလုပ်ခဲ့လျှင်မူ သူသည် ဤမျှအထိ စိတ်ရှည်စွာ ပြောဆိုနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တခြားသူသာ ဆိုလျှင်မူ သူ ဆဲဆိုနေသည်မှာ ကြာပြီ။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူတစ်ပါးအား အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရသည်ကို မနှစ်သက်သူ ဖြစ်ပေသည်။ အစေခံပွဲစားက ရောင်းရန် ငြင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နျိုနျိုအား အားနာသော မျက်နှာထားဖြင့်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရလေတော့သည်။

သခင်မလီက နျိုနျိုအား မေးလိုက်၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီမိန်းကလေးကို တကယ်ပဲ လိုချင်တာလားဟင်...”

နျိုနျိုသည် လူတိုင်း အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မံ၍ မတောင်းဆိုတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဝယ်ရတာ မလွယ်ဘူး ဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့နော်...”

ကလေးမလေးသည် အစေခံပွဲစားထံသို့ ထပ်မံ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ရွှေဖရုံစေ့ပုံစံ ရွှေစအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးကြီး... သမီး ပိုက်ဆံ ပေးပါ့မယ်... ဒီ အစ်မ အပေါ်ကို ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံပေးပါနော်...”

အစေခံပွဲစားမှာမူ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားရပြီး ထိုပိုက်ဆံကို ယူရမလို၊ မယူရမလို ဖြစ်နေရှာသည်။

သခင်မလီမှာမူ နျိုနျိုက ထိုမိန်းကလေးအား မည်မျှအထိ သဘောကျနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် သူမ၏ ဘေးရှိ အစေခံမကြီးအား တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်လေသည်။

အစေခံမကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားပြီး အစေခံပွဲစားအား တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကာ ငွေတုံး တစ်တုံးကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

အစေခံပွဲစားသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ ထိုပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ပြီး အစေခံမကြီး၏ စကားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေတော့သည်။

ကိစ္စများ ပြေလည်သွားသည်ကို မြင်မှသာ သခင်မလီက နျိုနျို၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ညဘက်ကျရင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်လိုက်တော့နော်... မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က သမီးဆီကို လာပြီး အဖော်ပြုပေးလိမ့်မယ်လေ...”

နျိုနျိုသည် သခင်မလီ ဘာလုပ်လိုက်သည်ကို သေသေချာချာ မသိသော်လည်း မိသားစုဝင်များအပေါ် အလိုလို ယုံကြည်မှု ရှိနေသဖြင့် လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ် ရောက်ရှိပြီး အခြားသူများ မရှိတော့သော အချိန်တွင် ကျန်းယွင်နန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ညီမငယ်... ဒီမိန်းကလေး အတွက် ဘယ်လောက် ကုန်သွားလဲဆိုတာကို အစ်မကို သေချာ ပြောပြရမယ်နော်...”

သခင်မလီက နျိုနျို၏ ဆံပင်လေးကို သပ်ပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေးက ကျွန်မရဲ့ သမီးလည်း ဖြစ်တာပဲလေ... ဒါလေးကိုတော့ ကျွန်မကို မလုပါနဲ့တော့နော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ကုမိသားစုတွင် ရှိစဉ်က သူမ၏ မရီးများဖြစ်သော ချန်ချွန်းဟွာ နှင့် လျူအာနီ တို့ကို သတိရလိုက်မိသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ ပဲပြားတစ်တုံး အတွက်ပင် တစ်နေကုန် ရန်ဖြစ်နိုင်ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ ယခုအခါတွင်မူ သူမတို့မှာ ပိုက်ဆံကိုသာ အပြိုင်အဆိုင် အကုန်ခံချင်နေကြပြီး မည်သည့် အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ မမျှော်လင့်ကြသည်မှာ ထူးခြားလှပေသည်။

သူမသည် သခင်မလီက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီး ဖြစ်သည်ကို မြင်သဖြင့် ဆက်လက်၍ မဖျောင်းဖျတော့ဘဲ နောင်တွင် ချန်ရှိုးလေး အတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်မည်ဟုသာ စိတ်ထဲမှ တေးထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ညီမငယ်... ဟို အစေခံပွဲစားက အရမ်းကို ပါးစပ်လုံတာလေ... သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ဖျောင်းဖျလိုက်တာလဲဟင်...”

သခင်မလီက ပြုံးလျက် ပြောပြလိုက်၏။

“ဒီကိစ္စက ကြည့်ရင်တော့ ရှုပ်ထွေးသလို ရှိပေမဲ့... တကယ်တမ်းမှာတော့ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... လူကုံထံတွေ လိုချင်တာက ဒီကလေးကို ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာကို ပို့ဖို့ပဲလေ... အဲ့ဒီ အစေခံပွဲစားသာ အမိန့်ကို မနာခံရင်တော့ သူကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့... ဒါကြောင့် သူက အဲ့ဒီ မိန်းကလေးကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို တစ်ခါလောက်တော့ ပို့ရမှာပေါ့လေ... ဒါမှ လူကုံထံတွေက သူ့ကို ရန်မငြိုးဖွဲ့မှာ မဟုတ်လား...”

“ဒါပေမဲ့ တို့တွေကသာ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရောင်းမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ရောင်းမလဲ ဆိုတာကို သေသေချာချာ မေးထားပြီးတော့... အဲ့ဒီ မိန်းကလေး ဘဝ မပျက်ခင်မှာတင် တို့လူတွေ လွှတ်ပြီး ပြန်ဝယ်လိုက်ရင် ပြီးနေတာပဲလေ... ဒါဟာ သူ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိတဲ့ ကိစ္စဆိုတော့... သူကလည်း လက်ခံမှာပေါ့နော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။

“ဒါပေမဲ့... နောင်ကျလို့ လူကုံထံတွေက လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းမယ် ဆိုရင်တော့... လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်သွားမှာကို မစိုးရိမ်ရဘူးလားဟင်...”

သခင်မလီက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ လူလွှတ်ပြီး ပြန်ဝယ်မယ့်သူကို လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားမှာလေ... ဒါဆိုရင်တော့ လူကုံထံတွေက လိုက်ချင်ရင်တောင်မှ အရိပ်အယောင်တောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ညီမငယ် စဉ်းစားတာကတော့ တကယ်ကို သင့်တော်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက အဲ့ဒီ ပြည့်တန်ဆာအိမ်က လူတွေကော... လူကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်လွှတ်ပေးပါ့မလားဟင်...”

သခင်မလီက သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မရီးရယ်... စိတ်ကို အေးအေးထားစမ်းပါ... အဲ့ဒီက သခင်မတွေ အတွက်ကတော့ ဘယ်သူ ဝယ်ဝယ် အတူတူပါပဲလေ... ပိုက်ဆံရရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား... ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးကလည်း ရူးနေတာဆိုတော့... သူ့ကို သေချာ သင်ပေးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားရမှာလဲဟင်... အခုလိုမျိုး ချက်ချင်း ပိုက်ဆံရတာကမှ သူတို့အတွက် ပိုကောင်းမှာပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ ကုမိသားစု အိမ်ထဲကို ရောက်သွားတဲ့ အခါကျရင်တော့... မရီး အနေနဲ့ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးရမယ်နော်... အဲ့ဒီ မိန်းကလေးကို အပြင်ကို ပေးမထွက်နဲ့ဦး... အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးသွားမယ် ဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့... သခင်ဟောင်း မိသားစုကသာ ရှာတွေ့သွားရင်တော့... အိမ်အတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ...”

ကျန်းယွင်နန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဒါကတော့ သဘာဝကျပါတယ်... ညီမငယ် စိတ်ချလက်ချသာ နေပါတော့နော်...”

ဘေးနားရှိ လျူရှောင်ရူက သခင်မလီအား အားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလီ ရဲ့ ဉာဏ်ကတော့ တကယ်ကို မြန်တာပဲနော်... ကျွန်မတို့တော့ ဘယ်မှာ လိုက်မီပါ့မလဲဟင်...”

သခင်မလီသည် ထိုစကားကြောင့် ဂုဏ်ယူခြင်း မရှိဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ခါးသက်လှသော အပြုံးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ သူမသည်လည်း မူလကတော့ အဖြူထည်လေး တစ်ဦးသာ။ စွန်းမိသားစုတွင် ယောက္ခမ နှင့် မရီးများကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့်သာ ဤကဲ့သို့သော အိမ်တွင်းရေး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရည်အချင်းကို သင်ယူခဲ့ရခြင်း ပင်။

သို့သော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာမူ သူမ မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် အပ်နှင့် ထိုးခံခဲ့ရသည်။ သခင်မလီသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေမိ၏။

"တော်ပါသေးတယ်... နျိုနျိုလေး ရှိနေလို့ပေါ့... အကယ်၍သာ နျိုနျိုလေး ကို မွေးစားသမီးအဖြစ် မလက်ခံခဲ့ရင်... တို့တွေလည်း ပြဿနာ ရှိနေတဲ့ နို့ထိန်းတွေ၊ အစေခံတွေနဲ့ပဲ မြို့တော်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ လိုက်လာခဲ့ကြမှာလေ... အဲ့ကျရင် သားလေးသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင်... ကျွန်မလည်း ဘယ်လို အသက်ဆက်ရမလဲ မသိတော့ဘူး..."

“ကျွန်မကတော့ အစ်မကို ပိုပြီး အားကျမိတာပါ... အစ်မရဲ့ မိသားစုကတော့ အရမ်းကို စည်းလုံးကြသလို သားသမီးတွေကလည်း လိမ္မာကြတယ်လေ... ရှောင်ရူ ဆိုရင်လည်း အပြင်မှာ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ဘာသာလည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ် မဟုတ်လား... လောကကြီးကိုလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မြင်တွေ့ခွင့် ရတာပေါ့လေ...”

သခင်မလီက ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

“ညီမငယ်ရယ်... အခု မြို့တော်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့... ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ချင်တာတွေကို လုပ်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရမှာပေါ့... တို့ အမျိုးသမီးတွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း... ကိုယ့်ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင်တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပေါ့နော်...”

လျူရှောင်ရူကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါ့... ဟုတ်ပါ့... အစ်မလီ ရေ... အစ်မရေးမယ့် ပြဇာတ်စာအုပ်ကို ကျွန်မ စောင့်ကြည့်နေမှာနော်... လူပြိန်းတွေ နားလည်မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့ ရေးပေးပါဦး... ဟို ခက်ခဲလှတဲ့ ကဗျာတွေ၊ စကားလုံးတွေကိုတော့ ကျွန်မကတော့ နားမထောင်ချင်ဘူးလေ...”

နျိုနျိုသည် သခင်မလီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ... မေမေ ပြောဖူးတာတော့... စာအုပ်အချို့က ကလေးတွေ နားမထောင်သင့်ဘူးတဲ့လေ... မေမေ ရေးတဲ့ စာအုပ်ကိုတော့ သမီး နားထောင်လို့ ရမလားဟင်...”