ကျွန်မ လိမ္မာပါတယ်

“မေမေ... သမီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ရေလေးနဲ့ ဆေးပေးချင်တယ်လေ...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်အနေဖြင့် ကလေးမလေးအား ရေကို ကိုယ်တိုင် ခပ်ခိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမှန် ပင်။ သူမသည် သူမ၏ အနောက်ရှိ အဒေါ်ချီအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အဒေါ်ချီသည် ဝယ်ယူခဲ့သော သုံးဦးပါ မိသားစုမှ အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး အလုပ်လုပ်ရာတွင် သွက်လက်လှသဖြင့် ရေနွေးတစ်ဇလုံကို အလျင်အမြန်ပင် ယူဆောင်လာပေးလေသည်။

နျိုနျိုသည် အဒေါ်ချီ၏ ကူညီမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ရေထဲတွင် နူးညံ့လှသော လက်ကိုင်ပုဝါကို နှစ်ကာ ညှစ်လိုက်ပြီးနောက် အရူးမလေး ထံသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... မေမေ့ကို ပေးလိုက်ပါဦး...”

ကျန်းယွင်နန်သည် လက်ကိုင်ပုဝါကို လှမ်းယူရန် ပြင်သော်လည်း ထို အရူးမလေးက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာမှာကို စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။

နျိုနျိုက ခေါင်းခါလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မေမေရယ်... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးနော်...”

သမီးဖြစ်သူက အတင်း တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်နန်သည် ထို အရူးမလေးအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးကို မတားဆီးတော့ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ အနောက်မှ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါကာ ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။

နျိုနျိုသည် အရူးမလေးအား ထခိုင်းလိုက်၏။ အရူးမလေးသည် နျိုနျို၏ စကားကို အလွန် နားထောင်ပုံ ရပေသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုသည် အရူးမလေး၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်နေသော ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အညစ်အကြေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်ပေးနေမိ၏။

အရူးမလေးမှာမူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက နျိုနျိုအား တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ပျောက်ဆုံးနေသော ရတနာ တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ပင်။

နျိုနျိုသည် သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာလေးကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ပေးလိုက်သောအခါ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်လှသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

“အစ်မ... အခုဆိုရင် အများကြီး ပိုလှသွားပြီနော်...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ရှူးယင်း... ကျွန်မ နာမည်က ရှူးယင်း ပါ... အဲ့ဒါ ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ နာမည်လေ... စာဖတ်ရင် ပိုပြီး အသိဉာဏ် ရှိလာမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား... ကျွန်မလည်း စာတွေ အများကြီး ဖတ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတာပေါ့...”

အရူးမလေးက ထိုသို့ ပြောရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာရလေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သတိကြီးစွာ ထားနေသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးမှာ ထူးဆန်းသော စကားများကို ပြောဆိုနေသည်မှလွဲလျှင် မည်သည့် ရုန့်ရင်းသော အပြုအမူမျှ မပြုလုပ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

နျိုနျိုသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တို့တွေ အရင်က သိခဲ့ဖူးလို့လားဟင်... အစ်မ ရှူးယင်း...”

ရှူးယင်းသည် ပို၍ပင် အသည်းအသန် ငိုယိုလေတော့သည်။

“ရှင် ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးပေါ့လေ...”

နျိုနျိုသည် သူမအား ကြည့်ရင်း ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အပ်နှင့် ထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ရှင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောချင်လို့ပါ... ရမလားဟင်...”

ရှူးယင်းက နျိုနျိုအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။ ထို အရူးမလေးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေပုံ ရသော်လည်း ဘယ်အချိန်တွင် ရူးသွပ်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ သူမအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူအား အရူးတစ်ယောက်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန်မှာမူ လုံးဝ မဝံ့ရဲသည်မှာ အမှန် ပင်။

သို့သော်လည်း နျိုနျိုကမူ သူမအား သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လှမ်းကြည့်နေပြန်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် မတတ်သာဘဲ အဒေါ်ချီ နှင့် အဘွားဝမ် တို့ကို အပြင်သို့ ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“အကုန် ထွက်သွားကြ... အကုန် ထွက်သွားကြစမ်း...”

အရူးမလေးက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုကမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို လိုက်မလျောတော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။

“ဒါက သမီးရဲ့ မေမေ လေ... သမီးမှာ မေမေ့ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူးနော်...”

ရှူးယင်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းယွင်နန်အား ထပ်ခါတလဲလဲ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

“အစ်မ ရှူးယင်း... သမီးကို ဘာပြောချင်လို့လဲဟင်...”

နျိုနျိုက ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှူးယင်းသည် ခုံပုလေးပေါ်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြန်ပြီး နျိုနျိုအား အသည်းအသန် ဦးချလေတော့သည်။ သူမ၏ အမူအရာများမှာ အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသဖြင့် အကြိမ်ပေါင်း များစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသည့်အလား ပင်။

“မိဖုရားကြီး... မိဖုရားကြီး ကျွန်မကို ကယ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့... အပြင်မှာတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မမှတ်မိချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ရတာလေ... မိဖုရားကြီး... ကျွန်မ ဒုက္ခခံနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လူဆိုးတွေ မိဖုရားကြီး ကို ရှာတွေ့သွားမှာကိုတော့ မလိုလားပါဘူးနော်...”

ရှူးယင်းသည် စကားများကို ရှေ့နောက်မညီဘဲ ပြောဆိုနေတော့၏။

နျိုနျို၏ မျက်လုံးများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရရှာသည်။ ကျန်းယွင်နန်မှာမူ ထို အရူးမလေး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားချင်နေမိတော့၏။

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း... မိဖုရားကြီး ဆိုတဲ့ စကားမျိုးကို နင် ဘယ်လိုများ ပြောရဲရတာလဲဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က တိုးတိုးလေး ငေါက်လိုက်သည်။

ရှူးယင်းက ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မိဖုရားကြီး ဆိုတာ သဘာဝကျကျပင် ဘုရင်မကြီး ကို ဆိုလိုတာပေါ့လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နဖူးကြောများပင် ထောင်ထွက်လာရလေသည်။ ခဏတာအတွင်း သူမ၏ မိသားစု တစ်ခုလုံး ဘေးဒုက္ခ ရောက်တော့မည့်အလား သူမ ခံစားလိုက်ရခြင်း ပင်။

“ဒါဟာ လူကုံထံတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စလေ... နင် ဒီလိုမျိုး ပေါက်ကရတွေ ဆက်ပြောနေမယ် ဆိုရင်တော့... တို့ မိသားစုက နင့်ကို ဆက်ပြီး လက်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှူးယင်းမှာမူ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်းယွင်နန်အား ပြောလိုက်၏။

“သခင်မလေး ကိုး... ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေရတာလဲဟင်... မိဖုရားကြီး ဆိုတာ မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲလေ... ဘာလို့ ပြောလို့ မရရမှာလဲဟင်...”

ရှူးယင်း ထိုသို့ ပြောဆိုရာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြီး ဖြူစင်လှပေသည်။ ကျန်းယွင်နန်မှာမူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလာခဲ့ချေပြီ။ အရူးတစ်ယောက်အား သူမ မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်ပါမည်နည်း။

နျိုနျိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ့ကို အဲ့လိုမျိုး ပြန်မပြောနဲ့လေ...”

ရှူးယင်းသည် ချက်ချင်းပင် လိမ္မာသွားပြီး ကျန်းယွင်နန်အား တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

“သခင်မလေး ကိုး... ကျွန်မ အမှားပါ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်...”

ကျန်းယွင်နန် - "..."

“ကျွန်မက သခင်မ ကိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှူးယင်းကမူ ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။

“သခင်မ ကိုး က သခင်မ ကိုး ပါပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထို အရူးမလေးက သူမအား မည်သူဟု ထင်မှတ်နေသည်ကို မသိတော့ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ မိသားစုတွင် နံပါတ် ကိုး အဆင့် ရှိနေမှတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားသော မိသားစုကြီး တစ်ခုမှ ဖြစ်ရပေမည်။

နျိုနျိုက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်၏။

“မေမေက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလေ... အစ်မက မေမေ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်လေ...”

ရှူးယင်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ရှူးယင်း လိမ္မာပါတယ်... မိဖုရားကြီး... ရှူးယင်း အပေါ်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“နင် သူ့ကို နျိုနျိုလေး လို့ပဲ ခေါ်ရမယ်လေ... မိဖုရားကြီး လို့ မခေါ်နဲ့တော့...”

ရှူးယင်းမှာမူ တွေဝေနေပုံ ရပေသည်။

နျိုနျိုက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

“အစ်မက မေမေ့ စကားကို နားထောင်မယ်လို့ ကတိပေးထားတာ မဟုတ်လားဟင်...”

ရှူးယင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

“သခင်မလေး...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သက်ပြင်းကြီး တစ်ချက် ချနိုင်တော့၏။ သူမသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထို အရူးမလေး၏ အတွေးအတိုင်း လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“နင်က အပြင်မှာ မိဖုရားကြီး ရဲ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို မထုတ်ပြောဖို့ သိနေတာပဲလေ... အခုကျမှ ဘာလို့ သတိမထားရတာလဲဟင်... ဘေးခန်းမှာ နားစွင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိမှာကို မကြောက်ဘူးလားဟင်...”

ရှူးယင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ကာ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားရ၏။

“ကျွန်မ အမှားပါ... ကျွန်မ အမှားပါ... မိဖုရားကြီး အကြောင်းကို မထုတ်ပြောသင့်ဘူးလေ... ကျွန်မကတော့ သေထိုက်တဲ့သူပါ...”

သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ လက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်နှက်လေတော့ရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာခဲ့ချေပြီ။ ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုသို့ တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် တားဆီးရန် ပြင်သော်လည်း လုံးဝ တား၍ မရပေ။

သို့သော်လည်း ရူးသွပ်လာလျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ရိုက်နှက်တတ်သော ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာမူ ဘေးအန္တရာယ် မပေးနိုင်ကြောင်း ကျန်းယွင်နန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားရလေသည်။

“တော်တော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မရိုက်နဲ့တော့...”

နျိုနျိုက မျက်နှာကို တင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် တား၍ မရသော ထိုမိန်းကလေးမှာ နျိုနျို၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် နျိုနျိုအား သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ သခင်က စွန့်ပစ်လိုက်မှာကို ကြောက်နေသော ခွေးကလေး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ ပင်။

“မိဖုရားကြီး... မဟုတ်ပါဘူး... သခင်မလေး... သခင်မလေးလို့ ခေါ်ပါ့မယ်... ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်...”

နျိုနျိုသည် သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း လျှောက်မရိုက်ရဘူး... တခြားသူတွေကိုလည်း မရိုက်ရဘူးနော်... အမှားလုပ်မိရင်တော့ တောင်းပန်လိုက်ရုံပဲလေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလိုမျိုး အပြစ်မပေးရဘူး... သိလားဟင်...”

ရှူးယင်းက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်မလေး စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... ကျွန်မကိုသာ လျစ်လျူမရှုဘူး ဆိုရင်တော့... ကျွန်မ အကုန် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုသူမှာ အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း ရှူးယင်း၏ နှိမ့်ချလှသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

နျိုနျိုက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“တို့ အိမ်မှာတော့ အလကားနေတဲ့သူတွေကို လက်မခံဘူးနော်... အစ်မလည်း ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေလို့ မရဘူးလေ... အလုပ်တွေကို ကူလုပ်ပေးရမယ်... သိလားဟင်...”

ရှူးယင်း၏ မျက်လုံးများမှာ နျိုနျို၏ နောက်သို့သာ တကောက်ကောက် လိုက်နေတော့၏။ သူမက ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“သိတာပေါ့... ကျွန်မ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နိုင်ပါတယ်... ဆပ်ပြာတွေလည်း လုပ်ပေးမယ်၊ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေလည်း ချက်ကျွေးမယ်လေ... သခင်မလေး ဘေးမှာပဲ နေပြီးတော့... အမြဲတမ်း အလုပ်အကျွေးပြုချင်တာပါ...”

နျိုနျိုသည် လူကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံကို အတုယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာအောင်နေ၊ စကားနားထောင်၊ ပြီးတော့ ပေါက်ကရတွေလည်း လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး... သိလားဟင်...”

“သခင်မလေး စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... ကျွန်မက အသိတတ်ဆုံးသူပါ...”

ရှူးယင်းက ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် သူမ လိမ္မာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်နန် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“မေမေ... သူ့ကို သမီးနောက်ကို လိုက်ခွင့် ပေးလို့ ရမလားဟင်...”

ရှူးယင်းသည်လည်း မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကျန်းယွင်နန်အား လှမ်းကြည့်နေမိလေသည်။